Relaties
alle pijlers
Twijfel. Scheiden?
zaterdag 26 augustus 2017 om 19:55
Ik zit de laatste jaren steeds meer en meer met twijfels over mijn huwelijk.
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.
Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.
Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.
Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.
Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.
Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.
Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.
Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.
Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:32
Omdat jouw post vol met aannames staat bijv. dat de man van TO niet jaloers zou zijn en er niets op tegen zou hebben dat zij neukt met andere kerels.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:36
LAgirl82 schreef: ↑26-08-2017 20:15Eens met HassseSimonsdochter. Denk aan je kinderen!
En welke druk? Ga eerst gewoon leuke dingen met elkaar doen, samen lachen, samen uitgaan, samen een leuk weekendje hebben en daar eens niet de druk op leggen. Als je relatie zo verbetert dan komt dat misschien vanzelf weer. Misschien leg jij er een te grote druk op?
Ga een weekendje weg samen en ga gewoon plezier hebben. Uit de sleur.
Dat kunnen we misschien nog eens proberen.
We hebben al heel veel met zijn tweeën ondernomen toen de problemen begonnen.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:42
HasseSimonsdochter schreef: ↑26-08-2017 20:20Zou je van een scheiding echt beter worden? Je ovtneemt je kinderen een zorgeloze jeugd, Je ziet je kinderen minder, je bent je man kwijt, financieel wordt het minder, wat gebeurt er met het huis etc? En wat staat daar tegenover? Nogmaals het is echt persoonlijk natuurlijk, maar dit lijkt mij typisch zo'n gevalletje dat het gras groener lijkt maar dat het behoorlijk tegen kan vallen. Ik zou maar es goed nadenken...
Ik weet geen antwoorden op de vragen. Ik weet alleen dat ik momenteel niet echt gelukkig ben.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:44
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:51
Hoe vaak knuffel jij hem? Geef je hem een zoen of zeg je wat je in hem waardeert? En hoe reageert hij daar op?
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:55
Ik was een beetje mosterd, maar ik denk ook dat hier winst te behalen valt.HasseSimonsdochter schreef: ↑26-08-2017 20:50Als jij nou eens de stap zet om hem vaker beet te pakken, tegen hem aan te kruipen etc. Misschien dat dit een eerste stap is. Ik denk dat hier winst te behalen valt.
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:00
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:19
Dat kan toch ook niet anders, als je je man niet meer opwindt en hij steeds minder intimiteit wil.
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:24
Maar de hele kern van erectieproblemen is toch dat hij überhaupt niet meer opgewonden raakt, omdat het lichamelijk niet lukt - dat heeft toch niks met jou persoonlijk te maken?
Dat hij, los daarvan, sowieso minder intimiteit wil, is iets waarover je echt het gesprek moet aangaan.
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:34
-Nienke- schreef: ↑26-08-2017 21:24Maar de hele kern van erectieproblemen is toch dat hij überhaupt niet meer opgewonden raakt, omdat het lichamelijk niet lukt - dat heeft toch niks met jou persoonlijk te maken?
Dat hij, los daarvan, sowieso minder intimiteit wil, is iets waarover je echt het gesprek moet aangaan.
Dat weet mijn hoofd wel, maar zo voelt het niet.
We hebben hier al eindeloos over gepraat, maar veel is er niet veranderd.
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:39
Ik denk dat je echt wel van je man kan vragen of hij je in ieder geval wil behandelen als geliefde. Dagelijks een kus, knuffel, compliment of aai moet op te brengen zijn.
De seks lijkt me lastiger, ik zou de kinderen er geen scheiding om aan doen, niet voor niets zijn er erotische speeltjes zat op de markt. Maar er over praten zonder ruzie moet te realiseren zijn. Ook seks zonder zijn penetratie kan goede seks zijn, maar dan moet wel die erectie-olifant uit de slaapkamer.
Tijd voor een aantal open gesprekken. En anders een open huwelijk? En als laatste gewoon nog 10 jaar uitzitten. Dat is lang, maar niet helemaal onoverkomelijk. Wel erg zuur...
De seks lijkt me lastiger, ik zou de kinderen er geen scheiding om aan doen, niet voor niets zijn er erotische speeltjes zat op de markt. Maar er over praten zonder ruzie moet te realiseren zijn. Ook seks zonder zijn penetratie kan goede seks zijn, maar dan moet wel die erectie-olifant uit de slaapkamer.
Tijd voor een aantal open gesprekken. En anders een open huwelijk? En als laatste gewoon nog 10 jaar uitzitten. Dat is lang, maar niet helemaal onoverkomelijk. Wel erg zuur...
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:51
Wat zou dat voor ons nog kunnen betekenen, concreet?
Ik denk dat het voor mij gemakkelijker zou zijn om te aanvaarden dat dat het is wat het is en het zolang als mogelijk uit te zingen, dan om nog eens alle energie hierin te stoppen en dan weer teleurgesteld worden en weer met mijn hoofd tegen dezelfde muur te lopen. Ik heb er de fut niet meer voor.
zaterdag 26 augustus 2017 om 21:56
Mijn ervaring is dat je in een denkpatroon zit waar je zelf niet uitkomt en die professional kan dat ombuigen. In mijn geval waren het maar een paar opmerkingen.Simooona schreef: ↑26-08-2017 21:51Wat zou dat voor ons nog kunnen betekenen, concreet?
Ik denk dat het voor mij gemakkelijker zou zijn om te aanvaarden dat dat het is wat het is en het zolang als mogelijk uit te zingen, dan om nog eens alle energie hierin te stoppen en dan weer teleurgesteld worden en weer met mijn hoofd tegen dezelfde muur te lopen. Ik heb er de fut niet meer voor.
Jullie hebben zelf al heel veel gesprekken gehad, maar ik gok zomaar dat die gesprekken steeds volgens een zelfde patroon verliepen, want beiden zitten in jullie eigen denkpatroon vast. Dat is niet erg, dat is gewoon zo.
Of je zit niet vast in een denkpatroon maar in een gedragspatroon dat doorbroken moet worden. Die professional kan je daar mee helpen.