Relaties
alle pijlers
pester van middelbare school tegengekomen....
woensdag 6 september 2017 om 20:30
Beste Forummers,
Ik moet het onmiddelijk kwijt, rede waarom ik het post is omdat ik het bij niemand anders kwijt kan... En bang ben van de reacties.
Onlangs was ik boodschappen aan het doen en kwam er een klein kindje van geen 3 jaar oud een zak chips bij mij in de mand doen, met het idee dat het de boodschappenmand van haar moeder was... Moeder is iets ver weg en ik reageer heel lief naar dat kindje en zeg geef maar aan mamma, de moeder draaide om en herkende dat gezicht en kreeg meteen een steek en warm gevoel en natuurlijk flasbacks van wat ze bij mij aan heeft gedaan. Ik laat dit helemaal niet zien en reageer nog; 'hey! jij bent toch van .... (middelbare school). Zei ja! ik oh heb jij al kinderen? zeg ze ja al 2, al getrouwd sinds mijn 19'e, zei; en jij dan? Ik: ik studeer nog... kortom ik reageerde gewoon doodleuk alsof het een vriendinnetje was en alsof er helemaal niets gebeurd is tussen ons... Ik wist echt niet hoe ik moest reageren en ik heb altijd gedacht als ik haar tegenkom ga ik zo en zo reageren en vertellen wat voor een 'piep' ze is. Maar ik voelde me oppeens dat stille domme meisje die alles weglacht en helemaal geen pijn en gevoelens ervaart. Ik kan dit aan niemand vertellen, omdat ik dan reacties ga krijgen als' zo dom van je, dat was je moment om haar terug te pakken etc. etc.
Hoe zouden jullie reageren? Ik heb eerlijk gezegd weer precies dezelfde gevoelens als toen ik als puber... :ik haat mezelf, ik kan niet voor mezelf opkomen ik ben niet hard genoeg etc...
ps. sorry dat er zoveel typfoutjes zijn maar ik heb heel snel geschreven, het is nog net gebeurd en ik wil er zo snel mogelijk meningen over horen.
Ik moet het onmiddelijk kwijt, rede waarom ik het post is omdat ik het bij niemand anders kwijt kan... En bang ben van de reacties.
Onlangs was ik boodschappen aan het doen en kwam er een klein kindje van geen 3 jaar oud een zak chips bij mij in de mand doen, met het idee dat het de boodschappenmand van haar moeder was... Moeder is iets ver weg en ik reageer heel lief naar dat kindje en zeg geef maar aan mamma, de moeder draaide om en herkende dat gezicht en kreeg meteen een steek en warm gevoel en natuurlijk flasbacks van wat ze bij mij aan heeft gedaan. Ik laat dit helemaal niet zien en reageer nog; 'hey! jij bent toch van .... (middelbare school). Zei ja! ik oh heb jij al kinderen? zeg ze ja al 2, al getrouwd sinds mijn 19'e, zei; en jij dan? Ik: ik studeer nog... kortom ik reageerde gewoon doodleuk alsof het een vriendinnetje was en alsof er helemaal niets gebeurd is tussen ons... Ik wist echt niet hoe ik moest reageren en ik heb altijd gedacht als ik haar tegenkom ga ik zo en zo reageren en vertellen wat voor een 'piep' ze is. Maar ik voelde me oppeens dat stille domme meisje die alles weglacht en helemaal geen pijn en gevoelens ervaart. Ik kan dit aan niemand vertellen, omdat ik dan reacties ga krijgen als' zo dom van je, dat was je moment om haar terug te pakken etc. etc.
Hoe zouden jullie reageren? Ik heb eerlijk gezegd weer precies dezelfde gevoelens als toen ik als puber... :ik haat mezelf, ik kan niet voor mezelf opkomen ik ben niet hard genoeg etc...
ps. sorry dat er zoveel typfoutjes zijn maar ik heb heel snel geschreven, het is nog net gebeurd en ik wil er zo snel mogelijk meningen over horen.
anoniem_6374917a6c3be wijzigde dit bericht op 07-09-2017 00:46
0.24% gewijzigd
woensdag 6 september 2017 om 20:37
woensdag 6 september 2017 om 20:40
woensdag 6 september 2017 om 20:40
Je hebt het geweldig gedaan, echt!!!
Laten zien en weten dat het goed met je gaat en dat je studeert en jezelf nog aan het ontplooien bent terwijl zij al met haar 19de haar vrije leventje heeft opgegeven aan een huwelijk met kindjes. Fijn voor haar hoor, als ze er gelukkig mee is, maar jij hebt iets goeds van jezelf laten zien, laten zien dat ze geen invloed op je heeft gehad. Van binnen is dat natuurlijk wel zo, maar een helderziende die dat merkt.
Maak je er verder maar niet druk om, je bent nu volwassen en kan het, na die confrontatie achter je laten, want je hebt haar nu gezien en gesproken en jij weet wat ze nu waard is en je weet wat jij nu waard bent en daar gaat het om.
Laten zien dat het goed met je gaat en dat je gelukkig bent is de allerbeste wraak, hou je daar maar aan vast.
Als je boos op haar had gereageerd zou ze gewonnen hebben, zelfs jaren after the fact en dat is haar door jouw reactie niet gegund geweest.
Je hebt het goed gedaan!
Laten zien en weten dat het goed met je gaat en dat je studeert en jezelf nog aan het ontplooien bent terwijl zij al met haar 19de haar vrije leventje heeft opgegeven aan een huwelijk met kindjes. Fijn voor haar hoor, als ze er gelukkig mee is, maar jij hebt iets goeds van jezelf laten zien, laten zien dat ze geen invloed op je heeft gehad. Van binnen is dat natuurlijk wel zo, maar een helderziende die dat merkt.
Maak je er verder maar niet druk om, je bent nu volwassen en kan het, na die confrontatie achter je laten, want je hebt haar nu gezien en gesproken en jij weet wat ze nu waard is en je weet wat jij nu waard bent en daar gaat het om.
Laten zien dat het goed met je gaat en dat je gelukkig bent is de allerbeste wraak, hou je daar maar aan vast.
Als je boos op haar had gereageerd zou ze gewonnen hebben, zelfs jaren after the fact en dat is haar door jouw reactie niet gegund geweest.
Je hebt het goed gedaan!
woensdag 6 september 2017 om 20:42
woensdag 6 september 2017 om 20:44
Gewoon lekker trots op jezelf zijn dat je je in elk geval niet in het openbaar (en in bijzijn van een kind) helemaal hebt laten gaan.
Wel jammer dat je je zelf nu rot voelt.
Waarom? Je hoeft toch niet hard te zijn omdat zij dat vroeger wél was?
Jouw gedrag is veel beter. En brengt je waarschijnlijk verder.
Voor jezelf opkomen? Daar was het de tijd en plaats niet voor (lijkt mij). En er werd jou op dat moment niets aangedaan.
Mischien kun je wel overwegen om haar een volgende keer (als zij alleen in die supermarkt is) uit te nodigen om bij de koffiecorner in de supermarkt even een kop koffie te nemen en dan eens voorzichtig te polsen hoe zij terugkijkt op het verleden - en haar rol daarin?
Wel jammer dat je je zelf nu rot voelt.
Waarom? Je hoeft toch niet hard te zijn omdat zij dat vroeger wél was?
Jouw gedrag is veel beter. En brengt je waarschijnlijk verder.
Voor jezelf opkomen? Daar was het de tijd en plaats niet voor (lijkt mij). En er werd jou op dat moment niets aangedaan.
Mischien kun je wel overwegen om haar een volgende keer (als zij alleen in die supermarkt is) uit te nodigen om bij de koffiecorner in de supermarkt even een kop koffie te nemen en dan eens voorzichtig te polsen hoe zij terugkijkt op het verleden - en haar rol daarin?
woensdag 6 september 2017 om 20:46
woensdag 6 september 2017 om 20:50
Je had het niet beter kunnen doen! Je zou jezelf alleen maar verlaagd hebben tot haar niveau (van toen) als je haar 'teruggepakt' had, zeker daar in de supermarkt waar haar kind ook bij was. Jij blijkt de volwassenen te zijn (en zij hopelijk nu ook).
Ik kan me je gedachte trouwens wel goed voorstellen, ben zelf ook gepest en heb er ook wel eens over nagedacht wat ik zou doen als ik de pesters van toen tegen gekomen was. Toen is ook wel eens door mijn hoofd gespookt dat ik iets terug zou willen doen. Maar uiteindelijk toch tot de conclusie gekomen dat ik er beter boven kan blijven staan en ze kan laten zien hoe goed het nu met me gaat en zij niet 'gewonnen' hebben.
Ik kan me je gedachte trouwens wel goed voorstellen, ben zelf ook gepest en heb er ook wel eens over nagedacht wat ik zou doen als ik de pesters van toen tegen gekomen was. Toen is ook wel eens door mijn hoofd gespookt dat ik iets terug zou willen doen. Maar uiteindelijk toch tot de conclusie gekomen dat ik er beter boven kan blijven staan en ze kan laten zien hoe goed het nu met me gaat en zij niet 'gewonnen' hebben.
woensdag 6 september 2017 om 20:55
Classy juist.
Dat gedrag van haar was toen jouw niveau niet en nu nog steeds niet.
Wees trots op jezelf!!!
Die 'vaardigheid' tot 'pakken' heb je niet, is ook nergens voor nodig. Je bent nu volwassen en hebt de luxe beschaafd problemen op te kunnen lossen en lelijke situaties op andere manieren op te lossen dan met gekat en ander kinderachtig gedrag.
Dat gedrag van haar was toen jouw niveau niet en nu nog steeds niet.
Wees trots op jezelf!!!
Die 'vaardigheid' tot 'pakken' heb je niet, is ook nergens voor nodig. Je bent nu volwassen en hebt de luxe beschaafd problemen op te kunnen lossen en lelijke situaties op andere manieren op te lossen dan met gekat en ander kinderachtig gedrag.
woensdag 6 september 2017 om 20:56
Leuk toch juist, jij studeert en zij heeft twee kinderen. Trek er je conclusies uit zou ik zeggen. Bijstand moedertje in de maak zou ik meteen denken, en daar blij van worden.
En laat je niets wijs maken, het is volkomen normaal om wraak gevoelens te hebben. Het komt alleen niet zo lekker over als je iemand in een supermarkt kapot scheldt waar een kind bij is ook nog. Ik snap wel dat je het anders aan had willen pakken maar ja, je reactie kun je vaak niet goed in schatten.
En laat je niets wijs maken, het is volkomen normaal om wraak gevoelens te hebben. Het komt alleen niet zo lekker over als je iemand in een supermarkt kapot scheldt waar een kind bij is ook nog. Ik snap wel dat je het anders aan had willen pakken maar ja, je reactie kun je vaak niet goed in schatten.
woensdag 6 september 2017 om 21:02
Netjes gedaan juist.
In een supermarkt wil je toch liever geen scene, zeker niet met haar kind erbij. Ik vind dat je heel beleefd bent geweest en dat siert je juist. Ik herken wel dat het ontmoeten van een oude bekende je helemaal kan terugwerpen in de tijd. Ik ben niet gepest maar er zijn wel mensen van de middelbare school die me een naar gevoel geven, omdat ze gewoon niet zo leuk tegen 'onze groep' deden. Vind het wel netjes dat je gewoon aardig tegen haar gebleven bent, en lief was tegen haar kind.
In een supermarkt wil je toch liever geen scene, zeker niet met haar kind erbij. Ik vind dat je heel beleefd bent geweest en dat siert je juist. Ik herken wel dat het ontmoeten van een oude bekende je helemaal kan terugwerpen in de tijd. Ik ben niet gepest maar er zijn wel mensen van de middelbare school die me een naar gevoel geven, omdat ze gewoon niet zo leuk tegen 'onze groep' deden. Vind het wel netjes dat je gewoon aardig tegen haar gebleven bent, en lief was tegen haar kind.
Je kunt méér.
woensdag 6 september 2017 om 21:06
Ik denk helemaal niet dat dat het moment was om haar terug te pakken. Je hebt, van nature blijkbaar, het juiste gedaan. Je was lief tegen haar kindje, je hebt haar gewoon gegroet en je gezicht in de plooi gehouden. Het enige wat je anders had kunnen doen is met opgeheven hoofd verder gaan. In tegenstelling tot je neergeslagen voelen en dit topic openen.
Ik heb zelf ook eens in zo'n soort positie gezeten. Je reactie is bijna altijd anders dan je van tevoren wilde. Zo lopen die dingen nu eenmaal. Sterkte met de verwerking, want ik heb het idee dat er nog aardig wat zit.
Ik heb zelf ook eens in zo'n soort positie gezeten. Je reactie is bijna altijd anders dan je van tevoren wilde. Zo lopen die dingen nu eenmaal. Sterkte met de verwerking, want ik heb het idee dat er nog aardig wat zit.
woensdag 6 september 2017 om 21:06
Trots zijn juist! Je blijft jezelf en hoeft andere geen pijn te doen om een indentiteit te hebben! Good for you!
Ik herken je gevoel wel dat je vindt dat je meer voor jezelf moet opkomen en daardoor juist vindt dat je zwak bent. Tot ik ooit eens echt het besef kreeg dat te lief zijn een mega kracht is. Hoeveel mensen kunnen hun eigen ego opzij zetten voor 'vrede'. Ik weet niet hoe oud je bent maar met de jaren krijg je steeds meer dat besef en zul je merken dat het je juist krachtig maakt en daardoor ook hierachter durft te staan. Dat niemand eigenlijk belangrijker is dan hoe jij je over jezelf voelt en het waardeert wat voor mens jij bent. En leer je juist je te lief zijn karakter voor de mensen te gebruiken die dit inzien en leuk vinden aan jou. De rest is niet belangrijk joh! Echt niet!
Voor nu, let it goooooo! Gewoon een voorbijganger zoals er nog vele (goede & slechte) mensen zullen komen op je pad.
Ik herken je gevoel wel dat je vindt dat je meer voor jezelf moet opkomen en daardoor juist vindt dat je zwak bent. Tot ik ooit eens echt het besef kreeg dat te lief zijn een mega kracht is. Hoeveel mensen kunnen hun eigen ego opzij zetten voor 'vrede'. Ik weet niet hoe oud je bent maar met de jaren krijg je steeds meer dat besef en zul je merken dat het je juist krachtig maakt en daardoor ook hierachter durft te staan. Dat niemand eigenlijk belangrijker is dan hoe jij je over jezelf voelt en het waardeert wat voor mens jij bent. En leer je juist je te lief zijn karakter voor de mensen te gebruiken die dit inzien en leuk vinden aan jou. De rest is niet belangrijk joh! Echt niet!
Voor nu, let it goooooo! Gewoon een voorbijganger zoals er nog vele (goede & slechte) mensen zullen komen op je pad.
woensdag 6 september 2017 om 21:09
Even een anekdote:
Toen ik een jaar of 15 was zat er een jongen bij mij op school.
In mijn beleving begon hij ieder 'gesprek' met een belediging
(' hey groepje. Je bent echt lelijk').
Ik beledigde hem vrolijk terug, vriendinnetje en ik giechelig verontwaardigd over onaardig gedrag, en de dag ging verder.
Een jaar of 20 later komt er een man naar me toe.
'hey groepje, ben je nog steeds zo'n bitch'
Ik: ' ja. En jij hebt nog steeds zo'n grote kop en die rare kleine voetjes' helemaal in de veronderstelling dat ik gezellig insprong op een lolletje.
Nou.
Ik had zijn hele schooltijd verpest met mijn getreiter.
Dus ik zeg: Volgens mij begon jij.
Zat ik als mid dertiger te welles nieten met een kerel in een bouwmarkt.
Hij werd erg emotioneel dus ik hem nog troosten.
Uiteindelijk heb ik mijn excuses maar aangeboden, maar ik had echt geen idee.
En zo raar dat je dan ineens weer terugvalt in oud gedrag.
Zo knap dat jij dat niet hebt gedaan!
Toen ik een jaar of 15 was zat er een jongen bij mij op school.
In mijn beleving begon hij ieder 'gesprek' met een belediging
(' hey groepje. Je bent echt lelijk').
Ik beledigde hem vrolijk terug, vriendinnetje en ik giechelig verontwaardigd over onaardig gedrag, en de dag ging verder.
Een jaar of 20 later komt er een man naar me toe.
'hey groepje, ben je nog steeds zo'n bitch'
Ik: ' ja. En jij hebt nog steeds zo'n grote kop en die rare kleine voetjes' helemaal in de veronderstelling dat ik gezellig insprong op een lolletje.
Nou.
Ik had zijn hele schooltijd verpest met mijn getreiter.
Dus ik zeg: Volgens mij begon jij.
Zat ik als mid dertiger te welles nieten met een kerel in een bouwmarkt.
Hij werd erg emotioneel dus ik hem nog troosten.
Uiteindelijk heb ik mijn excuses maar aangeboden, maar ik had echt geen idee.
En zo raar dat je dan ineens weer terugvalt in oud gedrag.
Zo knap dat jij dat niet hebt gedaan!
woensdag 6 september 2017 om 21:09
Het is heel normaal dat je je weer precies zo voelde als destijds. Zij maakt weer oude, negatieve gedachten over jezelf los die in die tijd zijn ontstaan.
Je hebt goed gereageert hoor. Ik kan me voorstellen dat je wilt dat zij weet hoe erg ze je heeft gekwetst en misschien wel getraumatiseerd. Een excuus zou fijn zijn. Maar zo in de supermarkt is daar niet het goede moment voor. Heb je het pesten wel goed verwerkt? Misschien kan je haar een brief schrijven met je al je boosheid erin en alles wat je tegen haar wilt zeggen, die je vervolgens niet verstuurd.
Ik ben zelf 3 van mijn pesters later nog eens tegengekomen (niet tegelijk) en alledrie zeiden ze uit zichzelf sorry. Dat gaf me toch wel echt een goed gevoel.
Je hebt goed gereageert hoor. Ik kan me voorstellen dat je wilt dat zij weet hoe erg ze je heeft gekwetst en misschien wel getraumatiseerd. Een excuus zou fijn zijn. Maar zo in de supermarkt is daar niet het goede moment voor. Heb je het pesten wel goed verwerkt? Misschien kan je haar een brief schrijven met je al je boosheid erin en alles wat je tegen haar wilt zeggen, die je vervolgens niet verstuurd.
Ik ben zelf 3 van mijn pesters later nog eens tegengekomen (niet tegelijk) en alledrie zeiden ze uit zichzelf sorry. Dat gaf me toch wel echt een goed gevoel.
woensdag 6 september 2017 om 21:24
Ik heb een vergelijkbare situatie gehad. Op de middelbare school ben ik erg gepest door X. Eigenlijk door bijna heel de klas, maar zij was de aanstichtster. Het werd op den duur zo erg dat ik overspannen raakte en naar een andere school ging. De school wist van het pesten af, maar deed er niks aan.
Ik had haar 15 jaar meer gesproken, wel tegengekomen. Soms zeiden we "Hoi" en verder niks. Tot ik haar 2 geleden tegemoet liep op straat. Beiden liepen we achter een buggy. In de hare zat een baby en in de mijne een hondje. Tot mijn grote verbazing begon ze tegen me te praten. Ze vond het een leuk zicht en vroeg of ik de buggy geleend had. Ik antwoorde dat hij van mij was en dat mijn hondje moest revalideren van een operatie. Ze vroeg wat ik tegenwoordig deed. Ik antwoorde wat aarzelend dat ik administratief medewerker was en de naam van het bedrijf waar ik werk (Sociale Werkplaats). Over mijn functie heb ik gelogen, wilde niet zeggen dat ik maar simpel inpakwerk doe. Het voelde ongemakkelijk, maar kon even geen ander verhaal bedenken. Ik heb nog geen volwassen dingen bereikt, behalve alleen wonen en een rijbewijs. Door mijn ASS kan ik niet in het vrije bedrijf werken. Nooit een serieuze relatie gehad en geen kinderwens. Ik schaamde me en dacht: nu heeft ze haar gelijk gekregen. Want ze toen al vaak dat ik niks kon. Maar ze reageerde rustig en zei dat zij lerares is, overal en nergens. Geen vast contract. Ik vroeg nog hoe haar kindjes heetten en ze noemde de namen. Zij vroeg of ik nog life contact met iemand had van de basisschool (zat ik toen ook bij in de klas). Hebben we beiden niet. Op de klassenreünie van de basisschool heb ik haar wel gezien, maar niet gesproken. Alleen gegroet met een hand zonder oogcontact. Ze was toen al snel weer weg gelukkig.
Ik voelde me na dat gesprek heel licht in mijn hoofd. Thuis bonkte mijn hart in mijn keel. Ik had met mijn pester staan praten en had precies datzelfde gevoel als jij, TO! Denken dat als ik haar zou tegenkomen ik haar ging confronteren met haar gedrag van toen. Maar daar was gewoon het moment niet voor. En ze deed gewoon normaal nu. Ik durfde dan niet negatief te gaan doen. Niet dat ik haar opeens vertrouwde, ze heeft 2 gezichten. Ik heb dingen van afstand gezien van haar, onlangs nog. Hoe ze kan reageren op anderen en dan is ze weinig veranderd. Het is bij dat ene gesprek gebleven. De keren daarna dat ik haar tegenkwam groette ze alleen. Ja, dan is het weer niet het moment. Misschien moet dat wel zo zijn. Dat de situatie me behoed voor een rot reactie. Dat denk ik zomaar. Want dan kan ook. Dat ze het ontkennen of weer bevestigen dat het aan jou lag.
Ik had haar 15 jaar meer gesproken, wel tegengekomen. Soms zeiden we "Hoi" en verder niks. Tot ik haar 2 geleden tegemoet liep op straat. Beiden liepen we achter een buggy. In de hare zat een baby en in de mijne een hondje. Tot mijn grote verbazing begon ze tegen me te praten. Ze vond het een leuk zicht en vroeg of ik de buggy geleend had. Ik antwoorde dat hij van mij was en dat mijn hondje moest revalideren van een operatie. Ze vroeg wat ik tegenwoordig deed. Ik antwoorde wat aarzelend dat ik administratief medewerker was en de naam van het bedrijf waar ik werk (Sociale Werkplaats). Over mijn functie heb ik gelogen, wilde niet zeggen dat ik maar simpel inpakwerk doe. Het voelde ongemakkelijk, maar kon even geen ander verhaal bedenken. Ik heb nog geen volwassen dingen bereikt, behalve alleen wonen en een rijbewijs. Door mijn ASS kan ik niet in het vrije bedrijf werken. Nooit een serieuze relatie gehad en geen kinderwens. Ik schaamde me en dacht: nu heeft ze haar gelijk gekregen. Want ze toen al vaak dat ik niks kon. Maar ze reageerde rustig en zei dat zij lerares is, overal en nergens. Geen vast contract. Ik vroeg nog hoe haar kindjes heetten en ze noemde de namen. Zij vroeg of ik nog life contact met iemand had van de basisschool (zat ik toen ook bij in de klas). Hebben we beiden niet. Op de klassenreünie van de basisschool heb ik haar wel gezien, maar niet gesproken. Alleen gegroet met een hand zonder oogcontact. Ze was toen al snel weer weg gelukkig.
Ik voelde me na dat gesprek heel licht in mijn hoofd. Thuis bonkte mijn hart in mijn keel. Ik had met mijn pester staan praten en had precies datzelfde gevoel als jij, TO! Denken dat als ik haar zou tegenkomen ik haar ging confronteren met haar gedrag van toen. Maar daar was gewoon het moment niet voor. En ze deed gewoon normaal nu. Ik durfde dan niet negatief te gaan doen. Niet dat ik haar opeens vertrouwde, ze heeft 2 gezichten. Ik heb dingen van afstand gezien van haar, onlangs nog. Hoe ze kan reageren op anderen en dan is ze weinig veranderd. Het is bij dat ene gesprek gebleven. De keren daarna dat ik haar tegenkwam groette ze alleen. Ja, dan is het weer niet het moment. Misschien moet dat wel zo zijn. Dat de situatie me behoed voor een rot reactie. Dat denk ik zomaar. Want dan kan ook. Dat ze het ontkennen of weer bevestigen dat het aan jou lag.
hondenmens wijzigde dit bericht op 06-09-2017 21:52
18.80% gewijzigd