Relaties
alle pijlers
Het is weer eens zover
woensdag 27 september 2017 om 08:10
Het is weer eens zover: mijn moeder heeft weer alle registers opengetrokken in een poging haar zin te krijgen bij me. En verdomme wat voelt het toch weer k#t en wat blijft de twijfel over mijn 'nee' steeds in mijn hoofd spoken.
Mijn moeder wilde een paar dagen naar ons komen, nou hartstikke leuk en ik stelde voor over twee weken. Of het niet komend weekend kon? Nee, dat komt ons slecht uit want we hebben vakantie en we hebben deze tijd hard nodig om klussen in en om het huis af te maken. Oh, maar ze kon dan toch wel zaterdag (tot dinsdag) komen? Nou nee, dat komt gewoon echt niet uit. Nou denk er nog maar even over na en overleg het even. Ik nogmaals aangegeven dat ik het leuk vind als ze komt maar dat komend weekend echt niet uitkomt.
Goed, ik voelde de bui al hangen en twee dagen later belde ze inderdaad weer. Ze was erg down en verdrietig want ze had haar hoop ergens op gevestigd en dat was helaas op een grote teleurstelling uitgedraaid dus nu was de enige oplossing nog om een paar dagen naar ons te komen (ze wil namelijk een bepaalde situatie ontvluchten).
Hierop volgde een moeizaam en pijnlijk gesprek waarin zij dus alle (manipulatieve) registers opentrok om maar haar zin te krijgen en dus eind van de week een paar dagen bij ons te komen. Hierbij gaf ik aan dat het nu dus niet kon en dat ze dit toch echt op therapie moest bespreken. Uiteindelijk beëindigden we het gesprek waarbij zij vreselijk down en verdrietig was omdat ik niet toegaf en ze nu toch echt niet wist hoe ze het dan moest oplossen.
En ik? GVD wat was ik kwaad dat ze me dit weer flikt en wat voelde ik me tegelijkertijd een kil en naar persoon dat ik haar niet gewoon liet komen. Het kán immers wel, het komt alleen gewoon echt totaal niet uit. Het zou dan puur zijn om haar te helpen want ik zou zelf voornamelijk hinder ondervinden van het bezoek. Maarja, het zóu kunnen dus waarom ben ik dan zo egoïstisch om haar niet op deze manier te helpen. Maar ik moet toch verdomme ook 'nee' kunnen zeggen op de vraag of ze kan komen? Ik wil dit ook niet elke keer (ja, dit is niet de eerste keer dat het zo gaat). Grrr en aargggh.
En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...
Het spookt en het spookt en de twijfel speelt me parten. Ik weet niet zo heel goed wat ik vraag met dit topic, misschien hoop ik vooral op bevestiging dat mijn 'nee' okee is. Alhoewel ik weet dat ik dat uit mezelf moet halen, maar dat lukt even niet zo goed nu
.
Mijn moeder wilde een paar dagen naar ons komen, nou hartstikke leuk en ik stelde voor over twee weken. Of het niet komend weekend kon? Nee, dat komt ons slecht uit want we hebben vakantie en we hebben deze tijd hard nodig om klussen in en om het huis af te maken. Oh, maar ze kon dan toch wel zaterdag (tot dinsdag) komen? Nou nee, dat komt gewoon echt niet uit. Nou denk er nog maar even over na en overleg het even. Ik nogmaals aangegeven dat ik het leuk vind als ze komt maar dat komend weekend echt niet uitkomt.
Goed, ik voelde de bui al hangen en twee dagen later belde ze inderdaad weer. Ze was erg down en verdrietig want ze had haar hoop ergens op gevestigd en dat was helaas op een grote teleurstelling uitgedraaid dus nu was de enige oplossing nog om een paar dagen naar ons te komen (ze wil namelijk een bepaalde situatie ontvluchten).
Hierop volgde een moeizaam en pijnlijk gesprek waarin zij dus alle (manipulatieve) registers opentrok om maar haar zin te krijgen en dus eind van de week een paar dagen bij ons te komen. Hierbij gaf ik aan dat het nu dus niet kon en dat ze dit toch echt op therapie moest bespreken. Uiteindelijk beëindigden we het gesprek waarbij zij vreselijk down en verdrietig was omdat ik niet toegaf en ze nu toch echt niet wist hoe ze het dan moest oplossen.
En ik? GVD wat was ik kwaad dat ze me dit weer flikt en wat voelde ik me tegelijkertijd een kil en naar persoon dat ik haar niet gewoon liet komen. Het kán immers wel, het komt alleen gewoon echt totaal niet uit. Het zou dan puur zijn om haar te helpen want ik zou zelf voornamelijk hinder ondervinden van het bezoek. Maarja, het zóu kunnen dus waarom ben ik dan zo egoïstisch om haar niet op deze manier te helpen. Maar ik moet toch verdomme ook 'nee' kunnen zeggen op de vraag of ze kan komen? Ik wil dit ook niet elke keer (ja, dit is niet de eerste keer dat het zo gaat). Grrr en aargggh.
En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...
Het spookt en het spookt en de twijfel speelt me parten. Ik weet niet zo heel goed wat ik vraag met dit topic, misschien hoop ik vooral op bevestiging dat mijn 'nee' okee is. Alhoewel ik weet dat ik dat uit mezelf moet halen, maar dat lukt even niet zo goed nu
.
anoniem_346768 wijzigde dit bericht op 27-09-2017 09:08
2.22% gewijzigd
woensdag 27 september 2017 om 08:28
Natuurlijk is jouw nee okee. En dat zou het altijd moeten zijn. Ook als je niet aan het klussen bent, maar niet lekker in je vel zit of gewoon even geen zin hebt. Je hoeft de reden niet te geven. Je kunt wel een ander voorstel doen, als je daar zin in hebt, maar ook dat hoeft niet. Goed dat je voet bij stuk houdt!
woensdag 27 september 2017 om 08:29
Pfff dankjulliewel voor jullie reacties, doet me echt even goed.
Bedankt, echt! Als het hier uitkomt (en dat is meestal) dan zeg ik gewoon direct 'ja' en komt het niet tot die manipulatie. Maar als het dus een keer niet uitkomt en ik zeg dus 'nee' dan krijg ik dit dus over me heen (vorige keer ook). Na het afgelopen gesprek vraag ik me ook af of ik het gewoon niet veel eerder af moet kappen. Iets van ''Op deze manier wil ik hier niet verder over in gesprek. Je weet mijn antwoord en we kunnen het over iets anders hebben of ophangen''. Maar dat klinkt zo kil
.
Nicotientje schreef: ↑27-09-2017 08:17Nee het komt even niet uit is prima. Zeker na een reeks van dit soort situaties. Hou vol! Eerste stap gezet en nu vasthouden dit.
Bedankt, echt! Als het hier uitkomt (en dat is meestal) dan zeg ik gewoon direct 'ja' en komt het niet tot die manipulatie. Maar als het dus een keer niet uitkomt en ik zeg dus 'nee' dan krijg ik dit dus over me heen (vorige keer ook). Na het afgelopen gesprek vraag ik me ook af of ik het gewoon niet veel eerder af moet kappen. Iets van ''Op deze manier wil ik hier niet verder over in gesprek. Je weet mijn antwoord en we kunnen het over iets anders hebben of ophangen''. Maar dat klinkt zo kil
.
anoniem_346768 wijzigde dit bericht op 27-09-2017 08:29
0.13% gewijzigd
manipulatie ten top.
woensdag 27 september 2017 om 08:30
Ik vind het goed dat je bij je standpunt bent gebleven. Ik was ook behept met een soortgelijke moeder maar kon nooit op tegen haar manipulatieve gedrag en gaf dan uiteindelijk toe.
Ik bewonder je standvastigheid, jij hebt niets verkeerd gedaan maar goed je grenzen bewaakt.
Wat je ook had gedaan (wel/niet laten komen) je had je in beide gevallen rot gevoeld. Als je ja had gezegd dan had je je rot gevoeld omdat zij over je grenzen was heengegaan en ze gewoon in de weg loopt, nu je nee hebt gezegd voel je je ook rot omdat je jezelf egoïstisch voelt. Je had niet goed kunnen kiezen maar je hebt het wel gedaan en de juiste beslissing genomen.
Ik bewonder je standvastigheid, jij hebt niets verkeerd gedaan maar goed je grenzen bewaakt.
Wat je ook had gedaan (wel/niet laten komen) je had je in beide gevallen rot gevoeld. Als je ja had gezegd dan had je je rot gevoeld omdat zij over je grenzen was heengegaan en ze gewoon in de weg loopt, nu je nee hebt gezegd voel je je ook rot omdat je jezelf egoïstisch voelt. Je had niet goed kunnen kiezen maar je hebt het wel gedaan en de juiste beslissing genomen.
senseo wijzigde dit bericht op 27-09-2017 08:32
Reden: ik vond het niet duidelijk staan dus aangepast.
Reden: ik vond het niet duidelijk staan dus aangepast.
2.53% gewijzigd
Ik doe mijn best
woensdag 27 september 2017 om 08:33
Het eerder afkappen is sowieso een goed idee. Ik zeg hoogstens 2 keer nee, daarna beëindig ik het gesprek. "ik heb al twee keer nee gezegd, ik stop met dit gesprek want het gaat nergens heen, mijn nee blijft nee en jouw gezeur verandert daar niks aan. Fijne dag nog"
Komt misschien kil over, maar blijven zeuren en manipuleren is veel killer in mijn ogen. En het geeft ook rust om niet mee te gaan in het gezeur.
Komt misschien kil over, maar blijven zeuren en manipuleren is veel killer in mijn ogen. En het geeft ook rust om niet mee te gaan in het gezeur.
woensdag 27 september 2017 om 08:39
Dankjewel. Waarschijnlijk komt ze helemaal niet over twee weken, want dan is het teveel gedoe verwacht ik (de baten wegen dan niet meer op tegen de kosten). Als ik die vraag stel (en ze zich op dat moment weer wat beter voelt) zal ze waarschijnlijk 'sorry' zeggen en zeggen dat ze zoveel angst had en niet meer wist wat ze anders moest...
.Vorige keer heb ik, toen ze zich weer wat beter voelde en meer voor rede vatbaar was, heel duidelijk mijn grens aangegeven en gezegd dat ik mij niet op deze manier laat dwingen. Dat als het niet uitkomt ik ook gewoon 'nee' moet kunnen zeggen. Ja, dat begreep ze wel... Dit was een paar weken geleden...
woensdag 27 september 2017 om 08:40
Sowieso eerder afkappen.
"Mam, ik heb al twee keer gezegd dat we het heel gezellig vinden als je komt, maar dat komend weekend niet uitkomt. Je kunt weekend x, y of z komen. Zullen we het nu ergens anders over hebben?"
Begint ze er dan weer over, dan gewoon afkappen en gesprek beëindigen. Niet boos, maar wel gedecideerd. Klaar is klaar.
"Mam, ik heb al twee keer gezegd dat we het heel gezellig vinden als je komt, maar dat komend weekend niet uitkomt. Je kunt weekend x, y of z komen. Zullen we het nu ergens anders over hebben?"
Begint ze er dan weer over, dan gewoon afkappen en gesprek beëindigen. Niet boos, maar wel gedecideerd. Klaar is klaar.
woensdag 27 september 2017 om 08:45
poesiepoes schreef: ↑27-09-2017 08:28Natuurlijk is jouw nee okee. En dat zou het altijd moeten zijn. Ook als je niet aan het klussen bent, maar niet lekker in je vel zit of gewoon even geen zin hebt. Je hoeft de reden niet te geven. Je kunt wel een ander voorstel doen, als je daar zin in hebt, maar ook dat hoeft niet. Goed dat je voet bij stuk houdt!
Stom hè, door haar manipulatie ga ik daar toch aan twijfelen (zelfs nu ik zelf vind dat ik een 'goede' reden heb, maar laat staan als ik gewoon 'geen zin' zou hebben). Alsof mijn reden om 'nee' te zeggen groter moet zijn dan haar reden om te willen komen (en dus haar angsten, paniek, spanning). Het voelt zó egoïstisch (en slecht) om mijn belang boven haar angsten te stellen.
Ik blijf maar tegen mezelf herhalen dat ik niet haar hulpverlener ben...
anoniem_346768 wijzigde dit bericht op 27-09-2017 21:04
Reden: woordje 'niet' vergeten
Reden: woordje 'niet' vergeten
0.29% gewijzigd
woensdag 27 september 2017 om 08:49
Je hebt goed gereageerd, nee is nee. Heel duidelijk je grenzen aangeven, want je moeder probeert hier steeds overheen te walsen. De enige die deze situatie van manipulatie een halt toe kan roepen ben JIJ. Je moeder zal niet meer veranderen. Ik herken je verhaal helemaal. Heb ook zo'n moeder...
Horen, zien en .... reageren
woensdag 27 september 2017 om 08:52
SallySpectra schreef: ↑27-09-2017 08:40
Sowieso eerder afkappen.
"Mam, ik heb al twee keer gezegd dat we het heel gezellig vinden als je komt, maar dat komend weekend niet uitkomt. Je kunt weekend x, y of z komen. Zullen we het nu ergens anders over hebben?"
Begint ze er dan weer over, dan gewoon afkappen en gesprek beëindigen. Niet boos, maar wel gedecideerd. Klaar is klaar.
Annelleke schreef: ↑27-09-2017 08:33
Het eerder afkappen is sowieso een goed idee. Ik zeg hoogstens 2 keer nee, daarna beëindig ik het gesprek. "ik heb al twee keer nee gezegd, ik stop met dit gesprek want het gaat nergens heen, mijn nee blijft nee en jouw gezeur verandert daar niks aan. Fijne dag nog"
Komt misschien kil over, maar blijven zeuren en manipuleren is veel killer in mijn ogen. En het geeft ook rust om niet mee te gaan in het gezeur.
Ja, jullie hebben gelijk. Fijne voorbeeldzinnen ook, met ''twee keer nee gezegd'', dat is dan ook wel een goede houvast voor mezelf. Blegh, het voelt kil en afstandelijk, maar eerlijk gezegd voelen mijn reacties op haar manipulaties hetzelfde dus in die zin maakt het niet uit denk ik. Waar het wel een wereld van verschil in zal maken (denk ik) is hoe rot ik me voel over haar manipulerende opmerkingen (die dus gaan spoken in mijn hoofd). Als ik het afkap dan hoef ik die k#topmerkingen tenminste niet aan te horen. Voel ik me (op dat moment) misschien net zo kil, maar wel met veel meer rust. En meer tijd omdat het gesprek sneller beeïndigd is
.
woensdag 27 september 2017 om 08:58
Dit topic herinnert me aan een eerder topic waarbij een moeder zich ook opdrong aan haar (zwangere) dochter. Haar manipulatie kende ook geen grenzen. Werden toen ook goeie tips gegeven. Bottomline was wel dat je idd voet bij stuk moet houden en opkomen voor jezelf.
En vooral dat schuldgevoel loslaten. Want zo onschuldig en zielig is je moeder heus niet. Ze is je doelbewust aan het manipuleren en houdt daarbij geen rekening met jou. Zij wordt dus ook totaal niet geplaagd door een schuldgevoel. Waarom zou jij dat wel moeten?
OK, in een goede gelijkwaardige (moeder-dochter) relatie is het over het algemeen een kwestie van geven en nemen. De ene keer pas jij je aan en een andere keer schikt de ander even. Zolang dat in evenwicht is zal er geen probleem zijn.
Maar wanneer je moeder telkens over jouw grenzen gaat, tja.... dan is het tijd om je anders te gaan opstellen. Voordat je er echt last van gaat krijgen en ze telkens verder over die grenzen gaat. Want ze gaat onherroepelijk door.
Ik begrijp uit je post dat je moeder problemen heeft. Mentaal niet zo sterk? Lastig, want dan mag je best wat extra mededogen hebben. Maar pas ook op want je trapt zomaar in die valkuil waarbij ze je volledig in de tang heeft. Ga op zoek naar die middenweg. Dit weekend lukt niet, maar volgend weekend wel. Je hebt niet aan haar toegegeven maar wel een alternatief geboden. Is dat voor haar niet voldoende? Jammer dan.
Wanneer het je lukt om standvastig te blijven krijg je vast nog het nodige te verduren want wanneer je moeder merkt dat ze geen grip meer op je heeft zou ze best nog wel eens heel naar kunnen reageren. Naar jou toe. Maar ook naar anderen (over jou). Houd daar rekening mee.
Ik spreek gelukkig niet uit ervaring (in tegendeel zelfs) maar ik begrijp wel hoe je je voelt.
Sterkte, en onthoud: Zolang je blijft streven naar die balans tussen je eigen gevoel en behoeftes en die van je moeder dan doe je niks verkeerd!
En vooral dat schuldgevoel loslaten. Want zo onschuldig en zielig is je moeder heus niet. Ze is je doelbewust aan het manipuleren en houdt daarbij geen rekening met jou. Zij wordt dus ook totaal niet geplaagd door een schuldgevoel. Waarom zou jij dat wel moeten?
OK, in een goede gelijkwaardige (moeder-dochter) relatie is het over het algemeen een kwestie van geven en nemen. De ene keer pas jij je aan en een andere keer schikt de ander even. Zolang dat in evenwicht is zal er geen probleem zijn.
Maar wanneer je moeder telkens over jouw grenzen gaat, tja.... dan is het tijd om je anders te gaan opstellen. Voordat je er echt last van gaat krijgen en ze telkens verder over die grenzen gaat. Want ze gaat onherroepelijk door.
Ik begrijp uit je post dat je moeder problemen heeft. Mentaal niet zo sterk? Lastig, want dan mag je best wat extra mededogen hebben. Maar pas ook op want je trapt zomaar in die valkuil waarbij ze je volledig in de tang heeft. Ga op zoek naar die middenweg. Dit weekend lukt niet, maar volgend weekend wel. Je hebt niet aan haar toegegeven maar wel een alternatief geboden. Is dat voor haar niet voldoende? Jammer dan.
Wanneer het je lukt om standvastig te blijven krijg je vast nog het nodige te verduren want wanneer je moeder merkt dat ze geen grip meer op je heeft zou ze best nog wel eens heel naar kunnen reageren. Naar jou toe. Maar ook naar anderen (over jou). Houd daar rekening mee.
Ik spreek gelukkig niet uit ervaring (in tegendeel zelfs) maar ik begrijp wel hoe je je voelt.
Sterkte, en onthoud: Zolang je blijft streven naar die balans tussen je eigen gevoel en behoeftes en die van je moeder dan doe je niks verkeerd!
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
woensdag 27 september 2017 om 09:02
Senseo schreef: ↑27-09-2017 08:30Ik vind het goed dat je bij je standpunt bent gebleven. Ik was ook behept met een soortgelijke moeder maar kon nooit op tegen haar manipulatieve gedrag en gaf dan uiteindelijk toe.
Ik bewonder je standvastigheid, jij hebt niets verkeerd gedaan maar goed je grenzen bewaakt.
Wat je ook had gedaan (wel/niet laten komen) je had je in beide gevallen rot gevoeld. Als je ja had gezegd dan had je je rot gevoeld omdat zij over je grenzen was heengegaan en ze gewoon in de weg loopt, nu je nee hebt gezegd voel je je ook rot omdat je jezelf egoïstisch voelt. Je had niet goed kunnen kiezen maar je hebt het wel gedaan en de juiste beslissing genomen.
Dankjewel. Wat naar dat het jou niet gelukt is, het is ook ontzettend moeilijk. Ik heb ook het grootste deel van mijn leven toegegeven hoor en vind het 'nee' zeggen nog steeds erg moeilijk (maar dat blijkt wel
). Maar ik ben enorm tegen mijn eigen grenzen opgelopen en daardoor compleet vastgelopen, daar heb ik nu blijvende klachten van. Vandaar dat ik mijn belang eindelijk belangrijk ben gaan vinden en mijn grenzen beter bewaak (en vind dat ik ze mag en moet bewaken). Maar soms lijken mijn belangen zo egoïstich en in het niet te vallen als ik ze afzet tegen mijn moeders angsten en dan wankel ik toch flink. Wat je verder zegt (dat beide keuzes rot zouden voelen) is ook heel waar en helpt me relativeren, dankjewel! Want als ze wel nu zou komen dan zou ik me veel rotter voelen omdat ik het er nu gewoon echt niet bij kan hebben. Fijn!
Ik ben zó blij dat ik dit topic geopend heb, het doet me echt ontzettend goed. Ik had niet verwacht zoveel steun te krijgen en vond dat ik dat toch vooral uit mezelf moest halen.
woensdag 27 september 2017 om 09:04
Klote is dat hè. Alsof niets belangrijk genoeg is om te weigeren want het alternatief is dat ze zichzelf misschien iets aandoet. Dus ja, in dat licht valt 'klussen' of laat staan 'geen zin' toch totaal in het niet qua belang?
woensdag 27 september 2017 om 09:20
Carliena schreef: ↑27-09-2017 08:49Je hebt goed gereageerd, nee is nee. Heel duidelijk je grenzen aangeven, want je moeder probeert hier steeds overheen te walsen. De enige die deze situatie van manipulatie een halt toe kan roepen ben JIJ. Je moeder zal niet meer veranderen. Ik herken je verhaal helemaal. Heb ook zo'n moeder...
Ik weet het. Ik weet het héél goed. Maar als ze zo in paniek is dan vind ik het toch zó moeilijk
. Na jullie posts gaat het overigens al een stuk beter, ze helpen me om de situatie te relativeren en om weer meer te voelen dat mijn 'nee' okee is, dat mijn belang ook echt van belang is.Kap jij het bij je moeder ook veel eerder af?
Haha, die hou ik erin
! Ik neem ook zeker niet op als ze nog weer belt.
woensdag 27 september 2017 om 09:22
En dat snap ik ook heel goed, die keuze. Zelf kan ik het er echter niet bij hebben: het is het een of het ander, ik moet echt kiezen. Dus als ik haar laat komen dan moet ik het de dagen ervoor rustig aan doen en kan ik op de dagen dat ze hier is ook niet veel doen, dat is inherent aan mijn eigen gezondheid.
Ik heb er nog wel over gedacht hoor, om haar toch te laten komen maar dan met de voorwaarde dat ze zichzelf vermaakt (meehelpen zal ze sowieso niet doen) maar dat gaat dan dus flink ten koste van wat we hier kunnen doen. En dat vind ik dus zonde van onze vakantie want we hebben nogal wat klussen/onderhoud die gedaan moeten en die we buiten de vakanties om niet redden. Ik heb het er dus niet voor over, niet voor iets waarvan ik vind dat ze het prima op een andere manier op kan lossen (ze hoeft alleen maar te zeggen dat ze niet komt, ipv te zeggen dat ze niet kan omdat ze naar mij gaat).
woensdag 27 september 2017 om 09:31
Heb niet alle reacties gelezen en ik ken de situatie niet goed (de andere posters misschien wel?) maar... afgaand op de OP krijg ik toch wel een gevoel van; waarom help je je moeder niet? Ze vraagt heel duidelijk om hulp (in paniek?) en jij houdt voet bij stuk. Dat voelt ergens toch niet goed. Waarschijnlijk komt daar ook jouw gevoel van twijfel vandaan. Want doe je er werkelijk goed aan je moeder niet te helpen (dat vraag ik mij af).
Maar nogmaals, ik ken de situatie en voorgeschiedenis niet. Je geeft aan dat je moeder vaker manipuleert en dit soort dingen doet. In dat licht is het wellicht begrijpelijk dat je voet bij stuk houdt. Lastig.
Maar nogmaals, ik ken de situatie en voorgeschiedenis niet. Je geeft aan dat je moeder vaker manipuleert en dit soort dingen doet. In dat licht is het wellicht begrijpelijk dat je voet bij stuk houdt. Lastig.
woensdag 27 september 2017 om 09:43
zo onschuldig en zielig is je moeder heus niet. Ze is je doelbewust aan het manipuleren en houdt daarbij geen rekening met jou. Zij wordt dus ook totaal niet geplaagd door een schuldgevoel. Waarom zou jij dat wel moeten?
Daar zeg je me wat. Ook dit helpt me weer om het beter te relativeren.
OK, in een goede gelijkwaardige (moeder-dochter) relatie is het over het algemeen een kwestie van geven en nemen. De ene keer pas jij je aan en een andere keer schikt de ander even. Zolang dat in evenwicht is zal er geen probleem zijn.
Dat is ook zo en die gedachte maakt ook een beetje dat ik me zo kil voel. Maar het ís niet een normale moeder-dochterrelatie, dus in dat licht moet ik deze situatie natuurlijk ook zien.
Maar wanneer je moeder telkens over jouw grenzen gaat, tja.... dan is het tijd om je anders te gaan opstellen. Voordat je er echt last van gaat krijgen en ze telkens verder over die grenzen gaat. Want ze gaat onherroepelijk door.
Ik begrijp uit je post dat je moeder problemen heeft. Mentaal niet zo sterk? Lastig, want dan mag je best wat extra mededogen hebben. Maar pas ook op want je trapt zomaar in die valkuil waarbij ze je volledig in de tang heeft. Ga op zoek naar die middenweg. Dit weekend lukt niet, maar volgend weekend wel. Je hebt niet aan haar toegegeven maar wel een alternatief geboden. Is dat voor haar niet voldoende? Jammer dan.
Ze gaat zeker door, dat weet ik uit ervaring. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven en dat ook gedaan, maar sinds ze zelf zo moeilijk zit ben ik weer in de hulpverlenersrol geschoten en dat ben ik nu de laatste tijd weer aan het veranderen. Meer afstand nemen, op een andere manier gesprekken hebben met haar en haar meer richting haar behandelaars sturen met haar vragen/problemen.
Het gaat inderdaad psychisch niet goed met haar en dat speelt nu alweer bijna twee jaar waarbij het steeds slechter gaat. Door mijn mededogen ben ik te ver gegaan in mijn pogingen haar te helpen (die hulpverlenersrol dus) en ik heb haar ook aangegeven dat ik minder op haar problemen in kan gaan (omdat ik beter op mezelf moet passen) en ze daarvoor echt bij haar behandelaars moet zijn. Dus die middenweg ben ik hard aan het bewandelen/zoeken en vooral bezig om me daar weer goed/okee bij te voelen.
Dankjewel voor je post Vera.
Ik ga nu met een veel fijner gevoel aan de klus dan gisteren, super bedankt dames
!
Daar zeg je me wat. Ook dit helpt me weer om het beter te relativeren.
OK, in een goede gelijkwaardige (moeder-dochter) relatie is het over het algemeen een kwestie van geven en nemen. De ene keer pas jij je aan en een andere keer schikt de ander even. Zolang dat in evenwicht is zal er geen probleem zijn.
Dat is ook zo en die gedachte maakt ook een beetje dat ik me zo kil voel. Maar het ís niet een normale moeder-dochterrelatie, dus in dat licht moet ik deze situatie natuurlijk ook zien.
Maar wanneer je moeder telkens over jouw grenzen gaat, tja.... dan is het tijd om je anders te gaan opstellen. Voordat je er echt last van gaat krijgen en ze telkens verder over die grenzen gaat. Want ze gaat onherroepelijk door.
Ik begrijp uit je post dat je moeder problemen heeft. Mentaal niet zo sterk? Lastig, want dan mag je best wat extra mededogen hebben. Maar pas ook op want je trapt zomaar in die valkuil waarbij ze je volledig in de tang heeft. Ga op zoek naar die middenweg. Dit weekend lukt niet, maar volgend weekend wel. Je hebt niet aan haar toegegeven maar wel een alternatief geboden. Is dat voor haar niet voldoende? Jammer dan.
Ze gaat zeker door, dat weet ik uit ervaring. Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven en dat ook gedaan, maar sinds ze zelf zo moeilijk zit ben ik weer in de hulpverlenersrol geschoten en dat ben ik nu de laatste tijd weer aan het veranderen. Meer afstand nemen, op een andere manier gesprekken hebben met haar en haar meer richting haar behandelaars sturen met haar vragen/problemen.
Het gaat inderdaad psychisch niet goed met haar en dat speelt nu alweer bijna twee jaar waarbij het steeds slechter gaat. Door mijn mededogen ben ik te ver gegaan in mijn pogingen haar te helpen (die hulpverlenersrol dus) en ik heb haar ook aangegeven dat ik minder op haar problemen in kan gaan (omdat ik beter op mezelf moet passen) en ze daarvoor echt bij haar behandelaars moet zijn. Dus die middenweg ben ik hard aan het bewandelen/zoeken en vooral bezig om me daar weer goed/okee bij te voelen.
Dankjewel voor je post Vera.
Ik ga nu met een veel fijner gevoel aan de klus dan gisteren, super bedankt dames
!
woensdag 27 september 2017 om 09:46
woensdag 27 september 2017 om 09:47
Nee zeggen kan altijd. Maar ik zou er op letten dat je dat op een prettige manier doet. Je bent niet boos op haar en wil haar ook niet afwijzen. Vaak hebben mensen de neiging om een negatieve boodschap ook negatief te brengen. Niet doen.
Dan voelt het misschien ook minder kil. Je kunt best iets vervelend voor iemand vinden zonder dat jij degene bent die het moet oplossen.
Dan voelt het misschien ook minder kil. Je kunt best iets vervelend voor iemand vinden zonder dat jij degene bent die het moet oplossen.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....