Relaties
alle pijlers
Het is weer eens zover
woensdag 27 september 2017 om 08:10
Het is weer eens zover: mijn moeder heeft weer alle registers opengetrokken in een poging haar zin te krijgen bij me. En verdomme wat voelt het toch weer k#t en wat blijft de twijfel over mijn 'nee' steeds in mijn hoofd spoken.
Mijn moeder wilde een paar dagen naar ons komen, nou hartstikke leuk en ik stelde voor over twee weken. Of het niet komend weekend kon? Nee, dat komt ons slecht uit want we hebben vakantie en we hebben deze tijd hard nodig om klussen in en om het huis af te maken. Oh, maar ze kon dan toch wel zaterdag (tot dinsdag) komen? Nou nee, dat komt gewoon echt niet uit. Nou denk er nog maar even over na en overleg het even. Ik nogmaals aangegeven dat ik het leuk vind als ze komt maar dat komend weekend echt niet uitkomt.
Goed, ik voelde de bui al hangen en twee dagen later belde ze inderdaad weer. Ze was erg down en verdrietig want ze had haar hoop ergens op gevestigd en dat was helaas op een grote teleurstelling uitgedraaid dus nu was de enige oplossing nog om een paar dagen naar ons te komen (ze wil namelijk een bepaalde situatie ontvluchten).
Hierop volgde een moeizaam en pijnlijk gesprek waarin zij dus alle (manipulatieve) registers opentrok om maar haar zin te krijgen en dus eind van de week een paar dagen bij ons te komen. Hierbij gaf ik aan dat het nu dus niet kon en dat ze dit toch echt op therapie moest bespreken. Uiteindelijk beëindigden we het gesprek waarbij zij vreselijk down en verdrietig was omdat ik niet toegaf en ze nu toch echt niet wist hoe ze het dan moest oplossen.
En ik? GVD wat was ik kwaad dat ze me dit weer flikt en wat voelde ik me tegelijkertijd een kil en naar persoon dat ik haar niet gewoon liet komen. Het kán immers wel, het komt alleen gewoon echt totaal niet uit. Het zou dan puur zijn om haar te helpen want ik zou zelf voornamelijk hinder ondervinden van het bezoek. Maarja, het zóu kunnen dus waarom ben ik dan zo egoïstisch om haar niet op deze manier te helpen. Maar ik moet toch verdomme ook 'nee' kunnen zeggen op de vraag of ze kan komen? Ik wil dit ook niet elke keer (ja, dit is niet de eerste keer dat het zo gaat). Grrr en aargggh.
En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...
Het spookt en het spookt en de twijfel speelt me parten. Ik weet niet zo heel goed wat ik vraag met dit topic, misschien hoop ik vooral op bevestiging dat mijn 'nee' okee is. Alhoewel ik weet dat ik dat uit mezelf moet halen, maar dat lukt even niet zo goed nu
.
Mijn moeder wilde een paar dagen naar ons komen, nou hartstikke leuk en ik stelde voor over twee weken. Of het niet komend weekend kon? Nee, dat komt ons slecht uit want we hebben vakantie en we hebben deze tijd hard nodig om klussen in en om het huis af te maken. Oh, maar ze kon dan toch wel zaterdag (tot dinsdag) komen? Nou nee, dat komt gewoon echt niet uit. Nou denk er nog maar even over na en overleg het even. Ik nogmaals aangegeven dat ik het leuk vind als ze komt maar dat komend weekend echt niet uitkomt.
Goed, ik voelde de bui al hangen en twee dagen later belde ze inderdaad weer. Ze was erg down en verdrietig want ze had haar hoop ergens op gevestigd en dat was helaas op een grote teleurstelling uitgedraaid dus nu was de enige oplossing nog om een paar dagen naar ons te komen (ze wil namelijk een bepaalde situatie ontvluchten).
Hierop volgde een moeizaam en pijnlijk gesprek waarin zij dus alle (manipulatieve) registers opentrok om maar haar zin te krijgen en dus eind van de week een paar dagen bij ons te komen. Hierbij gaf ik aan dat het nu dus niet kon en dat ze dit toch echt op therapie moest bespreken. Uiteindelijk beëindigden we het gesprek waarbij zij vreselijk down en verdrietig was omdat ik niet toegaf en ze nu toch echt niet wist hoe ze het dan moest oplossen.
En ik? GVD wat was ik kwaad dat ze me dit weer flikt en wat voelde ik me tegelijkertijd een kil en naar persoon dat ik haar niet gewoon liet komen. Het kán immers wel, het komt alleen gewoon echt totaal niet uit. Het zou dan puur zijn om haar te helpen want ik zou zelf voornamelijk hinder ondervinden van het bezoek. Maarja, het zóu kunnen dus waarom ben ik dan zo egoïstisch om haar niet op deze manier te helpen. Maar ik moet toch verdomme ook 'nee' kunnen zeggen op de vraag of ze kan komen? Ik wil dit ook niet elke keer (ja, dit is niet de eerste keer dat het zo gaat). Grrr en aargggh.
En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...
Het spookt en het spookt en de twijfel speelt me parten. Ik weet niet zo heel goed wat ik vraag met dit topic, misschien hoop ik vooral op bevestiging dat mijn 'nee' okee is. Alhoewel ik weet dat ik dat uit mezelf moet halen, maar dat lukt even niet zo goed nu
.
anoniem_346768 wijzigde dit bericht op 27-09-2017 09:08
2.22% gewijzigd
woensdag 27 september 2017 om 09:57
Ik zie niet goed wat ze manipuleerd. Ze is ergens bang voor en ze wil bij jou zijn. Maar jij vind klussen belangrijker dan haar helpen. Dat mag hoor. Iedereen mag doen wat hij wil. Maar dat je daar een beetje lullig over voelt terwijl je moeder je zowat smeekt haar bij je te laten snap ik wel.
Dat je niet kan klussen en mams oo een stoel er naast zet met koffie omdat je gezondheid het niet toelaat snap ik ook niet zo goed. Misschien kan je wat meer uitleg geven daarover?
Dat je niet kan klussen en mams oo een stoel er naast zet met koffie omdat je gezondheid het niet toelaat snap ik ook niet zo goed. Misschien kan je wat meer uitleg geven daarover?
woensdag 27 september 2017 om 10:03
En dan lees ik jouw post en ben ik toch weer even van mijn stuk want die haakt inderdaad precies in op mijn twijfel. Het voelt inderdaad ergens niet goed en daar komt inderdaad mijn twijfel vandaan. Ik kán haar immers 'helpen', toch?Saz schreef: ↑27-09-2017 09:31Heb niet alle reacties gelezen en ik ken de situatie niet goed (de andere posters misschien wel?) maar... afgaand op de OP krijg ik toch wel een gevoel van; waarom help je je moeder niet? Ze vraagt heel duidelijk om hulp (in paniek?) en jij houdt voet bij stuk. Dat voelt ergens toch niet goed. Waarschijnlijk komt daar ook jouw gevoel van twijfel vandaan. Want doe je er werkelijk goed aan je moeder niet te helpen (dat vraag ik mij af).
Maar nogmaals, ik ken de situatie en voorgeschiedenis niet. Je geeft aan dat je moeder vaker manipuleert en dit soort dingen doet. In dat licht is het wellicht begrijpelijk dat je voet bij stuk houdt. Lastig.
Maar naast mijn eigen grenzen betwijfel ik sterk of ik haar dan wel help of dat het meer is dat ik haar faciliteer/haar help om de situatie waar ze in zit in stand te houden. Daarom heb ik een paar weken geleden (toen dit ook speelde) en ook nu weer aangegeven dat ik hierover graag met haar behandelaar zou praten, om te overleggen over of dit überhaupt wel wijs is in het kader van haar therapie (en om mogelijk wat adviezen te krijgen over hoe om te gaan met haar als ze in zo'n 'bui' zit). Ze zou erover nadenken de vorige keer en toen ik er in ons laatste gesprek weer mee kwam wees ze het af en hoefde het (naar ons komen) niet meer. In die zin weet ik dus niet waar ik goed aan doe maar heb ik haar wel heel duidelijk aangegeven dat ik er ook echt wel voor open sta maar dat ik dat dan dus wel graag eerst met haar behandelaar bespreek (en daar mag zij gewoon bijzijn). Dat geldt niet voor alle andere keren dat we (willen) afspreken, maar puur voor die momenten dat zij in 'nood' zit en het per sé op datum x moet (en dat hier dus niet uitkomt).
Daarnaast heb ik haar het afgelopen jaar/twee jaar heel erg veel proberen te helpen en steunen, steeds meer en veel meer dan goed voor mij is en misschien ook meer dan goed voor haar is. Ik heb haar aangegeven dat dat niet meer gaat, dat ik beter op mezelf en mijn grenzen moet letten, dat ik er nu teveel last van heb en daar heeft ze ook prima begrip voor... tot het moment dat ze weer in haar angst zit.
woensdag 27 september 2017 om 10:14
Moonshine1984 schreef: ↑27-09-2017 09:46Het is je moeder, daar doe je toch alles voor? Je reden dat je niet wilt dat ze komt is klussen, dat vind ik echt een hele slechte reden. Ze hoeft je niet in de weg te staan. Zet jezelf in haar positie, zou je dan zelf ook geen hulp van je eigen dochter verwachten? Ik vind het echt heel bizar dit.
Dat staat ze helaas wel, anders had ik haar ook echt wel laten komen.
lolapaloeza schreef: ↑27-09-2017 09:47Nee zeggen kan altijd. Maar ik zou er op letten dat je dat op een prettige manier doet. Je bent niet boos op haar en wil haar ook niet afwijzen. Vaak hebben mensen de neiging om een negatieve boodschap ook negatief te brengen. Niet doen.
Dan voelt het misschien ook minder kil. Je kunt best iets vervelend voor iemand vinden zonder dat jij degene bent die het moet oplossen.
Dat was ook waar ik zelf aan dacht na ons gesprek . Een paar dagen geleden kon ik het wel op die manier trouwens en toen voelde het inderdaad ook niet kil. Maar in het laatste gesprek met alle manipulatie moest ik zo mijn best doen om nee te blijven zeggen dat het me moeite kostte om mijn toon vriendelijk te houden. In woorden blijf ik wel vriendelijk, ik breng in die zin de boodschap ook niet negatief of doe lelijk maar qua toon ben ik (op een gegeven moment) in het gesprek wel afstandelijk en daar ga ik ook zeker aan werken. Mezelf iets meer tijd gunnen om mijn reactie te geven waardoor ik ook wat meer begrip kan blijven tonen, maar daarbij ook eerder de manipulatie afkappen. Het is nu nog vaak ofwel een en al begrip (zoals de afgelopen twee jaar) ofwel vooral mijn grens aangeven, daar ga ik mijn middenweg in vinden.
En nu ga ik echt aan de bak.
woensdag 27 september 2017 om 10:17
Wat een ontzettend nare, weinig invoelende reactie is dit. Dit is overduidelijk het verhaal van iemand met een erg manipulatieve moeder, iemand die erg veel moeite doet om daarvan los te komen, te leren af en toe voor zichzelf te kiezen en haar (onterechte) schuldgevoel daarover stukje bij beetje los te laten. En dan kom jij even proberen om haar een nieuw schuldgevoel aan te praten en haar terug te trappen in de hoek waar ze net vandaan komt. Goed gedaan joh, maar niet heus.Moonshine1984 schreef: ↑27-09-2017 09:46Het is je moeder, daar doe je toch alles voor? Je reden dat je niet wilt dat ze komt is klussen, dat vind ik echt een hele slechte reden. Ze hoeft je niet in de weg te staan. Zet jezelf in haar positie, zou je dan zelf ook geen hulp van je eigen dochter verwachten? Ik vind het echt heel bizar dit.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
woensdag 27 september 2017 om 10:28
Maar als ik het goed begrijp is de enige reden dat je moeder wil komen dat ze een excuus heeft om onder een afspraak / (sociale) verplichting uit te komen? Dat ze niet zelf nee durft te zeggen (en daardoor in paniek raakt) en dat jij het in feite moet oplossen?
Het lijkt me heel goed om daar niet in mee te gaan. Uit mijn verleden met paniek en angstklachten heb ik geleerd dat als je situaties gaat vermijden ze alleen maar enger worden de keer erop. Ze zal hier mbv therapie zelf doorheen moeten anders verschuift de grens steeds meer en zal ze steeds vaker bij jou aankloppen.
Dus het is heel goed dat je je grenzen aangeeft!
Het lijkt me heel goed om daar niet in mee te gaan. Uit mijn verleden met paniek en angstklachten heb ik geleerd dat als je situaties gaat vermijden ze alleen maar enger worden de keer erop. Ze zal hier mbv therapie zelf doorheen moeten anders verschuift de grens steeds meer en zal ze steeds vaker bij jou aankloppen.
Dus het is heel goed dat je je grenzen aangeeft!
woensdag 27 september 2017 om 10:33
Moonshine1984 schreef: ↑27-09-2017 09:46Het is je moeder, daar doe je toch alles voor? Je reden dat je niet wilt dat ze komt is klussen, dat vind ik echt een hele slechte reden. Ze hoeft je niet in de weg te staan. Zet jezelf in haar positie, zou je dan zelf ook geen hulp van je eigen dochter verwachten? Ik vind het echt heel bizar dit.
Beetje nuance is misschien niet verkeerd. Het is nu namelijk ook niet zo dat moeder in een noodlijdende situatie zit waarbij dochter de enige is die dat kan verlichten.
Als ik het goed heb begrepen heeft moeder eigenlijk dit weekend een andere afspraak waar ze niet naartoe wil. Maar dit durft ze niet eerlijk af te zeggen. Daarom zoekt ze een excuus/uitvlucht en gebruikt daarbij dochter door als smoes aan te dragen dat ze dit weekend naar haar dochter gaat.
Dus, omdat moeder niet het lef heeft om die afspraak af te zeggen moet dochter zich in allerlei ongewenste bochten dwingen?
De kreet "het is je moeder, daar doe je toch alles voor?" kun je ook andersom stellen hè? "Het is je dochter, daar doe je toch alles voor?"
TO in dit geval verwijten dat ze geen compassie heeft met moeder vindt ik echt te kort door de bocht. Het is moeder die hier haar eigenbelang boven dat van haar dochter stelt. Om een onnozele reden ook nog. En op een gemene slinkse manier.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
woensdag 27 september 2017 om 10:37
Haar moeder is niet in echte nood, ze wil gewoon onder een sociale verplichting/afspraak uit, maar durft geen 'nee' te zeggen en gebruikt haar dochter als excuus. Juist door dit niet te faciliteren, hebt TO haar moeder. Haar moeder moet ook leren dat ze gewoon 'nee' mag zeggen, dat is beter dan vluchten.Moonshine1984 schreef: ↑27-09-2017 09:46Het is je moeder, daar doe je toch alles voor? Je reden dat je niet wilt dat ze komt is klussen, dat vind ik echt een hele slechte reden. Ze hoeft je niet in de weg te staan. Zet jezelf in haar positie, zou je dan zelf ook geen hulp van je eigen dochter verwachten? Ik vind het echt heel bizar dit.
TO, ik vind dat je het goed doet. Ik snap dat je het in het tweede gesprek moeilijk vond om aardig te blijven. Zoals anderen aangaven is afkappen het beste. Gewoon; Ma, hier hebben we het over gehad, de situatie is niet veranderd, dus we gaan het er niet meer over hebben.
Je kunt het TO!!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
woensdag 27 september 2017 om 10:58
Wat erg als je je hele leven zo emotioneel gechanteerd wordt door je moeder.
Mijn mond valt al open als ik lees hoe ze zeurt en aandringt terwijl jij aan geeft dat het niet uitkomt en zelfs een oplossing biedt.
Ze lijkt wel een baby die haar zin niet krijgt. Vervolgens ga jij je schuldig voelen..
Niet meer doen! De wereld op zijn kop is dat. Zij zou zich schuldig moeten voelen, niet jij. Zij doet het blijkbaar niet maar jij hebt geen enkele reden om je rot te voelen. Blijkbaar heb jij bij haar nooit je grenzen aan kunnen of mogen geven dus ze blijft het proberen. Als je dat stellig er gaat doen reken er maar op dat de strijd ook even heviger zal worden. Dan voel je je nog rotter en dat is precies waar ze dan op uit is: jou terugkrijgen op je oude plek. Dus houdt dan vol.
Je ergernis over haar is volkomen terecht.
Jij bent haar moeder en haar redder niet. En ook niet haar therapeut. Dat zou heel ongezond zijn.
Mijn mond valt al open als ik lees hoe ze zeurt en aandringt terwijl jij aan geeft dat het niet uitkomt en zelfs een oplossing biedt.
Ze lijkt wel een baby die haar zin niet krijgt. Vervolgens ga jij je schuldig voelen..
Niet meer doen! De wereld op zijn kop is dat. Zij zou zich schuldig moeten voelen, niet jij. Zij doet het blijkbaar niet maar jij hebt geen enkele reden om je rot te voelen. Blijkbaar heb jij bij haar nooit je grenzen aan kunnen of mogen geven dus ze blijft het proberen. Als je dat stellig er gaat doen reken er maar op dat de strijd ook even heviger zal worden. Dan voel je je nog rotter en dat is precies waar ze dan op uit is: jou terugkrijgen op je oude plek. Dus houdt dan vol.
Je ergernis over haar is volkomen terecht.
Jij bent haar moeder en haar redder niet. En ook niet haar therapeut. Dat zou heel ongezond zijn.
woensdag 27 september 2017 om 11:26
dianaf schreef: ↑27-09-2017 10:37Haar moeder is niet in echte nood, ze wil gewoon onder een sociale verplichting/afspraak uit, maar durft geen 'nee' te zeggen en gebruikt haar dochter als excuus. Juist door dit niet te faciliteren, hebt TO haar moeder. Haar moeder moet ook leren dat ze gewoon 'nee' mag zeggen, dat is beter dan vluchten.
TO, ik vind dat je het goed doet. Ik snap dat je het in het tweede gesprek moeilijk vond om aardig te blijven. Zoals anderen aangaven is afkappen het beste. Gewoon; Ma, hier hebben we het over gehad, de situatie is niet veranderd, dus we gaan het er niet meer over hebben.
Je kunt het TO!!
Voor moeder kan dit wel als echte nood voelen en zo begrijp ik dat ook een beetje uit TO's verhaal. Moeder is echt wel in paniek op dat moment. Dat staat los van of het terecht is of niet.
Het is ook geen normale moeder/dochter situatie. Moeder leunt erg op dochter en dat geeft onbalans want het hoort toch andersom te zijn (moeder zorgt voor kind).
woensdag 27 september 2017 om 12:07
Voor mensen die dit manipulatieve niet kennen is het idd onbegrijpelijk.
Het is niet een keertje dat je moeder hulp nodig heeft of het ergens moeilijk mee heeft, maar in geval van TO als ik het goed begrijp een permanente slachtofferrol van waaruit haar moeder een bodemloos beroep op dochter doet, en haar dochter verantwoordelijk maakt voor hoe ze zich voelt/ haar eigen leven aankan/ (mentale) hulp nodig heeft of heen kan vluchten om te ontsnappen aan lastige situaties.
Dat gaat veel verder dan je moeder (mentaal) ff steunen als dat nodig is en zoals iedereen met een beetje goede band zou doen over en weer tussen ouders en kinderen.
Maar hier is het anders: komt geen einde aan, is terugkerend, houdt geen rekening met TO's situatie en leven, zet zichzelf iig (altijd?) voorop, accepteert geen enkel "excuus" waarom dat niet zou kunnen of niet uitkomt, daarmee maakt ze dochter ondergeschikt aan zichzelf En natuurlijk zijn er situaties denkbaar waarin dat idd dringend voor zou gaan, maar als ik het zo lees is dit een langdurige en permanente situatie waarin de rollen moeder-dochter in feite zijn omgedraaid en moeder een ongezond beroep doet op dochter (met dreiging dat ze het leven anders niet aan kan of geen zin meer heeft voor haar) en dat is een grote emotionele belasting die ze bij haar dochter op het bordje legt, met de nodige schuldgevoelens omdat moeder haar niet alleen als helper claimt dus, maar zelfs als haar (enige, ultieme) redder beschouwt.
Dat is geen gezonde relatie, als iemand eenzijdig zó aan je hangt en zich zo afhankelijk máákt, dat je de énige uitweg/oplossing/houvast bent, en dat geldt dus ook voor een moeder-dochterrelatie.
Emotionele afhankelijkheid is dé manier om te manipuleren met schuldgevoel: als je een goede dochter zou zijn, dan deed je dit of dat voor me", "als je van me hield zou je dit of dat doen/laten", "heb ik je daarvoor op de wereld gezet, zo opgevoed, wat heb ik aan zo'n dochter", enz.
Als moeder echt een acuut probleem heeft of iets belangrijks/naars meemaakt (een inbraak, bijv) en ontredderd is en waar iedereen de nodige hulp bij zou kunnen gebruiken zal TO haar plannen echt wel ondergeschikt maken, maar zoals ik het lees zijn er in dit geval andere oplossingen die moeder van de hand wijst (vanuit eigen onvermogen om "nee" te zeggen, ze kan ook thuisblijven en niet gaan naar waar ze zo tegenop ziet).
Punt is dat het niet dochters taak/ verantwoordelijkheid is, en als ik het zo lees niet de eerste en laatste keer dat dochter het in haar plaats moet overnemen. En (het probleem) overnemen is geen gezonde hulpvaardigheid, daarmee faciliteer je vooral dat diegene het niet zelf hoeft te leren, als je daar alsmaar aan toegeeft.
Hulp is iets vrijwilligs, niet iets dat geclaimd hoort te worden, of recht op hebt vanwege dat je familie bent, en doe je over en weer, al hoeft dat niet op een weegschaal. Als het altijd eenzijdig van 1 kant moet komen klopt dat al niet en zeker niet als diegene totaal geen rekening houdt met de ander en diens eigen leven en eigen verantwoordelijkheden.
Vastklampen en zich afhankelijk maken van 1 vertrouweling/ "hulpverlener"/ redder legt een grote, nare druk op de ander, en zeker als "nee" niet geaccepteerd wordt (tenzij je moet werken, dat snapt zij ook nog wel) en totaal voorbij wordt gegaan wat TO in eigen leven of gezondheid te doen heeft (of nodig heeft).
Moeder wil ten allen tijde de aandacht die zij speciaal van TO nodig denkt te hebben en maakt zich daarmee belangrijker dan dochter zelf (om zich geliefd te weten of bevestigd of gezien/gehoord enz).
Was het andersom geweest dat TO aan moeder hing, waren de commentaren niet van de lucht geweest: "get a life, zoek vriendinnen, ga naar de huisarts voor doorverwijzing naar een psych en leer zelf te dealen met je issues, word eens volwassen" enz.
Er zijn talrijke situaties te bedenken dat het voor een oudere, alleenstaande volwassene echt moeilijk zou zijn, bijv famillie en vrienden zijn weggevallen, slechte gezondheid of slechte mobiliteit, en je dan noodgedwongen alleen nog terug kunt vallen op 1 of een paar naasten en dan mag je idd (in goede relatie) verwachten dat je daar de nodige hulp en bijstand van krijgt.
Niet voor elk wissewasje en ook niet als er ook andere hulp voorhanden is of iemand het best zelf af kan, maar wel makkelijk vindt als jij het doet of zij alleen jou wil daarvoor, TO.
Laat je niet gek maken, je helpt haar waarschijnlijk beter als je met haar meedenkt en haar andere mogelijkheden aanreikt, die ook kunnen, zoals hoe ze zelf gewoon nee kan zeggen en die voor haar "angstige" situatie gewoon niet opzoekt en daar ook geen smoes voor nodig heeft (ben er niet, ben bij dochter een paar dagen)..
Het lijkt erop dat jouw moeder dat dus zelf (ook) niet kan en thuis blijven + eigen redenen om niet te gaan niet als een geldig "excuus" ziet om dat af te zeggen (en datzelfde projecteert ze op jou dus): omdat ze "beschikbaar" is voelt ze zich gedwongen om te gaan, en dat dat niet goed voor haar (mentale) gezondheid is vindt ze geen geldige reden, want dat schaart ze onder "geen zin in, niet willen" en niet als "niet kunnen".. en dat kan zij zélf niet (is haar eigen schuldgevoel? Zo zelf opgevoed misschien?).
Ik was ooit zelf zo'n "helper" in de familie, waar iedereen graag een beroep op deed en altijd klaar stond, ongeacht wat ik zelf te doen had, anderen konden altijd aankloppen en ik stond klaar.
Ik leerde iets heel belangrijks van een coach/trainer: "gún een ander zijn/haar ellende!"
(dat is waar je iemand echt mee helpt, in situaties dat iemand het zelf prima af kan, want alleen zo leert diegene het zélf, ipv dat jij het probleem "afpakt" en het voor iemand gaat doen, want dan houd je in stand dat je diegene alleen maar bevestigt dat hij/zij het idd zelf niet aan zal kunnen (zonder jouw hulp)).
Neemt niet weg dat dus in sommige situaties het heel normaal is om iemand uit de brand te helpen, als het gaat om tijdelijk iets, op de rit helpen, incidenteel bij dingen, een verhuizing, eens mee naar het ziekenhuis of meenemen naar een familiebezoekje, boodschappen doen, een ritje maken en andere praktische dingen, (zeker als diegene dat niet (meer) zelfstandig kan, door ziekte, geldgebrek, ouderdom enz).
Je bent geen permanent beschikbare hulpverlener!
Het spreekt wel voor haar dat ze professionele hulp heeft gezocht, daarmee neemt ze iig initiatief om zelf te leren dealen met eigen issues, dat is hoopgevend!
Laat je niks aanpraten dat je een "slechte dochter" bent oid, dat wakkert je schuldgevoel aan, en voel jezelf naar en "slecht" (in die rol als dochter) terwijl dat onterecht is!
En naarmate jij stopt met eea overnemen, heb je kans dat je moeder zich tzt ook zal aanpassen en steeds meer leert zelf eea op te knappen.Of met de nodige mentale (verbale) steun (door de telefoon) en bemoediging om het zelf te doen/kunnen.
Dat kan op een vriendelijke manier, zonder haar af te wijzen.
En dat als het écht nodig is je er voor haar zult zijn
Hier moet jij blijkbaar je moeder in "opvoeden" door het (patroon) zelf te (leren) doorbreken.
Als jij niet langer meedoet aan die manipulatie, kan zij dat niet eenzijdig volhouden en kan er een andere (gelijkwaardiger) wisselwerking ontstaan.
Nu volhouden (als het niet echt ergs van levensbelang is).
Het is niet een keertje dat je moeder hulp nodig heeft of het ergens moeilijk mee heeft, maar in geval van TO als ik het goed begrijp een permanente slachtofferrol van waaruit haar moeder een bodemloos beroep op dochter doet, en haar dochter verantwoordelijk maakt voor hoe ze zich voelt/ haar eigen leven aankan/ (mentale) hulp nodig heeft of heen kan vluchten om te ontsnappen aan lastige situaties.
Dat gaat veel verder dan je moeder (mentaal) ff steunen als dat nodig is en zoals iedereen met een beetje goede band zou doen over en weer tussen ouders en kinderen.
Maar hier is het anders: komt geen einde aan, is terugkerend, houdt geen rekening met TO's situatie en leven, zet zichzelf iig (altijd?) voorop, accepteert geen enkel "excuus" waarom dat niet zou kunnen of niet uitkomt, daarmee maakt ze dochter ondergeschikt aan zichzelf En natuurlijk zijn er situaties denkbaar waarin dat idd dringend voor zou gaan, maar als ik het zo lees is dit een langdurige en permanente situatie waarin de rollen moeder-dochter in feite zijn omgedraaid en moeder een ongezond beroep doet op dochter (met dreiging dat ze het leven anders niet aan kan of geen zin meer heeft voor haar) en dat is een grote emotionele belasting die ze bij haar dochter op het bordje legt, met de nodige schuldgevoelens omdat moeder haar niet alleen als helper claimt dus, maar zelfs als haar (enige, ultieme) redder beschouwt.
Dat is geen gezonde relatie, als iemand eenzijdig zó aan je hangt en zich zo afhankelijk máákt, dat je de énige uitweg/oplossing/houvast bent, en dat geldt dus ook voor een moeder-dochterrelatie.
Emotionele afhankelijkheid is dé manier om te manipuleren met schuldgevoel: als je een goede dochter zou zijn, dan deed je dit of dat voor me", "als je van me hield zou je dit of dat doen/laten", "heb ik je daarvoor op de wereld gezet, zo opgevoed, wat heb ik aan zo'n dochter", enz.
Als moeder echt een acuut probleem heeft of iets belangrijks/naars meemaakt (een inbraak, bijv) en ontredderd is en waar iedereen de nodige hulp bij zou kunnen gebruiken zal TO haar plannen echt wel ondergeschikt maken, maar zoals ik het lees zijn er in dit geval andere oplossingen die moeder van de hand wijst (vanuit eigen onvermogen om "nee" te zeggen, ze kan ook thuisblijven en niet gaan naar waar ze zo tegenop ziet).
Punt is dat het niet dochters taak/ verantwoordelijkheid is, en als ik het zo lees niet de eerste en laatste keer dat dochter het in haar plaats moet overnemen. En (het probleem) overnemen is geen gezonde hulpvaardigheid, daarmee faciliteer je vooral dat diegene het niet zelf hoeft te leren, als je daar alsmaar aan toegeeft.
Hulp is iets vrijwilligs, niet iets dat geclaimd hoort te worden, of recht op hebt vanwege dat je familie bent, en doe je over en weer, al hoeft dat niet op een weegschaal. Als het altijd eenzijdig van 1 kant moet komen klopt dat al niet en zeker niet als diegene totaal geen rekening houdt met de ander en diens eigen leven en eigen verantwoordelijkheden.
Vastklampen en zich afhankelijk maken van 1 vertrouweling/ "hulpverlener"/ redder legt een grote, nare druk op de ander, en zeker als "nee" niet geaccepteerd wordt (tenzij je moet werken, dat snapt zij ook nog wel) en totaal voorbij wordt gegaan wat TO in eigen leven of gezondheid te doen heeft (of nodig heeft).
Moeder wil ten allen tijde de aandacht die zij speciaal van TO nodig denkt te hebben en maakt zich daarmee belangrijker dan dochter zelf (om zich geliefd te weten of bevestigd of gezien/gehoord enz).
Was het andersom geweest dat TO aan moeder hing, waren de commentaren niet van de lucht geweest: "get a life, zoek vriendinnen, ga naar de huisarts voor doorverwijzing naar een psych en leer zelf te dealen met je issues, word eens volwassen" enz.
Er zijn talrijke situaties te bedenken dat het voor een oudere, alleenstaande volwassene echt moeilijk zou zijn, bijv famillie en vrienden zijn weggevallen, slechte gezondheid of slechte mobiliteit, en je dan noodgedwongen alleen nog terug kunt vallen op 1 of een paar naasten en dan mag je idd (in goede relatie) verwachten dat je daar de nodige hulp en bijstand van krijgt.
Niet voor elk wissewasje en ook niet als er ook andere hulp voorhanden is of iemand het best zelf af kan, maar wel makkelijk vindt als jij het doet of zij alleen jou wil daarvoor, TO.
Laat je niet gek maken, je helpt haar waarschijnlijk beter als je met haar meedenkt en haar andere mogelijkheden aanreikt, die ook kunnen, zoals hoe ze zelf gewoon nee kan zeggen en die voor haar "angstige" situatie gewoon niet opzoekt en daar ook geen smoes voor nodig heeft (ben er niet, ben bij dochter een paar dagen)..
Het lijkt erop dat jouw moeder dat dus zelf (ook) niet kan en thuis blijven + eigen redenen om niet te gaan niet als een geldig "excuus" ziet om dat af te zeggen (en datzelfde projecteert ze op jou dus): omdat ze "beschikbaar" is voelt ze zich gedwongen om te gaan, en dat dat niet goed voor haar (mentale) gezondheid is vindt ze geen geldige reden, want dat schaart ze onder "geen zin in, niet willen" en niet als "niet kunnen".. en dat kan zij zélf niet (is haar eigen schuldgevoel? Zo zelf opgevoed misschien?).
Ik was ooit zelf zo'n "helper" in de familie, waar iedereen graag een beroep op deed en altijd klaar stond, ongeacht wat ik zelf te doen had, anderen konden altijd aankloppen en ik stond klaar.
Ik leerde iets heel belangrijks van een coach/trainer: "gún een ander zijn/haar ellende!"
(dat is waar je iemand echt mee helpt, in situaties dat iemand het zelf prima af kan, want alleen zo leert diegene het zélf, ipv dat jij het probleem "afpakt" en het voor iemand gaat doen, want dan houd je in stand dat je diegene alleen maar bevestigt dat hij/zij het idd zelf niet aan zal kunnen (zonder jouw hulp)).
Neemt niet weg dat dus in sommige situaties het heel normaal is om iemand uit de brand te helpen, als het gaat om tijdelijk iets, op de rit helpen, incidenteel bij dingen, een verhuizing, eens mee naar het ziekenhuis of meenemen naar een familiebezoekje, boodschappen doen, een ritje maken en andere praktische dingen, (zeker als diegene dat niet (meer) zelfstandig kan, door ziekte, geldgebrek, ouderdom enz).
Je bent geen permanent beschikbare hulpverlener!
Het spreekt wel voor haar dat ze professionele hulp heeft gezocht, daarmee neemt ze iig initiatief om zelf te leren dealen met eigen issues, dat is hoopgevend!
Laat je niks aanpraten dat je een "slechte dochter" bent oid, dat wakkert je schuldgevoel aan, en voel jezelf naar en "slecht" (in die rol als dochter) terwijl dat onterecht is!
En naarmate jij stopt met eea overnemen, heb je kans dat je moeder zich tzt ook zal aanpassen en steeds meer leert zelf eea op te knappen.Of met de nodige mentale (verbale) steun (door de telefoon) en bemoediging om het zelf te doen/kunnen.
Dat kan op een vriendelijke manier, zonder haar af te wijzen.
En dat als het écht nodig is je er voor haar zult zijn
Hier moet jij blijkbaar je moeder in "opvoeden" door het (patroon) zelf te (leren) doorbreken.
Als jij niet langer meedoet aan die manipulatie, kan zij dat niet eenzijdig volhouden en kan er een andere (gelijkwaardiger) wisselwerking ontstaan.
Nu volhouden (als het niet echt ergs van levensbelang is).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 27 september 2017 om 12:09
woensdag 27 september 2017 om 13:46
En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...
Ze gebruikt je gewoon! om een smoesje te hebben om ergens niet te hoeven zijn....
Als ze wel had mogen komen.. had ze toch ook moeten zeggen ik kom niet ?? want ik logeer bij dochter.
ik zie het verschil even niet.
Ze gebruikt je gewoon! om een smoesje te hebben om ergens niet te hoeven zijn....
Als ze wel had mogen komen.. had ze toch ook moeten zeggen ik kom niet ?? want ik logeer bij dochter.
ik zie het verschil even niet.
woensdag 27 september 2017 om 14:49
Hoe het verhaal er hier staat haal ik dat er allemaal niet uit. Projectie van sommige misschien? Kan ik mij ook wel voorstellen. Voor hetzelfde geld is to heel egoïstisch en kan haar moeder nooit bij haar terrecht. Ik zeg niet dat dat zo is. De info is te summier.
Uit de info die hier staat kun je het hele betoog van Suzy echt niet halen.
En volwassen dochters hoeven niet meer alleen bij hun moeder terrecht te kunnen. Dat gaat over en weer normaal gesproken. Als dochters nog kind is niet nee.
Uit de info die hier staat kun je het hele betoog van Suzy echt niet halen.
En volwassen dochters hoeven niet meer alleen bij hun moeder terrecht te kunnen. Dat gaat over en weer normaal gesproken. Als dochters nog kind is niet nee.
woensdag 27 september 2017 om 16:50
Dan is een nee juist heel erg goed. Je helpt haar niet door in alles mee te gaan. To is daar niet mee geholpen en die moeder ook niet, ik lees gewoon gedram omdat ze zelf iets niet wil maar zeg dat er echt een probleem aan ten grondslag ligt is wat juist nee heel erg goed.Saz schreef: ↑27-09-2017 11:26Voor moeder kan dit wel als echte nood voelen en zo begrijp ik dat ook een beetje uit TO's verhaal. Moeder is echt wel in paniek op dat moment. Dat staat los van of het terecht is of niet.
Het is ook geen normale moeder/dochter situatie. Moeder leunt erg op dochter en dat geeft onbalans want het hoort toch andersom te zijn (moeder zorgt voor kind).
Misschien kan TO haar coachen om zelf nee te leren zeggen als ze onder een sociale afspraak uit wil of haar mee nemen naar de HA voor ondersteuning van de spv-er.
woensdag 27 september 2017 om 20:50
Dat je niet ziet wat ze manipuleert komt wellicht omdat ik de manipulerende opmerkingen er niet bij heb geschreven en je mijn woorden in twijfel trekt (aangezien ik schreef dat ze flink manipuleerde om haar zin door te drijven).SjakS schreef: ↑27-09-2017 09:57Ik zie niet goed wat ze manipuleert. Ze is ergens bang voor en ze wil bij jou zijn. Maar jij vind klussen belangrijker dan haar helpen. Dat mag hoor. Iedereen mag doen wat hij wil. Maar dat je daar een beetje lullig over voelt terwijl je moeder je zowat smeekt haar bij je te laten snap ik wel.
Dat je niet kan klussen en mams oo een stoel er naast zet met koffie omdat je gezondheid het niet toelaat snap ik ook niet zo goed. Misschien kan je wat meer uitleg geven daarover?
Ik vind op dit moment inderdaad het klussen belangrijker dan haar te redden/haar oplossing te zijn van een zeer irreëel probleem. Dat voor haar het probleem en de angst wel heel werkelijk zijn vind ik heel erg naar, maar het is de afgelopen twee jaar steeds erger geworden, al mijn gehelp ten spijt. Ik heb haar ontzettend veel bijgestaan en geholpen maar het is ongezonde vormen aan gaan nemen: zij leunt véél te veel op mij en ik trek het niet meer. Vandaar dat ik een stap terug heb gedaan en haar meer richting haar (daadwerkelijke) hulpverleners wijs.
Over het smeken... tsja zo gaat dat elke keer als zij zich heel naar voelt en ik een keer geen 'ja' zeg. Moet ik dan iedere keer als ze ergens om smeekt toegeven? En haar psychiater? Moet zij ook iedere keer dat zij weer eens om andere medicijnen of verhoging van kalmeringsmiddelen/andere medicatie toegeven? Dit zijn natuurlijk retorische vragen, maar om even aan te geven dat smaken an sich geen reden hoeft te zijn om 'ja' te zeggen.
Over je laatste opmerking en vraag: ik snap dat je meer uitleg zoekt als je het je niet kunt voorstellen maar daar ga ik geen verdere uitleg over geven. Je kunt het aannemen als waarheid of het naast je neerleggen.
Susan schreef: ↑27-09-2017 10:17Wat een ontzettend nare, weinig invoelende reactie is dit. Dit is overduidelijk het verhaal van iemand met een erg manipulatieve moeder, iemand die erg veel moeite doet om daarvan los te komen, te leren af en toe voor zichzelf te kiezen en haar (onterechte) schuldgevoel daarover stukje bij beetje los te laten. En dan kom jij even proberen om haar een nieuw schuldgevoel aan te praten en haar terug te trappen in de hoek waar ze net vandaan komt. Goed gedaan joh, maar niet heus.
Ik worstel inderdaad met wat jij hierboven beschrijft. Het is echter niet voor het eerst; jaren geleden heb ik dit proces al doorlopen en dat ging uiteindelijk behoorlijk goed. Alleen sinds het met mijn moeder niet goed gaat is het oude patroon er weer steeds meer ingeslopen. Dat komt omdat ik het er erg moeilijk mee heb dat ze zich zo rot voelt, ik vind het vreselijk voor haar en wilde haar zo graag helpen en dacht ook dat ik echt wat kon toevoegen. Maar ik moet een stap terug doen omdat ik het niet meer trek en dat op zich vind ik al moeilijk genoeg (want zij voelt zich nog steeds heel rot en dat vind ik heel erg) en haar manipulaties maken het er nog moeilijker op.
Het grenzen aangeven is me dus in het verleden al goed gelukt, maar nog niet tijdens een lange periode van angsten/depressie. Dat proces ben ik nu dus aan het doorlopen en gaat met vallen en opstaan.
woensdag 27 september 2017 om 20:57
Besje81 schreef: ↑27-09-2017 10:28Maar als ik het goed begrijp is de enige reden dat je moeder wil komen dat ze een excuus heeft om onder een afspraak / (sociale) verplichting uit te komen? Dat ze niet zelf nee durft te zeggen (en daardoor in paniek raakt) en dat jij het in feite moet oplossen?
Het lijkt me heel goed om daar niet in mee te gaan. Uit mijn verleden met paniek en angstklachten heb ik geleerd dat als je situaties gaat vermijden ze alleen maar enger worden de keer erop. Ze zal hier mbv therapie zelf doorheen moeten anders verschuift de grens steeds meer en zal ze steeds vaker bij jou aankloppen.
Dus het is heel goed dat je je grenzen aangeeft!
Dat begrijp je goed ja. Ze is ergens voor uitgenodigd en daar krijgt ze het spaans benauwd van. Ze wil niet zeggen dat ze niet komt, want 'wat zullen ze wel niet denken' en daarom - alléén daarom - 'moet' ze komend weekend bij ons komen. Zodat ze kan zeggen dat ze niet kan.
Het gaat niet om mij/ons, het gaat er puur om dat ze een 'geldige' reden heeft om niet te kunnen komen.
Het tweede wat je zegt is ook heel waar en dat merk ik goed en daar wil ik voor mezelf ook echt een lijn trekken. Ik wil haar niet verder faciliteren in het vermijden want haar angsten zijn alleen maar toegenomen de afgelopen twee jaar. Vandaar ook dat ik (eerder al) aangegeven heb dat als ze nog eens écht een bepaalde datum wil om iets te ontvluchten ik daarover wil spreken met haar behandelaar.
woensdag 27 september 2017 om 21:03
Vera8 schreef: ↑27-09-2017 10:33Beetje nuance is misschien niet verkeerd. Het is nu namelijk ook niet zo dat moeder in een noodlijdende situatie zit waarbij dochter de enige is die dat kan verlichten.
Als ik het goed heb begrepen heeft moeder eigenlijk dit weekend een andere afspraak waar ze niet naartoe wil. Maar dit durft ze niet eerlijk af te zeggen. Daarom zoekt ze een excuus/uitvlucht en gebruikt daarbij dochter door als smoes aan te dragen dat ze dit weekend naar haar dochter gaat.
Dus, omdat moeder niet het lef heeft om die afspraak af te zeggen moet dochter zich in allerlei ongewenste bochten dwingen?
TO in dit geval verwijten dat ze geen compassie heeft met moeder vindt ik echt te kort door de bocht. Het is moeder die hier haar eigenbelang boven dat van haar dochter stelt. Om een onnozele reden ook nog. En op een gemene slinkse manier.
Dat klopt. Het ís niet eens een afspraak trouwens, het is nog een uitnodiging. Je zou het wel kunnen scharen onder een sociale verplichting maar die mensen weten allang dat het niet lekker gaat met mijn moeder. Mijn moeder wil er alleen geen vragen over krijgen want niemand mag eigenlijk weten wat er aan de hand is (want dat is heel schaamtevol, vindt ze).
dianaf schreef: ↑27-09-2017 10:37Haar moeder is niet in echte nood, ze wil gewoon onder een sociale verplichting/afspraak uit, maar durft geen 'nee' te zeggen en gebruikt haar dochter als excuus. Juist door dit niet te faciliteren, helpt TO haar moeder. Haar moeder moet ook leren dat ze gewoon 'nee' mag zeggen, dat is beter dan vluchten.
TO, ik vind dat je het goed doet. Ik snap dat je het in het tweede gesprek moeilijk vond om aardig te blijven. Zoals anderen aangaven is afkappen het beste. Gewoon; Ma, hier hebben we het over gehad, de situatie is niet veranderd, dus we gaan het er niet meer over hebben.
Je kunt het TO!!
Dankjewel!
woensdag 27 september 2017 om 21:09
Pango schreef: ↑27-09-2017 10:58Wat erg als je je hele leven zo emotioneel gechanteerd wordt door je moeder.
Mijn mond valt al open als ik lees hoe ze zeurt en aandringt terwijl jij aan geeft dat het niet uitkomt en zelfs een oplossing biedt.
Ze lijkt wel een baby die haar zin niet krijgt. Vervolgens ga jij je schuldig voelen..
Niet meer doen! De wereld op zijn kop is dat. Zij zou zich schuldig moeten voelen, niet jij. Zij doet het blijkbaar niet maar jij hebt geen enkele reden om je rot te voelen. Blijkbaar heb jij bij haar nooit je grenzen aan kunnen of mogen geven dus ze blijft het proberen. Als je dat stellig er gaat doen reken er maar op dat de strijd ook even heviger zal worden. Dan voel je je nog rotter en dat is precies waar ze dan op uit is: jou terugkrijgen op je oude plek. Dus houdt dan vol.
Je ergernis over haar is volkomen terecht.
Jij bent haar moeder en haar redder niet. En ook niet haar therapeut. Dat zou heel ongezond zijn.
Helaas ben ik die rollen het laatste jaar/twee jaar weer steeds meer aan gaan nemen; dat heb ik zelf gedaan (en mijn moeder vond dat erg fijn, wat ik dan weer fijn vond) dus mijn eigen verantwoording, maar nu ben ik ook degene die dat terug aan het draaien is aangezien het inderdaad heel ongezond is gaan voelen.
Saz schreef: ↑27-09-2017 11:26Voor moeder kan dit wel als echte nood voelen en zo begrijp ik dat ook een beetje uit TO's verhaal. Moeder is echt wel in paniek op dat moment. Dat staat los van of het terecht is of niet.
Het is ook geen normale moeder/dochter situatie. Moeder leunt erg op dochter en dat geeft onbalans want het hoort toch andersom te zijn (moeder zorgt voor kind).
Voor mijn moeder voelt het inderdaad als echte nood, dat klopt en dat maakt het ook zo ontzettend moeilijk. Maar het gaat gewoon niet langer zo, ik trek dit niet meer. Ze heeft een heel team aan behandelaars, ik heb haar zover als ik kan op weg geholpen en nu zal ze het daar moeten bespreken.
woensdag 27 september 2017 om 21:10
Ik ben denk ik te lomp om gemanipuleerd te worden bedenk ik me.
Sommige mensen in mijn omgeving vertonen dit gedrag ook en dan ga ik voor al die opgeworpen problemen die ter sprake komen een oplossing verzinnen. Zolang ik maar mijn zin krijg laat ik ze gewoon maar doorkletsen en biedt geduldig een luisterend oor.
Misschien wilde ze naast een uitweg ook gewoon even horen dat het echt een heel moeilijke situatie is.
Sommige mensen in mijn omgeving vertonen dit gedrag ook en dan ga ik voor al die opgeworpen problemen die ter sprake komen een oplossing verzinnen. Zolang ik maar mijn zin krijg laat ik ze gewoon maar doorkletsen en biedt geduldig een luisterend oor.
Misschien wilde ze naast een uitweg ook gewoon even horen dat het echt een heel moeilijke situatie is.
woensdag 27 september 2017 om 21:31
sprokkelientje schreef: ↑27-09-2017 12:09Bij je standpunt blijven.....ik weet uit ervaring dat die spoken nog wel even blijven, wellicht nog jaren echter, als je geen stelling neemt verandert er nooit wat. Verder eens met lolapaloeza om dit op een respectvolle manier te doen.
Haar gedrag gaat denk ik sowieso nooit veranderen, daar reken ik in elk geval niet op, maar ik hoop er zelf weer beter mee om te leren gaan. En drama queen, zo zou ik haar zelf niet omschrijven. Het komt er misschien wel op neer, maar zij heeft er zelf ook niet voor gekozen om zoveel moeite met het leven te hebben. Dat vind ik echt heel naar voor haar en het doet me pijn als ik denk dat ze misschien geen keuze heeft.
woensdag 27 september 2017 om 21:43
1960to4 schreef: ↑27-09-2017 13:46En dan natuurlijk ook nog de twijfel of ze zichzelf nu iets aan zal doen omdat ze zo tegen die situatie opziet (terwijl ze ook gewoon thuis kan blijven maar dan moet ze zeggen dat ze niet komt)...
Ze gebruikt je gewoon! om een smoesje te hebben om ergens niet te hoeven zijn....
Als ze wel had mogen komen.. had ze toch ook moeten zeggen ik kom niet ?? want ik logeer bij dochter.
ik zie het verschil even niet.
Voor mijn moeder is het verschil levensgroot. Niet kunnen omdat ze zogenaamd 'al' een andere afspraak had is heel veilig, niet komen omdat ze zich niet goed voelt is zo ongeveer levensbedreigend want dat kan leiden tot een hoop vragen waar ze geen antwoord op wil geven.
Het-groepje schreef: ↑27-09-2017 21:10Ik ben denk ik te lomp om gemanipuleerd te worden bedenk ik me.
Sommige mensen in mijn omgeving vertonen dit gedrag ook en dan ga ik voor al die opgeworpen problemen die ter sprake komen een oplossing verzinnen. Zolang ik maar mijn zin krijg laat ik ze gewoon maar doorkletsen en biedt geduldig een luisterend oor.
Misschien wilde ze naast een uitweg ook gewoon even horen dat het echt een heel moeilijke situatie is.
Ook een goeie. Ik steun haar nog steeds en ik zeg het ook als ik vind dat ze goed bezig is als ze stappen zet, ik heb ook héél veel begrip getoond voor haar moeilijke situatie maar inderdaad: deze keer heb ik weinig begrip getoond. Een paar dagen geleden wel, toen heb ik geluisterd, begrip getoond, alternatieven aangedragen, gecoached én rustig gezegd dat het hier niet kon. Toen ze gisteren belde heb ik ook begrip getoond voor haar teleurstelling dat ze van de psych geen toestemming kreeg om nu op te hogen met medicatie, maar toen ze ging manipuleren en dwingen dat ze dan toch écht hier moest komen komend weekend kon ik geen begrip meer opbregen. Misschien had het geholpen, ik weet het niet. Ik weet dat ik het niet meer op kon brengen deze keer, misschien dat het een volgende keer wel weer lukt samen met het afkappen van de manipulaties.
woensdag 27 september 2017 om 21:44
Fee-de-Goede schreef: ↑27-09-2017 16:50Dan is een nee juist heel erg goed. Je helpt haar niet door in alles mee te gaan. To is daar niet mee geholpen en die moeder ook niet, ik lees gewoon gedram omdat ze zelf iets niet wil maar zeg dat er echt een probleem aan ten grondslag ligt is wat juist nee heel erg goed.
Misschien kan TO haar coachen om zelf nee te leren zeggen als ze onder een sociale afspraak uit wil of haar mee nemen naar de HA voor ondersteuning van de spv-er.
Dat is ook hoe ik er de laatste anderhalve maand tegenaan ben gaan kijken. En dat coachen... dat is dus wat ik al zo'n twee jaar heb proberen te doen. Coachen, inzichten proberen te verschaffen, klankbord zijn, steunen, haar helpen met het begrijpen van wat een therapeut zou kunnen bedoelen, haar helpen om haar weg te vinden naar/binnen het GGZ, uitleg geven over medicatie... Het werkt niet. Soms werkte het even en leek ze een inzicht te hebben en dan was ik daar heel erg blij om, maar de volgende keer dat we elkaar spraken was dat hele inzicht weer verdwenen.
Verder heeft mijn moeder al meerdere psychiaters, psychotherapeuten en een spv-er gehad. Op dit moment zit ze weer bij een ander team en lopen er onderzoeken.
SjakS schreef: ↑27-09-2017 14:49Hoe het verhaal er hier staat haal ik dat er allemaal niet uit. Projectie van sommige misschien? Kan ik mij ook wel voorstellen. Voor hetzelfde geld is to heel egoïstisch en kan haar moeder nooit bij haar terecht. Ik zeg niet dat dat zo is. De info is te summier.
Uit de info die hier staat kun je het hele betoog van Suzy echt niet halen.
En volwassen dochters hoeven niet meer alleen bij hun moeder terecht te kunnen. Dat gaat over en weer normaal gesproken. Als dochters nog kind is niet nee.
Het kan zijn dat je mij niet gelooft en dat is prima, maar voor zover ik het in kan schatten kun je uit mijn berichten zeker wel halen dat mijn moeder op een enkele uitzondering na hier altijd terecht kan.
Het betoog van Suzy is misschien projectie, maar het klopt zo ongeveer woord voor woord.