Ik vind het moeilijk.

Hoi allemaal,

Ik loop met mijn ziel onder mijn armen.
Ik wordt continu heen en weer geslingerd tussen mijn hoofd en mijn hart.
Niet heel lang geleden ben ik mijn moeder verloren waar ik een zeer innige band mee had.
Voor mijn gevoel kan ik gewoon nergens mijn ei kwijt, dus dan maar een topic.

Ik 28, partner 27. 5 jaar samen.
Wonen ook samen.
Samen een kindje van 14 maanden.
Voor ons kindje er was hadden we vaak ruzies over het verleden.
Over wat hij mij heeft aangedaan.
Door zijn ontrouw naar mij toe, kon ik hem niet meer vertrouwen.
Ik werd een controlerend monster.
Elke dag werd ik de grond ingeduwd vanwege mijn angsten en onzekerheden om hem kwijt te raken.
Er zijn zelfs klappen gevallen vanuit hem naar mij toe.
Maar dan echt serieus.
Gekneusde ribben en schouder.
We zijn uit elkaar gegaan.
Ik ben in intensieve therapie gegaan voor mijn verlatingsangst omdat ik er al te lang mee liep.
In de therapie heb ik geleerd dat mijn gedrag voortkwam uit mijn verleden door het missen van een stabiel vaderfiguur in mijn leven.
Ik heb dit geleerd een plek te geven.
Na de therapie te hebben afgerond zijn we weer bij elkaar gekomen.
Ik was 'genezen'.
Ik heb mijn angsten onder ogen gezien door los te laten wat me het meest dierbaar was.
En dat heeft me geholpen!
Ik ben niet meer angstig, ik ben zelfs iets sterker geworden. Zeker na de dood van mijn moeder. Daardoor zijn we naar elkaar toegegroeid en toen ineens..
Werd ik zwanger.
We besloten ervoor te gaan samen.
Hij zag dat ik was veranderd en ik zag ook dat hij goede wil had.
En vanaf dat moment leek hij totaal te zijn omgeslagen.
Hij kleineert en vernedert mij als we woorden hebben, kritiek kan hij niet aan.
Zodra hij op zijn punten gewezen wordt gaat hij in de aanval en zet hem op een verdedigings modus.
Ja maar jij... Is een zin die hij altijd gebruikt als verweer in een discussie.
Daarna volgt stilzwijgen.
Heel vaak maken we gesprekken niet af omdat HIJ het goed vind zo.
Om de volgende dag vrolijk verder te gaan of te doen alsof er niets gebeurt is.
Dit irriteert mij enorm.
Hij heeft mij al van alles aangedaan en toch blijf ik maar hangen.
Zo lief is hij niet.
Hij doet nooit iets leuks voor me of met me.
Waarom blijf ik dan? Omdat ik me ergens schuldig voel dat ik me in het verleden ook belachelijk heb gedragen?..
Toen ons kindje werd geboren ging het 1 week leuk.
Erna was er telkens heibel.
Er zijn momenten dat ik naar mijn familie ben gevlucht omdat ik het niet meer trok.
Wanneer hij boos is mag het hele huis het horen. Al is het 3u in de nacht. Noemt mij hoer, slet, gestoord etc.
Vaak ook gewoon waar mijn zoontje bij zit. Terwijl ik vaak alleen iets wil aanmerken over een bepaalde situatie.
Daarin tegen heeft hij ook geen gevoel voor empathie.
Wanneer ik me rot voel krijg ik nooit een arm of een knuffel die me zegt dat alles goed komt.
Wanneer ik ziek ben, wordt me niets uit handen genomen.
En dan ineens weer wel. Dan is hij ineens wel actief en ondernemend.
Vaak wanneer hij merkt dat ik me eraan irriteer.
Ik ben het pas goed zat geweest en na de zoveelste keer hoer te zijn genoemd heb ik eindelijk het lef gehad hem een knal in zn gezicht te geven.
Een platte hand.
Ik werd vol in mijn gezicht gespuugd voor de zoveelste keer.
Ik ben radeloos.
Hij zit momenteel in agressie regulatie therapie.
Maar het gedrag blijft.
Zijn ego is groot.
Hij zit daar omdat het hem is 'opgelegd'.
Sorry kent hij niet.
Ook draagt hij bij in het huishouden.
Alles precies de helft terwijl hij meer heeft als mij.
En ook op seksueel gebied is hij egoïstisch.
Waarom blijf ik?
Ik wil een ander leven.
Mijn kindje zal altijd in zijn leven blijven maar ik weet nu al wat voor tegenwerking me te wachten staat straks.
Want van de alimentatie zal ik vast gaan shoppen. Terwijl deze mama elke euro met een zuiver geweten besteed.

Het zal vast een heel warrig verhaal zijn maar dat ben ik ook.
Ik weet eigenlijk wat me te doen staat, al is dit voor mijn kindje.
Maar ergens durf ik de definitieve stap niet te zetten en er echt alleen voor te staan....

Bedankt voor de snelle en eerlijke reacties.
Dit heeft niets met naïviteit te maken maar simpelweg met angst.
Ik weet dat ik de verkeerde keuzes heb gemaakt.
1 daarvan is om met hem samen een kind op de wereld te zetten.
Al zou ik mijn lieveling voor geen goud meer willen missen.

Ik heb al hulp.
Er zijn al instanties bij betrokken.
Gelukkig vinden ze wel dat ik het goed aanpak.
Zij zijn degene die vader de dwangmatige hulp hebben toegezegd.
Binnenkort volgt er weer een gesprek.
Ergens wil ik daar eerlijk zijn en melden dat het helemaal niet goed gaat.
Maar dan loop ik ook het risico dat ik mijn zoontje kwijt raak.
Ik wil hier zelf een punt achter zetten.
Maar zoals al wordt beschreven.. Ik heb kennelijk geen ruggengraat.

Ik wil zeker niet dat mijn kleine opgroeit in een omgeving als deze.
En ja er was inderdaad al geweld voor ons kind geboren werd.
Maar te lang heb ik geloofd dat ik terecht was door mijn gedrag.

Vaak krijg ik dan ook te horen; Voor ik jou leerde kennen was ik nog niet zo.
Ik was heel rustig.

Ik heb btw ook nog steeds individuele hulp.
We werken samen naar het punt toe dat ik de kracht heb om hier een punt achter te zetten en het zo te houden.
Want het beëindigen is het probleem niet, het zo houden wel.
Telkens wordt ik dan weer overspoeld door berichtjes dat hij ons zo mist.
Dat hij een eikel is en dit alles nooit had mogen doen.
Ik weet het. Ik ben zo blind als een mol.
Het kost me dan ook heel wat moeite dit openbaar te posten.

Ik wil graag verder.
Maar ik weet niet hoe ik dit moet gaan aanpakken.
Het huis is van mij.
Ik heb een eigen inkomen..
Alleen heeft hij niets.
Geen familie of vrienden, niets..
Hij gooit het telkens erop; Gooi me maar weer op straat. Dat verdiend de vader van je kind.

Dakduif÷ schreef: ↑

28-09-2017 22:18

Zoiets overkomt je niet van de 1 op de andere dag. Zulke mannen zijn vaak heel charismatisch en manipulerend. Daar gaat echt tijd overheen. Ze weten het slachtoffer zo te bewerken dat ze op den duur denken dat het hun eigen schuld is en dat ze blij mogen zijn met zo'n man.

Bedankt.
Dit is niet iets wat ik gisteren pas wist.
Ik doe echt mijn best mezelf ervan te overtuigen dat het beter is dat mijn zoon in een gebroken gezin opgroeit dan in een gezin waar geen echte liefde, geborgenheid en veiligheid is.

Plus dat ik echt heel sterk het gevoel heb dat ik met iemand leef die een narcistische stoornis heeft.
Hij erkent zijn fouten en of schuld nooit.
Heeft continu problemen met werkgevers.
Heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel.
Heeft nog geen euro gespaard voor onze kleine.
Regelt zijn administratieve zaken niet.
Terwijl ik alles aan elkaar knoop met alles wat ik heb.
Ik voel me de grootste muts die er rond loopt. En het ergste is nog dat ik al weet dat mijn kleine er niets van zult leren.
Geen voorbeeld om tegenop te kijken.
Maar wel heel veel om en met hem lacht. Maar helaas lacht hij naar heel veel mensen zo leuk....