Overig
alle pijlers
Nee durven zeggen.
maandag 30 oktober 2017 om 11:33
Ik ben afschuwelijk slecht in NEE zeggen.
Sowieso ben ik slecht in grenzen aangeven in zijn algemeenheid.
Maar er wordt fors misbruik van gemaakt en ik ben er zelf debet aan. Ik krijg het niet mijn strot uit om te zeggen: Nee, dat wil ik niet.
Ik heb continu het gevoel dat ik me moet verantwoorden dan. En ik voel me per direct schuldig.
Gevolg is dat ik elke dag wel dingen doe voor anderen die ik eigenlijk niet wil of waar ik geen tijd voor heb.
Ik werk 3 dagen in de week, ik doe vrijwilligerswerk, het hele huishouden, heb een boel kinderen, en laat me voor elke scheet strikken. Gaat er iemand verhuizen: ik ben er wel. Is er iemand ziek: ik kook wel en ga naar de winkel. Ik schiet geld voor en vervolgens moet ik er tien keer om vragen en vervolgens blijft het er nog bij. Dan ga ik me een lul de behanger voelen om die 8 euro weet je wel. Blijft Pietje spelen, dan vraagt de moeder of ik Pietje wel thuis kan brengen want ze kan niet weg want drukdrukdruk. En ik stap wel weer in de auto dwars door de spits heen.
Of Pietje mee kan eten, kleren kan lenen die ik vervolgens nooit meer terug zie, kan blijven slapen, mee kan naar sport of kan blijven logeren. Andersom: nooit. Het komt nooit uit.
Dan mijn zussen: of ik ze kan halen en brengen want ze hebben geen auto en het is kutweer en ze voelen zich ziekzwakenmisselijk. En ik ben er toch zo met de auto.
Dat ik de hele godvergeten stad door moet dwars door de drukte en al met al een dik uur kwijt ben schijnen ze niet te snappen. En dat ik een gezin heb en een baan ook.
Maar ja, ik ben gekke henkie weer en ik doe alles voor iedereen. Je weet toch....
Nu moet ik weer een stoel ophalen bij de Karwei. Want ja dat wil niet he op de fiets.
Bedenk dat dan godsamme eerder roept mijn hele lijf. Ik heb al vanaf vanmorgen 6 gewerkt, ik ben er wel even klaar mee weer.
Ik kan die 129,- dan natuurlijk voorschieten en vervolgens weer tig keer om lopen vragen. Ik heb daar gewoon geen zin in.
Net ook gezegd: luister, ik ben al vanaf 5 uur vanmorgen op, ik ben moe. Vind je het heel erg dat ik er nu even geen zin in heb.
Of ik er dan over een uurtje WEL zin in heb?
Nee dan ook niet.
Jamaar, en dan krijg ik een hele klaagzang over dat ze griep heeft en haar fietssleutel eigenlijk kwijt is en ik toch vlakbij de Karwei woon en zij niet en blablabla.
Ik krijg geen nee uit mijn strot.
Terwijl de mensen om mij heen gewoon nee kunnen zeggen zonder problemen.
Als mijn zus aan mijn zwager vraagt of hij kan rijden, zegt mijn zwager: je pakt de bus maar.
Dan sputtert zus even tegen en daarna is het goed.
Als ik dat zeg hebben we ruzie. Ik kom nergens mee weg. Ik ben het lulletje rozenwater. Van mij is niemand gewend dat ik grenzen aangeef of nee zeg.
Ik ben degene die altijd alles voor iedereen doet, en ik hoef echt geen aai over mijn bol maar soms een welgemeende dankjewel zou leuk zijn. Ik wil gewoon graag aardig gevonden worden, maar ik lijk eerder ieders voetveeg momenteel.
Ik kleed alle kinderen van vrienden (geef altijd alle kleding door maar hoor er nooit iets over) ik zorg voor iedereen die ziek is, rij iedereen van hot naar her, haal moeders op voor de dokter of weet ik veel wat, pas op iedereens kinderen, ben een prive taxi bedrijf en ondertussen kan je mijn tandvlees over mijn nek trekken. Want ik ben moe.
Maar hoe zeg je nou nee zonder gezeik?
Want echt; ik kan het niet.
Sowieso ben ik slecht in grenzen aangeven in zijn algemeenheid.
Maar er wordt fors misbruik van gemaakt en ik ben er zelf debet aan. Ik krijg het niet mijn strot uit om te zeggen: Nee, dat wil ik niet.
Ik heb continu het gevoel dat ik me moet verantwoorden dan. En ik voel me per direct schuldig.
Gevolg is dat ik elke dag wel dingen doe voor anderen die ik eigenlijk niet wil of waar ik geen tijd voor heb.
Ik werk 3 dagen in de week, ik doe vrijwilligerswerk, het hele huishouden, heb een boel kinderen, en laat me voor elke scheet strikken. Gaat er iemand verhuizen: ik ben er wel. Is er iemand ziek: ik kook wel en ga naar de winkel. Ik schiet geld voor en vervolgens moet ik er tien keer om vragen en vervolgens blijft het er nog bij. Dan ga ik me een lul de behanger voelen om die 8 euro weet je wel. Blijft Pietje spelen, dan vraagt de moeder of ik Pietje wel thuis kan brengen want ze kan niet weg want drukdrukdruk. En ik stap wel weer in de auto dwars door de spits heen.
Of Pietje mee kan eten, kleren kan lenen die ik vervolgens nooit meer terug zie, kan blijven slapen, mee kan naar sport of kan blijven logeren. Andersom: nooit. Het komt nooit uit.
Dan mijn zussen: of ik ze kan halen en brengen want ze hebben geen auto en het is kutweer en ze voelen zich ziekzwakenmisselijk. En ik ben er toch zo met de auto.
Dat ik de hele godvergeten stad door moet dwars door de drukte en al met al een dik uur kwijt ben schijnen ze niet te snappen. En dat ik een gezin heb en een baan ook.
Maar ja, ik ben gekke henkie weer en ik doe alles voor iedereen. Je weet toch....
Nu moet ik weer een stoel ophalen bij de Karwei. Want ja dat wil niet he op de fiets.
Bedenk dat dan godsamme eerder roept mijn hele lijf. Ik heb al vanaf vanmorgen 6 gewerkt, ik ben er wel even klaar mee weer.
Ik kan die 129,- dan natuurlijk voorschieten en vervolgens weer tig keer om lopen vragen. Ik heb daar gewoon geen zin in.
Net ook gezegd: luister, ik ben al vanaf 5 uur vanmorgen op, ik ben moe. Vind je het heel erg dat ik er nu even geen zin in heb.
Of ik er dan over een uurtje WEL zin in heb?
Nee dan ook niet.
Jamaar, en dan krijg ik een hele klaagzang over dat ze griep heeft en haar fietssleutel eigenlijk kwijt is en ik toch vlakbij de Karwei woon en zij niet en blablabla.
Ik krijg geen nee uit mijn strot.
Terwijl de mensen om mij heen gewoon nee kunnen zeggen zonder problemen.
Als mijn zus aan mijn zwager vraagt of hij kan rijden, zegt mijn zwager: je pakt de bus maar.
Dan sputtert zus even tegen en daarna is het goed.
Als ik dat zeg hebben we ruzie. Ik kom nergens mee weg. Ik ben het lulletje rozenwater. Van mij is niemand gewend dat ik grenzen aangeef of nee zeg.
Ik ben degene die altijd alles voor iedereen doet, en ik hoef echt geen aai over mijn bol maar soms een welgemeende dankjewel zou leuk zijn. Ik wil gewoon graag aardig gevonden worden, maar ik lijk eerder ieders voetveeg momenteel.
Ik kleed alle kinderen van vrienden (geef altijd alle kleding door maar hoor er nooit iets over) ik zorg voor iedereen die ziek is, rij iedereen van hot naar her, haal moeders op voor de dokter of weet ik veel wat, pas op iedereens kinderen, ben een prive taxi bedrijf en ondertussen kan je mijn tandvlees over mijn nek trekken. Want ik ben moe.
Maar hoe zeg je nou nee zonder gezeik?
Want echt; ik kan het niet.
maandag 30 oktober 2017 om 13:55
Het is alleen zo jammer dat daar vaak echt helemaal geen oorzaak en gevolg in zitYggdrasil- schreef: ↑30-10-2017 13:27De relatie met mijn familie is extreem broos en na meerdere breuken is het nu een soort staakt-het-vuren. Ik wil zo graag erkenning en gewoon er mogen zijn, dat ik nooit nee zeg.
Maar dus ook niet tegen mensen buiten mijn familie.
Ik ben van de afdeling kaartensturen, cadeau's kopen, feestjes organiseren, kerst- en sinterklaas regelen voor iedereen, administratie, facilitaire dienst, tafeltjedekje, thuiszorg, kinderopvang, geestelijke gezondheidszorg en personal shopping.
Ik ben er echt ZAT van.
maandag 30 oktober 2017 om 14:28
Die erkenning ga je niet krijgen. Gewoon nooit. Dus kun je net zo goed nee zeggen. Ik weet niet of je je auto echt nodig hebt maar mij is opgevallen dat er een stuk minder aan mij gevraagd wordt sinds ik op de fiets naar mijn werk ga. Ik heb dan ook geen auto meer. Dat was niet de insteek, maar viel mij wel op. Ineens kon het ook op een andere manier geregeld worden dan mijn hulp inroepen.
Creativity is intelligence having fun
maandag 30 oktober 2017 om 15:08
In feite 'koop' je hun goedkeuring. Door ja te zeggen op alle vragen, verzoeken. Door lief te zijn, attent te zijn. Dingen te doen die anderen nooit zouden doen, of willen, maar de Heilige Yggdrasil wel.Yggdrasil- schreef: ↑30-10-2017 13:27De relatie met mijn familie is extreem broos en na meerdere breuken is het nu een soort staakt-het-vuren. Ik wil zo graag erkenning en gewoon er mogen zijn, dat ik nooit nee zeg.
Maar dus ook niet tegen mensen buiten mijn familie.
Ik ben van de afdeling kaartensturen, cadeau's kopen, feestjes organiseren, kerst- en sinterklaas regelen voor iedereen, administratie, facilitaire dienst, tafeltjedekje, thuiszorg, kinderopvang, geestelijke gezondheidszorg en personal shopping.
Ik ben er echt ZAT van.
Ik denk dat je allang weet dat je hiermee jouw grenzen ook hebt meeverkocht. Wil jij het offer zijn voor een soort van Happy Family Foto die niet goed weergeeft hoe het werkelijk is?
De enige remedie is ophouden met dit gedrag.
Everything you see I owe to spaghetti!
maandag 30 oktober 2017 om 15:13
maandag 30 oktober 2017 om 15:21
Ik herken het hoor.
Mijn NEE komt er ook met veel moeite en achteraf schuldgevoel uit.
Toch pas ik hem nu regelmatig toe. En fijn dat het soms is.
Ik heb soms ook wel moeite om nee te krijgen van anderen, zeker als je al veel voor zo iemand hebt gedaan. En helaas dat overkomt mij ook. Heb afgelopen voorjaar en zomer vrienden geholpen met hun nieuwe huis. Verhuizen inrichten noem het op. Maar even op mijn tentoonstelling (die een week duurt en om de hoek bij heb is) komen "geen tijd!" AU.
Maar ook dat moet je leren accepteren. Of misschien inzien dat dat geen echte vrienden zijn....
Wat scheelt; ik heb geen auto meer; ik kan dus geen klusjes doen met de auto. Dat scheelt echt!
Mijn NEE komt er ook met veel moeite en achteraf schuldgevoel uit.
Toch pas ik hem nu regelmatig toe. En fijn dat het soms is.
Ik heb soms ook wel moeite om nee te krijgen van anderen, zeker als je al veel voor zo iemand hebt gedaan. En helaas dat overkomt mij ook. Heb afgelopen voorjaar en zomer vrienden geholpen met hun nieuwe huis. Verhuizen inrichten noem het op. Maar even op mijn tentoonstelling (die een week duurt en om de hoek bij heb is) komen "geen tijd!" AU.
Maar ook dat moet je leren accepteren. Of misschien inzien dat dat geen echte vrienden zijn....
Wat scheelt; ik heb geen auto meer; ik kan dus geen klusjes doen met de auto. Dat scheelt echt!
maandag 30 oktober 2017 om 15:30
Er wordt veel gezegd dat je moet 'oefenen' dat kan je doen door op kleinere dingen nee te zeggen, of het nee zeggen uit te stellen. Maar als je een partner hebt kan je ook oefenen, echt oefenen. Hij belt jou, maakt een praatje, vraagt je iets en jij zegt nee, hij sputtert tegen, jij zegt nee. Of 1 van de vele zinnen die hier al staan, gewoon op een briefje bij je hebben en samen de gesprekken oefenen. Dat helpt ook!
(en een sticker op je mobiel/naast je vaste lijn met NEE NEE NEE er op, zodat je bij het opnemen/lezen van een appje er al aan denkt.
(en een sticker op je mobiel/naast je vaste lijn met NEE NEE NEE er op, zodat je bij het opnemen/lezen van een appje er al aan denkt.
maandag 30 oktober 2017 om 15:40
Geen ja zeggen!
Ik vind nee zeggen ook moeilijk, en probeer bij vragen vaak te beginnen met: 'Daar moet ik even over nadenken'
Dat geeft ruimte. En de ander de kans om in de tussentijd een ander lastig te vallen.
Ik zou in dit geval zeggen: zullen we dat van het weekend even samen doen?
Hoef jij niet te sjouwen en je pinpas niet te trekken.
Ik vind nee zeggen ook moeilijk, en probeer bij vragen vaak te beginnen met: 'Daar moet ik even over nadenken'
Dat geeft ruimte. En de ander de kans om in de tussentijd een ander lastig te vallen.
Ik zou in dit geval zeggen: zullen we dat van het weekend even samen doen?
Hoef jij niet te sjouwen en je pinpas niet te trekken.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
maandag 30 oktober 2017 om 15:44
Oh wacht. Ze heeft wel een auto...Kirby schreef: ↑30-10-2017 12:11O, en wat die stoel bij Karwei betreft, helaas heb je je pinpas thuis gelaten dus wordt er ook niet voorgeschoten. Niet dat je naar de Karwei toegaat trouwens want zus heeft een kerel met een auto dus ze gaat het maar met hem regelen en anders adviseer je haar een nieuwe vent te zoeken.
Ja nee, waarom vraagt ze dat dan niet aan haar man?
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
maandag 30 oktober 2017 om 16:31
Als ik "nee" zeg en een "waarom niet" terug krijg, zeg ik meestal "omdat ik nee zei" of "daarom niet". Alleen als ik het van iemand echt zat ben zeg ik "wat snap je niet aan nee?"
Heeft heel wat jaren geduurd om dit te leren maar de mensen snappen het echt wel. En mijn vrienden weten dat ik er echt wel voor ze ben als ze me nodig hebben (en vice versa).
Heeft heel wat jaren geduurd om dit te leren maar de mensen snappen het echt wel. En mijn vrienden weten dat ik er echt wel voor ze ben als ze me nodig hebben (en vice versa).
Hou de wet van drie in ere, driemaal zullen je daden wederkeren. Leer de wet en leer ook goed, dat wat je zaait je ook oogsten moet!
Disclaimer: alles wat ik schrijf is mijn mening, ongeacht de overeenkomsten met waarheid....
Disclaimer: alles wat ik schrijf is mijn mening, ongeacht de overeenkomsten met waarheid....
maandag 30 oktober 2017 om 16:45
Ik begrijp uit uw verhaal dat u wellicht vanaf de kindertijd tot heden niet weerbaar genoeg bent geweest. U niet de mogelijkheid hebt gehad om deze te mogen ontwikkelen, wellicht door uw angsten zoals altijd "aardig gevonden te willen worden". Zussen/buurvrouwen/andere aanhang maken hier allemaal misbruik van. Zolang u dit toelaat zal er ook niets veranderen.
Mocht het op eigen beweging niet lukken, adviseer ik u om een assertiviteitstraining te gaan volgen.
Is er niemand in uw directe omgeving die u hierin steunt? Ik vind het zeer spijtig te horen dat zelfs zussen misbruik maken van de situatie.
Niet te vergeten; u bent geen KASSA die iedereen voorziet van alle liefdadigheid, aankopen etc. Alles waar een "te" voor staat geldt een prijs. Betaal niet met uw gezondheid, want daar hangt geen prijskaartje aan.
Mocht het op eigen beweging niet lukken, adviseer ik u om een assertiviteitstraining te gaan volgen.
Is er niemand in uw directe omgeving die u hierin steunt? Ik vind het zeer spijtig te horen dat zelfs zussen misbruik maken van de situatie.
Niet te vergeten; u bent geen KASSA die iedereen voorziet van alle liefdadigheid, aankopen etc. Alles waar een "te" voor staat geldt een prijs. Betaal niet met uw gezondheid, want daar hangt geen prijskaartje aan.
maandag 30 oktober 2017 om 18:36
Lekker boos laten zijn! Goed gedaan.Yggdrasil- schreef: ↑30-10-2017 11:41Net gedaan.
Jamaar waarom dan niet, krijg ik dan terug.
En ik voel me meteen geneigd me te verdedigen.
Want ik ben moe, kom net uit mijn werk, blablabla.
En dan krijg ik terug: ik zie dat je online bent, reageer even op mij, ik wil weten waar ik aan toe ben.
Ik zei dat ik voorlopig even geen zin had om haar stoel op te gaan halen.
En nu is ze boos.
ik had bij die klaagzang van haar gewoon opgehangen
Don't cry, buy a bag and move on.
maandag 30 oktober 2017 om 18:47
De techniek van de hangende grammofoonplaat doet wonderen. Je blijft simpelweg herhalen zonder op de punten van de ander in te gaan.
‘Yggdrasil, wil jij het huishouden vandaag helemaal doen naast je voltijds baan, de koters ophalen & het 40-jarig trouwen van je schoonouders organiseren? Superbedankt hè!’
‘Nee.’
‘Maar ik ben moe en wil een dagje relaxen.’
‘Nee.’
‘Waarom wil je het niet, je zou mij er zo mee heeeelpen.’
‘Nee.’
Enz.
‘Yggdrasil, wil jij het huishouden vandaag helemaal doen naast je voltijds baan, de koters ophalen & het 40-jarig trouwen van je schoonouders organiseren? Superbedankt hè!’
‘Nee.’
‘Maar ik ben moe en wil een dagje relaxen.’
‘Nee.’
‘Waarom wil je het niet, je zou mij er zo mee heeeelpen.’
‘Nee.’
Enz.
maandag 30 oktober 2017 om 18:53
Hier ook zo eentje hoor. Het gaat wel een stuk beter gelukkig nu.
Ik heb bijvoorbeeld een vriendin met een kreng van een kat. Die heb ik na de laatste keer gezegd dat ik er niet meer op wil passen omdat hij mijn kinderen en bezoek probeert te krabben en mijn halve inboedel heeft gemold. Dat zou ze nog vergoeden. Dat heb ik al laten zitten omdat ze nogal krap zit. Maar die had gisteren dus de brutaliteit om toch te vragen of ik toch niet nog een keer op haar schatje wilde passen.
Dat drukte me ook weer even goed met mijn neus op mijn uitstraling. Blijkbaar is mijn "nee" voor haar niet duidelijk genoeg, ook niet nadat ze de wonden bij mijn kinderen en de schade aan mijn meubels zelf heeft gezien. Blijkbaar vindt zij dat niet belangrijk genoeg om daar rekening mee te houden.
Vervolgens was het: "Ja, maar wat moet ik nu dan?". Het probleem werd dus direct weer in mijn schoot geworpen. Zij wil een paar dagen weg, zij heeft een kat en toch is dat in haar ogen dan iets waar ik verantwoordelijk voor ben. Ook als ik al heb aangegeven na de vorige keer dat dat de laatste keer was.
Dat werd dus een kort bezoekje aan die vriendin. Het werd er niet gezelliger op na mijn "nee".
Ik heb bijvoorbeeld een vriendin met een kreng van een kat. Die heb ik na de laatste keer gezegd dat ik er niet meer op wil passen omdat hij mijn kinderen en bezoek probeert te krabben en mijn halve inboedel heeft gemold. Dat zou ze nog vergoeden. Dat heb ik al laten zitten omdat ze nogal krap zit. Maar die had gisteren dus de brutaliteit om toch te vragen of ik toch niet nog een keer op haar schatje wilde passen.
Dat drukte me ook weer even goed met mijn neus op mijn uitstraling. Blijkbaar is mijn "nee" voor haar niet duidelijk genoeg, ook niet nadat ze de wonden bij mijn kinderen en de schade aan mijn meubels zelf heeft gezien. Blijkbaar vindt zij dat niet belangrijk genoeg om daar rekening mee te houden.
Vervolgens was het: "Ja, maar wat moet ik nu dan?". Het probleem werd dus direct weer in mijn schoot geworpen. Zij wil een paar dagen weg, zij heeft een kat en toch is dat in haar ogen dan iets waar ik verantwoordelijk voor ben. Ook als ik al heb aangegeven na de vorige keer dat dat de laatste keer was.
Dat werd dus een kort bezoekje aan die vriendin. Het werd er niet gezelliger op na mijn "nee".
dinsdag 31 oktober 2017 om 05:15
Echt bizar. Je vriendin klinkt niet heel erg leuk trouwens.lotus77 schreef: ↑30-10-2017 18:53Hier ook zo eentje hoor. Het gaat wel een stuk beter gelukkig nu.
Ik heb bijvoorbeeld een vriendin met een kreng van een kat. Die heb ik na de laatste keer gezegd dat ik er niet meer op wil passen omdat hij mijn kinderen en bezoek probeert te krabben en mijn halve inboedel heeft gemold. Dat zou ze nog vergoeden. Dat heb ik al laten zitten omdat ze nogal krap zit. Maar die had gisteren dus de brutaliteit om toch te vragen of ik toch niet nog een keer op haar schatje wilde passen.
Dat drukte me ook weer even goed met mijn neus op mijn uitstraling. Blijkbaar is mijn "nee" voor haar niet duidelijk genoeg, ook niet nadat ze de wonden bij mijn kinderen en de schade aan mijn meubels zelf heeft gezien. Blijkbaar vindt zij dat niet belangrijk genoeg om daar rekening mee te houden.
Vervolgens was het: "Ja, maar wat moet ik nu dan?". Het probleem werd dus direct weer in mijn schoot geworpen. Zij wil een paar dagen weg, zij heeft een kat en toch is dat in haar ogen dan iets waar ik verantwoordelijk voor ben. Ook als ik al heb aangegeven na de vorige keer dat dat de laatste keer was.
Dat werd dus een kort bezoekje aan die vriendin. Het werd er niet gezelliger op na mijn "nee".
dinsdag 31 oktober 2017 om 07:09
Deze patronen kunnen alleen door jou doorbroken worden. En net als een pleister is het het effectiefste als je het in een keer overall toepast.Yggdrasil- schreef: ↑30-10-2017 13:27De relatie met mijn familie is extreem broos en na meerdere breuken is het nu een soort staakt-het-vuren. Ik wil zo graag erkenning en gewoon er mogen zijn, dat ik nooit nee zeg.
Maar dus ook niet tegen mensen buiten mijn familie.
Ik ben van de afdeling kaartensturen, cadeau's kopen, feestjes organiseren, kerst- en sinterklaas regelen voor iedereen, administratie, facilitaire dienst, tafeltjedekje, thuiszorg, kinderopvang, geestelijke gezondheidszorg en personal shopping.
Ik ben er echt ZAT van.
Je zegt: 'ik kan geen nee zeggen'. Dit klopt niet. Je bent een ster in nee zeggen, alleen tegen die ene persoon waar je ja tegen zou moeten zeggen, nl. jezelf.
Mijn tip:
Bedenk eens waar je zelf overal ja tegen zou willen zeggen. En dat kan per persoon anders zijn.
Bedenk hierbij waarom je ja zou willen zeggen. Is het vanwege de familiaire verbondenheid of...?
En maak een balans voor jezelf: wat levert het me op en wat kost het me?
Als je alles doet voor mensen, zo voor ze "kruipt", dan kun je veel verwachten, maar absoluut geen erkenning.
Je krijgt pas erkenning als je jezelf die erkenning geeft en handelt naar wat past bij die erkenning. Je handelt uit een soort van angst, angst voor rusie en afwijzing. En door deze angst hebben zij macht en wijzen ze je alsnog af.
Begin met omdenken. Hoe laat je hun probleem van hen?
Ik ben ziek en ik moet die stoel hebben, kun jij die even halen, betalen en brengen?
- Oh wat naar. Nee ik kan niet. Succes met het vinden van een oplossing.
- Oh, maar natuurlijk. Als jij ervoor zorgt dat het geld op mijn rekening staat en 25 extra bezorgkosten, dan heb ik volgende week woensdag wel tijd.
- Nee. Waarom niet? Als ik jouw probleem voor jou op los, dan maak ik een probleem voor mezelf. Dus nee.
- Nee. Ik wil wel twee minuten met je meedenken over hoe jij dit probleem anders kunt oplossen.
Maak een lijstje met wat je in de toekomst gaat doen:
- Ik hou mijn eigen geld.
- Ik gebruik mijn tijd voor de dingen die ik belangrijk vind.
- Kleding geef ik aan mensen die het waarderen of ik verkoop het.
- Ik ben het waard om leuke mensen in mijn warme kring te hebben, aan hen ga ik mijn aandacht geven.
- Ik zet mezelf en mijn gezin op nummer 1.
-
-
-
Succes
Er is echt maar 1 oplossing en dat is nee zeggen. Oefen voor de spiegel, schrijf vragen en weerwoorden op. En gebruik je creativiteit om er plezier in te hebben. Het helpt als je tijdens het oefenen een karikatuur van de ander maakt en deze de meest debiele reacties laat geven. Maak er een sport van en het komt goed.
dinsdag 31 oktober 2017 om 07:50
Yggdrasil- schreef: ↑30-10-2017 13:27De relatie met mijn familie is extreem broos en na meerdere breuken is het nu een soort staakt-het-vuren. Ik wil zo graag erkenning en gewoon er mogen zijn, dat ik nooit nee zeg.
Maar dus ook niet tegen mensen buiten mijn familie.
Ik ben van de afdeling kaartensturen, cadeau's kopen, feestjes organiseren, kerst- en sinterklaas regelen voor iedereen, administratie, facilitaire dienst, tafeltjedekje, thuiszorg, kinderopvang, geestelijke gezondheidszorg en personal shopping.
Ik ben er echt ZAT van.
Stop ermee. Ik snap heel goed waarom je het doet, maar laat jezelf niet gebruiken. Die erkenning en gezien worden zul je niet krijgen. Ze gebruiken je en jij laat het toe. Voor hun lekker makkelijk, want Yggdrasil doet het wel. Denk aan jezelf en pas op jezelf.
dinsdag 31 oktober 2017 om 07:59
Naast nee zeggen, aangeven dat je zelf hulp kan gebruiken, dingen nu teveel zijn, kan je ook kijken, wat voel ik als ik nu in mijn hoofd nee zeg tegen verzoek zus? Wat maakt dat ik liever grens over ga en ja zeg dan grens bewaak en nee zeg?
En, je zegt niet nee, ik help nooit, je zegt nee, omdat er geen balans is en het altijd ja is en dit je teveel is.
Wie helpt jou namelijk met klusjes, dingen, van al die mensen die zo makkelijk jouw hulp inschakelen?
Bij wie is er wel balans? Hoeveel mensen zijn dit? En welke niet, en is dit typisch gedrag wat ze naar iedereen hebben, lekker karretjes spannen bij velen, of alleen jou?
Breng in kaart hoe het zit, en waarom ondanks alles je ja minder pijnlijk is dan je nee, en welke conclusies trek je dan?
Ik heb enkele vrienden die ook erg graag mijn hulp inschakelen, maar ook genoeg die dit niet doen. Degenen die mijn hulp keer op keer vragen zijn mensen die heel vaak dit bij jan en alleman doen en soort hulpeloosheids syndroom hebben. Niet op eigen benen staan.
Hoe zit dat bij jou?
En, je zegt niet nee, ik help nooit, je zegt nee, omdat er geen balans is en het altijd ja is en dit je teveel is.
Wie helpt jou namelijk met klusjes, dingen, van al die mensen die zo makkelijk jouw hulp inschakelen?
Bij wie is er wel balans? Hoeveel mensen zijn dit? En welke niet, en is dit typisch gedrag wat ze naar iedereen hebben, lekker karretjes spannen bij velen, of alleen jou?
Breng in kaart hoe het zit, en waarom ondanks alles je ja minder pijnlijk is dan je nee, en welke conclusies trek je dan?
Ik heb enkele vrienden die ook erg graag mijn hulp inschakelen, maar ook genoeg die dit niet doen. Degenen die mijn hulp keer op keer vragen zijn mensen die heel vaak dit bij jan en alleman doen en soort hulpeloosheids syndroom hebben. Niet op eigen benen staan.
Hoe zit dat bij jou?
dinsdag 31 oktober 2017 om 08:26
Een heel eenvoudige regel die je alvast kan toepassen is: niets meer uitlenen.
Geen spullen, geen geld, niks voorschieten.
Waarom? "Omdat het altijd zo'n gedoe is om terug te krijgen"
Dat zal de hulpvragen meteen een pak verminderen want dan moeten ze eerst geld hebben voor die stoel, het overmaken, wachten tot het aangekomen is etc...
Dan wordt het al een stuk minder interessant voor de vrager.
Geen spullen, geen geld, niks voorschieten.
Waarom? "Omdat het altijd zo'n gedoe is om terug te krijgen"
Dat zal de hulpvragen meteen een pak verminderen want dan moeten ze eerst geld hebben voor die stoel, het overmaken, wachten tot het aangekomen is etc...
Dan wordt het al een stuk minder interessant voor de vrager.
dinsdag 31 oktober 2017 om 17:25
Ze is een rare snijboon, maar wel eentje die ik midden in de nacht zou kunnen bellen. Dit is maar één naar incident, waarschijnlijk omdat ze gewoon zelf eigenlijk ook niet weet wat ze met het beest in kwestie aanmoet. Het is ooit gedumpt bij haar door een familielid en is niet herplaatsbaar en ze kan het daardoor niet over haar hart verkrijgen het weg te doen.
Ik denk zelf dat ze omdat ze zelf dus niet erg goed is in grenzen aangeven, ze ze ook niet aanvoelt bij anderen. Alleen roep ik dat dus wel meer op door altijd maar klaar te staan. Hier net als bij TO erg broze familiebanden, dus ik denk dat dat wel een factor is, de angst dat je niet meer mee mag doen als je nee zegt.