Ondankbaar

Hoi allemaal,

Ik voel me op het moment ontzettend ondankbaar... Mijn partner is de meest liefdevolle en attente persoon die ik ken, maar tegelijkertijd bezorgt hij me hyperventilatie aanvallen met die overdaad aan aandacht.

Mijn partner overlaad me met verrassingen:
Chanel lippenstift, dure etentjes, hoge hakken enz. Een luxe die ik niet gewend ben. Ik werk 6 dagen per week voor een minimum salaris en het is iedere maand vechten om het hoofd boven water te houden. Soms eet ik een week lang spaghetti, omdat ik geen geld meer over heb aan het eind van de maand. Maar er staat wel een fles champagne van 100 euro op m'n aanrecht...

Het is ooit lastig om met deze grote verschillen te leven. Van mij mag het wat eenvoudiger. Een hamburgertje eten ipv een sterrenrestaurant bezoeken is ook weleens fijn.

Mijn partner knuffelt het liefst de hele dag met me en ik krijg ontzettend veel complimenten:
Maar soms heb ik een werkdag van 10 uur achter de rug. Ik werk in de zorg en dat kost me veel energie, lichamelijk en geestelijk. Dan kom ik thuis en ben ik aardig overprikkeld. Ik wil even een uurtje niks. Geen aanrakingen, geen gepraat. Even tot mezelf komen is wat ik nodig heb. Ik geef aan waar ik behoefte aan heb, maar vervolgens wordt hij kwaad, omdat ik hem "afwijs".

Mag het niet eens een tandje minder? Zijn aandacht geeft me letterlijk paniek aanvallen, ik kan nooit eens een keer kan relaxen. Hij vraagt nooit naar mijn behoeftes.

Vandaag kreeg ik een salsa cursus cadeau. Super leuk, maar ik ben kapot! Ik heb dit jaar slechts 1 week vakantie gehad, heb lichamelijke klachten en nauwelijks vrije tijd om bij te komen. Ik had het zo fijn gevonden als hij mij in deze beslissing betrokken had. Ik had graag aangegeven waar ik behoefte aan heb en misschien hadden we de cursus een paar maanden later kunnen doen.

Mijn partner is geweldig. Hij is romantisch, ik ben praktisch, we vullen elkaar aan. Ik ben super dankbaar voor de prachtige momenten die ik met hem mee maak. Ik ben op plekken geweest waar ik zonder hem nooit gekomen zou zijn. Ik wil met hem oud worden...
Al ben ik bang dat hij me voor die tijd een burn-out of een hartaanval bezorgt...

Kan iemand je dood knuffelen?

Groetjes een ondankbaar meisje...

strikjemetstippels schreef: ↑

04-11-2017 15:12

Overigens zou ik echt niet vallen over de cadeaus, leuk toch. En zeker waardevaste spullen kun je ook nog eens door verkopen als de nood er is en het toch al over is.

Maar na 10 u even bij komen, sja dat zou ik ook moeten en dat kun je toch wel uit leggen op een rustig moment.

Dankjewel voor je reactie. Deels al beantwoord.

We wonen niet samen. Ik heb een eigen koophuis en helaas wat tegenslagen gehad de laatste jaren. Zorg is helaas geen vetpot, maar ik vind mijn werk erg leuk.

Gelukkig is het stukje van de dure cadeaus wel al iets verbeterd. Ik heb dit besproken en sindsdien helpt hij financieel ook een beetje mee bij de dagelijkse boodschappen.

Habbekratz schreef: ↑

04-11-2017 15:34

Misschien is hij dat gewoon gewend van vroegere vriendinnen.

Dit klopt, zijn ex vond dit heel belangrijk. Ik hecht zelf veel meer waarde aan mijn zelfstandigheid en kleine geluksmomentjes, zoals samen koken of een fijne strandwandeling.

_Marana_ schreef: ↑

04-11-2017 15:38

Goeie opmerking van Tyche: koopt hij de cadeaus omdat hij jou blij wil maken of omdat het hem een goed gevoel geeft?

Mee eens, spijker op zijn kop!

Bedankt voor de reacties!

Ik voelde me zojuist erg gefrustreerd en verdrietig en merk dat ik alweer wat rustiger ben.

Ik heb hier veel aan