ruzie

goedeavond lieve dames van het viva forum
Ik ben nieuw hier maar lees al wel een tijdje op VIVA

ik weet niet goed of ik hier mijn hart kan luchten, misschien stel ik me aan..

Ik heb sinds vorig jaar een relatie met een lieve man.
Onze relatie verliep door omstandigheden niet helemaal lekker (familie spanningen, werkstress etc.)
We zijn voor een korte periode uit elkaar gegaan... En zijn nu weer samen en aan het werken aan onze relatie.
Weer opbouwen dus... het enige probleem is dat ik heel snel wil en hij nog niet.
Hij is lief en we gaan op dates zoals we dat aan het begin ook deden maar hij houd me wel 'op afstand'

Gisteren avond hebben we aan de telefoon ruzie gekregen omdat ik bij hem wilde slapen en hij is daar nog niet klaar voor.
Dat betekend dat ik dat moet accepteren maar dat is wel moeilijk want ik mis dat..

Na het telefoongesprek ben ik gaan slapen, we zouden het er morgem (vandaag dus) verder over hebben..
Maar ik hoorde niets van hem in de ochtend, en ook niet in de middag..
Ik wilde eigenlijk hem dan maar met rust laten, dat is waarschijnlijk ook wat het beste was geweest..
Want ik heb hem net opgebeld.. En in plaatst dat ik rustig bleef ben ik behoorlijk overstuur geraakt.
om het feit dat hij niet heeft gebeld.
Heel kinderachtig misschien.

Je kan het ook zo zien dat ik uitmezelf moest bellen als ik dat zo graag wil...
maar het gaat mij er meer om dat ik de hele dag op mijn handen heb gezeten en dat hij rustig zijn ding doet.

Hij geeft aan dat hij dacht dat het een goed idee was als hij mij even een dagje met rust zou laten.
en dat hij het gevoel heeft dat hij niet goed genoeg is of niet voldoet...

wat moet ik doen...

oja we zijn uitelkaar gegaan omdat ik een hele huiselijke vrouw ben. Ik wil (bijna) alles samen doen.. Zo ook uitgaan. En hij wilt nog met zijn vrienden tot laat naar de discotheek (hij is 45 jaar). Hij wilt niet samen wonen.. Niet later serieus een huis kopen. (hij woont al ruim 20 jaar in de zelfde flat) We zijn nu bijna 2 jaar samen.

In die 2 jaar is hij nooit uitgegaan naar de discotheek dus zo kende ik hem niet.
En zijn woning daar stoorde ik me niet aan. Samenwonen had ook geen haast.

We hebben een aantal maanden geleden gepraat en toen kwam uitgaan ter discussie ik zei dat ik het niet leuk vind als hij zonder mij uitgaat.. En hij heeft hieruit opgemaakt dat ik hem iets wil verbieden.

Terwijl ik denk dat je uit liefde voor je partner je toch kan aanpassen?

Ik deed dat ook voor hem in bepaalde dingen..

viva-amber schreef: ↑

09-11-2017 17:54

Heb je je telefoon niet nodig om met familie af te spreken wanneer je even iets anders gaat doen. Kan je zonder?

Ik ga naar een 25 jarig jubileum van 2 kennissen van mij en mij familie.
Ik overnacht ook bij die kennissen samen met mijn moeder
Ik zal dus vooral met haar opschieten..
Wat dat betreft zou ik wel zonder kunnen

gizzmo-returns schreef: ↑

09-11-2017 17:46

Geef jezelf eens een schop onder je kont en kweek ruggengraat.

Dat probeer ik maar ik hou het niet vol.

Ja hij was zeg maar, mijn steunpunt..
In mijn gezin doet iedereen zijn eigen ding.
Ik woon sinds een jaar weer bij mijn moeder. Maar ook zij doet haar eigen ding en we leven min of meer langs elkaar heen.

Mijn vader heeft mij vroeger mishandeld.. Hij is niet meer in beeld.
De enige met wie ik echt kan praten, naast een paar vrienden, is mijn psycholoog.

Daar had ik vandaag trouwens een afspraak mee... Mijn EMDR behandeling word weer uitgesteld. Omdat ik te onstabiel ben om nu mijn trauma weer 'terug te halen'

En dat klopt wel.. want als ik thuis kom dan is er niemand, met wie ik kan napraten of iemand die me kan kalmeren als ik in paniek schiet.

Doreia schreef: ↑

09-11-2017 18:32

Maar dit kun je ook niet van je ex verwachten.
Hij is niet je hulpverlener. Maar zo te lezen gebruik je hem daar wel voor op die manier.
Alles samen doen is NIET gezond. Ga je dan ook mee naar zijn werk? Wacht je op een bankje tot hij klaar is met werken zodat je weer samen naar huis kunt?
Even gechargeerd uiteraard.

Werk aan jezelf en aan een leven waarmee je blij bent met jezelf. En niet iemand nodig hebt om je leven te kunnen leven.

Nee ik hoef niet alles samen te doen. Tijd voor vrienden snap ik echt wel. Maar stappen? Tot de volgende ochtend.. dat vind ik niet leuk..

Wel ging hij vaak een drankje doen met een vriend.. kwam dan rond twee uur terug..

Update; ik heb net met hem gebeld.. (zijn vader ligt al een paar dagen in het zkh dus hij is moeilijk te bereiken) hij vind het erg jammer dat ik het zo belangrijk vind om samen uit te gaan en daarvoor onze relatie op het spel zet.
Hij wilt er echter niets voor doen.. hoeft ook niet meer. Maar dan moet hij niet zielig doen en zeggen dat ik niet iets belangrijk mag vinden..

Ik weet zeker dat er mannen zijn die dit wel van mij kunnen accepteren....