Relaties
alle pijlers
Moeder obsessed bezig met gewicht
zaterdag 2 december 2017 om 01:56
Mijn moeder met wie ik verder een prima band heb lijkt de laatste jaren obsessief bezig te zijn met haar eigen gewicht en dat van anderen. Waaronder dat van mij.
Sowieso hebben mijn beide ouders mijn hele puberteit er boven op gezeten dat ik niet te dik zou worden. Daar ben ik deels blij om maar achteraf denk ik niet dat dit veel goeds heeft gedaan voor mijn zelfbeeld. Ik heb mijzelf sinds mijn 13e eigenlijk altijd te dik gevonden, terwijl ik heel de middelbare school periode en daarna een keurig gemiddeld gewicht had. Ik mocht wel af en toe snoepen en kreeg ook gewoon normaal eten, maar constant die opmerkingen over mijn figuur waren gewoon erg verveleneld.
Maar goed sinds mijn zwangerschap (nu ruim 4 jaar geleden komt het me de keel uit. Ik ben inderdaad erg veel aangekomen tijdens mijn zwangerschap (ruim 25 kilo) en heb dat ook(naast hele leuke momenten samen) mijn hele zwangerschap moeten horen. Daarover is flink geruzied en gehuild. Nu kan ik me achteraf nog wel voorstellen dat dat nog voortkwam uit bezorgdheid maar inmiddels ben ik die kilo's bijna allemaal weer kwijt, maar mijn moeder blijft maar fixeren op gewicht. Ik heb geen enkele keer een compliment gehad over die 25 kilo die er af is na al die opmerkingen tijdens de zwangerschap. Wel wordt mijn eetpatroon nog steeds elke keer sceptisch onder de loep genomen en voel ik dat elke keer als we elkaar treffen er weer kritisch gekeken wordt naar mijn lichaam. En constant benadrukken wie (wel) een mooi figuur hebben (mijn superslanke nicht en dunne bekende mensen van tv).
Maar het beperkt zich niet tot mij. Elke keer gaat het gesprek weer over het overgewicht van mijn schoonzus(wat dus helemaal haar zaak niet is, maar goed) en er is geen lekkers meer in huis sinds mijn jongere inwonende broer wat is aangekomen. Zelfs mijn superskinny zus moest 'opletten' toen ze van superslank naar gewoon slank ging.
Daarnaast is ze nu zelf fanatiek aan het lijnen wat we dus de hele tijd moeten aanhoren. Hoor ik haar tegen mijn peuter zeggen dat ze geen koekjes meer eet omdat je daar dik van wordt bijvoorbeeld(ik wil niet dat mijn peuter nu al dat soort opmerkingen meekrijgt, in mijn opvoedstijl is er niks mis met af en toe een koekje).
Het irritante is nu dat ik niet eens meer bij wijze van spreken mijn koffie met suiker durf te drinken uit angst voor een blik of opmerking van haar kant.
Buiten dit is het een lief en betrokken mens die mij en kind in alles steunt en met wie ik ook veel lol heb.
Maar die constante nadruk op het gewicht van Jan en alleman. Wat moet ik daar mee? En zijn er meer ouders zo?
(Mijn moeder is zelf trouwens niet te zwaar. Ikzelf ben niet slank maar ook niet veel te dik. Ik wil niet exacte maten doorgeven omdat ik weet dat dat in een mum van tijd uitmondt in een discussie of je wel of niet veel te dik bent met die maten maar voor het beeld: Ik draag maat 40 en heb een bmi van 26.)
Sowieso hebben mijn beide ouders mijn hele puberteit er boven op gezeten dat ik niet te dik zou worden. Daar ben ik deels blij om maar achteraf denk ik niet dat dit veel goeds heeft gedaan voor mijn zelfbeeld. Ik heb mijzelf sinds mijn 13e eigenlijk altijd te dik gevonden, terwijl ik heel de middelbare school periode en daarna een keurig gemiddeld gewicht had. Ik mocht wel af en toe snoepen en kreeg ook gewoon normaal eten, maar constant die opmerkingen over mijn figuur waren gewoon erg verveleneld.
Maar goed sinds mijn zwangerschap (nu ruim 4 jaar geleden komt het me de keel uit. Ik ben inderdaad erg veel aangekomen tijdens mijn zwangerschap (ruim 25 kilo) en heb dat ook(naast hele leuke momenten samen) mijn hele zwangerschap moeten horen. Daarover is flink geruzied en gehuild. Nu kan ik me achteraf nog wel voorstellen dat dat nog voortkwam uit bezorgdheid maar inmiddels ben ik die kilo's bijna allemaal weer kwijt, maar mijn moeder blijft maar fixeren op gewicht. Ik heb geen enkele keer een compliment gehad over die 25 kilo die er af is na al die opmerkingen tijdens de zwangerschap. Wel wordt mijn eetpatroon nog steeds elke keer sceptisch onder de loep genomen en voel ik dat elke keer als we elkaar treffen er weer kritisch gekeken wordt naar mijn lichaam. En constant benadrukken wie (wel) een mooi figuur hebben (mijn superslanke nicht en dunne bekende mensen van tv).
Maar het beperkt zich niet tot mij. Elke keer gaat het gesprek weer over het overgewicht van mijn schoonzus(wat dus helemaal haar zaak niet is, maar goed) en er is geen lekkers meer in huis sinds mijn jongere inwonende broer wat is aangekomen. Zelfs mijn superskinny zus moest 'opletten' toen ze van superslank naar gewoon slank ging.
Daarnaast is ze nu zelf fanatiek aan het lijnen wat we dus de hele tijd moeten aanhoren. Hoor ik haar tegen mijn peuter zeggen dat ze geen koekjes meer eet omdat je daar dik van wordt bijvoorbeeld(ik wil niet dat mijn peuter nu al dat soort opmerkingen meekrijgt, in mijn opvoedstijl is er niks mis met af en toe een koekje).
Het irritante is nu dat ik niet eens meer bij wijze van spreken mijn koffie met suiker durf te drinken uit angst voor een blik of opmerking van haar kant.
Buiten dit is het een lief en betrokken mens die mij en kind in alles steunt en met wie ik ook veel lol heb.
Maar die constante nadruk op het gewicht van Jan en alleman. Wat moet ik daar mee? En zijn er meer ouders zo?
(Mijn moeder is zelf trouwens niet te zwaar. Ikzelf ben niet slank maar ook niet veel te dik. Ik wil niet exacte maten doorgeven omdat ik weet dat dat in een mum van tijd uitmondt in een discussie of je wel of niet veel te dik bent met die maten maar voor het beeld: Ik draag maat 40 en heb een bmi van 26.)
zaterdag 2 december 2017 om 06:24
Als mijn moeder dit soort opmerkingen maakt tegen mijn peuter/ kleuter hadden we flinke ruzie gehad. Wat denkt ze wel niet, mijn kind nu al blootstellen aan dergelijke gedachtegangen. Ze plant daarmee het zaadje van je bent, (mama, tante, papa, ...) niet goed genoeg zoals je bent en daarnaast de eerste aanzet tot een mogelijke es.
Als het je niet lukt om voor jezelf op te komen, denk dan aan je kind. Die moet je beschermen voor de gevoelens die jij als kind hebt gehad en waar je nog steeds last van hebt. Veel mensen beseffen niet dat die kleintjes dit allemaal horen en onthouden.
Die kleine krijgt echt wel mee dat oma mama niet mooi vindt zo... dieptriest.
Dus afkappen, zoals de rest al zegt. Ik zou het met haar bespreken op een neutraal moment en daarna blijven aangeven, mam ik wil het hier niet over hebben, blijf je dit zeggen kun je vertrekken of ik ga. En tegen mijn kind wordt absoluut niet meer gesproken over diëten, te dik zijn, lichamen van anderen etc.
Zal ze niet leuk vinden en zal heel lastig zijn voor haar om af te leren en jij moet hierin sterk zijn en je voet stijf houden. Ook doen wat je zegt, dus gaan als de grens bereikt is.
Succes.
Als het je niet lukt om voor jezelf op te komen, denk dan aan je kind. Die moet je beschermen voor de gevoelens die jij als kind hebt gehad en waar je nog steeds last van hebt. Veel mensen beseffen niet dat die kleintjes dit allemaal horen en onthouden.
Die kleine krijgt echt wel mee dat oma mama niet mooi vindt zo... dieptriest.Dus afkappen, zoals de rest al zegt. Ik zou het met haar bespreken op een neutraal moment en daarna blijven aangeven, mam ik wil het hier niet over hebben, blijf je dit zeggen kun je vertrekken of ik ga. En tegen mijn kind wordt absoluut niet meer gesproken over diëten, te dik zijn, lichamen van anderen etc.
Zal ze niet leuk vinden en zal heel lastig zijn voor haar om af te leren en jij moet hierin sterk zijn en je voet stijf houden. Ook doen wat je zegt, dus gaan als de grens bereikt is.
Succes.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 2 december 2017 om 06:43
Nou, het is niet gezond hoe je moeder hiermee omgaat. Ik vind haar heel erg doorgeslagen. Ik denk dat dit gedrag zo normaal voor haar is, dat ze zich er niet eens van bewust is dat ze zich zo irritant gedraagt. Dus ik zou er eens rustig een gesprek over aangaan waarin je dit uitlegt.
Mocht er niets veranderen dan maak je duidelijk dat je er nooit meer een opmerking over wilt horen en zorg dat je daar consequent in blijft.
Ik vind het knap dat je het zo lang uit hebt gehouden zonder in te grijpen bij dit zieke gedrag.
Mocht er niets veranderen dan maak je duidelijk dat je er nooit meer een opmerking over wilt horen en zorg dat je daar consequent in blijft.
Ik vind het knap dat je het zo lang uit hebt gehouden zonder in te grijpen bij dit zieke gedrag.
zaterdag 2 december 2017 om 07:58
Dit.-Kia-Ora- schreef: ↑02-12-2017 06:24Als mijn moeder dit soort opmerkingen maakt tegen mijn peuter/ kleuter hadden we flinke ruzie gehad. Wat denkt ze wel niet, mijn kind nu al blootstellen aan dergelijke gedachtegangen. Ze plant daarmee het zaadje van je bent, (mama, tante, papa, ...) niet goed genoeg zoals je bent en daarnaast de eerste aanzet tot een mogelijke es.
Als het je niet lukt om voor jezelf op te komen, denk dan aan je kind. Die moet je beschermen voor de gevoelens die jij als kind hebt gehad en waar je nog steeds last van hebt. Veel mensen beseffen niet dat die kleintjes dit allemaal horen en onthouden.
Dus afkappen, zoals de rest al zegt. Ik zou het met haar bespreken op een neutraal moment en daarna blijven aangeven, mam ik wil het hier niet over hebben, blijf je dit zeggen kun je vertrekken of ik ga. En tegen mijn kind wordt absoluut niet meer gesproken over diëten, te dik zijn, lichamen van anderen etc.
Zal ze niet leuk vinden en zal heel lastig zijn voor haar om af te leren en jij moet hierin sterk zijn en je voet stijf houden. Ook doen wat je zegt, dus gaan als de grens bereikt is.
Succes.
Ik begrijp eigenlijk niet dat je dit niet al lang doet.
zaterdag 2 december 2017 om 08:28
Je moet vervelend gedrag van je ouders negeren zodra je adolescent bent. Die ouders willen gewoon het beste voor hun kinderen en zolang jij daar in meegaat denken ze dat ze prima advies geven.
Dus ben je ouder dan plm 16 dan luister je vriendelijk en aandachtig wat ze te zeggen hebben en ga je volkomen je eigen gang. Als dat 90 kg is dan is dat je eigen verantwoordelijkheid.
En dan niet morren dat je ouders dat gedaan hebben! Dat is niet zo.
Dus ben je ouder dan plm 16 dan luister je vriendelijk en aandachtig wat ze te zeggen hebben en ga je volkomen je eigen gang. Als dat 90 kg is dan is dat je eigen verantwoordelijkheid.
En dan niet morren dat je ouders dat gedaan hebben! Dat is niet zo.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 2 december 2017 om 08:35
Reageer met gepaste medelijden, zou ik zeggen - het is toch sneu dat er voor haar maar één ding echt belangrijk is in het leven. Voor haar kun je dan echt zeggen: ze is wat ze niet eet.
Dat ze dan t.z.t. bij de begrafenis zeggen: ze is altijd slank geweest en de kistdragers zullen haar dankbaar zijn.
Als ik opmerkingen over mijn gewicht krijg dan knik ik altijd, zeg ik dat het de strijd van mijn leven is, maar dat gelukkig gebleken is dat je óók met overgewicht een volwaardig een gelukkig bestaan kunt leiden.
Dat ze dan t.z.t. bij de begrafenis zeggen: ze is altijd slank geweest en de kistdragers zullen haar dankbaar zijn.
Als ik opmerkingen over mijn gewicht krijg dan knik ik altijd, zeg ik dat het de strijd van mijn leven is, maar dat gelukkig gebleken is dat je óók met overgewicht een volwaardig een gelukkig bestaan kunt leiden.
zaterdag 2 december 2017 om 08:37
zaterdag 2 december 2017 om 09:24
MIjn moeder is ook zo, al wint de fixatie geld het doorgaans van de fixatie gewicht.
Het is totale dwangmatigheid, misschien wel een soort huisvrouwenneurose.
Sommige mensen zijn gezegend met moeders met lerend vermogen. Ik niet, ik heb alles geprobeerd om haar ervan te doordringen dat het niet okee is (bovenstaande zijn eigenlijk nog de minst relevante issues die ik met haar heb). Het is een plaat die hangt.
Het enige wat mij helpt eigenlijk is contact beperken. En het zoveel mogelijk van me af laten glijden. Zoveel mogelijk eigen koers varen.
Maar als je het nog niet geprobeerd hebt, tuurlijk: gesprek aangaan, eventueel een oprechte brief schrijven met je probleem, en superconsequent zijn in het niet accepteren van dat gedrag bij je kind.
Het is totale dwangmatigheid, misschien wel een soort huisvrouwenneurose.
Sommige mensen zijn gezegend met moeders met lerend vermogen. Ik niet, ik heb alles geprobeerd om haar ervan te doordringen dat het niet okee is (bovenstaande zijn eigenlijk nog de minst relevante issues die ik met haar heb). Het is een plaat die hangt.
Het enige wat mij helpt eigenlijk is contact beperken. En het zoveel mogelijk van me af laten glijden. Zoveel mogelijk eigen koers varen.
Maar als je het nog niet geprobeerd hebt, tuurlijk: gesprek aangaan, eventueel een oprechte brief schrijven met je probleem, en superconsequent zijn in het niet accepteren van dat gedrag bij je kind.
zaterdag 2 december 2017 om 10:15
Waarom een sms met een verwijt erin?LauraRoar schreef: ↑02-12-2017 08:37Herkenbaar. Consequent afkappen en je poot stijfhouden. En inderdaad, dan maar een keer de deur uitlopen en haar daarna een sms’je sturen met een flink hard verwijt erin. Dat is bij mijn moeder het enige dat heeft geholpen (die is er trots op dat mensen altijd denken dat ze anorexia heeft)
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 2 december 2017 om 10:17
Je moeder is raar bezig maar waarom jij daar in mee gaat en ruzie gaat maken en gaat huilen snap ik ook niet.
Gewoon 1x aangeven dat ze haar opmerkingen voor zich mag houden en anders gesprek afkappen of gewoon weggaan.
Hou dat een paar weken vol en waarschijnlijk snapt ze de hint wel. Mensen behandelen je zoals jij je laat behandelen.
Gewoon 1x aangeven dat ze haar opmerkingen voor zich mag houden en anders gesprek afkappen of gewoon weggaan.
Hou dat een paar weken vol en waarschijnlijk snapt ze de hint wel. Mensen behandelen je zoals jij je laat behandelen.
zaterdag 2 december 2017 om 10:19
Waarom zou je zulke opmerkingen lief aanhoren? Waarom zou je dat je kleine kinderen ook aan laten doen?retrostar schreef: ↑02-12-2017 08:28Je moet vervelend gedrag van je ouders negeren zodra je adolescent bent. Die ouders willen gewoon het beste voor hun kinderen en zolang jij daar in meegaat denken ze dat ze prima advies geven.
Dus ben je ouder dan plm 16 dan luister je vriendelijk en aandachtig wat ze te zeggen hebben en ga je volkomen je eigen gang. Als dat 90 kg is dan is dat je eigen verantwoordelijkheid.
En dan niet morren dat je ouders dat gedaan hebben! Dat is niet zo.
zaterdag 2 december 2017 om 10:29
Omdat, zoals ik al zei, dit vrijwel zeker uit een goed hart komt. Je bent niet verplicht om het advies op te volgen. En je moet de invloed van ouderlijke wijsheid op kinderen niet overschatten. Wat ze wel daarvan meekrijgen dat is dat het belangrijk is om op je gewicht te letten; hier aandacht aan moet besteden wil je niet zoals de helft van de populatie last krijgen van overgewicht.Lucifermiauww schreef: ↑02-12-2017 10:19Waarom zou je zulke opmerkingen lief aanhoren? Waarom zou je dat je kleine kinderen ook aan laten doen?
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 2 december 2017 om 10:31
zaterdag 2 december 2017 om 10:36
Ik hoop toch echt dat jij je eigen reactie's niet echt gelooft.retrostar schreef: ↑02-12-2017 10:29Omdat, zoals ik al zei, dit vrijwel zeker uit een goed hart komt. Je bent niet verplicht om het advies op te volgen. En je moet de invloed van ouderlijke wijsheid op kinderen niet overschatten. Wat ze wel daarvan meekrijgen dat is dat het belangrijk is om op je gewicht te letten; hier aandacht aan moet besteden wil je niet zoals de helft van de populatie last krijgen van overgewicht.
zaterdag 2 december 2017 om 10:37
Dit.chocolol schreef: ↑02-12-2017 10:31"Zeg mam, wordt het niet eens tijd dat jij een keer hulp gaat zoeken voor die obsessie van je over gewicht?"
Ik zou deze er een keer ingooien als ze weer begint over iemands gewicht. Als ze erover doorgaat zou ik haar duidelijk afkappen en zeggen dat ze niet zo oordelend moet zijn.
zaterdag 2 december 2017 om 10:41
Ongeveer 50% heeft last van overgewicht.Lucifermiauww schreef: ↑02-12-2017 10:36Ik hoop toch echt dat jij je eigen reactie's niet echt gelooft.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 2 december 2017 om 10:53
Quote:
en heb dat ook(naast hele leuke momenten samen) mijn hele zwangerschap moeten horen. Daarover is flink geruzied en gehuild.
Dit komt mij zo kinderlijk over.
Ruzie maken en huilen met je moeder.
Ik denk dat je haar die kans moet ontnemen. Dus afkappen en weggaan. En dat consequent.
en heb dat ook(naast hele leuke momenten samen) mijn hele zwangerschap moeten horen. Daarover is flink geruzied en gehuild.
Dit komt mij zo kinderlijk over.
Ruzie maken en huilen met je moeder.
Ik denk dat je haar die kans moet ontnemen. Dus afkappen en weggaan. En dat consequent.
When they go low, we go high. (M.Obama)
zaterdag 2 december 2017 om 10:54
Oh, jij herkent je wel in de moeder van TO? Je mag bemoeien WANT 50% heeft overgewicht? There we go...
Mijn ex-schoonmoeder was ook zo. Gevolg: een dochter met een eetstoornis, een zoon met binge eating disorder en een enorm minderwaardigheidscomplex en een ex-schoondochter die er wel van kon kotsen. Iedereen kotste er achter haar rug ook van. Dus tsja, wil je zo te boek staan?
Iemand die te zwaar is, weet dat zelf wel. Daar heeft niemand de moeder van TO bij nodig. Waarom bemoeien mensen zich met het gewicht van een ander? Echt, zoals je hier ziet vindt 90% je dan geen leuk mens... dus die mensen zijn zelf de verliezers. Triest. Vindt het ook altijd dom en onempathisch overkomen.
TO, bij ex-schoonmoeder zei ik op een gegeven moment toen ik binnenkwam: 'zullen we vast even stilstaan bij het gewicht van iedereen? Dan hebben we dat gehad voor vandaag en kunnen we er een gezellige middag van maken'. Mijn ex heeft eens tegen haar gezegd: 'wel fijn dat je dochter zo slank is, dat heb je wel mooi bereikt. Alleen zo jammer dat ze al haar maaltijden ervoor uitkotst en misschien wel geen kinderen meer kan krijgen in de toekomst. Maarja, worth it!'. Dat kwam wel over en hoewel de blikken bleven, hield ze haar snater dicht. Lekker rustig.
Wat heb je zelf al geprobeerd, TO?
zaterdag 2 december 2017 om 11:10
Ik hoor zulke opmerkingen al mijn hele leven aan.
Eigenlijk wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Mijn moeder deed/doet dat ook altijd.
Opmerkingen over haar eigen gewicht, mijn gewicht en vooral ook veel negatieve opmerkingen over het gewicht van ooms en tantes en wildvreemden op straat.
Ik weet niet beter.
Gedachten over gewicht domineren mijn gedachten al sinds ik een jaar of 8 was en mijn moeder vond dat ik lelijke dikke papwangen begon te krijgen.
Mijn tantes zijn ook allemaal dun.
Eentje is echt broodmager, niet mooi.
En dan die opmerkingen als: ieder pondje gaat door het mondje...zijn gewoon in mij gegrift, zo vaak als ze herhaald zijn.
Het is moeilijk om je eigen gedachten te krijgen, te hebben en te houden als dingen er zo consequent ingeprent worden.
Het is zo verschrikkelijk moeilijk om zulke gedachten af te leren en om niet continu met de vooroordelen van mijn ouders in mijn gedachten rond te lopen.
Ik dacht dat het gelukt was, maar het blijft zo hardnekkig de kop opsteken dat ik mede daardoor een paar jaar geleden door ben vastgelopen, overspannen en depressief werd.
Sindsdien let ik er nog beter op en zet ik me wat actiever af tegen zulke gedachten.
Het is namelijk niet mijn waarheid, het is er helaas echt helemaal ingegraveerd.
Een paar jaar geleden, vlak voor ik vastliep heb ik nog een aanvaring gehad met mijn vader, niet over gewicht, maar over negatief praten over een oom.
Hij deed het weer eens, ik wilde er niet op ingaan, wilde niet in zijn negativiteit meegaan, dus ik bleef neutraal.
Daar werd hij sjachrijnig van en mijn broertje, die net op de wc zat toen het voorval plaatsvond, vroeg mij de volgende dag op een verjaardag waarom ik de sfeer zo verpest had.
Ik antwoordde dat dat niet aan mij had gelegen, dat dat aan pa zelf lag.
Meerdere tantes hoorden dat en iedereen werd boos op mij.
Het was nota bene ook nog eens vlak na een relatiebreuk, ik was toen net mijn bedrijfsruimte kwijt en moest uit mijn huis wegens lekkage...maar toch vond iedereen het belangrijk om mij te verwijten dat ik de sfeer verpestte, over onbegrip gesproken.
Gewoon omdat mijn vader er niet tegen kon dat ik niet met hem mee-klaagde over een oom die ik amper ken en waar ik persoonlijk niets tegen heb.
Soms helpt het niet om bij jezelf te blijven, dan wordt je dat kwalijk genomen alsof je de ander in de steek laat.
Ik ben er behoorlijk van in de war geweest, ook omdat ik het al zo zwaar te verduren had.
Gelukkig was een vriend van mij er ook bij en die blijft mij verzekeren dat het echt niet aan mij lag en dat mijn vader degene was die raar deed.
Dan is dat dingetje over gewicht nog overzichtelijker, maar ook dat is niet leuk.
Er wordt gewoon van mij verwacht dat ik ook zo denk, lijkt wel.
Er is ook maar 1 waarheid voor mijn ouders lijkt wel.
Ik moet er morgen weer heen.
Pakjesavond.
Eigenlijk wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Mijn moeder deed/doet dat ook altijd.
Opmerkingen over haar eigen gewicht, mijn gewicht en vooral ook veel negatieve opmerkingen over het gewicht van ooms en tantes en wildvreemden op straat.
Ik weet niet beter.
Gedachten over gewicht domineren mijn gedachten al sinds ik een jaar of 8 was en mijn moeder vond dat ik lelijke dikke papwangen begon te krijgen.
Mijn tantes zijn ook allemaal dun.
Eentje is echt broodmager, niet mooi.
En dan die opmerkingen als: ieder pondje gaat door het mondje...zijn gewoon in mij gegrift, zo vaak als ze herhaald zijn.
Het is moeilijk om je eigen gedachten te krijgen, te hebben en te houden als dingen er zo consequent ingeprent worden.
Het is zo verschrikkelijk moeilijk om zulke gedachten af te leren en om niet continu met de vooroordelen van mijn ouders in mijn gedachten rond te lopen.
Ik dacht dat het gelukt was, maar het blijft zo hardnekkig de kop opsteken dat ik mede daardoor een paar jaar geleden door ben vastgelopen, overspannen en depressief werd.
Sindsdien let ik er nog beter op en zet ik me wat actiever af tegen zulke gedachten.
Het is namelijk niet mijn waarheid, het is er helaas echt helemaal ingegraveerd.
Een paar jaar geleden, vlak voor ik vastliep heb ik nog een aanvaring gehad met mijn vader, niet over gewicht, maar over negatief praten over een oom.
Hij deed het weer eens, ik wilde er niet op ingaan, wilde niet in zijn negativiteit meegaan, dus ik bleef neutraal.
Daar werd hij sjachrijnig van en mijn broertje, die net op de wc zat toen het voorval plaatsvond, vroeg mij de volgende dag op een verjaardag waarom ik de sfeer zo verpest had.
Ik antwoordde dat dat niet aan mij had gelegen, dat dat aan pa zelf lag.
Meerdere tantes hoorden dat en iedereen werd boos op mij.
Het was nota bene ook nog eens vlak na een relatiebreuk, ik was toen net mijn bedrijfsruimte kwijt en moest uit mijn huis wegens lekkage...maar toch vond iedereen het belangrijk om mij te verwijten dat ik de sfeer verpestte, over onbegrip gesproken.
Gewoon omdat mijn vader er niet tegen kon dat ik niet met hem mee-klaagde over een oom die ik amper ken en waar ik persoonlijk niets tegen heb.
Soms helpt het niet om bij jezelf te blijven, dan wordt je dat kwalijk genomen alsof je de ander in de steek laat.
Ik ben er behoorlijk van in de war geweest, ook omdat ik het al zo zwaar te verduren had.
Gelukkig was een vriend van mij er ook bij en die blijft mij verzekeren dat het echt niet aan mij lag en dat mijn vader degene was die raar deed.
Dan is dat dingetje over gewicht nog overzichtelijker, maar ook dat is niet leuk.
Er wordt gewoon van mij verwacht dat ik ook zo denk, lijkt wel.
Er is ook maar 1 waarheid voor mijn ouders lijkt wel.
Ik moet er morgen weer heen.
Pakjesavond.