Mijn man heeft twijfels...

Al bijna 10 jaar samen, we hebben elkaar ontmoet begin 20. Ik al wat relatief serieuze relaties, hij tot op dat moment nog niet maar zo straalverliefd dat hij mij na een half jaar ten huwelijk vraag. Uiteindelijk 1,5 jaar geleden getrouwd, op de meest perfecte dag ooit, beide dolgelukkig.

De afgelopen jaren ben ik alleen maar verliefder geraakt en was onze relatie heel fijn. Natuurlijk zo nu en dan een ruzie maar verder een stabiele en liefdevolle relatie.

Kort geleden is hij gestopt met roken. De verslaving was snel over, maar het leek erop dat hij enorm last kreeg van psychische bijwerkingen.

Toch had ik het idee dat er meer speelde. Uiteindelijk is gisteravond het hoge woord eruit gekomen. Hij heeft gevoelens voor iemand anders. Hij heeft haar maar 2x gezien maar stond net als onze eerste ontmoeting in vuur en vlam. Dit hebben ze ook uitgesproken tegen elkaar, maar afgesproken er niets mee te doen en sindsdien heeft hij haar niet meer gezien/gesproken.

Dit was al enkele maanden geleden, maar toen hij nog rookte kon hij dingen wegstoppen en dat kan hij nu niet meer. Voor mij natuurlijk enorm kwetsend dat hij dit al die maanden niet heeft verteld, maar hij wilde mij niet kwetsen.

Na enorm veel tranen gisteren de hele avond en nacht goed gepraat en hij wilt er net als ik 100% voor gaan. Ook duidelijk geworden dat dat meisje niet de hoofdreden is: hij vraagt zich af of hij dit leven wel wil en hoe het zou zijn om zelfstandig/alleen te wonen gezien hij dit nooit heeft ervaren.

Hij wil er alles aan doen om ons huwelijk te redden. Voor mij komt dit alles als donderslag bij de heldere hemel, vandaar dat ik het van mij af wil schrijven en wil kijken of er adviezen zijn.

Voor nu heeft hij tijd nodig en hebben we samen besloten dat hij een paar nachten naar zijn ouders gaat. Hij zit erg met zichzelf in de knoop.

Ik lig hier nu alleen in bed en dan ga je natuurlijk piekeren... Doe ik er wel goed aan hem die ruimte te geven? Vervreemden we zo niet van elkaar?

Het lijkt net alsof ik een vreselijke nachtmerrie zit waar ik maar niet uit wakker wordt...

Ik hoop hier wat steun te kunnen halen... Uit verhalen online begrijp ik vaak ook dat het niet de relatie hoeft te zijn, maar dat er vaak iets kan ontbreken in het leven, zoals dus het gevoel niet op zichzelf te hebben gewoond, maar ook met zn werk gaat het nu even niet lekker.

Er spelen dus zo veel dingen mee, het stoppen met roken, qua werk zowat een Burnout. Maar ik wil niet dat dit onze relatie kost en ik snap het ook wel want hij is de meest lieve man, die tegen iedereen ja zegt en zichzelf altijd wegcijferen en nu eindelijk voor zichzelf kiest. Dat vind ik goed en wil er ook voor hem zijn, maar wat is allemaal verstandig?

Ik weet het nier meer...

Een heel verdrietig meisje (we hebben geen kids, waren we well van plan maar genoten nu nog van de tijd met z'n tweeën).

Bedankt voor jullie reacties. Natuurlijk komt het niet alleen door het stoppen met roken, dat is meer dan duidelijk. Het zijn weggestopte gevoelens. Hij heeft er zelf mee geprobeerd te dealen maar dat is niet gelukt... Stoppen met roken schijnt wel echt gevoelens van neerslachtigheid etc te kunnen versterken, er zijn zelfs verhalen van mensen die stopten met roken die niet eens de weg meer naar huis kunnen vinden.

Ik ben gelukkig iemand die goed mijn grenzen aan kan geven en realistisch in het leven staat. Ik was altijd degene die zei, het kan altijd gebeuren dat als je in een relatie zit iemand gevoelens voor een ander krijgt, maar hoe je erom gaat is bepalend. Mijn man was altijd overtuigd dat dat niet kon gebeuren

Die gevoelens voor die andere vrouw zijn vervelend (en die rookt juist wel ) stoppen met roken had ook oa met onze kinderwens te maken en ook dat hij een afspraak met zichzelf had gemaakt dat hij zou stoppen op een bepaalde leeftijd) maar het probleem zit dieper en dat ziet hij zelf ook in. Hij kwam zelf al met het idee van therapie dus dat gaan we zeker doen.

Ik was voornl benieuwd of er ervaringen zijn en of je elkaar juist de ruimte moet geven of dat je kans krijgt dat je van elkaar vervreemd.

Ik ben tegelijk ook blij dat wij wel een relatie hebben waarin we dit met elkaar kunnen delen. Als je het voor jezelf houdt dan gebeuren er veel vervelender dingen vermoed ik

retrostar schreef: ↑

06-12-2017 08:05

Dat lijkt me hondsellendig. Zelf is me dat nooit overkomen. Wel kan ik me indenken - en dat wil niet zeggen dat dit bij jullie het geval is - dat twee mensen gewend zijn voortdurend elkaars zin te willen doen en dan zichzelf niet meer voelen, bijvoorbeeld: "Zullen we naar de kerstmarkt gaan?" "Wat jij wil, wil je graag?" "Nee, wat jij wil; je houdt toch niet van kerstmarkten? Wat zou jij willen?" "Maakt niet uit, wat wil jij". En dat eindigt met een onbestemd gevoel, frustratie en zin in een hapje prikkeldraad.

Misschien dat therapie jullie kan helpen? Tegenwoordig is het geen schande meer en zijn therapeuten veel wijzer dan vroeger.

Wat jij zegt is inderdaad wel heel treffend. Mijn man is gewend altijd te schikken naar iedereen en daar is hij nu klaar mee. We hebben echt een evenwichtige en gelijkwaardige relatie, maar hij heeft altijd moeite gehad om nee te zeggen als iemand om zijn hulp vroeg. Ik kan me heel goed voorstellen dat dat je op een gegeven moment optreedt en heb ook in bepaalde mate juist aangemoedigd om voor zichzelf op te komen.

YagaBaba schreef: ↑

06-12-2017 05:52

zit helaas in hetzelfde schuitje. Mijn man ging twee weken weg om tot rust te komen. Denk dat dat de genadeklap is geweest voor ons huwelijk. Ruim 20 jaar samen, 2 kinderen. Poef weg.

Ik heb jouw topic idd ook gelezen (niet helemaal, veel pagina's), heel veel sterkte... Ik ben blij dat er bij ons nog geen kinderen zijn en dat ik niet net zwanger ben en we nu nog de kans hebben om er aan te werken en een bewuste keuze te maken. En dan nog is dat geen garantie blijkt maar weer eens.

guppekop schreef: ↑

06-12-2017 10:15

Misschien is het goed voor hem om bijv. een week of 6 alleen te gaan reizen. Het lijkt mij dat hij vooral in de knoop zit met zichzelf en niet zozeer met de relatie met jou.

Kan wel eens goed zijn voor hem om zo zichzelf beter te leren kennen en ook om te zien hoever hij je mist.

Moet ineens denken aan dat nummer van Het geode Doel, Alles geprobeerd.

Ik heb geen afscheid durven nemen
Want afscheid nemen dat doet pijn
Ik wilde je niet echt verlaten
Maar even op mezelf zijn
Om na te kunnen denken, uit te zoeken,
bij te tanken
En om te ontdekken of ik nog van je hou

Hoewel ik steeds aan je moest denken
Ben ik toch bij je weggegaan
'k Had geen behoefte aan een ander
Maar 'k wou alleen bij jou vandaan
Om na te kunnen denken, uit te zoeken,
bij te tanken
En om te ontdekken of ik je missen zou

refr.:
Alles geprobeerd om jou maar te vergeten
Overal geweest en ik sprak met iedereen
Nooit geaccepteerd dat ik steeds heb
geweten
Van jou hou ik het meest,
ik kan er niet omheen
Zonder jou ben ik alleen

Ik wil weer dag en nacht bij jou zijn
Ik ben nu alle twijfels kwijt
Ik ben wat langer weggebleven
Maar ik gebruikte al die tijd
Om na te kunnen denken, uit te zoeken,
bij te tanken
En om te ontdekken hoeveel ik van je hou

refr.

Dat is inderdaad ook de reden waarom we hebben besloten dat hij naar zijn ouders nu is gegaan. Maar dat is lastig, heel lastig en roept bij mij vraagtekens op of het niet juist verder uit elkaar drijft. Maar ik denk inderdaad ook dat hij dat nodig heeft. Hij moet zichzelf beter leren kennen, want zonder dat is er geen ons...

Mooi liedje ❤