Relaties
alle pijlers
Zijn moeder gaat dood
donderdag 21 december 2017 om 10:47
Ik ben sinds kort aan het daten met een hele lieve man. Echt sinds heel kort, want we hebben drie dates gehad. Nu is het zo dat zijn moeder terminaal ziek is. Het gaat met de dag slechter en ze hopen dat ze oud en nieuw nog haalt. Kerst wordt als een afscheid met de hele familie gevierd. Allemaal heel zwaar dus.
Date is een hele gevoelige man, zit erg in zijn hoofd, komt ook net uit een burn out en trekt het allemaal heel slecht. Hij zegt al zijn afspraken op het moment af en heeft helemaal geen ruimte. Ook even niet voor mij, dat heeft hij eerlijk aangegeven. Vindt mij leuk, maar we zijn echt nog in de ontdekken of we elkaar leuker dan leuk vinden fase en hij heeft niet eens de ruimte om daar over na te denken zegt hij. Hoofd en gevoel zijn - heel begrijpelijk - even volledig op slot. Hij is aan het werk of bij zijn ouders en voelt zich qua praten nu het meeste vertrouwd bij zijn oudste vrienden.
Ik vind het zo erg voor hem en uiteraard doe ik even 6 stappen terug. Hij moet nu bij zijn familie zijn en als het tussen ons meant to be is, kan dat over een paar maanden ook nog wel.
Ik wil wel graag iets liefs voor hem doen, maar twijfel heel erg wat gepast is. We kennen elkaar nog maar net, ik ken zijn familie niet en wil hem vooral niet het gevoel geven dat ik toch iets van hem wil in deze periode. Heb zelf ook geen ervaring (gelukkig) met iemand verliezen die zo dichtbij staat als een ouder. Kunnen jullie mij adviseren?
Date is een hele gevoelige man, zit erg in zijn hoofd, komt ook net uit een burn out en trekt het allemaal heel slecht. Hij zegt al zijn afspraken op het moment af en heeft helemaal geen ruimte. Ook even niet voor mij, dat heeft hij eerlijk aangegeven. Vindt mij leuk, maar we zijn echt nog in de ontdekken of we elkaar leuker dan leuk vinden fase en hij heeft niet eens de ruimte om daar over na te denken zegt hij. Hoofd en gevoel zijn - heel begrijpelijk - even volledig op slot. Hij is aan het werk of bij zijn ouders en voelt zich qua praten nu het meeste vertrouwd bij zijn oudste vrienden.
Ik vind het zo erg voor hem en uiteraard doe ik even 6 stappen terug. Hij moet nu bij zijn familie zijn en als het tussen ons meant to be is, kan dat over een paar maanden ook nog wel.
Ik wil wel graag iets liefs voor hem doen, maar twijfel heel erg wat gepast is. We kennen elkaar nog maar net, ik ken zijn familie niet en wil hem vooral niet het gevoel geven dat ik toch iets van hem wil in deze periode. Heb zelf ook geen ervaring (gelukkig) met iemand verliezen die zo dichtbij staat als een ouder. Kunnen jullie mij adviseren?
donderdag 21 december 2017 om 14:02
Die man is niet ineens achterlijk of handelings onbekwaam geworden ofzo toch? Ik begrijp zijn gevoel heel erg, heb afgelopen jaar zelf allebei mijn ouders begraven (mijn moeder 5 weken tussen diagnose en overlijden, mijn vader 5 dagen) en op dat moment staat je eigen leven even stil. Ik zat in die tijd ook continue bij mijn familie en deed daarnaast alleen dingen die ik leuk vond. En dat laatste alleen als ik er genoeg energie voor had (alles dus 'onder voorbehoud').
Hij geeft zelf aan nu even geen ruimte te hebben voor iete anders dan zijn familie. Prima, fijn dat hij het aangeeft. Toch zou ik er niet zomaar vanuit gaan dat hij geen contact meer wil ofzo... Ik heb heel vaak de neiging om iemand een kaartje/lief appje/reep chocola te sturen en doe dat vaak niet. Zeg tegen mezelf dan ook dingen die ik hier lees: "wat als die ander er niet op zit te wachten"? Maar eigenlijk vind ik dat stom. Waarom moeten we onszelf tegenwoordig eerst honderd keer afvragen hoe of wat voordat we iets liefs doen voor een ander? Ik probeer me er steeds minder van aan te trekken wat iemand misschien zou kunnen denken en mijn gevoel te volgen. En weetje, dat wordt eigenlijk altijd gewaardeerd.
Oftewel, is er iets dat hij graag doet? Heel lekker vindt? Gooi een chocoladereep of playstationspelletje door de bus, laat een bos bloemen bezorgen en stuur hem af en toe een appje. Aan zijn (gebrek aan) reactie merk je vanzelf of hij misschien een luisterend oor wil of niet.
Al die afstandelijkheid naar mensen waar je om geeft. Ik kan er maar niet aan wennen...
Hij geeft zelf aan nu even geen ruimte te hebben voor iete anders dan zijn familie. Prima, fijn dat hij het aangeeft. Toch zou ik er niet zomaar vanuit gaan dat hij geen contact meer wil ofzo... Ik heb heel vaak de neiging om iemand een kaartje/lief appje/reep chocola te sturen en doe dat vaak niet. Zeg tegen mezelf dan ook dingen die ik hier lees: "wat als die ander er niet op zit te wachten"? Maar eigenlijk vind ik dat stom. Waarom moeten we onszelf tegenwoordig eerst honderd keer afvragen hoe of wat voordat we iets liefs doen voor een ander? Ik probeer me er steeds minder van aan te trekken wat iemand misschien zou kunnen denken en mijn gevoel te volgen. En weetje, dat wordt eigenlijk altijd gewaardeerd.
Oftewel, is er iets dat hij graag doet? Heel lekker vindt? Gooi een chocoladereep of playstationspelletje door de bus, laat een bos bloemen bezorgen en stuur hem af en toe een appje. Aan zijn (gebrek aan) reactie merk je vanzelf of hij misschien een luisterend oor wil of niet.
Al die afstandelijkheid naar mensen waar je om geeft. Ik kan er maar niet aan wennen...
donderdag 21 december 2017 om 14:13
Ze schrijft nog een heleboel meer, maar jij pikt net dat ene zinnetje eruit om een sarcastische opmerking over te maken.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 21 december 2017 om 15:48
donderdag 21 december 2017 om 18:00
We hebben zelfs best wel veel goede gesprekken gehad (en dat zegt idd misschien wel iets) maar hij heeft ook heel duidelijk aangegeven dat er nu helemaal geen ruimte is in zijn hoofd om na te denken over hem en mij. Misschien later
donderdag 21 december 2017 om 18:10
Nou ik snap het wel eigenlijk. We hebben het hartstikke leuk gehad samen en er is ook echt wel het 1 en ander gebeurd, maar het was natuurlijk absoluut niet gepland. Iets extras erbij in je hoofd waar je dan toch mee bezig bent en waar ook nog een andere partij bij betrokken is (hij wil mij het dan ook goed doen voor mij geeft hij aan). Is voor iedereen anders ook denk ik, waar wel geen behoefte aan hebt. De afgelopen weken gaat het een beetje alle kanten op, het ene moment geeft ie aan mij heel leuk te vinden en het andere moment dat hij het even allemaal niet weet. Ben juist heel blij dat hij daar zo eerlijk in is. Heb geen moment het idee dat hij een spelletje met me speelt. Als hij gewoon not into me was geweest, had hij dat denk ik ook wel gewoon gezegd. Hij is nl tot nu toe heel oprecht.marie_123 schreef: ↑21-12-2017 12:02Ik snap niet waarom jullie contact ineens volledig moet gestopt worden. Ik kan wel begrijpen dat dit zwaar weegt op hem, maar om dan maar volledig te stoppen met daten tot zijn moeder overleden is, vind ik wel verregaand. Het zou hem juist goed moeten doen, om eventjes eruit te zijn, en te kunnen praten met iemand waarmee er mogelijks wel 'meer' inzit! Zoiets zou toch geen energie mogen kosten, en anders zit het toch niet helemaal goed lijkt me dan.
Zijn leven gaat gewoon door, hij gaat nog werken, kan gewoon ook wel nog gewoon afspreken met vrienden e.d.. dus ik snap het niet zo goed.
Je hoeft elkaar uiteraard niet elke dag te zien hé, dat hoor je mij niet zeggen.
Ik zou hier alleszins geen weken of maanden op gaan zitten wachten.
Contact is ook niet drastisch verbroken trouwens in die zin dat hij helemaal niet heeft aangegeven dat hij geen contact meer wil. Hij heeft alleen even gezegd dat hij even geen ruimte heeft voor afspreken of om verdere stappen te zetten. Dat was een paar dagen terug. Misschien kan ik hem ook wel gewoon appen of iets sturen (vindt hij misschien zelfs wel fijn), maar dat weet ik dus niet zo goed.
En nee, ik ga niet op hem zitten wachten. Geen idee ook hoe lang zijn rouwproces gaat duren en of hij daarna nog zin heeft om de draad met mij weer op te pakken. Er zijn dingen die belangrijker zijn dan dat ook. Als het meant to be is, komt het wel weer op ons pad.
donderdag 21 december 2017 om 18:13
Nee, het gaat om zijn moeder. Stom achteraf, maar vorige berichtje was mijn eerste hier en was bang dat het verhaal met allemaal details misschien herkenbaar zou zijn. Zijn vader is wel ook ziek trouwens, maar die gaat het gelukkig overleven. Wel echt heftig.
donderdag 21 december 2017 om 18:18
Wat ben ik blij met jouw reactie. Dit is precies hoe ik van nature ben. Ik ben heel graag lief voor anderen en als anderen het moeilijk hebben zal ik er alles aan doen om ze een klein beetje een goed gevoel te geven. Sterker nog, die chocolade heb ik vorig jaar letterlijk door de brievenbus gedaan (en door de weken heen nog wat dingetjes) bij een vriend van mij wiens vrouw is overleden. Ik weet alleen ook dat mijn acties door sommigen ook worden ervaren als 'too much' en bij iemand die ik nog niet zo goed ken (en in een situatie die ik zelf nooit heb ervaren) twijfel ik daar dan dus over.gsleutel schreef: ↑21-12-2017 14:02Die man is niet ineens achterlijk of handelings onbekwaam geworden ofzo toch? Ik begrijp zijn gevoel heel erg, heb afgelopen jaar zelf allebei mijn ouders begraven (mijn moeder 5 weken tussen diagnose en overlijden, mijn vader 5 dagen) en op dat moment staat je eigen leven even stil. Ik zat in die tijd ook continue bij mijn familie en deed daarnaast alleen dingen die ik leuk vond. En dat laatste alleen als ik er genoeg energie voor had (alles dus 'onder voorbehoud').
Hij geeft zelf aan nu even geen ruimte te hebben voor iete anders dan zijn familie. Prima, fijn dat hij het aangeeft. Toch zou ik er niet zomaar vanuit gaan dat hij geen contact meer wil ofzo... Ik heb heel vaak de neiging om iemand een kaartje/lief appje/reep chocola te sturen en doe dat vaak niet. Zeg tegen mezelf dan ook dingen die ik hier lees: "wat als die ander er niet op zit te wachten"? Maar eigenlijk vind ik dat stom. Waarom moeten we onszelf tegenwoordig eerst honderd keer afvragen hoe of wat voordat we iets liefs doen voor een ander? Ik probeer me er steeds minder van aan te trekken wat iemand misschien zou kunnen denken en mijn gevoel te volgen. En weetje, dat wordt eigenlijk altijd gewaardeerd.
Oftewel, is er iets dat hij graag doet? Heel lekker vindt? Gooi een chocoladereep of playstationspelletje door de bus, laat een bos bloemen bezorgen en stuur hem af en toe een appje. Aan zijn (gebrek aan) reactie merk je vanzelf of hij misschien een luisterend oor wil of niet.
Al die afstandelijkheid naar mensen waar je om geeft. Ik kan er maar niet aan wennen...
Maar jij denkt dus dat het geen kwaad kan om een beetje liefde die kant op te sturen? Dat hij dat niet zal ervaren als 'druk' van mijn kant om toch iets te forceren tussen ons?
donderdag 21 december 2017 om 18:34
Ik zou ook een kaartje sturen, een kerstroos door de brievenbus frommelen of zoiets. Als j de liefde die je die kant op stuurt nou troost of zoiets noemt, dan is er niets raars of too much aan.Calimero1978 schreef: ↑21-12-2017 18:18Wat ben ik blij met jouw reactie. Dit is precies hoe ik van nature ben. Ik ben heel graag lief voor anderen en als anderen het moeilijk hebben zal ik er alles aan doen om ze een klein beetje een goed gevoel te geven. Sterker nog, die chocolade heb ik vorig jaar letterlijk door de brievenbus gedaan (en door de weken heen nog wat dingetjes) bij een vriend van mij wiens vrouw is overleden. Ik weet alleen ook dat mijn acties door sommigen ook worden ervaren als 'too much' en bij iemand die ik nog niet zo goed ken (en in een situatie die ik zelf nooit heb ervaren) twijfel ik daar dan dus over.
Maar jij denkt dus dat het geen kwaad kan om een beetje liefde die kant op te sturen? Dat hij dat niet zal ervaren als 'druk' van mijn kant om toch iets te forceren tussen ons?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 21 december 2017 om 18:38
hahaha, kerstroos door de brievenbus ... ik zie dat voor meblijfgewoonbianca schreef: ↑21-12-2017 18:34Ik zou ook een kaartje sturen, een kerstroos door de brievenbus frommelen of zoiets. Als j de liefde die je die kant op stuurt nou troost of zoiets noemt, dan is er niets raars of too much aan.
)
donderdag 21 december 2017 om 18:46
Hoezo zou je iets willen forceren?Calimero1978 schreef: ↑21-12-2017 18:18Wat ben ik blij met jouw reactie. Dit is precies hoe ik van nature ben. Ik ben heel graag lief voor anderen en als anderen het moeilijk hebben zal ik er alles aan doen om ze een klein beetje een goed gevoel te geven. Sterker nog, die chocolade heb ik vorig jaar letterlijk door de brievenbus gedaan (en door de weken heen nog wat dingetjes) bij een vriend van mij wiens vrouw is overleden. Ik weet alleen ook dat mijn acties door sommigen ook worden ervaren als 'too much' en bij iemand die ik nog niet zo goed ken (en in een situatie die ik zelf nooit heb ervaren) twijfel ik daar dan dus over.
Maar jij denkt dus dat het geen kwaad kan om een beetje liefde die kant op te sturen? Dat hij dat niet zal ervaren als 'druk' van mijn kant om toch iets te forceren tussen ons?
Waaruit bestaat jouw "beetje" liefde?
Ik verwacht eerder meeleven en steun dan liefde.
En wie kan er over liefde spreken naar 3 dates?
donderdag 21 december 2017 om 18:50
Liefde als in medemenselijkheid. Wat je ook voor je zeur de buurvrouw zou doen. En wat je dan nu niet ineens zou moeten laten omdat het een luke vent is. .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 21 december 2017 om 19:02
Thnx! Je moet je woorden hier wel heel erg wegen, wil je er niet genadeloos op gepakt worden gelijk. Maar precies dat idd ... liefde as in warmte, medemenselijkheid, medeleven ... you name it.blijfgewoonbianca schreef: ↑21-12-2017 18:50Liefde als in medemenselijkheid. Wat je ook voor je zeur de buurvrouw zou doen. En wat je dan nu niet ineens zou moeten laten omdat het een luke vent is. .
donderdag 21 december 2017 om 19:06
Juist. Dat dus!blijfgewoonbianca schreef: ↑21-12-2017 18:50Liefde als in medemenselijkheid. Wat je ook voor je zeur de buurvrouw zou doen. En wat je dan nu niet ineens zou moeten laten omdat het een luke vent is. .
Vlak na de diagnose van mijn moeder stond een vriendin van mij voor de deur met een AH tas gevuld met koekjes, koffie, soep, worstenbroodjes, e.d. Deze duwde ze in mijn handen met de mededeling "het blijft allemaal lang goed, maar ik kan me voorstellen dat je nu gewoon geen zin hebt om te koken en met al dat volk over de vloer kunnen kan een extra pak koekjes nooit kwaad" en toen ging ze weer. Ik vond dat zo lief!
TO, let op dat je oprecht niks terug verwacht en ook niet om de dag met een tas boodschappen voor de deur staat... maar iets liefs is gewoon wat het is: lief!
Ik had in die tijd vaak geen ruimte om mensen berichtjes te sturen, op de hoogte te houden, etc. Maar ik vond de berichtjes die ik kreeg fijn. Zolang er geen druk achter zat. Met die tante die tóch langs kwam en meteen de vaatwasser even vol gooide en een doekje over de wc haalde was ik heel blij. Die tante die steeds zei "als ik iets kan doen dan zeg het maar" om vervolgens te zeggen "nou, de wc poetsen daar kom ik niet voor hoor" daar kon ik minder mee. Jij zal vanuit jouw positie minder praktische dingen kunnen doen, maar luister qua medemenselijkheid naar de gevoel. Let op zijn signalen. Ik lees nergens dat hij zoiets niet zou waarderen!
donderdag 21 december 2017 om 19:07
Mooi dat je geholpen bent met dit topic!Calimero1978 schreef: ↑21-12-2017 19:02Thnx! Je moet je woorden hier wel heel erg wegen, wil je er niet genadeloos op gepakt worden gelijk. Maar precies dat idd ... liefde as in warmte, medemenselijkheid, medeleven ... you name it.
Nu alleen je warmte en liefde undsoweiter verder inzetten, dan komt het vanzelf wel goed!
donderdag 21 december 2017 om 20:28
donderdag 21 december 2017 om 23:33
Nee hoor, leef je uit. Ik lees wel bottere reacties hier. Het is een beetje onnodige reactie, dat dan weer wel. Maar goed, jij kent hem niet. Ik ook niet heel lang natuurlijk, maar ik heb hm wel recht in de ogen gekeken en lange gesprekken met hem gehad (en genoeg ervaring met foute mannen) en het is geen moment in me opgekomen dat er iets niet waar zou zijn. Hij is juist ontzettend eerlijk over zijn gevoel. Het is niet altijd even makkelijk om er conclusies uit te trekken omdat de gevoelens alle kanten opschieten bij hem, maar dat lijkt me niet zo gek ook.keukenstoel schreef: ↑21-12-2017 23:18Is het heel bot als ik zeg dat ik die man niet geloof?
Een gevoel dat het niet klopt.
donderdag 21 december 2017 om 23:36
Denk dat dat idd voor iedereen anders is. Ik ben zelf ook nogal een denker en als er in mijn omgeving iets heftigs gebeurd kan ik ook alleen maar daar mee bezig zijn. Ik snap hem dus wel.