Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen kinderwens
maandag 13 november 2017 om 15:50
Hallo allemaal,
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
ik denk dat ik vooral mijn verhaal kwijt wil. En lotgenoten zoek?
Dit jaar hebben man en ik besloten niet voor kinderen te gaan.
Door mij.
Ik ben gediagnosticeerd met autisme, depressie met psychotische kenmerken, borderline persoonlijkheidsstoornis, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en PTSS. Ook word ik aankomend jaar door de psychiater onderzocht op bipolaire stoornis, waarvan het vermoeden is dat ik het heb.
Goed. Das leuk en aardig.
Het lukt mij een huishouden te draaien met moeite, werken kan niet door teveel prikkels en eisen werkgever etc. Desondanks wil UWV mij aan werk hebben dus zit ik bij een jobcoach op zoek naar ''iets''. Ik wil graag paar ochtenden in de week aan de slag, meer mag ook niet van UWV. Dat zien zij wel.
Mijn leven bestaat vooral uit overleven.
Medicatie proberen, bloedprikken, onderzoek hier, onderzoek daar. Therapie. Opnames. Crisisdienst. Ga zo maar door.
Ik ben nu redelijk stabiel voor een labiel persoon en daar ben ik blij mee.
Er is alleen een grens, een wens die ik op moet geven en dat is mijn man een kind geven en samen opvoeden. We hebben er voor we überhaupt een relatie kregen al over gehad, dat ik dat waarschijnlijk niet zou kunnen. Dat de kans heel klein is dat ik mezelf dat zie doen.
Dat was prima volgens man, dat is prima. We vinden wel een andere invulling van ons leven en genoeg broers/zussen van allebei de kanten die wel voor kinderen gaan en waar we suikertante/oom voor kunnen zijn.
Ik heb vrede met het besluit, zo kan ik me goed richten op ''beter'' worden, op zo fijn mogelijk leven in dit wiebelende bestaan.
En toch. Het doet pijn, weer een droom die ik mag wegspoelen. En al die hormonen die met man een kind willen maken? Het doet pijn, het is begraven van een kinderwens.
Ach, we vinden wel een goede invulling van ons bestaan maar toch rouw ik erom.
Ik ga waarschijnlijk rouwverwerking therapie krijgen, niet alleen hiervoor maar voor veel dingen die ik niet kan maar wel had gewild.
Verstandige keus is dit, maar dan mag het nog wel pijn doen toch?
PS. Ik ben (uiteraard) in behandeling en daar word dit ook veelvuldig besproken en ik kan dit ook bij mijn man kwijt.
woensdag 6 december 2017 om 17:55
Je hebt een duidelijk verhaal bij de huisarts en heel goed kunnen argumenteren waarom je niet aan kinderen wilt beginnen. Dat is een zuiver rationele beredenering. Niemand kan zeggen dat dit een emotionele beslissing is. Want was het emotioneel geweest, dan had je je gevoel gevolgd en was je je kinderwens achterna gegaan. Geen huisarts die daar iets tegen in te brengen heeft.
woensdag 6 december 2017 om 20:17
Ja, klopt.iones schreef: ↑06-12-2017 17:55Je hebt een duidelijk verhaal bij de huisarts en heel goed kunnen argumenteren waarom je niet aan kinderen wilt beginnen. Dat is een zuiver rationele beredenering. Niemand kan zeggen dat dit een emotionele beslissing is. Want was het emotioneel geweest, dan had je je gevoel gevolgd en was je je kinderwens achterna gegaan. Geen huisarts die daar iets tegen in te brengen heeft.
Helaas beslist niet de huisarts maar de gynaecoloog, zal vast weinig verschil maken hoor, maar huisarts behandelt me al veel meer jaar.
woensdag 13 december 2017 om 07:46
Ik ben dus op de hond van mijn ouders aan het passen en tot nu toe (4 dagen lol) vind ik het wel leuk. Erg gezellig, het wandelen is goed voor de conditie. Je praat toch met andere honden-eigenaren als de honden met elkaar spelen etc. Best leuk.
En gezellig in huis.
Het is een schoothondje (Spaniel ding) en 's middags ligt ie op schoot te slapen als ik tv kijk.
Nadeel is wel dat het een hoop troep geeft; losse haren, natte poten (die ik wel afdroog hoor!) dat soort dingen. En dat hij winkels niet in mag, dus moet hem altijd opsluiten als ik effe moet winkelen en dat vind ik eigenlijk zielig
Maar zeker wel gezellig, iets om voor te zorgen zo en die bij bedtijd gewoon in de bench doe en daar netjes hele nacht slaapt zonder te mekkeren oid.
En gezellig in huis.
Het is een schoothondje (Spaniel ding) en 's middags ligt ie op schoot te slapen als ik tv kijk.
Nadeel is wel dat het een hoop troep geeft; losse haren, natte poten (die ik wel afdroog hoor!) dat soort dingen. En dat hij winkels niet in mag, dus moet hem altijd opsluiten als ik effe moet winkelen en dat vind ik eigenlijk zielig
Maar zeker wel gezellig, iets om voor te zorgen zo en die bij bedtijd gewoon in de bench doe en daar netjes hele nacht slaapt zonder te mekkeren oid.
woensdag 27 december 2017 om 16:52
Goed, hond viel anders uit. Ik merk dat ik moeite heb met het patroon van een hond hebben, het dier moet uitgelaten worden. Dat is op zich het punt niet, maar ik durfde amper het huis uit, terwijl hond prima in bench kan blijven alleen. Dan voel ik me al heel schuldig dat die hond daarin zit.
En ik merk dat ik dan niet meer in mijn patroon kan leven, de dingen kan doen die ik wil.
Dus ik heb het toch een veto gegeven; er komt hier geen hond.
---
Met kerst waren bij schoonouders; schoonzus is hoogzwanger (nog 3 weken) en ging dus steeds over haar en baby. Op zich niet erg, maar wel erg pijnlijk, hoe erg ik het haar ook gun.
Plus schoonvader maakte steeds steelse opmerkingen over ons ''toekomstig kind''...
Ik heb hele rit naar huis gehuild en daarna thuis paar uren gedissocieerd puur omdat het allemaal zo zeer doet.
Ik voel me zo schuldig naar man, schoonvader, mijn ouders, etc. Ik draag de last van de hele wereld en daarna komt mijn eigen pijn pas.
Achja, het kost tijd he.
Ik merk nu ook dat ik echt de emoties erom aan het wegstoppen ben, ik hou niet van verdriet/pijn dat soort dingen (ook niet van alle andere maar deze is nog moeilijker) en dat is gewoon slecht. Het maakt het niet makkelijker door alles weg te stoppen en het alleen maar praktisch aan te pakken (sterilisatie bedoel ik dan)
Man had trouwens nog niet aan zijn vader onze beslissing verteld, hun banden zijn nogal vreemd, dus neem het ze niet kwalijk maar had me wel pijn kunnen besparen denk ik... Achja, gelukkig zien we die mensen niet al te vaak door de afstand.
En ik merk dat ik dan niet meer in mijn patroon kan leven, de dingen kan doen die ik wil.
Dus ik heb het toch een veto gegeven; er komt hier geen hond.
---
Met kerst waren bij schoonouders; schoonzus is hoogzwanger (nog 3 weken) en ging dus steeds over haar en baby. Op zich niet erg, maar wel erg pijnlijk, hoe erg ik het haar ook gun.
Plus schoonvader maakte steeds steelse opmerkingen over ons ''toekomstig kind''...
Ik heb hele rit naar huis gehuild en daarna thuis paar uren gedissocieerd puur omdat het allemaal zo zeer doet.
Ik voel me zo schuldig naar man, schoonvader, mijn ouders, etc. Ik draag de last van de hele wereld en daarna komt mijn eigen pijn pas.
Achja, het kost tijd he.
Ik merk nu ook dat ik echt de emoties erom aan het wegstoppen ben, ik hou niet van verdriet/pijn dat soort dingen (ook niet van alle andere maar deze is nog moeilijker) en dat is gewoon slecht. Het maakt het niet makkelijker door alles weg te stoppen en het alleen maar praktisch aan te pakken (sterilisatie bedoel ik dan)
Man had trouwens nog niet aan zijn vader onze beslissing verteld, hun banden zijn nogal vreemd, dus neem het ze niet kwalijk maar had me wel pijn kunnen besparen denk ik... Achja, gelukkig zien we die mensen niet al te vaak door de afstand.
woensdag 27 december 2017 om 17:07
Maar als een hond al moeilijk is omdat die bepaalde structuur op legt, is een kind helemaal moeilijk. Want bij kinderen gelden de drie R-en nog veel meer. Een kind leeft je als het ware. Heel je patroon draait om een baby en peuter heen. Daarom moet je beseffen dat je beslissing de juiste is en daar kan niemand iets tegen in brengen. En een hond in de bench is inderdaad niets. Mijn honden zitten nooit in een bench.
woensdag 27 december 2017 om 17:09
Ja, heb je gelijk in.iones schreef: ↑27-12-2017 17:07Maar als een hond al moeilijk is omdat die bepaalde structuur op legt, is een kind helemaal moeilijk. Want bij kinderen gelden de drie R-en nog veel meer. Een kind leeft je als het ware. Heel je patroon draait om een baby en peuter heen. Daarom moet je beseffen dat je beslissing de juiste is en daar kan niemand iets tegen in brengen. En een hond in de bench is inderdaad niets. Mijn honden zitten nooit in een bench.
Dat besef heb ik ook, en daarom is het nog pijnlijker geworden.
Ik haat verstandig zijn.
woensdag 27 december 2017 om 17:19
woensdag 31 januari 2018 om 09:55
Er zijn een aantal dingen gebeurd:
1. Het kind van schoonzus is geboren, hoera! Ik heb een leuk kaartje en cadeau gestuurd, voorlopig ga ik niet langs, man gaat binnenkort op kraamvisite.
2. Ik heb een vrij grote crisis gehad en zo'n heftige had man nog niet meegemaakt, hij snapt nu eigenlijk mijn motieven voor geen kind kunnen krijgen willen en wetens beter. Ik kan een kind mijn crisissen niet aandoen, niet bewust.
3. Mijn moeder snapt na deze crisis ook beter waarom er geen kinderen komen, het gesprek over mijn verdriet daarover is nu veel minder ''als je zus en zo doet, kan het vast wel'' maar meer ''ja, het is niet heel verstandig''
Dus ja.
Niet echt positief, maar tegelijk is er veel goede argumentatie gekomen voor stopzetten kinderwens... door een crisis.
Ach ja. Elk nadeel heb zijn voordeel ofzo.
1. Het kind van schoonzus is geboren, hoera! Ik heb een leuk kaartje en cadeau gestuurd, voorlopig ga ik niet langs, man gaat binnenkort op kraamvisite.
2. Ik heb een vrij grote crisis gehad en zo'n heftige had man nog niet meegemaakt, hij snapt nu eigenlijk mijn motieven voor geen kind kunnen krijgen willen en wetens beter. Ik kan een kind mijn crisissen niet aandoen, niet bewust.
3. Mijn moeder snapt na deze crisis ook beter waarom er geen kinderen komen, het gesprek over mijn verdriet daarover is nu veel minder ''als je zus en zo doet, kan het vast wel'' maar meer ''ja, het is niet heel verstandig''
Dus ja.
Niet echt positief, maar tegelijk is er veel goede argumentatie gekomen voor stopzetten kinderwens... door een crisis.
Ach ja. Elk nadeel heb zijn voordeel ofzo.
woensdag 31 januari 2018 om 10:12
woensdag 31 januari 2018 om 10:34
Hoi Hawelry,
Wat een verstandige, maar emotioneel moeilijke keuze.
Ik heb uiteindelijk wel 'gekozen' voor een kindje. Nou dat is zwaar geëscaleerd. Ze is nu 5 en ik hou heel erg van haar. Maar met de kennis die ik nu heb zou ik er niet meer voor kiezen. Ik zit nu juist met de schuldgevoelens dat ik niet goed voor haar kan zorgen etc. Dat alles op mijn man's schouders komt. Poeh dat zijn ook heftige dingen om mee te dealen.
Ik begrijp je denk ik heel goed. Dat je ook veel verdriet hebt waarom het nou niet gewoon normaal kan zijn. Waarom ben je niet opgewassen tegen het menselijk leven. Althans zo voel ik het.
Sterkte meid.
Wat een verstandige, maar emotioneel moeilijke keuze.
Ik heb uiteindelijk wel 'gekozen' voor een kindje. Nou dat is zwaar geëscaleerd. Ze is nu 5 en ik hou heel erg van haar. Maar met de kennis die ik nu heb zou ik er niet meer voor kiezen. Ik zit nu juist met de schuldgevoelens dat ik niet goed voor haar kan zorgen etc. Dat alles op mijn man's schouders komt. Poeh dat zijn ook heftige dingen om mee te dealen.
Ik begrijp je denk ik heel goed. Dat je ook veel verdriet hebt waarom het nou niet gewoon normaal kan zijn. Waarom ben je niet opgewassen tegen het menselijk leven. Althans zo voel ik het.
Sterkte meid.
woensdag 31 januari 2018 om 11:55
De dingen waar jij tegenaan loopt met je kind, daar ben ik dus bang voor. Ik wil dat een kind niet aandoen.Potterhead schreef: ↑31-01-2018 10:34Hoi Hawelry,
Wat een verstandige, maar emotioneel moeilijke keuze.
Ik heb uiteindelijk wel 'gekozen' voor een kindje. Nou dat is zwaar geëscaleerd. Ze is nu 5 en ik hou heel erg van haar. Maar met de kennis die ik nu heb zou ik er niet meer voor kiezen. Ik zit nu juist met de schuldgevoelens dat ik niet goed voor haar kan zorgen etc. Dat alles op mijn man's schouders komt. Poeh dat zijn ook heftige dingen om mee te dealen.
Ik begrijp je denk ik heel goed. Dat je ook veel verdriet hebt waarom het nou niet gewoon normaal kan zijn. Waarom ben je niet opgewassen tegen het menselijk leven. Althans zo voel ik het.
Sterkte meid.
O, ik voel me over het algemeen mislukt als mens, maar dat schijn je niet te mogen zeggen want ''iedereen heeft talenten en positieve kanten'' blablabla
woensdag 31 januari 2018 om 12:09
Een kind niet aandoen en ook jezelf niet.
Ik heb niet het idee dat onze dochter er nu onder lijdt gelukkig. Ik en mijn man helaas wel. Onze dochter trekt ook veel meer naar papa, omdat die al vanaf de geboorte alles met haar doet. Ze merkt er dus uiteraard wel wat van. Gelukkig was de ergste periode haar babytijd.
Ja ik voel me ook mislukt als persoon. En waarom zou dat niet mogen? Als je dat niet mag voel je je daar ook weer mislukt over(als je begrijpt wat ik bedoel).
Ik hoop dat je een soort van steun voor je beslissing haalt uit mijn verhaal.
Ik besef dat er op mijn emoties mbt het hebben van een kind een behoorlijk taboe ligt, maar ze zijn er nu eenmaal. Ik kan ze niet wegstoppen. Onze dochter zal dit echter nooit te horen krijgen. Wel dat ik t moeilijk had. Maar niet dat als ik het over had kunnen doen.... etc etc.
Verder is ze geliefd en zou ik haar nu absoluut niet kwijt willen.
vrijdag 9 februari 2018 om 17:37
Vandaag was weer zo'n dag.
Gezellig tijd met mijn nichtje doorgebracht, kindje is zo leuk.
Ze is heel aanhankelijk en we gingen even winkelen en mocht ze zelf rondlopen, elke keer mij zoeken met mij producten 'uitzoeken' (pakken wat je ziet in haar geval) maar vooral; hele tijd aan mijn been hangen/knuffelen (op me af rennen en me knuffelen zeg maar) en een verbastering van mijn naam zeggen met ''*** is lief''.
Ik smolt.
En ik moest weg van mezelf voor ik ging huilen want ik ga zelf nooit dat beleven van mijn eigen bloed.
Tuurlijk ben ik blij dat ik mijn nichtje heb, maar het maakt ook bijzonder duidelijk hoe graag ik dat ook zelf gehad had. Dus thuis maar even lekker wezen huilen. Niet weggestopt, maar gewoon het verdriet toegelaten.
Daar ben ik wel trots op.
Gezellig tijd met mijn nichtje doorgebracht, kindje is zo leuk.
Ze is heel aanhankelijk en we gingen even winkelen en mocht ze zelf rondlopen, elke keer mij zoeken met mij producten 'uitzoeken' (pakken wat je ziet in haar geval) maar vooral; hele tijd aan mijn been hangen/knuffelen (op me af rennen en me knuffelen zeg maar) en een verbastering van mijn naam zeggen met ''*** is lief''.
Ik smolt.
En ik moest weg van mezelf voor ik ging huilen want ik ga zelf nooit dat beleven van mijn eigen bloed.
Tuurlijk ben ik blij dat ik mijn nichtje heb, maar het maakt ook bijzonder duidelijk hoe graag ik dat ook zelf gehad had. Dus thuis maar even lekker wezen huilen. Niet weggestopt, maar gewoon het verdriet toegelaten.
Daar ben ik wel trots op.
zondag 11 februari 2018 om 13:48
Wat fijn dat je nog meeleest al typ ik toch meer voor mezelf eigenlijk.., niet fijn dat je zoveel herkent.
Als goed is, zie ik deze week psychiater (even afkloppen want afspraken worden steeds gewijzigd en ik heb beetje ruzie met de instelling ofzo) en dan begin ik eindelijk weer met medicatie.
Ik heb het ook hard nodig, de depressie word niet milder maar sterker en ik heb gewoon geen energie meer er tegen te vechten. Ik zie ook het nut niet, maar vooruit, ik zie nooit het nut van dat soort dingen.
Plus mijn man word helemaal ''bang'' van mijn stemmingsschommelingen (pieken/dalen dat soort geneuzel) die ik heb zonder stemmingsstabilisator dus zal goed zijn dat weer te gaan slikken.
Morgen eerst maar even bloedprikken.
Als goed is, zie ik deze week psychiater (even afkloppen want afspraken worden steeds gewijzigd en ik heb beetje ruzie met de instelling ofzo) en dan begin ik eindelijk weer met medicatie.
Ik heb het ook hard nodig, de depressie word niet milder maar sterker en ik heb gewoon geen energie meer er tegen te vechten. Ik zie ook het nut niet, maar vooruit, ik zie nooit het nut van dat soort dingen.
Plus mijn man word helemaal ''bang'' van mijn stemmingsschommelingen (pieken/dalen dat soort geneuzel) die ik heb zonder stemmingsstabilisator dus zal goed zijn dat weer te gaan slikken.
Morgen eerst maar even bloedprikken.
zondag 11 februari 2018 om 14:13
Plus morgen is het de dag dat ik voor het eerst opgenomen werd, 5 jaar terug.
En eigenlijk gaat het niet veel beter dan 5 jaar terug.
Achja.
Ik ben het ook niet waard om te leven en het echt leuk te vinden.
Elke ademhaling hoop ik dat de laatste is en elke keer als ik de ogen sluit hoop ik dat ik niet meer wakker word.
En eigenlijk gaat het niet veel beter dan 5 jaar terug.
Achja.
Ik ben het ook niet waard om te leven en het echt leuk te vinden.
Elke ademhaling hoop ik dat de laatste is en elke keer als ik de ogen sluit hoop ik dat ik niet meer wakker word.
donderdag 15 februari 2018 om 17:00
Hoeveel kinderen trekken om diezelfde reden naar de moeder toe, en geen vader die daarmee zit.Potterhead schreef: ↑31-01-2018 12:09Onze dochter trekt ook veel meer naar papa, omdat die al vanaf de geboorte alles met haar doet.
Probeer het los te laten. Want dit kost negatieve energie en daar heb je jezelf alleen maar mee. Het is zoals het is.
donderdag 15 februari 2018 om 17:01
Noem mij eens redenen dat jij het niet waard bent om te leven en het leuk te hebben? Waarom zou jij dat niet mogen?
En zou je niet gemist worden als je er niet meer was? Zou jouw man het niet erg vinden?
donderdag 15 februari 2018 om 17:14
Een kind helpt niet tegen depressie, je zou het alleen in jouw ellende meeslepen. Bovendien is autisme erfelijk en de zwarte kijk op het leven hebben ook. Dat wil je een ander neem ik aan niet aandoen?
donderdag 15 februari 2018 om 17:34
Nee, wil ik niet.redbulletje schreef: ↑15-02-2018 17:14Een kind helpt niet tegen depressie, je zou het alleen in jouw ellende meeslepen. Bovendien is autisme erfelijk en de zwarte kijk op het leven hebben ook. Dat wil je een ander neem ik aan niet aandoen?
donderdag 15 februari 2018 om 17:49
Ik ben het niet waard om te leven omdat:
- ik kan niet werken en bijdragen aan de maatschappij
- ik kost de maatschappij handen vol geld aan zorgkosten
- ik trek een uitkering
- ik kan werkelijk niks, alleen ademen en paniek veroorzaken als ik weer eens crisis heb
- ik ben te wisselvallig in mijn stemmingen, word niemand blij van
- ik voldoe aan geen enkel gemiddelde
- ik ben stom/dom/lelijk/sta in de weg/idioot/achterlijk
en ik mag het niet leuk hebben omdat;
- alle leuke dingen kan ik nauwelijks doen omdat ik mega snel overprikkeld ben
- ik verdien het gewoonweg niet want ik doe niks waardoor jezelf daarna met iets leuks mag belonen
- als het leuk is, weet ik het altijd wel te verpesten met een flashback of dissociatie
- ik ben extreem wisselvallig, soms wil ik iets doen en dan wordt er onderweg naar toe door mij halverwege omgedraaid omdat ik het niet aan kan.
Ik denk dat iedereen beter af is als ik er niet meer ben, misschien niet in het begin maar mijn familie zou veel meer rust hebben.
Mijn man zou een nieuwe partner kunnen vinden waarmee die wel een normaal leven kan hebben en vader worden.
donderdag 15 februari 2018 om 17:59
Als je man jou niet de moeite waard vond had ie geen relatie met jou genomen. Je bent dus blijkbaar gewenst door hem. En dat je maatschappelijk niets bijdraagt moet er ook niet toe doen. Voor nu is het nog steeds niet mogelijk er met toestemming van die maatschappij uit te stappen, dus zolang ze geen pijnloze dood willen faciliteren, betalen ze die uitkering maar. Jij hebt er tenslotte niet om gevraagd om te leven.
donderdag 15 februari 2018 om 18:08
Ik heb ook geen baan. Ik weet ook niet hoe ik een bijdrage lever aan de maatschappij. Dan mag ik er dus ook niet zijn. Maar word je daarvoor op de wereld gezet door je ouders? Door een bijdrage te leveren? En is jouw man nu zo ongelukkig met jou?
Weet je dat er veel mensen zijn die anderen bewust pijn doen en leed berokkenen? Moordenaars, verkrachters, dierenmishandelaars, mensen die kinderen op de wereld zetten en ze mishandelen of verwaarlozen. En die zitten helaas nergens mee. En dan zijn er nog mensen die de maatschappij een hoop geld kosten en een hoop shit veroorzaken. En die komen in de gevangenis en dan kosten ze nog meer geld.
Ik vind het al mooi als er mensen zijn die niemand leed berokkenen. Probeer daar eens aan te denken.
Ik begrijp wel dat jij min over jezelf denkt, want je loopt niet in de pas. Ik doe dat ook niet en ik weet wat dit met je kan doen. Maar in rationeel opzicht klopt het gevoel wat je hier aan over houdt NIET. Probeer daar aan te denken. Laat je gevoel dus niet overheersen, want jij zit nu in een neerwaartse spiraal en dat maakt de zaak nog veel erger dan dat het is.
Weet je dat er veel mensen zijn die anderen bewust pijn doen en leed berokkenen? Moordenaars, verkrachters, dierenmishandelaars, mensen die kinderen op de wereld zetten en ze mishandelen of verwaarlozen. En die zitten helaas nergens mee. En dan zijn er nog mensen die de maatschappij een hoop geld kosten en een hoop shit veroorzaken. En die komen in de gevangenis en dan kosten ze nog meer geld.
Ik vind het al mooi als er mensen zijn die niemand leed berokkenen. Probeer daar eens aan te denken.
Ik begrijp wel dat jij min over jezelf denkt, want je loopt niet in de pas. Ik doe dat ook niet en ik weet wat dit met je kan doen. Maar in rationeel opzicht klopt het gevoel wat je hier aan over houdt NIET. Probeer daar aan te denken. Laat je gevoel dus niet overheersen, want jij zit nu in een neerwaartse spiraal en dat maakt de zaak nog veel erger dan dat het is.
