Overig
alle pijlers
Ik ben je kwijt:
dinsdag 2 januari 2018 om 14:14
Dag,
Ik heb 1,5 jaar een relatie gehad met een ontzettende lieve kerel. Deze relatie heeft wat strubbelingen ervaren mede door zijn ouders. Ik werd bevooroordeeld op dat ik niet sociaal zou zijn, ongemakkelijk en geen gesprek gaande kon houden. Dit heb ik met ongeloof moeten vernemen van mijn vriend: vervolgens een nette whatsapp gestuurd naar zijn ouders om te vragen wat nou precies het probleem zou kunnen zijn en of we er over zouden kunnen praten. Dit uitte zich in dat ik geblokkeerd werd en nooit maar dan ook nooit een reactie heb vernomen. Ik heb de keren dat ik daar kwam altijd moeite gedaan om een gesprek aan te knopen, waarop ik altijd kortbondige antwoorden terug kreeg en het gesprek eigenlijk meteen dood viel of het ging gelijk door op hen en hoe zij het doen en waar ze mee bezig zijn en hoe goed dat wel niet is. Het is zelfs een keer zo belachelijk geweest dat ik een pittige operatie heb gehad dit jaar waarin ik onverwachts moest blijven en nooit maar dan ook nooit een bericht heb ontvangen en toen ik daar langs kom ook nooit er naar gevraagd is. Vervolgens waren vriend en ik van plan om bij zijn ouders te gaan eten, dit vroeg hij in een Whatsapp waarop hij dus terug kreeg, we hebben liever niet dat .. langs komt. Wij in volle ongeloof en verdriet. Vriend heeft dagen lang toen niet met zijn ouders gesproken waarop zij uiteindelijk het noodzakelijk vonden om op een donderdag avond tijdens het avond diner eens goed duidelijk te maken dat ik volgens zijn moeder, haar een kutwijf vind, het niet leuk vind bij hen etc. Wat gewoon absoluut niet waar is, heb in de tijd dat ik daar kwam zo vaak genoten van die mensen, nog steeds als ik dit typ komt er een golf van ongeloof en emoties. Daarna ben ik een maand niet langs geweest waarop ik vervolgens werd uitgenodigd om langs te komen, wat echt het meest neppe diner ooit was, nergens werd er over gesproken, opeens was alles koek en ei en mijn vriend was zo verschrikkelijk zenuwachtig. Ik snap niet dat je je zoon dit aan kan doen. Eerdere relaties werden ook door ouders gehaat en zelfs niet aangekeken bij het avondeten, dit geluk had ik dan nog wel.
Warrig verhaal dit maar dat komt omdat ik zelf ook aardig in de war ben hoe dit allemaal zo heeft kunnen lopen maar goed:
Wij zijn beiden 23 jaar, ik woonde op kamers, hij nog thuis. Vaak wilde wij samen slapen maar dit was niet gewenst omdat ik de ochtendroutine van de ouders zou verstoren: het enige wat ik in de ochtenden zou doen is mijn ex vriend een kus geven en naar beneden gaan, de deur uit. Kortom alle mogelijke vormen van samen zijn werden dus vaak in de weg gestaan door zijn ouders, zo erg dat dit zich uitte in dat ex vriend niet binnen met mij durfde te bellen maar buiten ging staan, letterlijk ergens anders afspreken ipv thuis, terwijl je af en toe ook vaak even in bed wilt liggen samen.
Dit allemaal heeft zich uiteindelijk geuit in een overspannen vriend inmiddels ex die met onwijs veel verdriet mij echt een paar keer opbelde en niet weten wat hij aan moest met deze relatie omdat hij nog zo veel om mij geeft, seksueel tot me aangetrokken is etc. Maar door zijn ouders o.a en zware studie mij nu niet erbij kan hebben. Uiteindelijk het moeilijkste gesprek ooit gehad en besloten om het te verbreken met veel verdriet. Nu zijn we 12 dagen verder en hebben we elkaar moeilijk los kunnen laten, heel veel tegenstrijdige dingen tegen elkaar gezegd en zijn we geen moer verder opgeschoten, nu wel uiteindelijk besloten om elkaar los te laten en te zien waar het schip strand. Wat nu wel zo het geval is is dat ik ontzettend depressief ben, geen hap door mijn keel krijg. Ook door dat ik weet hoe moeilijk hij contact heeft met zijn ouders etc. Hij vertelde mij: ik weet hoe depressief je nu bent en doe ajb geen gekke dingen waarop ik in totale paniek zei: ik ben onwijs de weg kwijt en zie het even allemaal niet heel rooskleurig in nu. Dit is voor hem ook onwijs pijnlijk om t horen maar wat wilt hij dan, ik ga niet liegen dat het goed gaat. Gister heeft hij gezegd: ik sta daar wanneer jij uit je depressie komt en wanneer wij ons allebei beter voelen om het meest fijne en goede gesprek ooit te hebben onder het mom van bier. Dit is toch ongelooflijk dat het tot dit heeft moeten komen? We hebben afgesproken om elkaar over een maand te zien, alleen ben ik zo bang dat het zo anders gaat zijn, niet meer het leuke zoals eerst of denk ik nu te irrationeel?
Heel lang en warrig verhaal maar mijn vraag aan jullie: zijn jullie relaties ooit ook zo moeilijk gemaakt en zijn jullie hier doorheen gekomen? Is echte liefde elkaar op het juiste moment los laten zodat je op een later moment elkaar kunt vergeven en opnieuw kunt beginnen?
Heel, heel lang verhaal. Mega warrig maar het lucht op.
Fijn 2018.
Liefs
Ik heb 1,5 jaar een relatie gehad met een ontzettende lieve kerel. Deze relatie heeft wat strubbelingen ervaren mede door zijn ouders. Ik werd bevooroordeeld op dat ik niet sociaal zou zijn, ongemakkelijk en geen gesprek gaande kon houden. Dit heb ik met ongeloof moeten vernemen van mijn vriend: vervolgens een nette whatsapp gestuurd naar zijn ouders om te vragen wat nou precies het probleem zou kunnen zijn en of we er over zouden kunnen praten. Dit uitte zich in dat ik geblokkeerd werd en nooit maar dan ook nooit een reactie heb vernomen. Ik heb de keren dat ik daar kwam altijd moeite gedaan om een gesprek aan te knopen, waarop ik altijd kortbondige antwoorden terug kreeg en het gesprek eigenlijk meteen dood viel of het ging gelijk door op hen en hoe zij het doen en waar ze mee bezig zijn en hoe goed dat wel niet is. Het is zelfs een keer zo belachelijk geweest dat ik een pittige operatie heb gehad dit jaar waarin ik onverwachts moest blijven en nooit maar dan ook nooit een bericht heb ontvangen en toen ik daar langs kom ook nooit er naar gevraagd is. Vervolgens waren vriend en ik van plan om bij zijn ouders te gaan eten, dit vroeg hij in een Whatsapp waarop hij dus terug kreeg, we hebben liever niet dat .. langs komt. Wij in volle ongeloof en verdriet. Vriend heeft dagen lang toen niet met zijn ouders gesproken waarop zij uiteindelijk het noodzakelijk vonden om op een donderdag avond tijdens het avond diner eens goed duidelijk te maken dat ik volgens zijn moeder, haar een kutwijf vind, het niet leuk vind bij hen etc. Wat gewoon absoluut niet waar is, heb in de tijd dat ik daar kwam zo vaak genoten van die mensen, nog steeds als ik dit typ komt er een golf van ongeloof en emoties. Daarna ben ik een maand niet langs geweest waarop ik vervolgens werd uitgenodigd om langs te komen, wat echt het meest neppe diner ooit was, nergens werd er over gesproken, opeens was alles koek en ei en mijn vriend was zo verschrikkelijk zenuwachtig. Ik snap niet dat je je zoon dit aan kan doen. Eerdere relaties werden ook door ouders gehaat en zelfs niet aangekeken bij het avondeten, dit geluk had ik dan nog wel.
Warrig verhaal dit maar dat komt omdat ik zelf ook aardig in de war ben hoe dit allemaal zo heeft kunnen lopen maar goed:
Wij zijn beiden 23 jaar, ik woonde op kamers, hij nog thuis. Vaak wilde wij samen slapen maar dit was niet gewenst omdat ik de ochtendroutine van de ouders zou verstoren: het enige wat ik in de ochtenden zou doen is mijn ex vriend een kus geven en naar beneden gaan, de deur uit. Kortom alle mogelijke vormen van samen zijn werden dus vaak in de weg gestaan door zijn ouders, zo erg dat dit zich uitte in dat ex vriend niet binnen met mij durfde te bellen maar buiten ging staan, letterlijk ergens anders afspreken ipv thuis, terwijl je af en toe ook vaak even in bed wilt liggen samen.
Dit allemaal heeft zich uiteindelijk geuit in een overspannen vriend inmiddels ex die met onwijs veel verdriet mij echt een paar keer opbelde en niet weten wat hij aan moest met deze relatie omdat hij nog zo veel om mij geeft, seksueel tot me aangetrokken is etc. Maar door zijn ouders o.a en zware studie mij nu niet erbij kan hebben. Uiteindelijk het moeilijkste gesprek ooit gehad en besloten om het te verbreken met veel verdriet. Nu zijn we 12 dagen verder en hebben we elkaar moeilijk los kunnen laten, heel veel tegenstrijdige dingen tegen elkaar gezegd en zijn we geen moer verder opgeschoten, nu wel uiteindelijk besloten om elkaar los te laten en te zien waar het schip strand. Wat nu wel zo het geval is is dat ik ontzettend depressief ben, geen hap door mijn keel krijg. Ook door dat ik weet hoe moeilijk hij contact heeft met zijn ouders etc. Hij vertelde mij: ik weet hoe depressief je nu bent en doe ajb geen gekke dingen waarop ik in totale paniek zei: ik ben onwijs de weg kwijt en zie het even allemaal niet heel rooskleurig in nu. Dit is voor hem ook onwijs pijnlijk om t horen maar wat wilt hij dan, ik ga niet liegen dat het goed gaat. Gister heeft hij gezegd: ik sta daar wanneer jij uit je depressie komt en wanneer wij ons allebei beter voelen om het meest fijne en goede gesprek ooit te hebben onder het mom van bier. Dit is toch ongelooflijk dat het tot dit heeft moeten komen? We hebben afgesproken om elkaar over een maand te zien, alleen ben ik zo bang dat het zo anders gaat zijn, niet meer het leuke zoals eerst of denk ik nu te irrationeel?
Heel lang en warrig verhaal maar mijn vraag aan jullie: zijn jullie relaties ooit ook zo moeilijk gemaakt en zijn jullie hier doorheen gekomen? Is echte liefde elkaar op het juiste moment los laten zodat je op een later moment elkaar kunt vergeven en opnieuw kunt beginnen?
Heel, heel lang verhaal. Mega warrig maar het lucht op.
Fijn 2018.
Liefs
anoniem_361663 wijzigde dit bericht op 02-01-2018 14:35
Reden: Taalfouten
Reden: Taalfouten
1.42% gewijzigd
dinsdag 2 januari 2018 om 15:01
Je zult dit niet willen horen maar je klinkt heel dramatisch, claimend en zwaar op de hand. Zelfs een tikkeltje agressief. Jullie kregen een relatie toen jullie 21 waren. Jullie zitten in een fase van jong volwassen zijn, studeren en het leven ontdekken. Zijn ouders kennen hun zoon het beste, kan het zijn dat ze aan hem zien dat een relatie met jou hem geen goed doet ? En dat hij dat zelf ook wel een beetje beseft maar dat hij het niet goed durft uit te maken ? Gezien jou reacties die je beschrijft in je topic kan ik dat heel goed begrijpen.
Laat hem los, dit wordt niets meer. Het lijkt me ook wijs om na te denken of deze mensen misschien een punt hebben wat betreft jou persoonlijkheid. Beschouw het als een kans om iets te leren over jezelf. En als je vindt dat ze absoluut geen punt hebben, ook goed maar hoe dan ook, deze relatie kan nooit meer iets worden. Sterkte
Laat hem los, dit wordt niets meer. Het lijkt me ook wijs om na te denken of deze mensen misschien een punt hebben wat betreft jou persoonlijkheid. Beschouw het als een kans om iets te leren over jezelf. En als je vindt dat ze absoluut geen punt hebben, ook goed maar hoe dan ook, deze relatie kan nooit meer iets worden. Sterkte
anoniem_353847 wijzigde dit bericht op 02-01-2018 15:09
22.71% gewijzigd
dinsdag 2 januari 2018 om 15:06
Och ja, ook wel eens meegemaakt, zijn ouders vonden mij te min voor hem. Wij spraken buiten zijn huis af, geen zin in dat drama. Nu is hij heel gelukkig met vrouw en kind, en ik heel gelukkig met man en zónder kinderen. We waren jong, zijn ouders dwingend, ik vond het na een jaar wel genoeg geweest.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
dinsdag 2 januari 2018 om 16:11
Zwaar claimende, op de hand en weet ik veel wat? Excuse ce moi, heb hem nooit nooit geclaimd, zag zijn vrienden echt heel vaak.Zonnebloem2017 schreef: ↑02-01-2018 15:01Je zult dit niet willen horen maar je klinkt heel dramatisch, claimend en zwaar op de hand. Zelfs een tikkeltje agressief. Jullie kregen een relatie toen jullie 21 waren. Jullie zitten in een fase van jong volwassen zijn, studeren en het leven ontdekken. Zijn ouders kennen hun zoon het beste, kan het zijn dat ze aan hem zien dat een relatie met jou hem geen goed doet ? En dat hij dat zelf ook wel een beetje beseft maar dat hij het niet goed durft uit te maken ? Gezien jou reacties die je beschrijft in je topic kan ik dat heel goed begrijpen.
Laat hem los, dit wordt niets meer. Het lijkt me ook wijs om na te denken of deze mensen misschien een punt hebben wat betreft jou persoonlijkheid. Beschouw het als een kans om iets te leren over jezelf. En als je vindt dat ze absoluut geen punt hebben, ook goed maar hoe dan ook, deze relatie kan nooit meer iets worden. Sterkte
dinsdag 2 januari 2018 om 16:22
Zonnebloem2017 schreef: ↑02-01-2018 15:01Je zult dit niet willen horen maar je klinkt heel dramatisch, claimend en zwaar op de hand. Zelfs een tikkeltje agressief. Jullie kregen een relatie toen jullie 21 waren. Jullie zitten in een fase van jong volwassen zijn, studeren en het leven ontdekken. Zijn ouders kennen hun zoon het beste, kan het zijn dat ze aan hem zien dat een relatie met jou hem geen goed doet ? En dat hij dat zelf ook wel een beetje beseft maar dat hij het niet goed durft uit te maken ? Gezien jou reacties die je beschrijft in je topic kan ik dat heel goed begrijpen.
Laat hem los, dit wordt niets meer. Het lijkt me ook wijs om na te denken of deze mensen misschien een punt hebben wat betreft jou persoonlijkheid. Beschouw het als een kans om iets te leren over jezelf. En als je vindt dat ze absoluut geen punt hebben, ook goed maar hoe dan ook, deze relatie kan nooit meer iets worden. Sterkte
Bovendien, het is toch typerend dat al zijn vorige vriendinnetjes hetzelfde hebben meegemaakt. Dus ik neem mijzelf absoluut niets kwalijk, heb hem altijd mega vrij gelaten in alles en had het beste met hem voort. Dus ik ben absoluut niet claimende geweest, het waren zijn ouders die mij onterecht gingen oordelen met dingen die simpelweg niet kloppen, heb in mijn vriendenkringen nagevraagd of het klopt dat ik niet sociaal ben of weet ik veel wat en zij roepen allemaal ook nee en staan hier onwijs van te kijken en waar haal je uit dat ik zelfs een tikkeltje agressief ben. Nieuwsgierig naar.
dinsdag 2 januari 2018 om 16:24
Ik ben door mijn studie/mede zijn ouders en dat ik op mijn tenen loop nu in een depressie geraakt helaas. Misschien heb je wel gelijk en moet ik verstandig zijn.
dinsdag 2 januari 2018 om 16:26
Klopt, misschien moet ik in de spiegel kijken en ben mij daar ook zeker bewust van.
En ik ben ook zeker niet fantastisch geweest
dinsdag 2 januari 2018 om 16:38
Dit gedoe hoeft natuurlijk niet aan jou te liggen.blondekrul7 schreef: ↑02-01-2018 16:22Bovendien, het is toch typerend dat al zijn vorige vriendinnetjes hetzelfde hebben meegemaakt. Dus ik neem mijzelf absoluut niets kwalijk, heb hem altijd mega vrij gelaten in alles en had het beste met hem voort. Dus ik ben absoluut niet claimende geweest, het waren zijn ouders die mij onterecht gingen oordelen met dingen die simpelweg niet kloppen, heb in mijn vriendenkringen nagevraagd of het klopt dat ik niet sociaal ben of weet ik veel wat en zij roepen allemaal ook nee en staan hier onwijs van te kijken en waar haal je uit dat ik zelfs een tikkeltje agressief ben. Nieuwsgierig naar.
Zijn ouders willen hem blijkbaar niet kwijt als babietje, en hij gaat daarin in mee.
Zoek een man.
dinsdag 2 januari 2018 om 16:42
Ik bedoel claimend op een andere manier. Je zit in je OP nogal hoog te paard. Je vriend moet daar natuurlijk in mee anders zit hij ook in het hoekje waar de klappen vallen. Misschien is dominant een beter woord trouwens.
Ik doel met name op het feit dat je zijn ouders via de app onmiddellijk verontwaardigd ter verantwoording roept omdat zij met jou vriend hebben besproken dat ze je niet zo sociaal vinden. Ik zou daar als ouders ook niet van gediend zijn en al helemaal niet via de app. Als je iets dwars zit kun je dat beter bij de eerstvolgende gelegenheid persoonlijk aankaarten. Tot die tijd wacht je rustig af. Daarnaast vindt jij (alweer verontwaardigd) dat ze aandacht voor jou hadden moeten hebben toen je een operatie moest ondergaan. Dat was opzich sympathiek geweest maar de wereld draait niet om jou en jij bent waarschijnlijk nog niet zo belangrijk in hun familie. Ze zijn het misschien gewoon vergeten.
Vervolgens wordt je door zijn ouders uitgenodigd om te komen eten. Weer niet goed, want het was te nep allemaal en je “arme” vriend zat er bibberend van de zenuwen bij. Waarschijnlijk om wat hij daarna weer van twee kanten op zijn bord zou krijgen, maar dat terzijde.
Zwaar op de hand wil zeggen dat je snel ergens een probleem van maakt en dingen snel somber in ziet.
Nu het uit is hang je de drama-queen uit aan de telefoon tegenover je ex en is hij daardoor bang dat je jezelf iets aan doet.
Alle bovenstaande reacties van jou zijn (passief) agressief.
Het was misschien handiger geweest om je wat op de achtergrond te houden en de problemen van je ex-vriend te laten waar ze horen. Namelijk bij je vriend. Het zijn zijn ouders, zij mogen hun mening hebben. Jij hoeft er niets mee, behalve dan nadenken of ze misschien toch een puntje hadden.
Ik doel met name op het feit dat je zijn ouders via de app onmiddellijk verontwaardigd ter verantwoording roept omdat zij met jou vriend hebben besproken dat ze je niet zo sociaal vinden. Ik zou daar als ouders ook niet van gediend zijn en al helemaal niet via de app. Als je iets dwars zit kun je dat beter bij de eerstvolgende gelegenheid persoonlijk aankaarten. Tot die tijd wacht je rustig af. Daarnaast vindt jij (alweer verontwaardigd) dat ze aandacht voor jou hadden moeten hebben toen je een operatie moest ondergaan. Dat was opzich sympathiek geweest maar de wereld draait niet om jou en jij bent waarschijnlijk nog niet zo belangrijk in hun familie. Ze zijn het misschien gewoon vergeten.
Vervolgens wordt je door zijn ouders uitgenodigd om te komen eten. Weer niet goed, want het was te nep allemaal en je “arme” vriend zat er bibberend van de zenuwen bij. Waarschijnlijk om wat hij daarna weer van twee kanten op zijn bord zou krijgen, maar dat terzijde.
Zwaar op de hand wil zeggen dat je snel ergens een probleem van maakt en dingen snel somber in ziet.
Nu het uit is hang je de drama-queen uit aan de telefoon tegenover je ex en is hij daardoor bang dat je jezelf iets aan doet.
Alle bovenstaande reacties van jou zijn (passief) agressief.
Het was misschien handiger geweest om je wat op de achtergrond te houden en de problemen van je ex-vriend te laten waar ze horen. Namelijk bij je vriend. Het zijn zijn ouders, zij mogen hun mening hebben. Jij hoeft er niets mee, behalve dan nadenken of ze misschien toch een puntje hadden.
dinsdag 2 januari 2018 om 19:13
dinsdag 2 januari 2018 om 22:47
karin12345 schreef: ↑02-01-2018 17:51Excusez le mot, ik vind je een dramaqueen, dat je hierdoor een depressie krijgt.
Pardon, mede door dit. Grotendeels ook mijn studie.
