Relaties
alle pijlers
24 jaar bij elkaar
vrijdag 8 december 2017 om 09:52
Tja waar zal ik eens beginnen. Mijn relatie startte toen ik 16 was, en eigenlijk zijn we nooit meer weggegaan bij elkaar. We zijn gaan samenwonen en eigenlijk bouwde we een mooi leven op met elkaar. Uiteindelijk zijn er 3 mooie kinderen gekomen, hebben we beiden een goede baan en niets te klagen, zou je zeggen. En toch heb ik dat wel, of moet ik daar niet over klagen...
We hebben best veel lastige perioden met elkaar meegemaakt. En iedeee keer wisten we elkaar wel weer te vinden, en mu lijkt dat niet te lukken.
Mijn man is altijd vrij bepalend geweest. Wat hij vindt is zo. Ik heb lange tijd kunnen denken, ach het zal wel. Maar dat lukt me niet meer. Ik wil me niet weg laten zetten als de zeikerd, ik heb ook een menig. Met 3 opgroeiende pubers best moeizaam.
Ik heb altijd parttime gewerkt waarbij ik veel in huis deed, eigenlijk alles. Ik zorgde voor alles. Maar nu ben ik meer gaan werken, bijna fulltime. Maar daarnaast heb ik ook nog alle andere taken erbij. Oké mijn man doet wel eens wat maar hij staat smorgens op drinkt een kop koffie en is weg. Savonds komt hij thuis en begint dan gelijk van alles te vertellen wat ik allemaal niet heb gedaan.
Mijn pubers zijn eigenlijk nooit beneden, mijn oudste is een gemakkelijk kind, school gaat goed, vriendjes etc.
Mijn middelste gaat redelijk maar heeft al wel de nodige hulpverlening achter de rug.
Mijn jongste, prima kind maar lijkt af te glijden. Kortom volgens mij wat veel gezinnen ervaren. Deze jongste is ook wat jonger dan mijn andere kinderen.
Mijn man heeft in de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren gehad. Een bedrijf wat failliet gaat, een ernstig ongeval. Mijn man is 44.
Mijn man baalt van mijn “laat maar waaien” houding. Ik vind zelf dat ik dat niet zo heel erg heb maar meer dat ik kijk naar wat de prioriteiten zijn op een dag. Ik kan intens genieten van een lange wandeling met de hond. En dan kies ik daarvoor als voor de was vouwen. Hij ergert zich er nu aan terwijl ik dit altijd heb gehad. In de tijd dat het bedrijf failliet ging en hij op straat stond kreeg hij een burn-out en heb ik alles overgenomen om te zorgen dat de vrede bleef in huis. Iedere vorm van hulp werd afgewezen want hij deed t zelf wel. Maar dit deed hij niet. Ik denk dat het daar mis is gegaan. Ik weet ook dat ik daar mijn eigen aandeel in heb gehad door alles over te nemen en een heel huishouden moest en kon runnen. In mijn achterhoofd was dit maar tijdelijk....nu al 4 jaar....
Alles wat ik aandraag is niet goed, zie ik niet goed of vind hij niet leuk. Ik zeik, ik moet alles overleggen met hem. Als ik ga werken en ik neem niet op, krijg ik te horen dat ik altijd bereikbaar moet zijn, terwijl hij veelal ook niet bereikbaar is.
Ik vertel ook dingen aan hem maar lijkt me niet te horen omdat hij dan zegt dat ik t niet gezegd heb. Vandaag moet ik zo en morgen moet ik anders doen met hetzelfde onderwerp.
Op mijn verjaardag 2 jaar geleden ging het mis. Ik kreeg een kadootje wat ik niet leuk vond omdat het geen verjaardagskado was...ik was ondankbaar en moest blij zijn dat ik iets kreeg. Tja en dat t functioneel was, tja daar moest ik niet over zeiken. Ik was meer blij geweest met een bos bloemen. Mijn kinderen hebben dit meegekregen waarin mijn man volledig tekeer ging tegen mij en dat t allemaal aan mij lag.
De seks is ook niet wat t geweest is. Het heeft mij heel erg tegen de borst gestoten dat, voor mijn gevoel de seks goed was maar hij tijdens het spel aangaf dat hij niet geil werd wn zijn penis niet hard werd. Is dat dan t teken? Ik merk dat ik daarna er geen zin meer in heb....
Het enige wat ik wil is dat ik gezien word als een volwaardige vrouw waarbij haar mening gerespecteerd word en dit zo uitgedragen word en ik dit zo voel.
We hebben best veel lastige perioden met elkaar meegemaakt. En iedeee keer wisten we elkaar wel weer te vinden, en mu lijkt dat niet te lukken.
Mijn man is altijd vrij bepalend geweest. Wat hij vindt is zo. Ik heb lange tijd kunnen denken, ach het zal wel. Maar dat lukt me niet meer. Ik wil me niet weg laten zetten als de zeikerd, ik heb ook een menig. Met 3 opgroeiende pubers best moeizaam.
Ik heb altijd parttime gewerkt waarbij ik veel in huis deed, eigenlijk alles. Ik zorgde voor alles. Maar nu ben ik meer gaan werken, bijna fulltime. Maar daarnaast heb ik ook nog alle andere taken erbij. Oké mijn man doet wel eens wat maar hij staat smorgens op drinkt een kop koffie en is weg. Savonds komt hij thuis en begint dan gelijk van alles te vertellen wat ik allemaal niet heb gedaan.
Mijn pubers zijn eigenlijk nooit beneden, mijn oudste is een gemakkelijk kind, school gaat goed, vriendjes etc.
Mijn middelste gaat redelijk maar heeft al wel de nodige hulpverlening achter de rug.
Mijn jongste, prima kind maar lijkt af te glijden. Kortom volgens mij wat veel gezinnen ervaren. Deze jongste is ook wat jonger dan mijn andere kinderen.
Mijn man heeft in de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren gehad. Een bedrijf wat failliet gaat, een ernstig ongeval. Mijn man is 44.
Mijn man baalt van mijn “laat maar waaien” houding. Ik vind zelf dat ik dat niet zo heel erg heb maar meer dat ik kijk naar wat de prioriteiten zijn op een dag. Ik kan intens genieten van een lange wandeling met de hond. En dan kies ik daarvoor als voor de was vouwen. Hij ergert zich er nu aan terwijl ik dit altijd heb gehad. In de tijd dat het bedrijf failliet ging en hij op straat stond kreeg hij een burn-out en heb ik alles overgenomen om te zorgen dat de vrede bleef in huis. Iedere vorm van hulp werd afgewezen want hij deed t zelf wel. Maar dit deed hij niet. Ik denk dat het daar mis is gegaan. Ik weet ook dat ik daar mijn eigen aandeel in heb gehad door alles over te nemen en een heel huishouden moest en kon runnen. In mijn achterhoofd was dit maar tijdelijk....nu al 4 jaar....
Alles wat ik aandraag is niet goed, zie ik niet goed of vind hij niet leuk. Ik zeik, ik moet alles overleggen met hem. Als ik ga werken en ik neem niet op, krijg ik te horen dat ik altijd bereikbaar moet zijn, terwijl hij veelal ook niet bereikbaar is.
Ik vertel ook dingen aan hem maar lijkt me niet te horen omdat hij dan zegt dat ik t niet gezegd heb. Vandaag moet ik zo en morgen moet ik anders doen met hetzelfde onderwerp.
Op mijn verjaardag 2 jaar geleden ging het mis. Ik kreeg een kadootje wat ik niet leuk vond omdat het geen verjaardagskado was...ik was ondankbaar en moest blij zijn dat ik iets kreeg. Tja en dat t functioneel was, tja daar moest ik niet over zeiken. Ik was meer blij geweest met een bos bloemen. Mijn kinderen hebben dit meegekregen waarin mijn man volledig tekeer ging tegen mij en dat t allemaal aan mij lag.
De seks is ook niet wat t geweest is. Het heeft mij heel erg tegen de borst gestoten dat, voor mijn gevoel de seks goed was maar hij tijdens het spel aangaf dat hij niet geil werd wn zijn penis niet hard werd. Is dat dan t teken? Ik merk dat ik daarna er geen zin meer in heb....
Het enige wat ik wil is dat ik gezien word als een volwaardige vrouw waarbij haar mening gerespecteerd word en dit zo uitgedragen word en ik dit zo voel.
zaterdag 6 januari 2018 om 15:47
Niet meer vragen om toestemming maar begin met het goede voorbeeld. Om dit voor te bereiden, gA een weekend er even uit, en laat de rest aan je man over. Zeg dat de negatieve sfeer niet goed is voor jullie en dat je even een weekend tot rust moet komen. Dat je zondagavond terug bent en dan niet meer alles gaat doen. Maar ook niet mee doet verder aan ruzie of vervelende snauw opmerkingen. Dus, dat je open staat voor het veranderen van jullie (ja jij ook) negatieve interactie. Dat je probeert niet in te gaan op ruzie, of conflict, of over en weer gesprek, welles nietes etc. Dat je zegt, ik doe een deel, rest doe ik nu even niet. Niet uit boosheid, maar vanuit gelijkwaardigheid en met respect voor je man en jezelf. Dat je als hij iets van kritiek heeft (of jij) direct stopt ermee, en aangeeft, dit is kritiek, en ik ga hier niet op in. Of, ik ben nu kritisch naar jou toe, sorry, dit wil ik niet, ik stop met praten op deze manier. Dus (Ik laat inmiddels we duidelijk merken dat ik het er niet mee eens ben, reageer hier dan op en dan begint het schreeuwen en schelden en verbeteren etc.) niet doen, laat los en zorg dat alles er een gesprek is tussen jullie, dit op een respectvolle manier gaat, vanuit jou, en vanuit hem. Zonder emotionele lading wat triggert bijvoorbeeld voor nu, dat trekt namelijk niemand meer. Als hij of jij dit niet kan, geef aan, ik wil dit niet op deze manier, maar wil een respectvolle manier. LAten we er later op terugkomen als dit wel lukt.Theeleutje40 schreef: ↑05-01-2018 18:41Op de vraag waarom ik alles moet doen heb ik al meerdere malen antwoord gehad; omdat ik tieten heb zegt hij..
of hij het liefst zou hebben dat ik zou stoppen? Het liefst wel, het is idd de oerverdeling. Maar weet je soms doet hij ook wel de was, of zet deze aan als hij boven is geweest maar ik mag dat niet verwachten; dat is niet altijd. Het ligt aan hoe ik de boodschap breng terwijl hij de interpretatie pakt. Op alle complimenten komt iets negatiefs bijvoorbeeld je hebt lekker gekookt maar die hamburger was iets te zwart. Dat is wat hij continu doet....ik weet dat hij niet tevreden is met zichzelf maar ik ben echt leeg aan energie. Ik laat inmiddels we duidelijk merken dat ik het er niet mee eens ben, reageer hier dan op en dan begint het schreeuwen en schelden en verbeteren etc.
zaterdag 6 januari 2018 om 15:54
"Op de vraag waarom ik alles moet doen heb ik al meerdere malen antwoord gehad; omdat ik tieten heb zegt hij.. "
Ik zou mijzelf ernstig afvragen of je de volgende 24 jaar ook met een man wil doorbrengen die a) dergelijke dingen zegt tegen de persoon van wie hij zou moeten houden en b) een man die überhaupt blijkbaar zo over vrouwen denkt.
Ik zou mijzelf ernstig afvragen of je de volgende 24 jaar ook met een man wil doorbrengen die a) dergelijke dingen zegt tegen de persoon van wie hij zou moeten houden en b) een man die überhaupt blijkbaar zo over vrouwen denkt.
zaterdag 6 januari 2018 om 17:09
En dit gedrag met drie pubers in huis... Lekker voorbeeld ben je dan ook voor je kinderen. Kinderen leren meer van het gedrag dat ze van dag tot dag zien, dan van wat je ze vertelt.
Ik ben normaal altijd van voor elkaar vechten en doorzetten, maar in dit geval denk ik dat het beter voor jou en je kinderen is, als je weggaat en eens echt aan jezelf gaat denken.
Ik ben normaal altijd van voor elkaar vechten en doorzetten, maar in dit geval denk ik dat het beter voor jou en je kinderen is, als je weggaat en eens echt aan jezelf gaat denken.
zaterdag 6 januari 2018 om 17:39
Je schrijft ergens dat je respect van je man wil, maar dit is er nooit geweest:
- hij grijpt je bij je kruis en borsten, dit is seksueel grensoverschrijdend gedrag, aanranding.
- hij vindt dat jij het huishouden moet doen omdat je tieten hebt.
- hij heeft altijd al zijn mening doorgezet, dat is niet iets van de laatste jaren, jouw mening is niet belangrijk.
- door zo met je om te gaan, verlaagt en vernederd hij je, maar ook nog eens waar je kinderen bij zijn
- Je bent de afgelopen 24 jaar dus niet gehoord en gezien in de relatie.
Eigenlijk ziet hij vrouwen dus als minderwaardige mensen, waar hij bij mag doen en laten wat hij wil. En met deze man ben jij getrouwd, dus hij mag bij jou doen en laten wat hij wil. Jij bent min of meer zijn territorium, dus al hij aan je wil zitten, dan mag hij dat. Hoe komt dat je geaccepteerd hebt dat hij zelfs lichamelijk je grens overgaat? Het is bijzonder ook dat je het grensoverschrijdende gedrag zo tussen de regels door typt, alsof het voor jou ook normaal is dat hij dit doet.
Je schrijft daarnaast ergens dat je al bij een therapeut bent geweest om te kijken of je niet gek was, maar dat dat hier uit kwam dat je dit niet bent en dat je aan je grenzen moet werken. Tot op heden is dit dus niet gelukt. Wat maakt dat het niet gelukt is? Het komt op mij over alsof je onderliggend bang bent om op eigen benen te staan, om voor jezelf te kiezen, zelfstandig te zijn, onafhankelijk te zijn, alleen te zijn.Anderzijds ben je natuurlijk bang voor de stof die het op doet waaien als je wel voor jezelf zou kiezen. Je bent dit nu aan het vermijden, wat dus niets oplost. Stel dat je weer in therapie gaat, dan bedenk je wel dat de therapie geen zin heeft, tenzij je zelf echt besluit er iets mee te gaan doen. Een uurtje therapieen in de week lost niets op. Het is wat jij er zelf mee doet wat resultaat geeft.
- hij grijpt je bij je kruis en borsten, dit is seksueel grensoverschrijdend gedrag, aanranding.
- hij vindt dat jij het huishouden moet doen omdat je tieten hebt.
- hij heeft altijd al zijn mening doorgezet, dat is niet iets van de laatste jaren, jouw mening is niet belangrijk.
- door zo met je om te gaan, verlaagt en vernederd hij je, maar ook nog eens waar je kinderen bij zijn
- Je bent de afgelopen 24 jaar dus niet gehoord en gezien in de relatie.
Eigenlijk ziet hij vrouwen dus als minderwaardige mensen, waar hij bij mag doen en laten wat hij wil. En met deze man ben jij getrouwd, dus hij mag bij jou doen en laten wat hij wil. Jij bent min of meer zijn territorium, dus al hij aan je wil zitten, dan mag hij dat. Hoe komt dat je geaccepteerd hebt dat hij zelfs lichamelijk je grens overgaat? Het is bijzonder ook dat je het grensoverschrijdende gedrag zo tussen de regels door typt, alsof het voor jou ook normaal is dat hij dit doet.
Je schrijft daarnaast ergens dat je al bij een therapeut bent geweest om te kijken of je niet gek was, maar dat dat hier uit kwam dat je dit niet bent en dat je aan je grenzen moet werken. Tot op heden is dit dus niet gelukt. Wat maakt dat het niet gelukt is? Het komt op mij over alsof je onderliggend bang bent om op eigen benen te staan, om voor jezelf te kiezen, zelfstandig te zijn, onafhankelijk te zijn, alleen te zijn.Anderzijds ben je natuurlijk bang voor de stof die het op doet waaien als je wel voor jezelf zou kiezen. Je bent dit nu aan het vermijden, wat dus niets oplost. Stel dat je weer in therapie gaat, dan bedenk je wel dat de therapie geen zin heeft, tenzij je zelf echt besluit er iets mee te gaan doen. Een uurtje therapieen in de week lost niets op. Het is wat jij er zelf mee doet wat resultaat geeft.
zaterdag 6 januari 2018 om 20:56
Dit vind ik best een KUT opmerking. Bovenal ben ik geen slachtoffer maar ben ik aan het pad aan het bewandelen hoe ik hier een keuze in moet maken. Dit ook voor mijn kinderen, en dat is wellicht het eerste. Ja jij had allang je koffers gepakt; zou ik ook hebben gezegd als ik dit van een ander zou lezen. Man man man wat doe je jezelf aan, pfff nou ik was bij de eerste opmerking al weggeweest. En ja dat heb ik ook wel eens tegen anderen gezegd maar als je er zelf middenin staat word je heen en weer geslingerd tussen gevoelens van boosheid ergernis en alles wat er geregeld zou moeten worden. Willen mijn kids met mij mee, ben ik dan de boze slechte moeder?!? Ja dat zijn dingen waar ik mee bezig ben.bagagewagen schreef: ↑06-01-2018 12:44Je vindt het volgens mij wel lekker al die onrechtvaardigheid. Misschien is het fijn om slachtoffer te zijn en alles te pikken dan ben je heel zielig.
Je houdt dit ook in stand. Ik had mijn koffers kunnen pakken als we zo met elkaar om zouden gaan.
Je hebt iemand nodig die je wat eigenwaarde bijbrengt met als doel dat je wat assertiever wordt.
zaterdag 6 januari 2018 om 20:59
Het gekke is dat hij zo niet altijd geweest is echt niet. Toen ik hem leerde kennen en zelfs de jaren erna is hetnooit zo geweestJudy_Hopps schreef: ↑06-01-2018 15:43Dit in combinatie hebt het kruis/borsten graaien vraag ik me af wat voor lompe boer je als vader van je kinderen heb uitgekozen.
Was hij de laatste man ofzo?
Ik zou hem eens voorrekenen wat het hem aan alimentatie kost als je geen eigen verdiensten hebt bij een scheiding.
Ik denk dat hij dan wel bijdraait.
Het is zo geworden nadat hij zijn baan verloor. En dit is sluipend gegaan. Burn-out is hier 1 van.
Ik ga volgende week naar de huisarts en er met hem over praten.
woensdag 17 januari 2018 om 09:49
woensdag 17 januari 2018 om 10:05
en jouw antwoord op zijn vraag waarom wil je scheiden is; omdat je een lul bentTheeleutje40 schreef: ↑05-01-2018 18:41Op de vraag waarom ik alles moet doen heb ik al meerdere malen antwoord gehad; omdat ik tieten heb zegt hij..
(daar doe je met therapie niks aan hoor trouwens)
Lorem Ipsum
woensdag 17 januari 2018 om 10:23
Als je financieel zelfstandig kan zijn, zou ik gewoon de scheiding aanvragen en hem via advocaat de scheidingsaanvraag laten bezorgen. Je hebt toch helemaal niets meer aan die man ?
Je kan het dan nog altijd als 'schot voor de boeg' gebruiken, of toch doorzetten als de situatie voor jou niet blijvend betert.
Maar het voornaamse nadeel voor jou is dat je dan in principe niet meer elke dag de kinderen bij jou zal hebben na de scheiding, daar moet je mee rekening houden.
Je hebt nooit anders geweten dan een relatie met die man, ik kan begrijpen dat een scheiding jou zou afschrikken; je hebt waarschijnlijk geen referentiekader om mee te vergelijken omdat je nooit anders hebt gekend. Maar er is echt wel leven na een scheiding na langdurig huwelijk en ik spreek uit ervaring; er zou een hele nieuwe wereld voor jou opengaan.
Je kan het dan nog altijd als 'schot voor de boeg' gebruiken, of toch doorzetten als de situatie voor jou niet blijvend betert.
Maar het voornaamse nadeel voor jou is dat je dan in principe niet meer elke dag de kinderen bij jou zal hebben na de scheiding, daar moet je mee rekening houden.
Je hebt nooit anders geweten dan een relatie met die man, ik kan begrijpen dat een scheiding jou zou afschrikken; je hebt waarschijnlijk geen referentiekader om mee te vergelijken omdat je nooit anders hebt gekend. Maar er is echt wel leven na een scheiding na langdurig huwelijk en ik spreek uit ervaring; er zou een hele nieuwe wereld voor jou opengaan.
woensdag 17 januari 2018 om 11:56
Ik zou eerst eens een vakantie boeken. En dan niet een weekendje, maar gewoon een week of 2-3. Als ik alles zo lees hoef je niet je vakantiedagen te sparen voor een leuke gezinsvakantie.
Dus vertrek, neem afstand van de situatie en kom tot rust. Kijk daarna of je er nog vertrouwen in hebt dat je man weer dezelfde kan en zal worden als voor die burn out.
Voor hem zal dit ook mogelijk verhelderend werken. Gaat hij je missen, wil jij voor je vechten en krijgt hij inzicht en waardering wat jij allemaal doet.
Dus vertrek, neem afstand van de situatie en kom tot rust. Kijk daarna of je er nog vertrouwen in hebt dat je man weer dezelfde kan en zal worden als voor die burn out.
Voor hem zal dit ook mogelijk verhelderend werken. Gaat hij je missen, wil jij voor je vechten en krijgt hij inzicht en waardering wat jij allemaal doet.