stoppen na 3 jaar pabo?

nee
nee
nee
niet stoppen
afmaken!!
je bent nu al zo ver

assertiviteit kan je leren

en als jij een goede stagebegeleider treft kan het maar zo een stuk beter gaan

je stopt niet!

Maak het af en dan kijk je verder. Ik denk niet dat je er je beroep van moet maken, want het lijkt me dat er te veel aspecten zijn waar je niet gelukkig van wordt. Als je eenmaal je diploma hebt, kun je rustig gaan verkennen wat beter bij je past.

Stap over op een studie die je wel ligt.
Lesgeven is nogal een groot onderdeel van je takenpakket als leerkracht.

LizBakker schreef: ↑

15-01-2018 00:39

Maak het af en dan kijk je verder. Ik denk niet dat je er je beroep van moet maken, want het lijkt me dat er te veel aspecten zijn waar je niet gelukkig van wordt. Als je eenmaal je diploma hebt, kun je rustig gaan verkennen wat beter bij je past.

Het nadeel is dat ze, de pabo eenmaal afgerond, aan instellingsgeld vast zit.
Ik heb net in een ander toic geleerd dat je een tweedestidie kosteloos erbij kan doen, als je een van de 2 maar binnen 10 jaar afrondt.

Er wordt hier heel snel geroepen dat je altijd je studie af moet maken. Vroeger was dat ook zo, want dan had je tenminste een papiertje en je kon altijd nog iets anders gaan doen. Tegenwoordig logt dat iets anders, aangezien het afmaken van 1 studie (zeker in het onderwijs) betekent dat een volgende opleiding vaak onbetaalbaar wordt. Altijd eerst afmaken is dus helaas lang niet meer altijd het beste advies.

TO: je zegt dat je door zou gaan als er geen lio bestond. Stel dat dat echt zou zijn, wat zou je jezelf dan zien doen na je studie? Is dat iets waarvoor pabo handig is? Of zou je iets heel anders willen doen? Als je iets zou willen doen waarvoor je opleiding handig is, zou ik inderdaad doorzetten. Maar ik vermoed dat je jezelf ook na je studie niet voor de klas ziet staan. Als dat puur en alleen is omdat je denkt dat je het niet kunt, zou ik ook nog niet stoppen. Als je het wel leuk vindt, kun je proberen hulp te krijgen bv via school. Als je het eigenlijk ook niet leuk vindt buiten je angst om, dan wordt het een ander verhaal. Dan ga je doorzetten en moeilijk doen om iets te bereiken wat je helemaal niet wilt. Dat lijkt me niet erg handig.

Stel eens dat je opnieuw een studie keuze mocht maken. Wat zou je dan gaan doen?

Moiren’ schreef: ↑

15-01-2018 00:51

Het nadeel is dat ze, de pabo eenmaal afgerond, aan instellingsgeld vast zit.
Ik heb net in een ander toic geleerd dat je een tweedestidie kosteloos erbij kan doen, als je een van de 2 maar binnen 10 jaar afrondt.

Ik dacht eigenlijk niet persé aan een nieuwe studie, maar gewoon ergens gaan werken. Maar klopt inderdaad, als ze nog een studie wil doen, kan ze beter vast nu op een tweede studie inschrijven.

Wat Meds zegt: afmaken. Je bent al zover en heb er al zoveel in geinvesteert, zonde om je papiertje niet 'op te halen'. Je hoeft er niet in te gaan werken maar werkgevers vragen een bepaald denkniveau en doorzettingsvermogen, deze toon je aan met dat papiertje. Ik heb zelf psychologie gedaan en ben in de IT gaan werken, dat stomme papiertje heeft me altijd geholpen.

Niet stoppen! Kun je geen persoonlijke coach krijgen via de opleiding? Naast een stagebegeleider natuurlijk! Je bent nu al zo ver gekomen!

Nee, niet stoppen.

Je vind lesgeven niet perse leuk, maar wel met kinderen werken.

Met je diploma kan je ook andere kanten op als je daarna wat cursussen en certificaten haalt.

Kom op, je kan het.. Stoppen is echt zonde van de afgelopen jaren, je bent zo ver.

Je kan het.

Stoppen, de dingen waar je tegen aanloopt zijn best wel lastige dingen om je lio toch te kunnen halen.

Je laatste stage was een drama schrijf je, dat is ook voor de kinderen uit de klas niet goed geweest natuurlijk. Met een lio-stage ben je er nog veel vaker. Leren die kinderen met jou wekenlang voor de klas genoeg of lopen ze een achterstand op?

Jij bent natuurlijk niet de enige die dit beslist. Je stageschool kan natuurlijk ook besluiten dat ze niet verder met je willen.

Hier precies hetzelfde meegemaakt met de lerarenopleiding. Ik zag ook op tegen de Lio (viel uiteindelijk mee) en heb dus m’n studie afgemaakt (wel versneld en daardoor een kortere lio). Maar helaas bleek later dat ik nu voor een andere studie aan het instellingscollegegeld vast zit. Mocht je nog een andere hbo studie willen doen, moet je daar dus rekening mee houden.

Edit: zoals anderen ook zeggen. Wees wel eerlijk naar jezelf toe en naar de klas waar je les aan geeft. Het is erg als de kinderen een achterstand oplopen, omdat je besluit door te gaan en het dan toch niet lukt.

Ik vind het een lastige. Met je PABO diploma heb je zo een baan in de kinderopvang wat misschien beter bij je past. Maar een LIO stage gaan lopen met de struikelblokken die je noemt is wel heel zwaar. Je moet in de stage laten zien dat je het vak beheerst immers. Als je er nog niet klaar voor bent heeft dit veel impact op de klas en kom je zelf snel in een neerwaarse spiraal. Ik heb ooit een LIO afgebroken en nog een tijd extra stage gelopen. Hierna een herkansing gedaan en toen ruimschoots me kunnen bewijzen. Wat belangrijk is dat je een stageplek vindt met een begeleider waar je je prettig voelt. Dat kan echt het verschil maken.

Mocht dit in je hart niet je vak zijn zou ik stoppen voordat je bent uitgeblust. Ik las van de week op dit forum de tip dat als je een paar vakken open laat staan er een mogelijkheid is om aan een tweede studie te beginnen.

En eerlijk? Een studieschuld is waardeloos maar jezelf martelen met iets waar je zo’n buikpijn van krijgt misschien nog wel meer.

Succes!

(Zoek iedergeval een nieuwe stageplek en probeer wat extra dagen te lopen. Kan weleens het verschil maken)

Toch wel raar dat bijna iedereen adviseert om vooral door te gaan. In zo'n klas zitten kinderen. Weet je hoe het voor kinderen is om de proefpersonen te zijn van een lio-stagiair die het niet in de vingers heeft? Het zal je kind maar zijn!

Andersom, een van mijn kinderen heeft net een lio-stagiair gehad die het niet in de vingers had. Het jochie zit in groep 7 en er is bij heel de klas (!) een hoop achterstallig onderhoud op het moment. Het is echt zonde, want de klas staat op z'n kop met wangedrag momenteel (was vorig jaar niet) en de stof is gewoon niet goed uitgelegd. De lio was hartstikke lief, maar had moeite met orde en instructie. Jammer.

TO, ik zou stoppen. Lesgeven is een groot deel van je tijd en het gaat je zoveel energie kosten, terwijl het onderwijsvak niet je ding is. Ik zou voor een andere studie kiezen en er zijn vast opleidingen waar je met je behaalde vakken vrijstelling voor kan krijgen.

Mejuffrouwmuis, dat bedoel ik. En van onze kinderen heeft het ook eens zo leuk getroffen. Hoor je achteraf dat de stagiair vóór haar lio-stage al meerdere stages had gehad waarbij er heel veel verbeterpunten waren, en dan heeft zo iemand toch ergens weer een kans gekregen. Heel jammer dat dan juist jouw kind het proefkonijn is.

Precies. De lio van mijn zoon had ook al meerdere stages gelopen waar een hoop verbeterpunten waren. Inderdaad: verbeterpunten op het gebied van orde en instructie.

Onze zoon leert gelukkig makkelijk, maar de afgelopen drie maanden hebben onder leiding van de lio (en de reguliere juf die het af liet weten) een enorme impact op hem gehad.

Ik zou het echt afmaken! Ben zelf na 3 jaar lerarenopleiding gestopt, omdat ik het lesgeven niet zo leuk vond, maar heb er altijd spijt van gehad. Mijn opleiding daarna heb ik namelijk door omstandigheden ook niet af kunnen maken en ik heb daarom geen diploma. Ben uiteindelijk nog wel prima terechtgekomen, maar dat is ook geluk geweest.
Ik zou dus zeker niet stoppen, je weet nooit hoe het loopt als je iets anders gaat doen en dan ben je heel veel geld kwijt en heb je nog niks.
Maak het af en dan kun je altijd nog iets anders gaan doen. Succes!

Als je echt denkt dat je het lesgeven niet in je hebt, zit je verkeerd op de PABO. Waarom ben je PABO gaan doen als je denkt dat je lesgeven niet leuk vind? Je zegt dat je het leuk vind om met kinderen bezig te zijn. Waar denk je dan aan?

Dat van instellingsgeld kende ik niet, maar het is wel iets om rekening mee te houden als je een andere studie zou willen doen.

Ik denk dat je toch moet kijken of het wel haalbaar is, Je bent wellicht op theorie redelijk makkelijk door je studie gegaan, maar nu gaat het om een vaardigheid die je niet zo makkelijk kan aanleren. Als je het echt keihard niet in je hebt om les te geven, dan sta je aan de eind van de rit gefrustreerd met lege handen.

Of zul je je door de opleiding heen martelen, met de hakken over de sloot (wellicht een jaar vetraging door extra stages) je diploma te halen en dan alsnog niet les te gaan geven?

Nu is een diploma altijd goed om te hebben. Een bewijs van doorzettingsvermogen is het in elk geval. En wellicht valt er toch wel te werken aan je leiderschapskwaliteiten en je chaotische organisatie. Daar heb je ook in andere rollen nut van. Als je erg jong bent en gelijk vanaf de Havo bent doorgerold kan een jaartje levenservaring opdoen ook nut hebben. Las een pauze in en ga op reis of neem een onderbetaalde baan in de kinderopvang en ga kijken of je wellicht ergens anders ja heil moet gaan zoeken.

Kortom: adem in, adem uit. Denk over switchen, doorploeteren (al dan niet met en bezinningspauze) of stoppen.

Ik zou als eerste een assertiviteitscursus volgen. Daar leer je sowieso van!

Ik vind het lastig om te zeggen doorgaan of stoppen.
Hoeveel van het derde jaar heb je al afgerond?
Eventueel zou je kunnen overstappen naar pedagogiek.

Hier een bijna afgestudeerde leerkracht. Ik zeg, als je nu al zo tegen je stages opkijkt, lesgeven niet leuk vindt en er met tegenzin naartoe gaat...stop en ga rustig op zoek naar iets wat beter bij je past. De LIO-stage zal je dan nog veel zwaarder vallen waardoor je dan uiteindelijk misschien nog zegt: ik stop. Het werken met kinderen vind je leuk? Kijk welke mogelijkheden er verder nog zijn. Misschien in gesprek gaan met een loopbaancoach om erachter te komen wat goed bij je past?

Wat betreft de studieschuld. In Nederland moet je binnen 10 jaar minstens één HBO studie hebben afgerond. Is dit je eerste HBO studie? Als je nu zou stoppen, kun je een andere beginnen. Zolang je deze maar binnen die periode van 10 jaar afrond, dan is er niks aan de hand. Lukt dit niet? Dan betaal je een flinke schuld.

Succes!

Onzekerheid hoort erbij en ik vermoed dat echt ontzettend veel mensen moeite hebben om boos te worden / grenzen stellen als het nodig is en orde te houden. Je kunt hier zeker in groeien in de loop der jaren. Volwassen op papier betekent zeker niet: uitgeleerd qua persoon!

- Luister naar je wensen en niet direct naar je angsten. De vraag is: wat WIL jij, als je je angsten en alle hobbels op de weg wegzet. Wat zou je dan het liefste willen doen? Wat kun jij?
- Als lesgeven iets is wat je écht niet wilt gaan doen, zou ik naar een andere studie kijken. Dan is een jaar doorploeteren op een plek die je totaal niet past vergeefse moeite en een risico voor je mentale gezondheid. Ook doe je de kinderen op je stageplek tekort door hen les te laten krijgen van iemand die toch niet de drive heeft om het goed te kunnen.

- Wil je wel les geven: dan zul je moeten gaan werken aan je goede en minder goede punten. Dit is breder dan jezelf zekerder voordoen en trucjes voor grenzen geven aanleren. Het is een interactie van jouw doorzettingsvermogen, concrete feedback en goede zelfreflectie omzetten in persoonlijke groei en een goede stageplek met degelijke begeleider.
Een goede stageplek: Die kan het verschil tussen hemel en aarde maken of jij je zekerder voelt van je zaak of niet en of je leert grenzen te stellen. Ik heb in het verleden zeker het verschil gemerkt tussen perfectionistische, drukke supervisoren en rustige, zelfverzekerde mensen waarbij ik me vrij snel op mijn gemak voelde en minder bang was te falen. Hoe graag we ook van onszelf uit zekerheid willen voelen, ergens in je leven heb je soms ook wat externe bevestiging nodig dat je het echt wel kan en feedback waar je ook wat mee kunt. Een goede begeleider helpt dan enorm.

Zelfontplooiing: Het is ook zaak dat je op zoek gaat wat maakt dat jij grenzen stellen moeilijk vindt, wat maakt dat je het niet oneens met anderen durft te zijn, etcetera. Soms is therapie dan ook een goed idee. Kijk je niet eerlijk naar de kern van je probleem en wil je niet groeien in die karaktereigenschappen, dan zou ik naar een andere studie kijken als ik jou was.
Grenzen stellen en zo nodig boos worden is ook veel alomvattender dan een trucje dat je op je werk uitvoert. Het gaat erom dat je in alle aspecten van je leven leert dat wat JIJ voelt, wilt en vindt, ertoe DOET en dat je daarvoor mag STAAN. Dat je goed bent zoals je bent en dat anderen een andere mening hebben, maar dat die van jou net zo veel waarde heeft. Dat je niet kunt voorkomen dat andere mensen ongemak ervaren door jouw toedoen en dat je door niet voor jezelf opkomen de ander niet per se spaart en tegelijk jezelf wel vaak tekort doet. Dat kinderen en volwassenen leren door grenzen en regels en structuur nodig hebben om te functioneren. Pijn hoort erbij in het leven (en anderen willens en wetens expres schaden zul jij toch niet doen lijkt me). Het wordt pas een optie om grenzen te stellen en boos te worden als dat van binnenuit ook gevoelsmatig logisch wordt.
Het wordt ook pas een optie om te aanvaarden dat je sommige eigenschappen en talenten nu eenmaal niet bezit, als je een goede dosis zelfverzekerdheid hebt en het niet als falen van je hele persoon voelt. We zijn toch helaas niet perfect en niet alle banen kunnen je eenmaal liggen.

Het is als jonge onervaren student in mijn ogen ook best lastig: ik kreeg ook kritiek op mijn onzekerheid. Die was vooral uitgesproken op stages waarbij het klimaat niet lekker geregeld was. Te veel uren, te weinig begeleiding, te weinig of te veel te doen op de stage. Nu kan ik pas beter zien wat mijn eigen rol en verbeterpunten waren en wat ik aan de stages moest toeschrijven en waar ik de lat niet zo hoog had hoeven te leggen.