Relaties
alle pijlers
Complex
zaterdag 27 januari 2018 om 10:15
Even voorstellen... ik ben compleet nieuw hier, 28 jaar oud en nu 3,5 jaar alleenstaande mama met co-ouderschap. Uit elkaar gegaan met de papa van mijn kind na een relatie van 9 jaar, omdat hij een ander had en omdat we naast elkaar leefden.
In die 3,5 jaar heb ik 3 relaties gehad, de eerste 2 waren maar van korte duur (6 maanden) omdat ik niet klaar was, maar met beide mannen heb ik wel een leuke vriendschap kunnen behouden.
Met de laatste echter, zit ik al meer dan 2 jaar in de knoop. Vanaf het begin zijn er veel ups en downs geweest omdat hij niet kon praten en steeds maar leek te twijfelen over 'ons'. Het heeft ook bijna een jaar geduurd eer ik zijn ouders en vrienden te zien kreeg.
Ik voelde me ook erg onzeker omdat hij vaak uitspraken deed over zijn exen en andere vrouwen (in de zin van "met die porno-actrice wil ik wel seks" of "mijn vorige vriendin had een zalig lichaam" terwijl hij met mij in bed lag...). Ook sprak hij altijd over hoe geweldig zijn seksleven met andere vrouwen was, dat hij uren kon doorgaan, terwijl hij met mij al na 10 minuten klaarkomt en daar houdt het bij op. Misschien vinden sommige vrouwen dit geen issue, maar ik word hier enkel maar extra onzeker van omdat ik van nature een laag zelfbeeld heb en heel lang gepest ben geweest vroeger. Mijn relatie van 9 jaar heeft ook meer kwaad dan goed gedaan. Intussen heeft hij geleerd dat hij zulke uitspraken niet meer moet doen.
Toen ik hem 1 jaar kende heb ik een huis gekocht voor mezelf, waar nog veel werk aan was. Omdat de relatie toen al twijfelachtig was heb ik ook amper hulp gekregen met de verbouwingen. Misschien omdat ik het niet letterlijk vroeg aan hem. Maar omdat we elkaar maar 2 keer per week zagen had ik het gevoel dat ik leuke dingen wou doen op die momenten ipv. in het huis werken. Als ik iets vroeg, wou hij wel helpen.
Na 1,5 jaar elkaar kennen (en ik woonde intussen in mijn huis) begon ik meer aan de toekomst te denken en heb ik een paar keer dit gesprek aangeknoopt, zonder echt resultaat. In mijn ogen is het normaal dat je daar over praat na 1,5 jaar.
Hij is 35 jaar en woont nog bij zijn ouders, wat ik een enorme afknapper vind. 9 jaar geleden heeft hij wel een klein appartement gekocht voor zichzelf, maar is hier in beginnen verbouwen en dit is nog steeds niet klaar. Ik stel mij hier grote vragen bij. Het appartement is 70m² dus lijkt me niet onmogelijk om op 1 jaar af te werken, ookal heb je een job. 9 jaar is echt een enorm lange tijd en elke keer dat ik daar geweest ben met hem, was er gewoon niks veranderd. Ik heb hem zelfs geholpen met al het afval te sorteren en in zakken klaar te zetten, maar die staan er ook nog altijd na meer dan een jaar. Het lijkt wel alsof hij zich achter allerlei smoesjes verstopt en intussen lekker bij zijn mama wil blijven wonen.
In het begin was ik wel afgeschrikt omdat hij nog thuis woont, maar dat appartement leek me een valabele reden, toch begint het na 2+ jaar wel duidelijk te worden dat hij geen vooruitgang boekt in zijn leven.
Elke keer dat ik hierover wil praten, begint hij te huilen of vertoont hij vluchtgedrag (gaat hij plots naar huis ofzo). Ben dit kotsbeu. Ik heb er de laatste keer op aangedrongen en toen zei hij dat ik hem forceerde. Maar is het niet normaal dat ik hem "forceer"? Hij is 35 en biedt mij geen enkel toekomstperspectief. Ik wil iets hebben om naar uit te kijken. Hij heeft een sleutel van mijn huis en mijn kind is intussen ook gehecht aan hem. Als we bij elkaar zijn is hij heel lief en attent, en goed met mijn kind, maar ik kan echt niet blijven aanmodderen op deze manier.
Ideaal zou zijn dat hij een tijdje alleen woont voor we gaan samenwonen, maar dat kan nog 5 jaar of langer duren aan dit tempo en daar wacht ik niet op. Hij kan ook bij mij wonen terwijl hij aan zijn appartement werkt, maar zelfs daar praat hij niet over. Ik ben al een paar keer begonnen over samenwonen, kosten delen, dat hij hier wel spullen mag leggen, ... maar het moet ook van zijn kant komen.
Vorig jaar had ik het helemaal gehad met zijn gedrag en zijn we 3 maanden uit elkaar geweest. Toen heeft hij er alles aan gedaan om het terug goed te krijgen en heb ik hem nog een laatste kans gegeven, maar het lijkt gewoon hopeloos....
Is dit een herkenbare situatie voor iemand of ben ik gewoon gek? Wat doe ik best volgens jullie?
In die 3,5 jaar heb ik 3 relaties gehad, de eerste 2 waren maar van korte duur (6 maanden) omdat ik niet klaar was, maar met beide mannen heb ik wel een leuke vriendschap kunnen behouden.
Met de laatste echter, zit ik al meer dan 2 jaar in de knoop. Vanaf het begin zijn er veel ups en downs geweest omdat hij niet kon praten en steeds maar leek te twijfelen over 'ons'. Het heeft ook bijna een jaar geduurd eer ik zijn ouders en vrienden te zien kreeg.
Ik voelde me ook erg onzeker omdat hij vaak uitspraken deed over zijn exen en andere vrouwen (in de zin van "met die porno-actrice wil ik wel seks" of "mijn vorige vriendin had een zalig lichaam" terwijl hij met mij in bed lag...). Ook sprak hij altijd over hoe geweldig zijn seksleven met andere vrouwen was, dat hij uren kon doorgaan, terwijl hij met mij al na 10 minuten klaarkomt en daar houdt het bij op. Misschien vinden sommige vrouwen dit geen issue, maar ik word hier enkel maar extra onzeker van omdat ik van nature een laag zelfbeeld heb en heel lang gepest ben geweest vroeger. Mijn relatie van 9 jaar heeft ook meer kwaad dan goed gedaan. Intussen heeft hij geleerd dat hij zulke uitspraken niet meer moet doen.
Toen ik hem 1 jaar kende heb ik een huis gekocht voor mezelf, waar nog veel werk aan was. Omdat de relatie toen al twijfelachtig was heb ik ook amper hulp gekregen met de verbouwingen. Misschien omdat ik het niet letterlijk vroeg aan hem. Maar omdat we elkaar maar 2 keer per week zagen had ik het gevoel dat ik leuke dingen wou doen op die momenten ipv. in het huis werken. Als ik iets vroeg, wou hij wel helpen.
Na 1,5 jaar elkaar kennen (en ik woonde intussen in mijn huis) begon ik meer aan de toekomst te denken en heb ik een paar keer dit gesprek aangeknoopt, zonder echt resultaat. In mijn ogen is het normaal dat je daar over praat na 1,5 jaar.
Hij is 35 jaar en woont nog bij zijn ouders, wat ik een enorme afknapper vind. 9 jaar geleden heeft hij wel een klein appartement gekocht voor zichzelf, maar is hier in beginnen verbouwen en dit is nog steeds niet klaar. Ik stel mij hier grote vragen bij. Het appartement is 70m² dus lijkt me niet onmogelijk om op 1 jaar af te werken, ookal heb je een job. 9 jaar is echt een enorm lange tijd en elke keer dat ik daar geweest ben met hem, was er gewoon niks veranderd. Ik heb hem zelfs geholpen met al het afval te sorteren en in zakken klaar te zetten, maar die staan er ook nog altijd na meer dan een jaar. Het lijkt wel alsof hij zich achter allerlei smoesjes verstopt en intussen lekker bij zijn mama wil blijven wonen.
In het begin was ik wel afgeschrikt omdat hij nog thuis woont, maar dat appartement leek me een valabele reden, toch begint het na 2+ jaar wel duidelijk te worden dat hij geen vooruitgang boekt in zijn leven.
Elke keer dat ik hierover wil praten, begint hij te huilen of vertoont hij vluchtgedrag (gaat hij plots naar huis ofzo). Ben dit kotsbeu. Ik heb er de laatste keer op aangedrongen en toen zei hij dat ik hem forceerde. Maar is het niet normaal dat ik hem "forceer"? Hij is 35 en biedt mij geen enkel toekomstperspectief. Ik wil iets hebben om naar uit te kijken. Hij heeft een sleutel van mijn huis en mijn kind is intussen ook gehecht aan hem. Als we bij elkaar zijn is hij heel lief en attent, en goed met mijn kind, maar ik kan echt niet blijven aanmodderen op deze manier.
Ideaal zou zijn dat hij een tijdje alleen woont voor we gaan samenwonen, maar dat kan nog 5 jaar of langer duren aan dit tempo en daar wacht ik niet op. Hij kan ook bij mij wonen terwijl hij aan zijn appartement werkt, maar zelfs daar praat hij niet over. Ik ben al een paar keer begonnen over samenwonen, kosten delen, dat hij hier wel spullen mag leggen, ... maar het moet ook van zijn kant komen.
Vorig jaar had ik het helemaal gehad met zijn gedrag en zijn we 3 maanden uit elkaar geweest. Toen heeft hij er alles aan gedaan om het terug goed te krijgen en heb ik hem nog een laatste kans gegeven, maar het lijkt gewoon hopeloos....
Is dit een herkenbare situatie voor iemand of ben ik gewoon gek? Wat doe ik best volgens jullie?
zaterdag 27 januari 2018 om 10:21
Als ik even goed reken, heb je in 3,5 drie relaties gehad, waarvan 2 een half jaar duurden en de derde ruim 2 jaar. Je bent dus eigenlijk nooit alleen geweest. Ga dat eerst eens doen, je eigen leven inrichten, je eigen hobby's oppakken. Bouw je eigen leven op, eigenwaarde, zelfrespect. Dan weet je vanzelf dat je dit soort losers links moet laten liggen.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:22
Je bent 3,5 jaar single en je hebt 2 relaties van een half jaar achter de rug en bent nu ruim 2 jaar samen met deze man. Je rolt dus van de ene in de andere relatie, zelfs na je lange relatie had. Zou je nu et eens een beetje op je eigen benen staan en tot rust komen?
Deze man is geen relatiemateriaal, dat weet je zelf ook.
Vind de passage wel opmerkelijk waarin je zegt dat je voor jezelf een huis hebt gekocht waar veel werk aan is en je amper van hem hulp hebt gekregen 'omdat de relatie niet stabiel was'. Pardon?
Hij moet helemaal niet in jouw huis gaan verbouwen.
Deze man is geen relatiemateriaal, dat weet je zelf ook.
Vind de passage wel opmerkelijk waarin je zegt dat je voor jezelf een huis hebt gekocht waar veel werk aan is en je amper van hem hulp hebt gekregen 'omdat de relatie niet stabiel was'. Pardon?
Hij moet helemaal niet in jouw huis gaan verbouwen.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:23
TO, na het lezen van een deel van je tekst heb ik maar doorgescrold.
Ik vraag mij echt af waarom je in godsnaam nog bij deze man bent. Er is toch duidelijk iets mis met deze man?
Ik lees ook bijna alleen maar downs. De ups zijn er volgens mij niet.
De liefde is ook niet te bekennen in dit verhaal. Bij beiden niet.
Waarom doe jij dit jezelf aan? Durf je niet alleen te zijn?
Ik vraag mij echt af waarom je in godsnaam nog bij deze man bent. Er is toch duidelijk iets mis met deze man?
Ik lees ook bijna alleen maar downs. De ups zijn er volgens mij niet.
De liefde is ook niet te bekennen in dit verhaal. Bij beiden niet.
Waarom doe jij dit jezelf aan? Durf je niet alleen te zijn?
zaterdag 27 januari 2018 om 10:24
Ietsje vriendelijker mag ook wel.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:28
Waarom blijf je bij deze man? Kun je niet alleen zijn? Ik zou echt doodongelukkig zijn met zo'n partner. Wat maakt dat jij hier wel aan vasthoudt?
Je zou eens met de praktijkondersteuner bij de huisarts kunnen gaan praten. Dit zijn vaak psychologen of hbo geschoolde hulpverleners. Wat maakt dat je niet een poos gewoon alleen bent je richt op jezelf en je kind? Dit is denk ik wel interessant voor je om te onderzoeken. Het klinkt alsof je vlucht in relaties die niet goed voor je zijn.
Je zou eens met de praktijkondersteuner bij de huisarts kunnen gaan praten. Dit zijn vaak psychologen of hbo geschoolde hulpverleners. Wat maakt dat je niet een poos gewoon alleen bent je richt op jezelf en je kind? Dit is denk ik wel interessant voor je om te onderzoeken. Het klinkt alsof je vlucht in relaties die niet goed voor je zijn.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:31
een wijs adviesRoggenbrood schreef: ↑27-01-2018 10:21Als ik even goed reken, heb je in 3,5 drie relaties gehad, waarvan 2 een half jaar duurden en de derde ruim 2 jaar. Je bent dus eigenlijk nooit alleen geweest. Ga dat eerst eens doen, je eigen leven inrichten, je eigen hobby's oppakken. Bouw je eigen leven op, eigenwaarde, zelfrespect. Dan weet je vanzelf dat je dit soort losers links moet laten liggen.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:34
Excuzes.
TO je moddert al 2 jaar aan met deze vent en het enige dat je bereikt hebt is dat hij je niet meer hardop vergelijkt met zijn exen met een heet
lijf waarmee hij uren door kon gaan. Waarom wil je uberhaupt een relatie met deze man? Je post is alleen negatief, niet eens een “maar hij is zo lief en ik houd van hem” want dat officiele stadia heb je nog niet bereikt met deze man. Hij is al 35, ik denk niet dat hij nog gaat veranderen.
Wie wat wil die moet wat.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:36
Ik denk dat het eerder een geval is van niet meer alleen willen zijn.
Misschien klinkt dit vreemd, maar binnen relaties kan je je ook alleen voelen. In die relatie met de vader van mijn kind van 9 jaar deed ik alles alleen, de zorg voor mijn zoon, het huishouden, alle boodschappen, alles. Ik sta wel degelijk op mijn eigen benen, run mijn eigen huishouden al van mijn 18 jaar en ben financieel onafhankelijk.
Wat betreft de verbouwingen, hij moet inderdaad niks, maar ik vind het niet abnormaal dat je je partner soms helpt met dingen, deed ik ook in zijn appartement. Zeker als je tegen iemand vertelt dat je gaat beteren en ook een toekomst samen wil, is het niet netjes om te wachten tot al het werk gedaan is en daarna je voeten onder tafel te schuiven. En met hulp heb ik het niet over geld.
Misschien klinkt dit vreemd, maar binnen relaties kan je je ook alleen voelen. In die relatie met de vader van mijn kind van 9 jaar deed ik alles alleen, de zorg voor mijn zoon, het huishouden, alle boodschappen, alles. Ik sta wel degelijk op mijn eigen benen, run mijn eigen huishouden al van mijn 18 jaar en ben financieel onafhankelijk.
Wat betreft de verbouwingen, hij moet inderdaad niks, maar ik vind het niet abnormaal dat je je partner soms helpt met dingen, deed ik ook in zijn appartement. Zeker als je tegen iemand vertelt dat je gaat beteren en ook een toekomst samen wil, is het niet netjes om te wachten tot al het werk gedaan is en daarna je voeten onder tafel te schuiven. En met hulp heb ik het niet over geld.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:37
Ik vind het wel gek dat jij jezelf en je kind dit aan doet terwijl je de afknappers heel goed weet te benoemen en ergens ook weet dat hij totaal geen gezond relatiemateriaal is. Maar goed het is jouw leven.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:43
Waarom wil je een toekomst samen met deze man? Dat verbaast mij echt.
Hij vindt zijn exen spannender, mooier en geiler dan dat hij jou vindt. En hij heeft volgens jou weinig voor je over. Ik geloof niet dat ik je snap.
Ik vind het dieptriest dat je vanuit een slechte relatie in een nog kanslozere relatie stapt. Waar ben je dan mee bezig?!
Hij vindt zijn exen spannender, mooier en geiler dan dat hij jou vindt. En hij heeft volgens jou weinig voor je over. Ik geloof niet dat ik je snap.
Ik vind het dieptriest dat je vanuit een slechte relatie in een nog kanslozere relatie stapt. Waar ben je dan mee bezig?!
zaterdag 27 januari 2018 om 10:45
Kansloze energie, wil je dat echt?
Het lijkt alsof hij het allemaal wel best vindt, en zodra hij tegengas krijgt in paniek raakt.
Hij doet en wil niks en ondertussen die rare uitspraken.
Eerst 9jaar energie steken in een eerdere relatie wat op niets uitliep, en nu energie steken in een relatie die ook doelloos lijkt.
Iets met water naar de zee brengen.
En je voelt je nog steeds alleen.
En na 2jaar is er geen verandering.
Het lijkt alsof hij het allemaal wel best vindt, en zodra hij tegengas krijgt in paniek raakt.
Hij doet en wil niks en ondertussen die rare uitspraken.
Eerst 9jaar energie steken in een eerdere relatie wat op niets uitliep, en nu energie steken in een relatie die ook doelloos lijkt.
Iets met water naar de zee brengen.
En je voelt je nog steeds alleen.
En na 2jaar is er geen verandering.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:46
Dit gegeven over die man is toch zo triest dat het bijna lachwekkend is?Gate_Keeper schreef: ↑27-01-2018 10:42Een 35-jarige huilie huilie die nog bij paps en mams woont, klinkt fantastisch. Als jij hem niet meer wilt, mag ik hem dan?
Waar haal je in godsnaam zo’n man vandaan? Het is echt een prestatie om zo’n man uit te zoeken als partner.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:48
Als je je steeds alleen voelt in je relaties, dan ga je geen gezonde relaties aan. Een goede relatie is in balans, zodat je je vrij voelt om te zeggen waar je mee zit, zonder bang te zijn voor ruzies. In een goede relatie maak je goede afspraken over zorg en huishouden, en als die afspraken niet blijken te werken, kun je daarover praten om tot een betere oplossing te komen.
Je bent al heel jong in langdurige relaties terechtgekomen en hebt geen echte tijd gehad om jezelf te leren kennen. Daar zou ik eens mee beginnen.
Je bent al heel jong in langdurige relaties terechtgekomen en hebt geen echte tijd gehad om jezelf te leren kennen. Daar zou ik eens mee beginnen.
zaterdag 27 januari 2018 om 10:58
Als je na deze enorme opsomming van ellendigheid van deze looser, nog vraagt aan een forum wat men daarvan vind, zou ik zeggen DOEN. Jij bent waarschijnlijk nogal aan hem gewaagd, want een vrouw met enigszins gezond verstand, had hem twee jaar geleden niet gewild en na al deze "ervaringen" al zeker niet.
