Psyche
alle pijlers
Doorgaan omdat het moet , hoe dan?
zaterdag 10 februari 2018 om 16:44
Ik kom er zelf slecht uit en hoop dat hier misschien mensen met tips/tools zijn.
Kort gezegd komt het er op neer dat ik echt niet meer wil leven. Het leven hoeft voor mij niet meer en als ik alleen zou zijn geweest dan was ik er al lang niet meer. Maar ik moet wel verder leven want er zijn anderen van mij afhankelijk. Omwille van hen ben ik er nog en moet ik er zijn. Maar hoe doe ik dat? Hoe zorg ik voor mijzelf als ik mijzelf haat? Waarom zou ik sporten als ik liever vandaag nog als gisteren dood neer zou vallen? Hoe kan ik het dagelijks leven weer oppakken zonder interne motivatie...?
Kort gezegd komt het er op neer dat ik echt niet meer wil leven. Het leven hoeft voor mij niet meer en als ik alleen zou zijn geweest dan was ik er al lang niet meer. Maar ik moet wel verder leven want er zijn anderen van mij afhankelijk. Omwille van hen ben ik er nog en moet ik er zijn. Maar hoe doe ik dat? Hoe zorg ik voor mijzelf als ik mijzelf haat? Waarom zou ik sporten als ik liever vandaag nog als gisteren dood neer zou vallen? Hoe kan ik het dagelijks leven weer oppakken zonder interne motivatie...?
.
zaterdag 10 februari 2018 om 16:52
Blijf niet alleen met deze suïcidale gedachten rondlopen, maar trek aan de bel nu dat nog gaat. Maak z.s.m. een afspraak bij de huisarts (zeg er desnoods dingen voor af, zoals werk). Mocht je gedachten uitspreken niet lukken, print dan uit wat je hierboven hebt geschreven en laat het lezen. Het is ok om hulp te vragen als het alleen niet meer lukt of gaat.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
zaterdag 10 februari 2018 om 16:59
Er is een reden waarom je geen energie haalt uit je dagelijkse leven. Dat kun je aanpakken op het tempo dat jij wilt. Je kunt veranderen. Zelfmoord is een makkelijke weg om helemaal uit het leven te stappen. Je komt dan niet meer terug.
Je bent niet alleen. Ga professionele hulp zoeken. Bel desnoods 112 als je niet weet waar je moet beginnen.
Je bent niet alleen. Ga professionele hulp zoeken. Bel desnoods 112 als je niet weet waar je moet beginnen.
zaterdag 10 februari 2018 om 17:03
lieve allemaal bedankt voor jullie reacties
Hulp heb ik wel, maar juist met dit, met het hoe dan... kan eigenlijk niemand helpen.
Ze zeggen dat het tijd moet hebben, dat ik het gewoon moet doen op de automatische piloot en dat het dan ooit weer leven wordt. Maar niemand kan zeggen hoe ik dat dan moet doen
(misschien had ik het in de OP moeten zetten maar ik denk dat mensen met een ernstige depressie of sommige mensen soms ook 'zomaar' dit gevoel ook kennen vandaar dat ik de aanleiding voor mijn situatie niet er bij had gezet maar misschien toch handiger om wel te vermelden. Mijn dochtertje is overleden. Sindsdien is het dit gevoel. Hel op aarde)
Hulp heb ik wel, maar juist met dit, met het hoe dan... kan eigenlijk niemand helpen.
Ze zeggen dat het tijd moet hebben, dat ik het gewoon moet doen op de automatische piloot en dat het dan ooit weer leven wordt. Maar niemand kan zeggen hoe ik dat dan moet doen
(misschien had ik het in de OP moeten zetten maar ik denk dat mensen met een ernstige depressie of sommige mensen soms ook 'zomaar' dit gevoel ook kennen vandaar dat ik de aanleiding voor mijn situatie niet er bij had gezet maar misschien toch handiger om wel te vermelden. Mijn dochtertje is overleden. Sindsdien is het dit gevoel. Hel op aarde)
zaterdag 10 februari 2018 om 17:09
zaterdag 10 februari 2018 om 17:09
Wow, dat is niet mis en kan mij jou gevoel dan ook wel voorstellen. Geef het de tijd, en de tijd zal het uiteindelijk een plekje geven.
Wees niet te streng voor jezelf, als het een dag niet wil, er komen er nog meer........
Is er iemand in de familie/vriendenkring waar je jouw hart kunt luchten? Of misschien op zoek naar mama's die dit ook hebben meegemaakt, en dus ook weten hoe je je voelt.
Echt, het leven is te mooi om het op te geven, ook al zie jij dat nu anders. Nogmaals, geef het de tijd! Liefs Puk.
Wees niet te streng voor jezelf, als het een dag niet wil, er komen er nog meer........
Is er iemand in de familie/vriendenkring waar je jouw hart kunt luchten? Of misschien op zoek naar mama's die dit ook hebben meegemaakt, en dus ook weten hoe je je voelt.
Echt, het leven is te mooi om het op te geven, ook al zie jij dat nu anders. Nogmaals, geef het de tijd! Liefs Puk.
zaterdag 10 februari 2018 om 17:19
Je kunt het niet actief verbeteren. Je moet gewoon blijven bestaan. Dag na dag.
En dan... Zomaar zonder reden, zonder iets, ga je je af en toe ineens iets beter voelen. En je weet niet waarom en je voelt je er schuldig over maar toch voel je je beter.
Blijf gewoon bestaan. Dag na dag. Het blijft niet altijd zo zwaar als nu. En dan kijk je terug, en zie je ineens door welke zwarte bril je alles zag.
Sterkte.
En dan... Zomaar zonder reden, zonder iets, ga je je af en toe ineens iets beter voelen. En je weet niet waarom en je voelt je er schuldig over maar toch voel je je beter.
Blijf gewoon bestaan. Dag na dag. Het blijft niet altijd zo zwaar als nu. En dan kijk je terug, en zie je ineens door welke zwarte bril je alles zag.
Sterkte.
zaterdag 10 februari 2018 om 17:26
Dat je dochter er niet meer is wilt niet zeggen dat je niet meer voor haar kunt zorgen. Ik heb zelf drie maanden lang iedere dag 's ochtends met mijn moeder gesproken en haar het allerbeste gewenst en alles gezegd wat ik te zeggen had al was het soms alleen maar al 'dat ik van haar hield' en een soort van gebed en niet veel meer. Soms met een kaarsje of met wierook. Ik had een duidelijke einddatum gepland en toen die kwam kon ik haar ook echt laten gaan. Dit heeft mij echt heel erg geholpen. Dertig jaar lang had ik het weggestopt en was ik alleen maar met overleven bezig (ik was 10 toen ze overleed) maar pas na dit ritueel heb ik kunnen rouwen en haar laten gaan. Misschien helpt het voor jou ook, om iets te doen wat bij jou past, om voor haar te doen. Ik hoop dat je niet zoals ik tientallen jaren in de overlevingsmodus gaat. Wat mij ook geholpen heeft is vipassana meditatie / mindfullness. Het is soms pijnlijk om de pijn te voelen maar pas als je het voelt (in je lichaam),er door heen gaat kan je het loslaten. Ik heb mij er altijd over verbaasd hoe weinig hulp ik heb gekregen bij het verwerken van verlies. Mensen zeggen dat het met de tijd slijt, het slijt niet. Je raakt er misschien aan gewend maar dat wil niet zeggen dat de pijn en het verdriet daarmee weg is. Het kan ook weggestopt zijn en dat kan je ernstig blokkeren (op een gegeven moment loop je er gewoon tegen aan en val je uit elkaar).
amy2010 wijzigde dit bericht op 10-02-2018 17:36
30.15% gewijzigd
zaterdag 10 februari 2018 om 17:27
Je vraag is HOE.
Als je op de een of andere manier door moet en geen tijd kunt maken voor jezelf en je rouw, bijvoorbeeld door (ziekte)verlof of anderszins ruimte in je agenda, dan wordt het moeilijk. Je zegt dat er mensen van je afhankelijk zijn waarvoor je doormoet. Ruimte, tijd en aandacht voor jezelf zijn in mijn ogen cruciaal, als dat niet kan wil ik je het volgende vertellen:
Ik ben jaren zeer zwaar depressief geweest, nu nog soms.
Zorg dat je 24/7 backup hebt (hulpverlening/maatje/vervanging werk/crisisdienst). Dat kan een veilig gevoel geven. Steun en het voelen van steun was heel belangrijk voor mij, ookal voelde ik me nauwelijks begrepen.
Blijf in contact, praten, praten, praten. Hoe meer opening en ruimte je bij de ander voelt, des te meer vertellen. Rare blikken, dan je mond dicht houden. Door jaren te praten, kwam ik meer in contact met mezelf en andere mensen.
Als je het echt niet meer ziet zitten: muziek gold voor mij als het middel om bij mijn emotie te komen en daarmee de enorme leegte in mezelf en om me heen te verdragen.
Een element noem ik bewust niet, want dat is ongezond en schadelijk
Het inperken van de tijd: ik leefde soms van minuut tot minuut. Ik keek letterlijk maar 1 minuut verder. Nu kijk ik nog maar 1 dag vooruit, anders wordt het te groot, de lege toekomst
Door dit soort strategieen, die je zelf ook snel zal ontwikkelen! Kun je het volhouden en langzaam komt dan het moment dat DE ANDER je liefheeft en dat je dat kunt voelen en dat is het begin van jezelf liefhebben, tenmiste zo was het voor mij.
En uiteindelijk is het een zeer zwaar dal geweest, waar ik af en toe op terugkijk en denk, hoe ben ik daar ooit uitgekomen? Blijkbaar ben ik dat, kan ik dat en heb ik dat gedaan. Wat krachtig! Dat gun ik jou ook na een tijd, de kracht ervaren na je geweldige worsteling waar je nu in zit.
Kunnnen op PBen
Als je op de een of andere manier door moet en geen tijd kunt maken voor jezelf en je rouw, bijvoorbeeld door (ziekte)verlof of anderszins ruimte in je agenda, dan wordt het moeilijk. Je zegt dat er mensen van je afhankelijk zijn waarvoor je doormoet. Ruimte, tijd en aandacht voor jezelf zijn in mijn ogen cruciaal, als dat niet kan wil ik je het volgende vertellen:
Ik ben jaren zeer zwaar depressief geweest, nu nog soms.
Zorg dat je 24/7 backup hebt (hulpverlening/maatje/vervanging werk/crisisdienst). Dat kan een veilig gevoel geven. Steun en het voelen van steun was heel belangrijk voor mij, ookal voelde ik me nauwelijks begrepen.
Blijf in contact, praten, praten, praten. Hoe meer opening en ruimte je bij de ander voelt, des te meer vertellen. Rare blikken, dan je mond dicht houden. Door jaren te praten, kwam ik meer in contact met mezelf en andere mensen.
Als je het echt niet meer ziet zitten: muziek gold voor mij als het middel om bij mijn emotie te komen en daarmee de enorme leegte in mezelf en om me heen te verdragen.
Een element noem ik bewust niet, want dat is ongezond en schadelijk
Het inperken van de tijd: ik leefde soms van minuut tot minuut. Ik keek letterlijk maar 1 minuut verder. Nu kijk ik nog maar 1 dag vooruit, anders wordt het te groot, de lege toekomst
Door dit soort strategieen, die je zelf ook snel zal ontwikkelen! Kun je het volhouden en langzaam komt dan het moment dat DE ANDER je liefheeft en dat je dat kunt voelen en dat is het begin van jezelf liefhebben, tenmiste zo was het voor mij.
En uiteindelijk is het een zeer zwaar dal geweest, waar ik af en toe op terugkijk en denk, hoe ben ik daar ooit uitgekomen? Blijkbaar ben ik dat, kan ik dat en heb ik dat gedaan. Wat krachtig! Dat gun ik jou ook na een tijd, de kracht ervaren na je geweldige worsteling waar je nu in zit.
Kunnnen op PBen
zaterdag 10 februari 2018 om 17:29
De enige tip/tool die voor mij werkt is ritme houden. Op een vaste tijd opstaan, 3x per dag eten (al is het twee happen), elke dag naar buiten (al is het een rondje om het huis), minimaal om de dag zorgen dat ik iemand anders dan mijn man/kinderen tegenkom (hoeft niet lang of uitgebreid te zijn, maar contact blijven maken is belangrijk). En je zegt dat er mensen van je afhankelijk zijn, dan ook gewoon streng zijn voor jezelf en afspraken maken. Ik ben op een geven moment eerlijk geweest tegen mijn beste vriendin, dat ik het leven zonder mijn kind(eren) echt niet leuk meer vond. Ze begreep het, maar was ook heel duidelijk, dat mocht ik vinden, voelen, het verdriet mocht er zijn, ik mocht haar bellen/appen/mailen als ik er doorheen zat, maar ik mocht het mijn andere kinderen niet aandoen om na hun zusje ook nog hun moeder te verliezen. En daar hoort ook bij dat ik voor hun moeder zorg, zodat het risico dat ze dat ook nog moeten meemaken niet zo groot is.
Oftewel, ik stond op, ik at, ik ging naar buiten, ik maakte af en toe contact, ik werkte, ik studeerde, ik sportte. En langzaamaan, soms heel langzaam, werd het leven weer mooier. Nooit meer hetzelfde, voordat ik mijn kinderen verloor was ik anders (en na het overlijden van mijn eerste kind was ik ook anders dan nu na het overlijden van de tweede) en dat zal zo blijven, maar ik vind het leven het wel weer waard om voor te vechten. Dus ben ik in therapie keihard aan het vechten om er weer leven i.p.v overleven van te maken. Omdat mijn andere kinderen dat verdienen en omdat ik mijn overleden kinderen er geen enkele dienst me bewijs als ik hun zus(je) en broer(tje) achterlaat.
Oftewel, ik stond op, ik at, ik ging naar buiten, ik maakte af en toe contact, ik werkte, ik studeerde, ik sportte. En langzaamaan, soms heel langzaam, werd het leven weer mooier. Nooit meer hetzelfde, voordat ik mijn kinderen verloor was ik anders (en na het overlijden van mijn eerste kind was ik ook anders dan nu na het overlijden van de tweede) en dat zal zo blijven, maar ik vind het leven het wel weer waard om voor te vechten. Dus ben ik in therapie keihard aan het vechten om er weer leven i.p.v overleven van te maken. Omdat mijn andere kinderen dat verdienen en omdat ik mijn overleden kinderen er geen enkele dienst me bewijs als ik hun zus(je) en broer(tje) achterlaat.
zaterdag 10 februari 2018 om 18:14
Het is voor jullie nog zo vers en zo kort geleden. Hoe voelt je man zich? Kunnen jullie elkaar op een of andere manier steunen? Krijg je hulp van naasten met de dagelijkse Dingen? Kan je tijdelijk hulp krijgen door medicijnen. Slaappillen zodat je de nachten door komt?
Het is zo intens verdrietig, heel veel sterkte.
Het is zo intens verdrietig, heel veel sterkte.
zaterdag 10 februari 2018 om 18:20
Niet altijd hoor. Ik ben ook 'n zwartkijker, zo geboren en hoe ouder ik word hoe somberder ik de toekomst inzie. De leuke dingen in 't leven -die er zeker ook zijn- wegen simpelweg niet altijd zwaarder.
Ga naar 'n goeie psych, het is wel fijn als je iemand hebt om lekker je hart tegen te kunnen luchten.
zaterdag 10 februari 2018 om 19:06
Sterkte.thistime schreef: ↑10-02-2018 17:03lieve allemaal bedankt voor jullie reacties
Hulp heb ik wel, maar juist met dit, met het hoe dan... kan eigenlijk niemand helpen.
Ze zeggen dat het tijd moet hebben, dat ik het gewoon moet doen op de automatische piloot en dat het dan ooit weer leven wordt. Maar niemand kan zeggen hoe ik dat dan moet doen
(misschien had ik het in de OP moeten zetten maar ik denk dat mensen met een ernstige depressie of sommige mensen soms ook 'zomaar' dit gevoel ook kennen vandaar dat ik de aanleiding voor mijn situatie niet er bij had gezet maar misschien toch handiger om wel te vermelden. Mijn dochtertje is overleden. Sindsdien is het dit gevoel. Hel op aarde)
Ik had niet door dat jij het was, sorry daarvoor.
Ik heb nog best vaak aan je moeten denken, heb ook eigenlijk geen goede woorden hiervoor.
Ik vind het zo erg voor je...hopelijk vindt je ergens ooit de kracht om door te gaan.
zaterdag 10 februari 2018 om 19:30
zondag 11 februari 2018 om 10:53
Bedankt weer voor jullie reacties.
MotherEarth en Pukkemientje en Phineas aan lotgenotencontact heb ik veel vooral om over het gemis en verdriet te praten. Voor praktische tips om hoe het te doen merk ik dat iedereen er tegenaanloopt die ik heb gesproken. Lijkt net of dat vermogen weg is na het verlies.
Janny1965 absoluut het allerergste. De pijn is onvergelijkbaar met wat dan ook. Even weg is misschien een goed idee. Ik ga het overleggen met mijn man. We kunnen goed met elkaar praten.
Gate_Keeper ik hoop echt dat het ooit een beetje dragelijker wordt
honingbijtje dat blijven bestaan is zo lastig
ik hoop echt dat ooit dat moment voor mij ook komt. Maar ook vind ik dat eng want het lijkt onrecht aan haar te doen ookal weet ik dat dat niet zo is.
amy2010 dankjewel voor het delen van hoe jij dat gedaan hebt. Wat moielijk om je moeder zo jong te verliezen Er is eigenlijk weinig hulp inderdaad na verlies. Heel kort wel even maar voor iets wat zo ingrijpend is is eigenlijk veel meer hulp nodig. Als je je been breekt krijg je bij wijze van langer hulp.
20062016 ook dankjewel voor het delen. MOeilijk om je zo zwaar depressief te voelen TIjd voor mijzelf is lastig omdat ik dan extra geconfornteerd word met haar afwezigheid. Uiteindelijk zou het misschien wel beter zijn. maar moeilijk.
Selune zo moeilijk
ik reageer straks verder het wordt me even te zwaar nu sorry
MotherEarth en Pukkemientje en Phineas aan lotgenotencontact heb ik veel vooral om over het gemis en verdriet te praten. Voor praktische tips om hoe het te doen merk ik dat iedereen er tegenaanloopt die ik heb gesproken. Lijkt net of dat vermogen weg is na het verlies.
Janny1965 absoluut het allerergste. De pijn is onvergelijkbaar met wat dan ook. Even weg is misschien een goed idee. Ik ga het overleggen met mijn man. We kunnen goed met elkaar praten.
Gate_Keeper ik hoop echt dat het ooit een beetje dragelijker wordt
honingbijtje dat blijven bestaan is zo lastig
ik hoop echt dat ooit dat moment voor mij ook komt. Maar ook vind ik dat eng want het lijkt onrecht aan haar te doen ookal weet ik dat dat niet zo is. amy2010 dankjewel voor het delen van hoe jij dat gedaan hebt. Wat moielijk om je moeder zo jong te verliezen
Er is eigenlijk weinig hulp inderdaad na verlies. Heel kort wel even maar voor iets wat zo ingrijpend is is eigenlijk veel meer hulp nodig. Als je je been breekt krijg je bij wijze van langer hulp. 20062016 ook dankjewel voor het delen. MOeilijk om je zo zwaar depressief te voelen
TIjd voor mijzelf is lastig omdat ik dan extra geconfornteerd word met haar afwezigheid. Uiteindelijk zou het misschien wel beter zijn. maar moeilijk. Selune zo moeilijk
ik reageer straks verder het wordt me even te zwaar nu sorry
woensdag 14 februari 2018 om 14:48
Selune wat knap hoe jij dat aanpakt. En wat verschrikkelijk dat het moet
Wat voor soort therapie heb jij? (als je er niets over wil zeggen snap ik ook)
stokske hij voelt zich net zo maar heeft meer dat het voor hem afleiding is om dingen te doen dus dat doet hij veel, bezig zijn.
redbulletje goed gezegd
shisha geeft helemaal niet, dankjewel voor je reactie
Het is een rotleven en ik haat het om door te moeten
Wat voor soort therapie heb jij? (als je er niets over wil zeggen snap ik ook)
stokske hij voelt zich net zo maar heeft meer dat het voor hem afleiding is om dingen te doen dus dat doet hij veel, bezig zijn.
redbulletje goed gezegd
shisha geeft helemaal niet, dankjewel voor je reactie
Het is een rotleven en ik haat het om door te moeten
