Help please

Ik weet het op het moment even niet meer en wil graag horen wat jullie hiervan vinden.
Ben helemaal nieuw hier, maar heb een blik nodig van buitenaf ipv van mensen die het verhaal al kennen.

Komt ie...
Bijna 2 jaar geleden heb ik contact gehad met iemand waarvan ik dacht dat ik er verliefd op was geworden na een poosje appen en kletsen.
Ik kreeg aandacht, voelde me weer een beetje mens en het voelde gewoon lekker.
Vreselijk moeilijk was het omdat ik getrouwd ben en we samen (samengesteld) 5 kids hebben. 2 van ons samen.
Achteraf gezien heb ik me gewoon zo erg alleen en ongelukkig gevoeld in hoe het in ons huwelijk zat. Had het gevoel dat ik er altijd alleen voor stond.
Het was echter helemaal niet de bedoeling om iemand tegen te komen! Maar toch gebeurde het. Er was ineens iemand die naar me luisterde en me deed voelen alsof ik er wel toe deed.
We hebben 2 keer gezoend en vele goede gesprekken gehad. Natuurlijk met de nodige frustraties die daar bij kwamen kijken. Dit was niet goed wat ik deed.
Totdat ik verraden werd en alles uit kwam.

Nu zijn we 2 jaar verder, ik heb gezien hoeveel mijn man toch van me hield en we hebben besloten om toch samen verder te gaan. Alle banden met de ander zijn verbroken en ben er echt weer aan toe om er samen wat van te maken. Toch gaat het niet goed. We zijn in therapie gegaan en dat heeft niet veel geholpen. Mijn man stuitte tegen dingen aan die hem niet aanstonden, zijn gedrag tegenover mij werd niet goedgekeurd en hij kreeg een stempel met narcistische trekjes. Inmiddels zijn we bij andere relatietherapie en zijn daar nog volop mee bezig.
We hebben een paar maanden terug toch nog besloten voor een kindje te gaan en ook met de reden om het nog 1 x goed te doen.. samen.
Nu is het geval dat mijn man door alles wat er gebeurd is niet goed in zijn vel zit en dat is heel begrijpelijk, maar toch vind ik dat als je samen verder wil dat je dan toch ergens een streep onder moet kunnen zetten en weer naar de toekomst moet werken.
Dit lukt mijn man niet. Alles wat ik aankaart als moeilijk of vervelend heb ik maar te ondergaan omdat ik degene ben die fout is geweest. De verhoudingen zijn gewoon helemaal zoek. Er is totaal geen respect meer naar mij toe en dat knelt! Voor mijn gevoel heb ik genoeg boete gedaan en heb ik zoveel over me heen laten komen wat ik normaal niet zou accepteren. Dit allemaal omdat ik weet dat ik fout ben geweest, maar hoelang moet ik zo nog doorgaan?
Ik weet het niet meer. Ben mezelf volledig kwijt en loop alle dagen op mijn tenen, want o wee als er wat fout gaat.
Ik vind dit zo erg! Nu 18 weken zwanger en ik sta op het punt om er toch maar een punt achter te zetten. Ik kan niet mn hele leven blijven boeten en aangezien hij mij de laatste 2 jaar ook genoeg aangedaan heeft weet ik niet of het nog kan werken tussen ons.
Al zou ik het heel erg graag willen!

Wie heeft hier wat over te zeggen? Lang verhaal... maar ik zit met mn handen in mijn haar!