Psyche
alle pijlers
Wanneer stop je met redden.............
vrijdag 9 januari 2009 om 15:48
Stoppen met redden is moeilijk, en voor jezelf erg belastend, je voelt je bezwaard en meestal onbegrepen. Ik heb 28 jaar voor mijn moeder gezorgt vanaf het moment dat ik kon spreken. Inmiddels is het 6 jaar geleden dat ik voor mij eigen leven heb gekozen en bijna 2 jaar dat ik geen contact meer met haar heb. Moederdag en verjaardagen zijn zwaar met kerst ga ik niet moeders toe. Inmiddels heb ik een hele goede vriendin in mijn buurvrouw gevonden. Met verjaardagen komt zij langs en kerst wordt bij elkaar gevierd.
Desalniettemin krijg je vaak te horen "het blijft je moeder" maar mensen realiseren zich niet dat zolang mijn moeder geen moeder cq. ouder kan zijn ik geen dochter kan zijn. Dit soort opmerkingen doen meer pijn dan mensen denken. Naast een kindertijd die je als volwassen heb moeten leven, wordt je als volwassen als sociaal onderontwikkeld gezien. Het tegendeel is echter de realiteit; ik zou graag een moeder of een vader willen hebben die er voor mij is en niet dat ik er als ouder voor mijn moeder moet zijn.
Desalniettemin krijg je vaak te horen "het blijft je moeder" maar mensen realiseren zich niet dat zolang mijn moeder geen moeder cq. ouder kan zijn ik geen dochter kan zijn. Dit soort opmerkingen doen meer pijn dan mensen denken. Naast een kindertijd die je als volwassen heb moeten leven, wordt je als volwassen als sociaal onderontwikkeld gezien. Het tegendeel is echter de realiteit; ik zou graag een moeder of een vader willen hebben die er voor mij is en niet dat ik er als ouder voor mijn moeder moet zijn.
dinsdag 20 januari 2009 om 14:06
Sorry dat ik hier al een tijdje niet geweest ben.
Is de zieke al opgeknapt, Iris, kun je ze zo lekker verwennen he?
Jammer dat het met je zoons kindje niet zo vlot loopt, nog steeds wat tegenwerking van de moeder zeker, ja, als dat ook niet zo lekker loopt blijft het moeilijk.
Aangezien ik nog maar net in het trajekt zit vind ik het moeilijk, maar....ik heb al kleine stapjes gemaakt, daar "moet"ik blij mee zijn, alhoewel ik weet dat er nog veel gaat veranderen.
Maar ik voel me in goede handen bij de therapeute.
Volgens haar ben ik overspannen, na al die jaren van ellende en ze raadde me aan de ziektewet in te gaan (maar dat never nooit), ik neem wel per week een paar morgens vrij, want ik voel dat mn werk mn structuur is.
Daarbij een ontspanningscd meegekregen om iedere dag te beluisteren (=heerlijk) en de boodschap voor twaalven op mn bed te liggen.Dus eerst de rust er weer eens in krijgen en van daaruit de stappen te nemen die nodig zijn.
Ik ben dus bezig.
Niets meer van zoon gehoord sinds de kerst, ik bel wel af en toe, maar zn mobiel was toen kaduuk en waarsch nog geen nieuwe.
Dus eigenlijk ben ik wel goed bezig, want ik liep mezelf totaal voorbij, niks naar het lichaam luisteren, ben je gek, gewoon doorgaan.
En ja, ik denk ook aan jullie, maar op dit moment vind ik het wel eens confronterend, dan denk ik...nu eventjes niet.
Lieverds, allemaal sterkte en denk ook aan jullie zelf (begin het belang daar steeds meer van in te zien)
Is de zieke al opgeknapt, Iris, kun je ze zo lekker verwennen he?
Jammer dat het met je zoons kindje niet zo vlot loopt, nog steeds wat tegenwerking van de moeder zeker, ja, als dat ook niet zo lekker loopt blijft het moeilijk.
Aangezien ik nog maar net in het trajekt zit vind ik het moeilijk, maar....ik heb al kleine stapjes gemaakt, daar "moet"ik blij mee zijn, alhoewel ik weet dat er nog veel gaat veranderen.
Maar ik voel me in goede handen bij de therapeute.
Volgens haar ben ik overspannen, na al die jaren van ellende en ze raadde me aan de ziektewet in te gaan (maar dat never nooit), ik neem wel per week een paar morgens vrij, want ik voel dat mn werk mn structuur is.
Daarbij een ontspanningscd meegekregen om iedere dag te beluisteren (=heerlijk) en de boodschap voor twaalven op mn bed te liggen.Dus eerst de rust er weer eens in krijgen en van daaruit de stappen te nemen die nodig zijn.
Ik ben dus bezig.
Niets meer van zoon gehoord sinds de kerst, ik bel wel af en toe, maar zn mobiel was toen kaduuk en waarsch nog geen nieuwe.
Dus eigenlijk ben ik wel goed bezig, want ik liep mezelf totaal voorbij, niks naar het lichaam luisteren, ben je gek, gewoon doorgaan.
En ja, ik denk ook aan jullie, maar op dit moment vind ik het wel eens confronterend, dan denk ik...nu eventjes niet.
Lieverds, allemaal sterkte en denk ook aan jullie zelf (begin het belang daar steeds meer van in te zien)
zaterdag 24 januari 2009 om 15:19
Riet, fijn om te lezen dat je al kleine stapjes hebt gemaakt. Iedere stap is er een en brengt je vooruit. En daar gaat het om. Je bent zeker goed bezig. (f)
Kleintje, begrijpelijk dat je voor jezelf hebt gekozen. Misschien dat jullie ooit nog eens een andere vorm om met elkaar om te gaan zullen vinden.
Hier gaat alles zijn gangetje. Zoon heeft wat onterechte vorderingen achter zijn broek, maar begeleider helpt hem daarbij. De laatste weken is hij iig steeds thuis als hij komt en schijnt goed mee te werken. Ik heb binnenkort voor het eerst een gesprek met de begeleider. Heb wel aan zoon gevraagd of hij daarmee instemde, hij is tenslotte volwassen, en hij vindt het geen probleem.
Hoe gaat het met Iris en Prada?
Kleintje, begrijpelijk dat je voor jezelf hebt gekozen. Misschien dat jullie ooit nog eens een andere vorm om met elkaar om te gaan zullen vinden.
Hier gaat alles zijn gangetje. Zoon heeft wat onterechte vorderingen achter zijn broek, maar begeleider helpt hem daarbij. De laatste weken is hij iig steeds thuis als hij komt en schijnt goed mee te werken. Ik heb binnenkort voor het eerst een gesprek met de begeleider. Heb wel aan zoon gevraagd of hij daarmee instemde, hij is tenslotte volwassen, en hij vindt het geen probleem.
Hoe gaat het met Iris en Prada?
donderdag 29 januari 2009 om 12:09
Bedankt voor je woorden, Monissa, ja, ik ga het nu ook voelen dat het beter met me gaat, ik ben wat meer ontspannen en de kleine stapjes gaan gestaag door.
Hoe is het gesprek nog verlopen met zn begeleider?
Zo te lezen zit er bij jullie ook vooruitgang in (?)
Vanmorgen bij zoon een kaart in de bus gestopt met wat simpele woorden dat wij het fijn zouden vinden dat hij wat van zich laat horen. Ik wil het lijntje aanhouden, laten merken dat de deur openstaat,beseffend dat ik dit eindeloos zou kunnen doen en beseffend dat ik niets hoor, maar daar kan ik op dit moment geen punt van maken.
Mijn gevoel zei dat ik dit moest doen en voor de rest wachten we het maar af.
Lukt het met de anderen een beetje?
Hoe is het gesprek nog verlopen met zn begeleider?
Zo te lezen zit er bij jullie ook vooruitgang in (?)
Vanmorgen bij zoon een kaart in de bus gestopt met wat simpele woorden dat wij het fijn zouden vinden dat hij wat van zich laat horen. Ik wil het lijntje aanhouden, laten merken dat de deur openstaat,beseffend dat ik dit eindeloos zou kunnen doen en beseffend dat ik niets hoor, maar daar kan ik op dit moment geen punt van maken.
Mijn gevoel zei dat ik dit moest doen en voor de rest wachten we het maar af.
Lukt het met de anderen een beetje?
zondag 1 februari 2009 om 15:22
Hallo allemaal,
Het zijn idd kleine stapjes, Iris, maar we kunnen ons er aan optrekken, toch?
Fijn dat hij op die manier toch het kontakt met zn zoontje wil aanhouden, tis natuurlijk niet op de manier hoe we het onze kinderen gunnen, maar hij gaat toch steeds maar.
Lijkt me zeker lastig met je keuzes, maar juist omdat je bewust bent hoe eea kan uitpakken ben je er kennelijk heel bewust en voorzichtig mee bezig.Je kunt ze niet vergelijken, Iris, maar makkelijk lijkt het me niet om dan de beste keus te maken, sterkte ermee.
Tot gisteren was ik er nuchter onder dat we nog steeds niets van hem gehoord hebben, ik bedoel maar wat kost een telefoontje nu of even aankomen, maar gisterenavond, ik zal nog alleen beneden kreeg ik het even te kwaad en heb een traantje gelaten. Ik ben eigenlijk nu gewoon boos en teleurgesteld, bah wat een egotripper.
Het zijn idd kleine stapjes, Iris, maar we kunnen ons er aan optrekken, toch?
Fijn dat hij op die manier toch het kontakt met zn zoontje wil aanhouden, tis natuurlijk niet op de manier hoe we het onze kinderen gunnen, maar hij gaat toch steeds maar.
Lijkt me zeker lastig met je keuzes, maar juist omdat je bewust bent hoe eea kan uitpakken ben je er kennelijk heel bewust en voorzichtig mee bezig.Je kunt ze niet vergelijken, Iris, maar makkelijk lijkt het me niet om dan de beste keus te maken, sterkte ermee.
Tot gisteren was ik er nuchter onder dat we nog steeds niets van hem gehoord hebben, ik bedoel maar wat kost een telefoontje nu of even aankomen, maar gisterenavond, ik zal nog alleen beneden kreeg ik het even te kwaad en heb een traantje gelaten. Ik ben eigenlijk nu gewoon boos en teleurgesteld, bah wat een egotripper.
donderdag 5 februari 2009 om 01:06
Riet, bedenk je dat hij er waarschijnlijk helemaal niet bij stil staat en het geen onwil is. Mijn zoon is precies hetzelfde. Als ik hem niet bel, hij ook niet. Hij zegt langs te komen, wil dat ook graag (zegt hij), maar er komt weer niets van (reden is dan, vertelt hij later, moe, kwam iemand langs etc.).
Ik verwijt hem niets, zeg alleen tegen hem dat hij altijd welkom is en dat ik het altijd leuk vind als hij er is.
Ik verwijt hem niets, zeg alleen tegen hem dat hij altijd welkom is en dat ik het altijd leuk vind als hij er is.
donderdag 5 februari 2009 om 12:44
Waarschijnlijk heb ik er teveel van verwacht, heb gedacht dat eea hem tegenhield en als ik nu maar een kaart zou sturen...........
Dus ik ga er van uit hoe hij denkt, moet ik niet meer doen.
Feit is dat ik het op deze manier zo wil, uiteindelijk is hij door ons de deur uitgezet, niet als persoon, maar zn gedrag en dat weet hij donders goed.
Op deze manier wil ik laten weten dat de deur toch open blijft staan (nu ik er aan toe ben, das waar)
Enfin, vanmorgen weer een kaart gedaan ivm komende verjaardag van mij, dat hij welkom is.
Knap, dat jij al zo ver bent, Monissa, ik werk er ook aan.
Dus ik ga er van uit hoe hij denkt, moet ik niet meer doen.
Feit is dat ik het op deze manier zo wil, uiteindelijk is hij door ons de deur uitgezet, niet als persoon, maar zn gedrag en dat weet hij donders goed.
Op deze manier wil ik laten weten dat de deur toch open blijft staan (nu ik er aan toe ben, das waar)
Enfin, vanmorgen weer een kaart gedaan ivm komende verjaardag van mij, dat hij welkom is.
Knap, dat jij al zo ver bent, Monissa, ik werk er ook aan.
donderdag 5 februari 2009 om 20:28
Is niet zo moeilijk hoor Riet. Als je je maar goed beseft dat hij niet zo denkt als jij. In principe weet je niet hoe hij denkt. Alleen zijn wij moeders, omdat we ze opgevoed hebben en lang om ons heen hebben gehad, in de veronderstelling dat wel te weten.
Maar, onze zonen zijn volwassenen nu en zijn niet meer die jongetjes van toen, hebben bagage waarvan wij het meeste misschien niet eens weten. Eigenlijk moet je niets verwachten, dan valt het altijd mee (vergt tijd en oefening hoor....).
Ik kreeg vandaag weer een brief van zijn huisbaas. Pppffff. Toen ik het zei tegen hem, zou hij het vandaag wel even regelen. Ja, ja.... Zit ik ook weer te denken van, zal ik het alvast maar overmaken. Maar heb het toch niet gedaan. Vervelende dingen altijd.
Maar, onze zonen zijn volwassenen nu en zijn niet meer die jongetjes van toen, hebben bagage waarvan wij het meeste misschien niet eens weten. Eigenlijk moet je niets verwachten, dan valt het altijd mee (vergt tijd en oefening hoor....).
Ik kreeg vandaag weer een brief van zijn huisbaas. Pppffff. Toen ik het zei tegen hem, zou hij het vandaag wel even regelen. Ja, ja.... Zit ik ook weer te denken van, zal ik het alvast maar overmaken. Maar heb het toch niet gedaan. Vervelende dingen altijd.
zondag 8 februari 2009 om 14:21
Pluim van me dat je het niet gedaan hebt.
Wel, gisteren is op mijn verzoek mijn man bij hem langsgegaan en het gaat goed met hem.
De reden dat hij niet langskomt is dat hij er geen zin in heeft, tliefst thuiszit. Nu kan ik dat best goed begrijpen, maar allez een telefoontje als reactie op de kaarten is toch niet teveel gevraagdt (vroeg ik hem via mans mobiel)enfin, hij zou komende week op mn verjaardag komen.
Ben wel wat opgelucht, maar en dat meen ik ook: ik verwacht niet te veel.
Had er nog met mn zus over dat de jongelui vergeleken met ons vroeger toch wat ego zijn, wij gaan/gingen gewoon langs onze ouders/grootouders, soms had je ook wel eens geen zin of weinig tijd, maar als je dan wist dat je iemand met je bezoek blij maakte, ach zo'n opgave was het dan ook weer niet.
De jongelui van tegenwoordig denken daar heel anders over.
Wel, gisteren is op mijn verzoek mijn man bij hem langsgegaan en het gaat goed met hem.
De reden dat hij niet langskomt is dat hij er geen zin in heeft, tliefst thuiszit. Nu kan ik dat best goed begrijpen, maar allez een telefoontje als reactie op de kaarten is toch niet teveel gevraagdt (vroeg ik hem via mans mobiel)enfin, hij zou komende week op mn verjaardag komen.
Ben wel wat opgelucht, maar en dat meen ik ook: ik verwacht niet te veel.
Had er nog met mn zus over dat de jongelui vergeleken met ons vroeger toch wat ego zijn, wij gaan/gingen gewoon langs onze ouders/grootouders, soms had je ook wel eens geen zin of weinig tijd, maar als je dan wist dat je iemand met je bezoek blij maakte, ach zo'n opgave was het dan ook weer niet.
De jongelui van tegenwoordig denken daar heel anders over.
vrijdag 13 februari 2009 om 23:23
He Monissa, hartstikke bedankt voor de felicitatie (en het kadootje en de bloemen, wat leuk)
Nu even een fijne up-date:
Idd is zoon geweest en heeft lekker met ons meegegeten.
Toen hij later in de keuken een peuk ging roken hebben we met zn tweetjes een fijn, echt fijn gesprek gehad.
Na wat koetjes en kalfjes vertelde ik hem dat ik in een goeie dip zit en daarvoor bij een therapeute ben.
Huh, komt dat misschien door mij? Nou, wat denk je dat de voorgaande jaren met me gedaan hebben, hoe je er aan toe was de laatste keer dat je thuis was?
Maar het gaat toch goed met mij?
Hoe kunnen wij dat weten, als we nooit wat van je horen of zien, niet met je spreken?
Enfin, ik werd emotioneel en toen sloeg hij zn arm om me heen en troostte me.
Ik vertel het nu in een notedop, maar er ging zo'n volwassenheid van hem uit in het verdere gesprek dat het mij wat moed geeft voor (onze) de verdere toekomst.
Ik stelde voor eens met zn tweetjes te gaan lunchen, maar hij wilde eerst dat ik eens bij hem thuis kom eten.
Het gekke bij mij is dat ik natuurlijk wat opgelucht ben, het gevoel heb dat we elkaar weer begrijpen, maar het onderbuikgevoel is bij lange na nog niet weg, terwijl ik mn grote probleem, zoals dat ik soms nog het eea voor hem betaal ook al met hem besproken heb en dat binnenkort ga kortsluiten met hem (vond hij ook terecht).
Als ik het zo opschrijf kan ik nog niet goed bevatten dat we al zo ver zijn, nogmaals ik ben behoudend, ik moet er gewoon weer in leren geloven, maar dat moeder-zoongevoel voelde zo goed, wat heb ik dat zo lang gemist.
Gr. van een hoopvolle Riet.
Nu even een fijne up-date:
Idd is zoon geweest en heeft lekker met ons meegegeten.
Toen hij later in de keuken een peuk ging roken hebben we met zn tweetjes een fijn, echt fijn gesprek gehad.
Na wat koetjes en kalfjes vertelde ik hem dat ik in een goeie dip zit en daarvoor bij een therapeute ben.
Huh, komt dat misschien door mij? Nou, wat denk je dat de voorgaande jaren met me gedaan hebben, hoe je er aan toe was de laatste keer dat je thuis was?
Maar het gaat toch goed met mij?
Hoe kunnen wij dat weten, als we nooit wat van je horen of zien, niet met je spreken?
Enfin, ik werd emotioneel en toen sloeg hij zn arm om me heen en troostte me.
Ik vertel het nu in een notedop, maar er ging zo'n volwassenheid van hem uit in het verdere gesprek dat het mij wat moed geeft voor (onze) de verdere toekomst.
Ik stelde voor eens met zn tweetjes te gaan lunchen, maar hij wilde eerst dat ik eens bij hem thuis kom eten.
Het gekke bij mij is dat ik natuurlijk wat opgelucht ben, het gevoel heb dat we elkaar weer begrijpen, maar het onderbuikgevoel is bij lange na nog niet weg, terwijl ik mn grote probleem, zoals dat ik soms nog het eea voor hem betaal ook al met hem besproken heb en dat binnenkort ga kortsluiten met hem (vond hij ook terecht).
Als ik het zo opschrijf kan ik nog niet goed bevatten dat we al zo ver zijn, nogmaals ik ben behoudend, ik moet er gewoon weer in leren geloven, maar dat moeder-zoongevoel voelde zo goed, wat heb ik dat zo lang gemist.
Gr. van een hoopvolle Riet.
woensdag 25 februari 2009 om 00:43
Ja mooi he, Monissa, het pakte uit en het was niet eens ingepakt!
Iris, je laatste zin, ik kan me er helemaal in herkennen.
Volgens mijn zoon WIL ik gewoon problemen hebben, ik stond echt met mn klus op dek toen hij dat vertelde, en vroeg of hij die jaren soms vergeten was van gesodemieter thuis en het laatste beeld van hem toen hij hier wegging (-coke-ogen- )nog lang op mn netvlies gebrand stond.
Dat ik overheerst was door angst, bang dat ie in de goot terecht kwam en dan zeggen dat IK problemen wil(de) hebben.
Daarom vind ik het moeilijk om het vertouwen weer terug te krijgen, we spreken nu wel over pakweg 10 tropenjaren en ik doe mn best wel en ik wil er niet in blijven hangen, maar feit is wel dat ik me een beetje nu het slachtoffer voel. Nu ik pas wat meer naar buiten komt met mijn gevoelens, ga beseffen dat het niet normaal was allemaal en veel te lang gewacht heb om hulp te zoeken.
Kan het allemaal wel zo beredeneren, maar moet het nog op een rijtje zien te krijgen.
Ja, nu geef ik ook toe dat ik al jaren last heb van mn nek en schouders(gek he), dat het muurvast zit volgens de dokter en naar de fysio moet.
(Is het toch nog een klaagzang geworden, maar ik heb echt het gevoel dat ik nu eens aan de beurt ben ipv zoon)
Iris, wees aan de ene kant maar blij dat jij de rechter niet bent, vertrouw er maar op, dat wat de uitspraak ook zal zijn de juiste is. Ja meid, ik weet het, het is hartstikke moeilijk, soms denken we wel eens waar sommige dingen voor nodig zijn en achteraf valt het kwartje dan.
Prada, hoe gaat het met jullie, is het wat te hanteren?
Allemaal sterkte.
Iris, je laatste zin, ik kan me er helemaal in herkennen.
Volgens mijn zoon WIL ik gewoon problemen hebben, ik stond echt met mn klus op dek toen hij dat vertelde, en vroeg of hij die jaren soms vergeten was van gesodemieter thuis en het laatste beeld van hem toen hij hier wegging (-coke-ogen- )nog lang op mn netvlies gebrand stond.
Dat ik overheerst was door angst, bang dat ie in de goot terecht kwam en dan zeggen dat IK problemen wil(de) hebben.
Daarom vind ik het moeilijk om het vertouwen weer terug te krijgen, we spreken nu wel over pakweg 10 tropenjaren en ik doe mn best wel en ik wil er niet in blijven hangen, maar feit is wel dat ik me een beetje nu het slachtoffer voel. Nu ik pas wat meer naar buiten komt met mijn gevoelens, ga beseffen dat het niet normaal was allemaal en veel te lang gewacht heb om hulp te zoeken.
Kan het allemaal wel zo beredeneren, maar moet het nog op een rijtje zien te krijgen.
Ja, nu geef ik ook toe dat ik al jaren last heb van mn nek en schouders(gek he), dat het muurvast zit volgens de dokter en naar de fysio moet.
(Is het toch nog een klaagzang geworden, maar ik heb echt het gevoel dat ik nu eens aan de beurt ben ipv zoon)
Iris, wees aan de ene kant maar blij dat jij de rechter niet bent, vertrouw er maar op, dat wat de uitspraak ook zal zijn de juiste is. Ja meid, ik weet het, het is hartstikke moeilijk, soms denken we wel eens waar sommige dingen voor nodig zijn en achteraf valt het kwartje dan.
Prada, hoe gaat het met jullie, is het wat te hanteren?
Allemaal sterkte.
donderdag 26 februari 2009 om 12:46
Iris, is die uitspraak je dan meegevallen? En wat was de reactie van je zoon?
De reclasering lijkt me ook goed, is toch nog steeds een soort opvang/begeleidtraject.
Ja, dat klopt wel, tegen wil en dank, jaren mezelf weggecijferd, constant met zoon in mn hoofd en dan ga en moet je voor jezelf gaan zorgen, maar mensen, hoe moet dat?
Ik weet wel een paar dingen, maar dan zal ik het ingesleten patroon van jaren moeten veranderen. (moeilijk)
Vanmorgen bij de therapeute geweest en kan het nu wat beter begrijpen dat ik me wat slachtofferig voel: jaren "de sterke"moeten zijn, het smeermiddel om het gezin door te laten gaan en nu......ben ik met/voor mezelf bezig, krijg klachten, ga er wat aan doen, voelt allemaal zo raar.
Is vlgs haar allemaal normaal, laat maar slingeren en op een gegeven moment komt het wel in balans.
Echt, ik heb het al eens meer geschreven, wanneer stop je met redden? Als je voor jezelf gaat zorgen. (met behulp van)
Lieverds, jullie ook doen hoor.
De reclasering lijkt me ook goed, is toch nog steeds een soort opvang/begeleidtraject.
Ja, dat klopt wel, tegen wil en dank, jaren mezelf weggecijferd, constant met zoon in mn hoofd en dan ga en moet je voor jezelf gaan zorgen, maar mensen, hoe moet dat?
Ik weet wel een paar dingen, maar dan zal ik het ingesleten patroon van jaren moeten veranderen. (moeilijk)
Vanmorgen bij de therapeute geweest en kan het nu wat beter begrijpen dat ik me wat slachtofferig voel: jaren "de sterke"moeten zijn, het smeermiddel om het gezin door te laten gaan en nu......ben ik met/voor mezelf bezig, krijg klachten, ga er wat aan doen, voelt allemaal zo raar.
Is vlgs haar allemaal normaal, laat maar slingeren en op een gegeven moment komt het wel in balans.
Echt, ik heb het al eens meer geschreven, wanneer stop je met redden? Als je voor jezelf gaat zorgen. (met behulp van)
Lieverds, jullie ook doen hoor.
donderdag 26 februari 2009 om 21:38
Iris, dank je wel en jij ook een dikke knuffel. Ik ben overigens wel benieuwd wat jij en je zoon van de eis vinden.
Riet, je zit al jaren in dat patroon en dat is het echt niet makkelijk daarvan af te wijken. Inmiddels is het je ook vertrouwd en het nieuwe onbekende wordt als eng of beangstigend ervaren en dat kan zich uiten in meer lichamelijke klachten. Het heeft tijd nodig, maar je werkt er aan, onderkent het. En dat is het belangrijkste. Jij bent nu het belangrijkste!
Riet, je zit al jaren in dat patroon en dat is het echt niet makkelijk daarvan af te wijken. Inmiddels is het je ook vertrouwd en het nieuwe onbekende wordt als eng of beangstigend ervaren en dat kan zich uiten in meer lichamelijke klachten. Het heeft tijd nodig, maar je werkt er aan, onderkent het. En dat is het belangrijkste. Jij bent nu het belangrijkste!
vrijdag 27 februari 2009 om 00:40
Fijn Prada, dat je wat van je laat horen.
Lees het laatste stukje van Monissa maar eens, al die jaren die we geleefd hebben in angst en zorgen, het is inderdaad een gewoonte geworden, nu ook, zit ik weer zo laat achter de computer ondanks mn goede voornemens. Het is ook verschrikkelijk moeilijk om dat te doorbreken.
En je moet ook alleen maar meeschrijven als JIJ dat kan opbrengen, gelukkig zie je dat zelf in, maar soms kan het wel eens lucht geven.
Misschien vind je het ook wel moeilijk om toch dat stukje positieve van hem te erkennen. Dat is ook zo beangstigend, zo anders.
Was wat aan het zoeken en kwam nog onder loslaten een hele mooie site tegen(dewegvanhethart), waaronder ook tips die voor ons goed zijn.
@$#@ zoon heeft voor zn werk een autootje nodig, er gaan mensen weg waar hij mee meerijd. Enfin, hij kan de auto niet gewoon verzekeren omdat hij een rijontzegging heeft gehad en is aangewezen op een hele dure.
Wij hebben zn spaart(potje) altijd achter de hand gehouden(wist ie van) en nu zal het in 1 klap opgaan aan auto en verzekering, zit ik me weer druk over te maken natuurlijk, stom, moet ik niet doen, maar zo zie je wat een staart die rijontzegging heeft.
He lieverds van mij ook een dikke knuffel.
Lees het laatste stukje van Monissa maar eens, al die jaren die we geleefd hebben in angst en zorgen, het is inderdaad een gewoonte geworden, nu ook, zit ik weer zo laat achter de computer ondanks mn goede voornemens. Het is ook verschrikkelijk moeilijk om dat te doorbreken.
En je moet ook alleen maar meeschrijven als JIJ dat kan opbrengen, gelukkig zie je dat zelf in, maar soms kan het wel eens lucht geven.
Misschien vind je het ook wel moeilijk om toch dat stukje positieve van hem te erkennen. Dat is ook zo beangstigend, zo anders.
Was wat aan het zoeken en kwam nog onder loslaten een hele mooie site tegen(dewegvanhethart), waaronder ook tips die voor ons goed zijn.
@$#@ zoon heeft voor zn werk een autootje nodig, er gaan mensen weg waar hij mee meerijd. Enfin, hij kan de auto niet gewoon verzekeren omdat hij een rijontzegging heeft gehad en is aangewezen op een hele dure.
Wij hebben zn spaart(potje) altijd achter de hand gehouden(wist ie van) en nu zal het in 1 klap opgaan aan auto en verzekering, zit ik me weer druk over te maken natuurlijk, stom, moet ik niet doen, maar zo zie je wat een staart die rijontzegging heeft.
He lieverds van mij ook een dikke knuffel.
vrijdag 27 februari 2009 om 11:40
Lieve, dappere Iris, een compliment voor je rustige antwoord.
Heel goed dat je de keus aan hem laat en tegelijk het signaal afgeeft dat het niet het eind van de wereld is.
Natuurlijk is het confronterend, zeker als het zwart op wit staat en dan idd wat voor kant zal het op gaan?
Hoop echt dat je zoon het besef heeft om door te gaan, op de puinhopen weer wat op te bouwen, hoop ook dat het traject met de reclassering gauw zal starten.En ja, het IS je kind, maar met zn eigen leven en eigen keuzes, weet jij wat er bij die andere mensen afspeelt? Bij jullie is het nu toevallig openbaar, maar vergis je niet in de problemen die anderen ook hebben.
Ik denk juist dat sommige mensen met je mee zullen leven, dat ze dat niet zo gauw tegen je durven uitspreken
Ben gisteren nog laat naar bed gegaan (natuurlijk), vanmorgen al om half zes eruit, aan tafel zitten piekeren, toen heb ik een schriftje gepakt en eens alles van me afgeschreven en daar punten in gezet wat ik ga doen om beter voor mezelf te zorgen. Het zijn kleine stapjes, paar maanden geleden wilde ik meer, maar dat lukt me niet, nu klein beginnen.
Sterkte allemaal (en een knuffel)
Heel goed dat je de keus aan hem laat en tegelijk het signaal afgeeft dat het niet het eind van de wereld is.
Natuurlijk is het confronterend, zeker als het zwart op wit staat en dan idd wat voor kant zal het op gaan?
Hoop echt dat je zoon het besef heeft om door te gaan, op de puinhopen weer wat op te bouwen, hoop ook dat het traject met de reclassering gauw zal starten.En ja, het IS je kind, maar met zn eigen leven en eigen keuzes, weet jij wat er bij die andere mensen afspeelt? Bij jullie is het nu toevallig openbaar, maar vergis je niet in de problemen die anderen ook hebben.
Ik denk juist dat sommige mensen met je mee zullen leven, dat ze dat niet zo gauw tegen je durven uitspreken
Ben gisteren nog laat naar bed gegaan (natuurlijk), vanmorgen al om half zes eruit, aan tafel zitten piekeren, toen heb ik een schriftje gepakt en eens alles van me afgeschreven en daar punten in gezet wat ik ga doen om beter voor mezelf te zorgen. Het zijn kleine stapjes, paar maanden geleden wilde ik meer, maar dat lukt me niet, nu klein beginnen.
Sterkte allemaal (en een knuffel)