Relaties
alle pijlers
Partner met burnout
dinsdag 27 februari 2018 om 09:00
Gezien de veelal lompere reacties en niet constructief in gesprek gaan heb ik besloten dat dit niet de jusite plaats is om ervaringen te horen van mensen die in een soort gelijke situatie zitten.
Mensen die maar aannames doen terwijl ze nog NIETS weten dat helpt niet mee om mensen die een serieuze hulpvraag hebben op een positieve manier tot mogelijk andere inzichten te laten komen.
Dankjewel voor wie wel de moeite heeft genomen om vriendelijk en netjes en oprecht te reageren. Dat heb ik gewaardeerd.
Mensen die maar aannames doen terwijl ze nog NIETS weten dat helpt niet mee om mensen die een serieuze hulpvraag hebben op een positieve manier tot mogelijk andere inzichten te laten komen.
Dankjewel voor wie wel de moeite heeft genomen om vriendelijk en netjes en oprecht te reageren. Dat heb ik gewaardeerd.
anoniem_365269 wijzigde dit bericht op 27-02-2018 10:14
78.93% gewijzigd
dinsdag 27 februari 2018 om 10:15
Dankjewel voor je reactie. Hier kan ik oprecht wat mee. En denk dat dat ook voor nu een goede insteek kan zijn.lady79 schreef: ↑27-02-2018 10:04Ik snap je zorg en het siert je dat je die hebt. Tenslotte geef je om je partner. Maar de grootste valkuil is misschien wel dat je denkt dat wat jou heeft geholpen of helpt, voor hem ook zo is. En dat is vaak niet zo. Hier zijn we beiden door een diep dal gegaan. En ik kan je vertellen dat onze processen en wat geholpen heeft, totaal van elkaar verschillen. Vraag hem anders hoe je hem nu het beste kunt helpen. En uit anders gewoon je zorg. Zoiets als: ik vind het moeilijk je zo te zien. Kan ik iets voor je doen? Verder ook accepteren dat het zo is en dat het voorlopig geen feestje is bij jullie thuis.
Afzien zal het sowieso zijn maar proberen dat tot het minimum te beperken is natuurlijk erg fijn als dat gaat.
dinsdag 27 februari 2018 om 10:19
Als hij een burn out heeft, zal hij dat eerst zelf moeten zien en accepteren. Misschien houdt dat in dat hij er eerst nog dieper inzakt. Wil hij nog geen hulp, dan houdt het voorlopig op. Het moet vanuit hemzelf komen. In ieder geval geen druk opleggen.
En de vraag stellen waar hij behoefte aan heeft. Misschien heeft hij wel behoefte om met rust gelaten worden. Voor jezelf zou ik ervoor waken dat je zelf niet alle energie verliest dus doe leuke dingen zodat je wat afstand kan nemen.
En de vraag stellen waar hij behoefte aan heeft. Misschien heeft hij wel behoefte om met rust gelaten worden. Voor jezelf zou ik ervoor waken dat je zelf niet alle energie verliest dus doe leuke dingen zodat je wat afstand kan nemen.
dinsdag 27 februari 2018 om 10:21
Dankjewel. Zijn eigen pad wil ik ook dat hij bewandeld. Ik vertel hem ook niet welke stappen hij precies moet ondernemen.Fliefd schreef: ↑27-02-2018 09:51Hoe moeilijk ook. Hij moet zelf willen. Ik ben als kind en als volwassenen “gedwongen” geholpen. En dat helpt dus helemaal niet. Iedereen krijgt in zijn leven mindere periodes en we zijn ondertussen een beetje doorgeslagen in waar allemaal proffesionele hulp voor nodig is. Je bent jouw burn out nu ook op hem aan het projecteren. Maar hij is jou niet. Laat hem zijn eigen pad nemen. Er gewoon zijn voor je partner en diens keuzes werkt in de praktijk een stuk beter dan je mening opdringen. Bewaak wel je eigen grenzen. Ook al heeft hij een mindere periode, niet alles op jou laten af reageren of alles op jouw schouders laten rusten.
Mij wordt wel gevraagd hoe het bij mij is gegaan en hoe ik mijn traject heb doorlopen (door mijn partner).
Het enige wat ik voor hem hoop is dat hij hulp aanvaard om zijn hoofd weer rust te brengen. Ik vind een hoop van waar hij nu zit, maar heb daar nog nooit een mening over gegeven naar hem toe. Want ik weet dat hij dat zelf moet bedenken/oplossen. Dus dat is het niet.
dinsdag 27 februari 2018 om 10:24
dinsdag 27 februari 2018 om 10:28
Yep, dat gevoel heb ik ook. Denk dat TO zelf ook wel wat hulp kan gebruiken want ze reageert nu te overtrokken door meteen de vraag weg te halen.
dinsdag 27 februari 2018 om 12:24
Hier ook een partner met burn out gehad. In het begin had ik het niet goed in de gaten en probeerde ik hem juist te stimuleren/enthousiast te maken/een schop onder zijn kont te geven. Het werkte juist averechts en achteraf heeft hij mijn (goedbedoelde) pogingen juist als erg stressvol ervaren. Toen hij op een gegeven moment echt niets meer deed dan huilen en slapen ging er bij mij pas een kwartje vallen. Ik heb hem toen veel ruimte gegeven en veelaat begrip. Ook wat dingen uit zijn handen genomen (huishoudelijke taken etc). Toen nam hij zelf op een gegeven moment het initiatief om hulp te zoeken. Was wel een erg lange adem en heeft onze relatie ook echt moeilijk gemaakt.
dinsdag 27 februari 2018 om 12:28
Ik snap het wel to. Als je eenmaal het gevoel hebt aangevallen te worden schieten veel mensen in de verdediging. Jij nu ook (en geloof mij, ik ook wel eens hier). Ik als buitenstaanders lees geen nare reactie. Lees het later nog een keer. Of doe of het voor iemand anders is.
Ik snap je gevoel van willen helpen en de frustraties van een partner die niet (in jouw ogen) doet wat jij denkt dat het beste is. Wederom uit eigen ervaring.
Je lijkt me echt een betrokken lieve partner. Dat je hier komt vragen wat zou kunnen helpen is echt wel goed. Laat het even bezinken en kom dan rustig terug. Ze zijn hier zo slecht nog niet.
Ik snap je gevoel van willen helpen en de frustraties van een partner die niet (in jouw ogen) doet wat jij denkt dat het beste is. Wederom uit eigen ervaring.
Je lijkt me echt een betrokken lieve partner. Dat je hier komt vragen wat zou kunnen helpen is echt wel goed. Laat het even bezinken en kom dan rustig terug. Ze zijn hier zo slecht nog niet.
dinsdag 27 februari 2018 om 12:37
Lieve reactieFliefd schreef: ↑27-02-2018 12:28Ik snap het wel to. Als je eenmaal het gevoel hebt aangevallen te worden schieten veel mensen in de verdediging. Jij nu ook (en geloof mij, ik ook wel eens hier). Ik als buitenstaanders lees geen nare reactie. Lees het later nog een keer. Of doe of het voor iemand anders is.
Ik snap je gevoel van willen helpen en de frustraties van een partner die niet (in jouw ogen) doet wat jij denkt dat het beste is. Wederom uit eigen ervaring.
Je lijkt me echt een betrokken lieve partner. Dat je hier komt vragen wat zou kunnen helpen is echt wel goed. Laat het even bezinken en kom dan rustig terug. Ze zijn hier zo slecht nog niet.
dinsdag 27 februari 2018 om 20:20
Fliefd schreef: ↑27-02-2018 09:51Hoe moeilijk ook. Hij moet zelf willen. Ik ben als kind en als volwassenen “gedwongen” geholpen. En dat helpt dus helemaal niet. Iedereen krijgt in zijn leven mindere periodes en we zijn ondertussen een beetje doorgeslagen in waar allemaal proffesionele hulp voor nodig is. Je bent jouw burn out nu ook op hem aan het projecteren. Maar hij is jou niet. Laat hem zijn eigen pad nemen. Er gewoon zijn voor je partner en diens keuzes werkt in de praktijk een stuk beter dan je mening opdringen. Bewaak wel je eigen grenzen. Ook al heeft hij een mindere periode, niet alles op jou laten af reageren of alles op jouw schouders laten rusten.
!!!
dinsdag 27 februari 2018 om 20:23
Ja ik kan er persoonlijk slecht tegen als iemand zijn of haar zin niet krijgt en dergelijke teksten in de openingspost gaat plaatsen. Blegh, een en al minachting.
dinsdag 27 februari 2018 om 20:31
Bloody_Mary schreef: ↑27-02-2018 14:13Misschien heeft ie zijn burn out opgelopen door altijd maar op de tippen van zijn tenen te moeten lopen voor TO.
Zo makkelijk scoren dit.
dinsdag 27 februari 2018 om 20:36
Toen man een burnout had en vervolgens in een diepe depressie belandde was dat voor iedereen duidelijk. Nadat man naar de huisarts ging en vervolgens zich ziek moest melden en doorgestuurd werd naar de psychiater werd het een diagnose maar zijn gedrag veranderde niet.
Je gedraagt je echt niet anders als je diagnose bevestig wordt.
Je gedraagt je echt niet anders als je diagnose bevestig wordt.
dinsdag 27 februari 2018 om 20:41
Is er daarna wel iets gebeurd waardoor hij z'n gedrag ging veranderen? Iets wat de doorslag gaf?JustcallmeTuT schreef: ↑27-02-2018 20:36Toen man een burnout had en vervolgens in een diepe depressie belandde was dat voor iedereen duidelijk. Nadat man naar de huisarts ging en vervolgens zich ziek moest melden en doorgestuurd werd naar de psychiater werd het een diagnose maar zijn gedrag veranderde niet.
Je gedraagt je echt niet anders als je diagnose bevestig wordt.
dinsdag 27 februari 2018 om 20:53
Dat is inderdaad heel naar. Herken het van een aantal jaren geleden, wat was het accepteren zwaar.JustcallmeTuT schreef: ↑27-02-2018 20:46Hij moest zich van de huisarts ziek melden en wel per direct. Toen arts dat zei drong het gelukkig tot man door dat hij wel wilde functioneren maar het echt niet meer kon.
Heel confronterend verdrietg moment.