Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
maandag 12 maart 2018 om 11:21
Wees blij dat het kind ver weg woont.amaury schreef: ↑12-03-2018 11:11Hallo, mag ik meelezen?
Ben nog geen stiefmoeder, maar mijn vriend heeft een zoon uit een vorige relatie (7 jaar oud) en wij hebben samen woon en trouwplannen, dus ik zie mezelf als toekomstige stiefmoeder
Zijn zoon woont in een ander land en dat is heel moeilijk. Skypen, whatsappen, facetimen en bellen is niet hetzelfde en er is een soort leegte die mijn vriend voelt. Zoon komt misschien bij hem op vakantie (wij wonen nog niet samen), maar ik zal er ook vaak bij zijn en voor zoon zorgen.
Ikben zelf opgegroeid met een stiefvader die helaas een paar jaar geleden is overleden. In mijn geval was hij gewoon mijn vader en ik was closer met hem dan met mijn biologische vader waar ook bijna geen contact mee is/was.
Ik schrijf in de toekomst graag mee!
maandag 12 maart 2018 om 11:26
Nee, vandaar dat hij voor stelde om gewoon eens op de koffie te komen. Mijn kinderen (15, 18 en 20) weten dat ik iemand zie, maar hebben hem nog niet gezien. Zijn kinderen (5 en 9) weten dat papa niet altijd alleen gaat blijven, maar weten nog niet dat hij mij ziet
maandag 12 maart 2018 om 14:07
Ik ben erg voor omkoping en durf eerlijk te zeggen dat ik dankzij de Sparerib express een makkelijke ingang had bij de puberkinderen van mijn man. Ik bedoel: hij vindt het fijn dat ik er ben vanwege onze band en verliefdheid en natuurlijk mijn sprankelende persoonlijkheid en ravissant uiterlijk maar dat speelt niet echt een rol bij puberella's dus daar komen de zoet-zure spareribs met knoflookbrood om de hoek kijken.JustPeggy schreef: ↑12-03-2018 11:16Ik ben sinds een paar maanden aan het daten, met een wel heel erg leuke man. Nu heeft die man voorgesteld dat ik eens een keer vroeg in de avond koffie moet komen drinken, zodat zijn kinderen me al eens gezien hebben. Zijn kinderen zijn 10 jaar jonger dan mijn kinderen. Hoe gaat zoiets dan? Moet ik (zoals een vriendin voor stelde iets voor die kinderen mee nemen? Mijn gevoel zegt namelijk van niet, omdat het dan iets te veel beladen wordt en riekt naar 'omkoping'. Hoe deden jullie dat? Zo'n eerste ontmoeting?
Dus ik zou na het eten komen aanwaaien als ik jou was en een pot lekker ijs of iets anders lekkers meenemen. Omkoping hell yeah, maar daar is de mafia ook groot mee geworden dus het werkt wel. (En na een tijdje leren ze je persoonlijkheid waarderen en je humor en het feit dat je je best voor ze doet, maar dat is bij een eerste ontmoeting niet zo he!)
Wat eten we vanavond?
maandag 12 maart 2018 om 15:20
Ik wil ook graag aanhaken in dit topic.
Mijn vriend en ik LATten en dat zal de komende jaren zo blijven. Allebei hebben we pubers. Ik heb co-ouderschap met de vader van mijn kroost. De moeder van de kinderen van mijn vriend is niet in beeld (keus van moeder zelf) en hij heeft dus de volledige zorg voor zijn kinderen.
Mijn kroost had in het begin wat moeite met mijn vriend, maar op dit moment gaat het goed.
Zijn kinderen vonden mij vanaf het begin wel prima, als ik de berichten moet geloven
Vriend en ik hebben duidelijke afspraken gemaakt: niet bemoeien met de opvoeding van de kinderen van de ander en de regels van het huis waar we zijn, die gelden.
Door de omstandigheden qua werk en locaties van werk, school en huizen brengen we heel veel tijd met het hele spul bij elkaar door. Eten vaak met z'n allen, taxi-en elkaars kinderen naar sport en feestjes, dat soort dingen.
Zijn kinderen zijn makkelijker met eten en huishoudelijke klusjes dan die van mij, die van mij zijn dan weer makkelijker met school en afspraken m.b.t. hoe laat thuis en laten weten waar ze uithangen.
Gek genoeg kunnen zijn kinderen heel erg sterk reageren als ze vinden dat die van mij MIJ brutaal of slecht behandelen, en omgekeerd. Ze krijgen dan dus niet op hun kop van eigen vader/moeder en ook niet van stiefvader/-moeder, maar wel van stiefzussen/-broers. En daar zit ik geregeld met open mond naar te kijken. Zorgt ook af en toe voor flink wat wrijving tussen de kinderen onderling.
Maar al met al gaat het op dit moment heel aardig, al kan dat met zoveel hormonenbommetjes bij elkaar ook snel weer omslaan.
Mijn vriend en ik LATten en dat zal de komende jaren zo blijven. Allebei hebben we pubers. Ik heb co-ouderschap met de vader van mijn kroost. De moeder van de kinderen van mijn vriend is niet in beeld (keus van moeder zelf) en hij heeft dus de volledige zorg voor zijn kinderen.
Mijn kroost had in het begin wat moeite met mijn vriend, maar op dit moment gaat het goed.
Zijn kinderen vonden mij vanaf het begin wel prima, als ik de berichten moet geloven
Vriend en ik hebben duidelijke afspraken gemaakt: niet bemoeien met de opvoeding van de kinderen van de ander en de regels van het huis waar we zijn, die gelden.
Door de omstandigheden qua werk en locaties van werk, school en huizen brengen we heel veel tijd met het hele spul bij elkaar door. Eten vaak met z'n allen, taxi-en elkaars kinderen naar sport en feestjes, dat soort dingen.
Zijn kinderen zijn makkelijker met eten en huishoudelijke klusjes dan die van mij, die van mij zijn dan weer makkelijker met school en afspraken m.b.t. hoe laat thuis en laten weten waar ze uithangen.
Gek genoeg kunnen zijn kinderen heel erg sterk reageren als ze vinden dat die van mij MIJ brutaal of slecht behandelen, en omgekeerd. Ze krijgen dan dus niet op hun kop van eigen vader/moeder en ook niet van stiefvader/-moeder, maar wel van stiefzussen/-broers. En daar zit ik geregeld met open mond naar te kijken. Zorgt ook af en toe voor flink wat wrijving tussen de kinderen onderling.
Maar al met al gaat het op dit moment heel aardig, al kan dat met zoveel hormonenbommetjes bij elkaar ook snel weer omslaan.
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
maandag 12 maart 2018 om 15:32
Als ik dat gevoel van 'het kost me best veel energie om leuk en gezellig te 'doen'' blijf houden, wil ik het liefst weer gaan latten. Maar dat vindt vriend geen optie; wat hem betreft is de relatie dan voorbij. In mijn beleving werkt het als ik dat gevoel blijf houden niet op deze manier voor ons 3-en. Hij vertaalt het als dat ik niet accepteer dat hij een kind heeft. Ik voel me daardoor wel een beetje in een hoek gezet; zo van slikken of stikken.
maandag 12 maart 2018 om 15:39
Omkopen heb ik in het begin ook regelmatig gedaan. Werkte prima.makreel schreef: ↑12-03-2018 14:07Ik ben erg voor omkoping en durf eerlijk te zeggen dat ik dankzij de Sparerib express een makkelijke ingang had bij de puberkinderen van mijn man. Ik bedoel: hij vindt het fijn dat ik er ben vanwege onze band en verliefdheid en natuurlijk mijn sprankelende persoonlijkheid en ravissant uiterlijk maar dat speelt niet echt een rol bij puberella's dus daar komen de zoet-zure spareribs met knoflookbrood om de hoek kijken.
Dus ik zou na het eten komen aanwaaien als ik jou was en een pot lekker ijs of iets anders lekkers meenemen. Omkoping hell yeah, maar daar is de mafia ook groot mee geworden dus het werkt wel. (En na een tijdje leren ze je persoonlijkheid waarderen en je humor en het feit dat je je best voor ze doet, maar dat is bij een eerste ontmoeting niet zo he!)
Toen zijn dochter 15 was kwam ik in haar leven. (mijn kinderen waren jonger)
Ik vertelde tijdens een gesprekje bv. dat ik vond dat een rijbewijs bij de opvoeding hoorde en dat paps dat tegen die tijd gewoon moest betalen.
Daar scoorde ik punten mee en mijn man werd daar toen ze 18 was ook meteen aan herinnerd.
Ze hield en houdt veel van uiteten, dus ik stelde regelmatig voor om te gaan uiteten. ook als ik wist dat mijn man daar geen zin in had.
Samen zeurden we dan om te gaan. Heel gek, maar smeedde toch een band.
maandag 12 maart 2018 om 19:18
Tvp!
Ik woon niet samen, maar het scheelt er in de praktijk weinig aan. Vriend en ik zijn drie jaar bij elkaar en ik heb zijn kinderen (dochters van 8 en 10) ongeveer na een jaar ontmoet. Ze zijn zo'n beetje de helft van de tijd bij vader en ik maak ze dus veel mee. Het gaat over het algemeen heel goed, het zijn in de basis schatjes, maar ik loop toch wel eens tegen dingen aan.
Roffamina, jouw eerdere topic vond ik herkenbaar. Vriend is supervader, maar niet altijd even consequent. Ik wist in het begin niet goed hoe ik me moest gedragen tegenover de kinderen. Zelf geen kids en ik wilde het graag goed doen, maar wist niet waar te beginnen. Nu gaat dat wat beter. Ik ben veel relaxter geworden doordat ik inmiddels beter weet waar ik me wel en niet mee wil en kan bemoeien. Maar mijn vriend staat ook wel open voor commentaar, als iets mij opvalt. Dat bespreken we dan als de kinderen naar bed zijn of bij moeders. Hij vind het ook okee wanneer ik zelf ingrijp. Maar dat doe ik alleen wanneer nodig, als ze ruzie met elkaar maken bijvoorbeeld, of echt lopen te etteren.
Opmerkingen als 'hand voor je mond als je hoest' ed, zeg ik ook wel (niet met je mond vol praten of eten terug op je bord spugen, is bij ons merkwaardig genoeg een ding). Het helpt dat vriend daarin dezelfde opvattingen heeft, al zegt hij er minder snel wat van. Ik heb wel geleerd om dit soort dingen op een luchtige of vriendelijke toon te zeggen en uit te leggen waarom. Dan nemen ze het sneller aan. Het hielp mij ook om me te realiseren dat ik niet verantwoordelijk voor hun opvoeding ben, alleen maar een 'extraatje'. Dat maakt mij relaxter.
Roffamina, die uitspraak van je vriend over het niet accepteren van zijn dochter lees ik als dat er bij jullie onderling wat spanning op de relatie staat. Klopt dat? Het kan ook zijn dat hij een stap terug in jullie relatie opvat als een soort afwijzing van hemzelf, wat denk jij?
Ik woon niet samen, maar het scheelt er in de praktijk weinig aan. Vriend en ik zijn drie jaar bij elkaar en ik heb zijn kinderen (dochters van 8 en 10) ongeveer na een jaar ontmoet. Ze zijn zo'n beetje de helft van de tijd bij vader en ik maak ze dus veel mee. Het gaat over het algemeen heel goed, het zijn in de basis schatjes, maar ik loop toch wel eens tegen dingen aan.
Roffamina, jouw eerdere topic vond ik herkenbaar. Vriend is supervader, maar niet altijd even consequent. Ik wist in het begin niet goed hoe ik me moest gedragen tegenover de kinderen. Zelf geen kids en ik wilde het graag goed doen, maar wist niet waar te beginnen. Nu gaat dat wat beter. Ik ben veel relaxter geworden doordat ik inmiddels beter weet waar ik me wel en niet mee wil en kan bemoeien. Maar mijn vriend staat ook wel open voor commentaar, als iets mij opvalt. Dat bespreken we dan als de kinderen naar bed zijn of bij moeders. Hij vind het ook okee wanneer ik zelf ingrijp. Maar dat doe ik alleen wanneer nodig, als ze ruzie met elkaar maken bijvoorbeeld, of echt lopen te etteren.
Opmerkingen als 'hand voor je mond als je hoest' ed, zeg ik ook wel (niet met je mond vol praten of eten terug op je bord spugen, is bij ons merkwaardig genoeg een ding). Het helpt dat vriend daarin dezelfde opvattingen heeft, al zegt hij er minder snel wat van. Ik heb wel geleerd om dit soort dingen op een luchtige of vriendelijke toon te zeggen en uit te leggen waarom. Dan nemen ze het sneller aan. Het hielp mij ook om me te realiseren dat ik niet verantwoordelijk voor hun opvoeding ben, alleen maar een 'extraatje'. Dat maakt mij relaxter.
Roffamina, die uitspraak van je vriend over het niet accepteren van zijn dochter lees ik als dat er bij jullie onderling wat spanning op de relatie staat. Klopt dat? Het kan ook zijn dat hij een stap terug in jullie relatie opvat als een soort afwijzing van hemzelf, wat denk jij?
pluk de nacht
dinsdag 13 maart 2018 om 09:07
Klopt wat je zegt Annemariem. Meestal hebben we een super relatie MAAR ik kan een moment hebben dat het me zoveel energie kost om leuk, gezellig en spontaan te doen dat ik soort van kortsluiting krijg en me in mezelf terug trek. M'n vriend noemt me dan een soort standbeeld dat niet meer te bereiken is. Klopt ook wel, ik weet dan gewoon even niet meer hoe met de situatie om te gaan en ik heb dan echt geen zin meer om gezellig en vrolijk te doen. Het luik gaat dicht zeg maar. En het kan soms best even duren voordat íe weer open gaat. Dat zorgt voor heel veel spanning op onze relatie omdat m'n vriend dit totaal niet begrijpt. Stiefkind is toch immers zo lief en sociaal? Waarom gedraag ik me dan zo? Ja.... geen idee... Omdat ik gewoon even leeg ben...annemariem schreef: ↑12-03-2018 19:18Tvp!
Roffamina, die uitspraak van je vriend over het niet accepteren van zijn dochter lees ik als dat er bij jullie onderling wat spanning op de relatie staat. Klopt dat? Het kan ook zijn dat hij een stap terug in jullie relatie opvat als een soort afwijzing van hemzelf, wat denk jij?
dinsdag 13 maart 2018 om 09:37
dinsdag 13 maart 2018 om 13:55
Wat is er mis met bijvoorbeeld je kinderen en stiekinderen gewoon geld te geven ,en allemaal hetzelfde bedrag.Hadewychh schreef: ↑10-01-2018 09:11Dat andere kind is dat dan het jouwe of een samen? Maar dan nog, ik heb nooit besproken dat ik mijn kind iets wou kopen, ik doe dat gewoon. Krijg daar wel eens commentaar op van vriend maar dat kan me niet schelen. Mijn geld, mijn kind.
Maar in gewone gezinnen gebeurt het ook wel eens dat de ene meer krijgt dan de ander. Als tiener een scooter nodig heeft hoef je de ander toch geen gelijkwaardig kado te kopen? Het zal in de toekomst wel eens omgekeerd zijn.
Of de ene gaat een dure studierichting kiezen en de andere niet. Moet die dan gecompenseerd worden?
Is wel zo eerlijk vind ik.
Wij zien het mss anders , maar voor de kinderen kan het anders voelen, dat probeer ik er eigenlijk mee te zeggen.
donderdag 15 maart 2018 om 13:36
Ligt dat er niet heel erg aan waar het geld voor gebruikt wordt?Muurbloempje75 schreef: ↑13-03-2018 13:55Wat is er mis met bijvoorbeeld je kinderen en stiekinderen gewoon geld te geven ,en allemaal hetzelfde bedrag.
Is wel zo eerlijk vind ik.
Wij zien het mss anders , maar voor de kinderen kan het anders voelen, dat probeer ik er eigenlijk mee te zeggen.
Hier zit er een redelijk gat in leeftijd tussen bonus en bio (gebruik die woorden niet graag maar dat geeft het even het beste weer) maar ik kan me wel indenken dat als dat gat minder groot was geweest ik niet iedere euro die ik aan mijn bio kids geef met man samen ook aan bonus zou moeten geven. Zwart wit gezegd zij kreeg en krijgt bij haar moeder ook dan zou zij dus alles misschien wel dubbelop krijgen.
Om dan maar meteen op geld, en spullen door te gaan, hoe zien jullie als stiefmoeders dat als het op een erfenis aankomt?
De meeste zullen gaan voor rechtvaardig en eerlijk verdelen maar hier kan je gerust eerlijk zijn toch, dus wat zegt jullie gevoel daar over? Ik vind dat best wel een lastige merk ik aan mezelf..
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...
donderdag 15 maart 2018 om 16:32
Heel simpel; mijn kind erft van mij en zijn vader, de stiefkinderen van hun moeder en vader. Mochten we 20 jaar verder zijn en ze zijn gehecht aan bepaalde spullen van mij, kunnen we daar nog een over hebben.meisjeviva33 schreef: ↑15-03-2018 13:36Ligt dat er niet heel erg aan waar het geld voor gebruikt wordt?
Hier zit er een redelijk gat in leeftijd tussen bonus en bio (gebruik die woorden niet graag maar dat geeft het even het beste weer) maar ik kan me wel indenken dat als dat gat minder groot was geweest ik niet iedere euro die ik aan mijn bio kids geef met man samen ook aan bonus zou moeten geven. Zwart wit gezegd zij kreeg en krijgt bij haar moeder ook dan zou zij dus alles misschien wel dubbelop krijgen.
Om dan maar meteen op geld, en spullen door te gaan, hoe zien jullie als stiefmoeders dat als het op een erfenis aankomt?
De meeste zullen gaan voor rechtvaardig en eerlijk verdelen maar hier kan je gerust eerlijk zijn toch, dus wat zegt jullie gevoel daar over? Ik vind dat best wel een lastige merk ik aan mezelf..
draak2016 wijzigde dit bericht op 16-03-2018 14:08
Reden: overbodig
Reden: overbodig
5.47% gewijzigd
donderdag 15 maart 2018 om 18:21
koko67 schreef: ↑12-03-2018 15:39Omkopen heb ik in het begin ook regelmatig gedaan. Werkte prima.
Toen zijn dochter 15 was kwam ik in haar leven. (mijn kinderen waren jonger)
Ik vertelde tijdens een gesprekje bv. dat ik vond dat een rijbewijs bij de opvoeding hoorde en dat paps dat tegen die tijd gewoon moest betalen.
Daar scoorde ik punten mee en mijn man werd daar toen ze 18 was ook meteen aan herinnerd.
Ze hield en houdt veel van uiteten, dus ik stelde regelmatig voor om te gaan uiteten. ook als ik wist dat mijn man daar geen zin in had.
Samen zeurden we dan om te gaan. Heel gek, maar smeedde toch een band.
Wel jammer dat het je niet gelukt is om ze gewoon met je eigen persoonlijkheid voor je te winnen. Meestal zijn het wat onzekere vrouwen die hun kinderen omkopen met ongezond eten of snoep.
donderdag 15 maart 2018 om 18:39
Ik denk echt dat je meer je eigen gang moet gaan als ze er zijn. Het zijn zijn kinderen en niet de jouwe. Hij voedt ze op en is daar verantwoordelijk voor, samen met ex. Niet jij. Dus je hoeft eigenlijk in principe alleen maar gezellig te wezen wanneer je ze even ziet en daarna vervolg je je eigen weg weer of waar je op dat moment mee bezig was. Je haalt eens wat lekkere douchegel of andere spulletjes voor ze in huis en zorgt een beetje voor ze wanneer het uitkomt. En verder spreek je ondertussen lekker met vriendinnen af of gaat een weekend weg of uit met een groep vrienden op de momenten dat zij er dat weekend zijn. Vaders wil toch graag zijn tijd aan ze besteden wanneer ze er zijn en dat is helemaal logisch, maar dat kan hij echt heel prima zelf. Je hoeft je niet verantwoordelijk voor hem te voelen.Roffamina schreef: ↑12-03-2018 15:32Als ik dat gevoel van 'het kost me best veel energie om leuk en gezellig te 'doen'' blijf houden, wil ik het liefst weer gaan latten. Maar dat vindt vriend geen optie; wat hem betreft is de relatie dan voorbij. In mijn beleving werkt het als ik dat gevoel blijf houden niet op deze manier voor ons 3-en. Hij vertaalt het als dat ik niet accepteer dat hij een kind heeft. Ik voel me daardoor wel een beetje in een hoek gezet; zo van slikken of stikken.
donderdag 15 maart 2018 om 18:46
Mag ik ook meeschrijven?
Eerste dochter van mijn vriend (vanaf augustus man) woont bij ons na een uithuisplaatsing bij moeder.
De nodige trauma's en hechtingsproblemen dus.. Het is allemaal best een uitdaging.
Op de vraag van meisjeviva33:
Wij hebben ook een zoontje van ons beiden. Ze erven allebei van ons allebei en stiefdochter dan natuurlijk ook van haar moeder.
Maar in onze situatie is het misschien wel een ander verhaal omdat ze altijd bij ons woont.
Eerste dochter van mijn vriend (vanaf augustus man) woont bij ons na een uithuisplaatsing bij moeder.
De nodige trauma's en hechtingsproblemen dus.. Het is allemaal best een uitdaging.
Op de vraag van meisjeviva33:
Wij hebben ook een zoontje van ons beiden. Ze erven allebei van ons allebei en stiefdochter dan natuurlijk ook van haar moeder.
Maar in onze situatie is het misschien wel een ander verhaal omdat ze altijd bij ons woont.
donderdag 15 maart 2018 om 18:52
Hij klinkt niet echt empatischRoffamina schreef: ↑13-03-2018 09:07Klopt wat je zegt Annemariem. Meestal hebben we een super relatie MAAR ik kan een moment hebben dat het me zoveel energie kost om leuk, gezellig en spontaan te doen dat ik soort van kortsluiting krijg en me in mezelf terug trek. M'n vriend noemt me dan een soort standbeeld dat niet meer te bereiken is. Klopt ook wel, ik weet dan gewoon even niet meer hoe met de situatie om te gaan en ik heb dan echt geen zin meer om gezellig en vrolijk te doen. Het luik gaat dicht zeg maar. En het kan soms best even duren voordat íe weer open gaat. Dat zorgt voor heel veel spanning op onze relatie omdat m'n vriend dit totaal niet begrijpt. Stiefkind is toch immers zo lief en sociaal? Waarom gedraag ik me dan zo? Ja.... geen idee... Omdat ik gewoon even leeg ben...
donderdag 15 maart 2018 om 19:34
donderdag 15 maart 2018 om 19:56
Ik lees nog eens je reacties door Hoezoos, en zie nu pas dat je jezelf volledig tegenspreekt.
Met bovenstaande adviseer je namelijk zelf omkopen.
Hips, hopsakee en pierlala.
donderdag 15 maart 2018 om 20:15
Ja jammer hè. Ik heb totaal geen persoonlijkheid en ben inderdaad vreselijk onzeker.
Wat goed dat je me zo doorhebt.
donderdag 15 maart 2018 om 21:24
Hebben jullie tips? Dochter van man speelt man en haar moeder tegen elkaar uit momenteel. Kleine dingen als brood op school niet opeten en zeggen dat ze niet mocht kiezen. Bij moeder zeggen dat ze zichzelf in slaap huilt hier, terwijl dat niet zo is etc.
Zijn ex wil kinderpsycholoog inschakelen. Dit vinden wij een goed plan trouwens, maar gaan er wel van uit dat moeder niet bij de gesprekken aanwezig is om het behulpzaam te laten zijn.
Wij denken dat ze nu gewoon beseft dat het voor haar anders is als bij vriendinnetjes waarvan de ouders wel samen zijn.
Zijn ex wil kinderpsycholoog inschakelen. Dit vinden wij een goed plan trouwens, maar gaan er wel van uit dat moeder niet bij de gesprekken aanwezig is om het behulpzaam te laten zijn.
Wij denken dat ze nu gewoon beseft dat het voor haar anders is als bij vriendinnetjes waarvan de ouders wel samen zijn.
