Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
donderdag 15 maart 2018 om 21:51
Volgens mij doen alle kinderen dat in meer of minder mate, ook als de ouders nog wel bij elkaar zijn.
Als het kan is het juist nu zaak om als vader en moeder (en jij dan eventueel als stiefmoeder) op 1 lijn te gaan zitten.
Dus ik stel voor als het mogelijk is en moeder is een beetje chill, een gesprek waarin dit gedrag benoemd wordt.
Doen we hier ook als we het merken. Jij zegt a tegen papa maar wij deden b vanmorgen hoe zit dat?
(En dan blijkt meestal dat ze of heus salami gekozen had maar toen het er al op zat toch ham wilde, dikke doei. Of Choco pasta wilde terwijl wij zoet beleg alleen in het weekend doen. Om bij je voorbeeld te blijven. Ze heeft het dan wel echt beleefd als zijnde geen keuze).
Als het kan is het juist nu zaak om als vader en moeder (en jij dan eventueel als stiefmoeder) op 1 lijn te gaan zitten.
Dus ik stel voor als het mogelijk is en moeder is een beetje chill, een gesprek waarin dit gedrag benoemd wordt.
Doen we hier ook als we het merken. Jij zegt a tegen papa maar wij deden b vanmorgen hoe zit dat?
(En dan blijkt meestal dat ze of heus salami gekozen had maar toen het er al op zat toch ham wilde, dikke doei. Of Choco pasta wilde terwijl wij zoet beleg alleen in het weekend doen. Om bij je voorbeeld te blijven. Ze heeft het dan wel echt beleefd als zijnde geen keuze).
vrijdag 16 maart 2018 om 00:05
Echt waar, eet jij douchegel op??
Een beetje voor stiefkinderen zorgen wanneer je thuis bent is iets heel anders dan kinderen bij de eerste ontmoeting omkopen met fastfood om ze op je hand te krijgen.
vrijdag 16 maart 2018 om 08:05
Je schrijft dat je als stiefmoeder veel je eigen pad moet kiezen, maar af en toe wat leuks en lekkers voor ze moet kopen. Je gebruikt de (gekochte) douchegel dan toch ook als aanvulling op je stralende persoonlijkheid?
Zie niet in waarom dat anders is dan een avondmaaltijd aanbieden die favoriet is.
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 16 maart 2018 om 08:07
Sterker nog, ik vond het best een goede tip! Aan de hand van deze reacties heb ik dit weekend een uitje gepland met m'n stiefdochter. Lekker samen eten bij de Mac.
Het is al lastig zat om aan elkaar te wennen, hoe goed je ook je best doet. Daar mag best wat lijmmiddel tussen.
Het is al lastig zat om aan elkaar te wennen, hoe goed je ook je best doet. Daar mag best wat lijmmiddel tussen.
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 16 maart 2018 om 08:13
Het is wel triest dat jij het verschil niet begrijpt tussen een situatie van samenwonen met een stiefkind, hier een band mee hebben en deze verzorgen en er een beetje lief voor zijnMerl0t schreef: ↑16-03-2018 08:05Je schrijft dat je als stiefmoeder veel je eigen pad moet kiezen, maar af en toe wat leuks en lekkers voor ze moet kopen. Je gebruikt de (gekochte) douchegel dan toch ook als aanvulling op je stralende persoonlijkheid?
Zie niet in waarom dat anders is dan een avondmaaltijd aanbieden die favoriet is.
Versus bewust Sparerib-Express-fastfood bestellen op een eerste date met de kinderen van je nieuwe vriend om te slijmen.
vrijdag 16 maart 2018 om 08:20
Alstublieft, zeg.hoezoos schreef: ↑16-03-2018 08:13Het is wel triest dat jij het verschil niet begrijpt tussen een situatie van samenwonen met een stiefkind, hier een band mee hebben en deze verzorgen en er een beetje lief voor zijn
Versus bewust Sparerib-Express-fastfood bestellen op een eerste date met de kinderen van je nieuwe vriend om te slijmen.
Feitelijk tracht iedere ouder toch op één of andere manier een band op te bouwen met de stiefkinderen; uiteindelijk is hun acceptatie primordiaal voor het slagen van de relatie.
vrijdag 16 maart 2018 om 08:22
Je trekt zaken uit z'n verband. Ik lees iemand die een vraag stelt voor een eerste ontmoeting. En ik lees een ander die schrijft dat ze in het begin wat vaker de interesse van de puber volgde (met wie ze moet leren samenleven). Als die interesse fast-food is.. Ach. Het zal vast niet dagelijks zijn, denk ik zo.hoezoos schreef: ↑16-03-2018 08:13Het is wel triest dat jij het verschil niet begrijpt tussen een situatie van samenwonen met een stiefkind, hier een band mee hebben en deze verzorgen en er een beetje lief voor zijn
Versus bewust Sparerib-Express-fastfood bestellen op een eerste date met de kinderen van je nieuwe vriend om te slijmen.
Ik verwonder me meer over je veroordelende houding. Nu ook weer naar mij.
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 16 maart 2018 om 08:24
De vraag is alleen of je kinderen bewust met dit soort super-ongezonde kankerveroorzakers moet volstoppen. Alleen maar omdat je aan jezelf denkt.Merl0t schreef: ↑16-03-2018 08:07Sterker nog, ik vond het best een goede tip! Aan de hand van deze reacties heb ik dit weekend een uitje gepland met m'n stiefdochter. Lekker samen eten bij de Mac.
Het is al lastig zat om aan elkaar te wennen, hoe goed je ook je best doet. Daar mag best wat lijmmiddel tussen.
vrijdag 16 maart 2018 om 13:06
vrijdag 16 maart 2018 om 13:39
Moeder is niet heel chill. Maar dingen als boterhammen worden al besproken. Gisteren wel mededeling van haar over psycholoog maar door de regels heen kon je duidelijk lezen dat ze daar thuis alles goed doen in hun ogen en wij niet. Moeder zal eigen fouten nooit zien.iverna88 schreef: ↑15-03-2018 21:51Volgens mij doen alle kinderen dat in meer of minder mate, ook als de ouders nog wel bij elkaar zijn.
Als het kan is het juist nu zaak om als vader en moeder (en jij dan eventueel als stiefmoeder) op 1 lijn te gaan zitten.
Dus ik stel voor als het mogelijk is en moeder is een beetje chill, een gesprek waarin dit gedrag benoemd wordt.
Doen we hier ook als we het merken. Jij zegt a tegen papa maar wij deden b vanmorgen hoe zit dat?
(En dan blijkt meestal dat ze of heus salami gekozen had maar toen het er al op zat toch ham wilde, dikke doei. Of Choco pasta wilde terwijl wij zoet beleg alleen in het weekend doen. Om bij je voorbeeld te blijven. Ze heeft het dan wel echt beleefd als zijnde geen keuze).
(Wij stelden psycholoog 2 jaar geleden al voor maar toen wilde ze er niks van weten)
vrijdag 16 maart 2018 om 16:13
Ja ik hoopdat haar huisarts ook naar zoiets zal verwijzen. En dat moeder wel beseft dat dochter die gesprekken zonder haar moet doen omdat je anders niet tot de kern komt.
dochter heeft hier het eerste jaar alleen therapie gehad. Nu pas ouder-kind therapie ivm met de hechting. Maar in eerste instantie gaat kind alleen.
maandag 26 maart 2018 om 21:23
Afgelopen week iets meegemaakt waar ik niet goed raad mee wist en maar een beetje schaapachtig bij geglimlacht heb. Is nu achteraf ook te laat om nog iets te doen/zeggen denk ik, maar ben wel benieuwd naar jullie meningen:
Was met dochter (15) van vriend naar de gyn. Meisje wilde pa niet mee hebben en moeder is niet in het land. Ik ben al eerder met haar naar dergelijke afspraken geweest en ik vind het fijn dat ze me zo vertrouwt. Ik stel mezelf altijd voor als de vriendin van de vader van, niet als stiefmoeder.
Gesprek met arts ging op zich heel fijn, meisje voelde zich op haar gemak en ik heb af en toe het gesprek een duwtje gegeven in de richting waar zij en ik het samen al over gehad hadden.
Tot de arts ineens iets zei in de trant van "anders moet je het daar over een poosje nog maar eens met je moeder over hebben" en keek daarbij naar mij. Nou goed, dat kan, zo'n verspreking.
Maar die laten volgen door "nou ja, dat is ze niet, maar laten we haar maar wel je moeder noemen, toch?" en daarbij naar het meisje kijkend. Die "ja hoor, is goed" er uit flapte.
Meisje hééft een moeder. Die niet in beeld is maar dat weet die arts niet. Meisje heeft wel contact met haar moeder maar dat gaat moeizaam en is breekbaar. Zoiets kan zo'n arts toch niet maken, om dat te zeggen, meisje zo voor het blok te zetten? Meisje heeft er tegen mij niets over gezegd, ik ook niet tegen haar. Ze doet niet anders tegen me, zelfde vertrouwensband lijkt er nog gewoon te zijn. Maar had IK iets moeten zeggen tegen die arts?
Was met dochter (15) van vriend naar de gyn. Meisje wilde pa niet mee hebben en moeder is niet in het land. Ik ben al eerder met haar naar dergelijke afspraken geweest en ik vind het fijn dat ze me zo vertrouwt. Ik stel mezelf altijd voor als de vriendin van de vader van, niet als stiefmoeder.
Gesprek met arts ging op zich heel fijn, meisje voelde zich op haar gemak en ik heb af en toe het gesprek een duwtje gegeven in de richting waar zij en ik het samen al over gehad hadden.
Tot de arts ineens iets zei in de trant van "anders moet je het daar over een poosje nog maar eens met je moeder over hebben" en keek daarbij naar mij. Nou goed, dat kan, zo'n verspreking.
Maar die laten volgen door "nou ja, dat is ze niet, maar laten we haar maar wel je moeder noemen, toch?" en daarbij naar het meisje kijkend. Die "ja hoor, is goed" er uit flapte.
Meisje hééft een moeder. Die niet in beeld is maar dat weet die arts niet. Meisje heeft wel contact met haar moeder maar dat gaat moeizaam en is breekbaar. Zoiets kan zo'n arts toch niet maken, om dat te zeggen, meisje zo voor het blok te zetten? Meisje heeft er tegen mij niets over gezegd, ik ook niet tegen haar. Ze doet niet anders tegen me, zelfde vertrouwensband lijkt er nog gewoon te zijn. Maar had IK iets moeten zeggen tegen die arts?
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
maandag 26 maart 2018 om 21:31
Overigens is het niet zo dat ik die "titel" van stiefmoeder niet wil hebben of zo, maar de kinderen hebben zelf bij pa aangegeven het zo fijn te vinden dat ik die titel niet opeis maar gewoon "gewoon" tegen ze doe. En ik ben van mening dat die band ook moet groeien en dat daar geen tijd voor staat. De band zoals die is, is fijn. En da's een mooi vertrekpunt. Het is aan de kinderen om me die titel te verlenen, vind ik. En tot het zover is ben ik "slechts" de vriendin van pa, wat ik helemaal prima vind.
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
dinsdag 27 maart 2018 om 08:59
Als ik met mijn vriend en zijn dochter van 6 op pad ben en iemand zegt of vraagt iets aan haar en men noemt mij dan de mama, dan kijken wij elkaar met een knipoog aan. Wij weten wel hoe het zit he, zeggen we dan tegen mekaar.
Ik ben ook gewoon de vriendin van papa en ze noemt mij ook gewoon bij mijn voornaam.
Ik denk dat, zeker gezien de leeftijd van jouw stiefkind, ze hier niet eens zo bewust bij stilstaat als jij.
Dat die gyn zo'n verspreking maakt vind ik niet eens zo heel gek.
Ik ben ook gewoon de vriendin van papa en ze noemt mij ook gewoon bij mijn voornaam.
Ik denk dat, zeker gezien de leeftijd van jouw stiefkind, ze hier niet eens zo bewust bij stilstaat als jij.
Dat die gyn zo'n verspreking maakt vind ik niet eens zo heel gek.
dinsdag 27 maart 2018 om 14:10
Ik probeer me een beetje in te lezen en merk bij mezelf dat ik altijd dacht dat oudere stiefkinderen makkelijker zouden zijn in de omgang. In een eerdere relatie met jongere stiefkinderen (rond de 5 jaar) vond ik het allemaal moeilijk en lastig, nu ben ik gezegend met 3 volwassen exemplaren waar ik continue door wordt uitgekotst.
De laatste dagen zitten de tranen me hoog en probeer ik een oplossing te vinden, maar aan de andere kant heb ik dus ook zoiets van: graag of niet, het kost me teveel energie al die boosheid die zij op ons richten. Gelukkig zijn mijn man en ik één en zal hij altijd voor me opkomen, maar ik wordt er zo ongelofelijk verdrietig van.... Dat wilde ik gewoon even kwijt...
De laatste dagen zitten de tranen me hoog en probeer ik een oplossing te vinden, maar aan de andere kant heb ik dus ook zoiets van: graag of niet, het kost me teveel energie al die boosheid die zij op ons richten. Gelukkig zijn mijn man en ik één en zal hij altijd voor me opkomen, maar ik wordt er zo ongelofelijk verdrietig van.... Dat wilde ik gewoon even kwijt...
woensdag 28 maart 2018 om 14:33
Ouder is inderdaad niet per definitie makkelijker zelfs niet als ze ouder zijn en je ze al van jongs af aan hebt meegemaakt.
Ach ja ik denk dat elke leeftijd zijn issues meebrengt en je er maar het beste van mot maken. Het scheelt inderdaad al heel veel als je wel met partner op 1lijn zit
Ach ja ik denk dat elke leeftijd zijn issues meebrengt en je er maar het beste van mot maken. Het scheelt inderdaad al heel veel als je wel met partner op 1lijn zit
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...
woensdag 28 maart 2018 om 17:39
Ik denk dat dit misschien juist het probleem is. Mijn vader koos zijn vriendin op momenten boven zijn kinderen, en geloof me: Dat doet pijn.Do71 schreef: ↑27-03-2018 14:10
De laatste dagen zitten de tranen me hoog en probeer ik een oplossing te vinden, maar aan de andere kant heb ik dus ook zoiets van: graag of niet, het kost me teveel energie al die boosheid die zij op ons richten. Gelukkig zijn mijn man en ik één en zal hij altijd voor me opkomen, maar ik wordt er zo ongelofelijk verdrietig van.... Dat wilde ik gewoon even kwijt...
Ik denk dat je man het gesprek met de kinderen aan moet gaan en naar ze luisteren.
donderdag 29 maart 2018 om 12:12
Ben ik met je eens! Ik heb alleen niet het gevoel dat hij dat doet. Hij is er altijd voor ze, is echt een superlieve man en staat altijd voor ze klaar.
Ik heb een balletje opgegooid en ga proberen om iedereen eens bij elkaar te krijgen. Laat ze dan maar vertellen wat er aan de hand is en laten we het dan proberen op te lossen...
donderdag 29 maart 2018 om 12:53
Ik zou dit wel in eerste instantie laten doen door je man en zonder jou. Denk dat ze dan vrijer zijn in wat ze zullen zeggen.Do71 schreef: ↑29-03-2018 12:12Ben ik met je eens! Ik heb alleen niet het gevoel dat hij dat doet. Hij is er altijd voor ze, is echt een superlieve man en staat altijd voor ze klaar.
Ik heb een balletje opgegooid en ga proberen om iedereen eens bij elkaar te krijgen. Laat ze dan maar vertellen wat er aan de hand is en laten we het dan proberen op te lossen...
