Ik zit vast.

Hoi allemaal,

Omwille van dit topic heb ik even een ander account aangemaakt. De kans dat ik herkend word, loop ik liever even niet.

Het gaat om meerdere redenen al een tijdje niet zo goed met me. Ik kan er gelukkig met een aantal lieve mensen om mij heen over praten, maar eigenlijk heb ik ook behoefte aan jullie objectieve advies in de hoop dat ik binnenkort het zelfvertrouwen zal hebben om een aantal belangrijke beslissingen te kunnen nemen. Ik zal proberen om de situatie zo kort en duidelijk mogelijk neer te zetten.

Bijna 4 jaar geleden heb ik mijn huidige vriend leren kennen. Ik was net een half jaar weg bij mijn ex en woonde op dat moment bij mijn ouders, maar had wel net de sleutel van mijn nieuwe appartement gekregen. Mijn vriend was op dat moment bezig met het kopen van een eengezinswoning in zijn woonplaats 55 km verderop. We zagen elkaar ongeveer 2 a 3 keer per week en waren ontzettend verliefd. We luisterden vaak naar dezelfde muziek, spelen allebei een instrument en speelden dus ook samen, gingen vaak op stap en hadden echt het gevoel dat we voor elkaar gemaakt waren. Na een jaar hadden we het over samenwonen en aangezien hij een groter huis had en ik maar een appartementje, waren we het al gauw eens dat ik mijn huis te koop zou zetten. Een half jaar later is het verkocht, een aantal weken nadat we erachter kwamen dat ik zwanger was. Gezien mijn medische voorgeschiedenis was het totaal onverwacht en zeker niet gepland. Na veel wikken en wegen hebben we er voor gekozen om er helemaal voor te gaan. Hij was trots om jong vader te worden en ik had er vertrouwen in dat ik aan het idee zou wennen en dat hij een goede vader zou zijn.

Helaas ontstonden toen de problemen. Het werd voor mij duidelijk dat wij elkaar in die anderhalf jaar tijd nog helemaal niet genoeg hadden leren kennen. Tijdens mijn zwangerschap ging hij steeds vaker feesten en drugs gebruiken, iets wat ik niet van hem gewend was. Vooral dat laatste vond ik verschrikkelijk. Ik vond dat hij daarmee te veel risico's nam met het oog op ons kindje en eerlijk gezegd schaamde ik me voor hem. We spraken een laatste feestje af in de zevende maand van mijn zwangerschap. Helaas een maand later is hij nog een keer naar een feest gegaan en kwam helemaal high thuis. Ook zou hij de laatste weken niet meer te veel drinken, maar kwam toch in week 37 nog een keer straalbezopen thuis. Ik was erg teleurgesteld en eigenlijk is mijn vertrouwen in hem gedurende de zwangerschap erg beschadigd. Ook communiceerden we steeds slechter met elkaar.

Toen ik zwanger raakte had hij beloofd te stoppen met drugs, zodra ons kindje geboren is. Daar is hij echter op terug gekomen en is gewoon doorgegaan met feesten. Een aantal maanden geleden is de bom feitelijk gebarsten. We hadden zo ontzettend veel ruzie en lijken ontzettend uit elkaar gegroeid te zijn. In zijn ogen ben ik een overbezorgde moeder en een zeikerd geworden. En voor mij voelt het alsof ik mijn eigen vriend niet kan vertrouwen en er min of meer alleen voor sta. We hebben toen een time-out ingelast: hij bleef in zijn huis en ik ging naar mijn ouders 55 km verderop samen met de kleine.

Gedurende die time-out gebeurde er iets wat mijn leven totaal op zijn kop heeft gezet. Vlak voor kerst ontdekten we zeer onverwacht dat mijn moeder ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft. Emotioneel gezien komt dit als een enorme klap. Mijn band met mijn moeder is erg goed en ik kan me echt nog geen leven zonder haar voorstellen. Ze is nog veel te jong (nog geen 60). Een aantal jaar geleden zijn we ook mijn broertje al kwijt geraakt en ik ben sindsdien het enige kind.

Ik ben toen uit noodzaak snel terug verhuisd naar mijn vriend. Mijn ouders konden vanaf dat moment namelijk niet meer op de kleine passen op mijn 3 werkdagen en ik woonde bij hun te ver weg van het kinderdagverblijf waar ons kind normaal naar toe gaat.

Vanaf dat moment probeerden we er wel weer het beste van te maken, maar inmiddels kom ik tot de conclusie dat het zo niet langer gaat werken. Ik zit erg slecht in mijn vel. Ik ben erg bezorgd over mijn moeder en zo bang om haar kwijt te gaan raken. Maar ook heb ik veel stress over onze relatie. Hij wil dat ik positief ben en opgewekt ("zoals vroeger"), maar ik voel me hiervoor veel te gedeprimeerd. We maken veel ruzie over het feit dat hij vaak de hort op is, dat ik ongezellig ben, ik overbezorgd, hij onverantwoordelijk, ik geen vertrouwen meer heb in onze relatie etc. Eigenlijk overal over. Hij wil graag zand over het verleden en de draad weer op pakken, maar ik vraag me af of ik die deur echt nog een keer wil (of kan) open zetten. Aan de andere kant ben ik ook bang voor de consequenties als we uit elkaar gaan. In dat geval wil ik graag met de kleine terug naar mijn oude omgeving, met mijn eigen vrienden en vriendinnen in de buurt. In eerste instantie bij mn ouders en snel zoeken naar een eigen plekje en een goede omgangsregeling met mn vriend. Ik vind de band tussen vader en kind heel belangrijk en wil die niet in de weg staan. Hij heeft al laten weten dat hij wil dat we hier in het dorp blijven in dat geval, maar ik zie dat helemaal niet zitten, omdat ik hier geen sociaal vangnet heb. We hebben gezamenlijk gezag.

Relatietherapie hebben we al geprobeerd, maar heeft weinig opgeleverd omdat hij hij daar vroegtijdig mee wilde stoppen. Vond het geldklopperij en denkt dat we er zelf wel uitkomen.

Het is een lang verhaal geworden. Ik hoop dat jullie advies hebben over wat ik moet doen, want ik voel mezelf op dit moment zo rot dat ik niet in staat ben om beslissingen te nemen en bang ben.

feow schreef: ↑

16-03-2018 18:55

Serieuze vraag:

Heb jij al eens gekeken wat het met jou/jullie doet als jij wat meer de hort op gaat?
Hoeft niet te zijn om te feesten, kan ook wat anders zijn.

Het leest nu alsof jullie in elkaar de eigenschappen waar jullie problemen door krijgen versterken. (Overdreven gesteld: Jij moet zorgen want hij doet het niet genoeg. Hij hoeft niet te zorgen, want jij doet het al. Hij vlucht het huis uit voor gezelligheid en komt thuis waar het ongezellig is omdat hij al weer weg was.)

Als ik het aangeef mag ik op zich ook gewoon weg. En dat doe ik ook wel eens hoor! Daar is dan ook wel ruimte voor. Het is gewoon duidelijk dat hij inmiddels niet meer zo graag iets met mij gaat doen, maar liever iets plant met zijn vrienden. Dat ik minder gezellig ben thuis, dat is gewoon ook waar. Er hangt zoveel spanning thuis, ik voel zoveel boosheid, teleurstelling, verdriet: dat kan ik echt niet verbergen. Ik ben echt veranderd in een zeur en als ik eerlijk ben kan hij het in mijn ogen ook eigenlijk niet meer goed doen. Ik ben helemaal niet blij met de persoon die ik thuis ben. Als ik aan het werk ben of met vrienden voel ik me wél op mijn gemak en gezellig, dus het heeft echt alles met de relatie te maken.

Dymphnatam schreef: ↑

16-03-2018 19:47

Ik vind het de wereld op zijn kop: door zijn acties zit jij nu in een slecht lopende relatie, waarna je jezelf gaat verwijten dat je niet gezellig meer bent.

Ja, precies. Hij zal zeggen dat het precies andersom is. Dat hij weg gaat omdat ik niet gezellig bent. Iets met een kip en een ei..

feow schreef: ↑

16-03-2018 19:47

Heb jij het eigenlijk al opgegeven?
Zou jij nog willen dat het weer goed komt tussen jullie?

Weet hij dat jij op het punt staat om af te knappen of al afgeknapt bent?

Hij mag therapie geldklopperij vinden, maar jullie komen er samen dus NIET uit.

We hadden 3 weken geleden na de zoveelste ruzie besloten dat we uit elkaar zouden gaan. Het was een ontzettend verdrietige dag, geen hap door mijn keel gekregen. Een dag later ook op mijn werk verteld en met vrienden gesproken. Afspraak gemaakt bij een mediator 2 weken later. De dag erna kwam hij er ineens op terug: hij wilde mij niet kwijt, dacht echt dat het nog goed kon komen en was van mening dat het voor ons en ons kind echt niet beter was als we uit elkaar zouden gaan. Hij ging zijn gedrag ineens helemaal aanpassen en zwoer dat hij er voor me ging zijn. Dat weekend ging het weer helemaal mis. Ik zat er even helemaal doorheen en was erg huilerig, voornamelijk omdat ik een emotionele dag met mijn moeder had gehad. Die zaterdag besloot hij ineens een bezoek te gaan brengen aan een vriend 100 km verderop en dat hij daar bleef slapen. Ondanks mijn bezwaar is hij toch gegaan. Ik voelde me zo in de steek gelaten. Al zou ik nog willen, ik heb inmiddels een schild om me heen gebouwd en voel erg veel weerstand om me weer open te stellen en hem te gaan vertrouwen. Als ik dit zo lees denk ik bij mezelf: waar is mijn zelfrespect gebleven?

Yasna schreef: ↑

16-03-2018 20:15

Precies. En daarom is het ook zo zinloos.

Ik zou in jouw situatie zo veel mogelijk naar mijn ouders gaan. Woonruimte zoeken bij hun in de buurt. Zo lang je dat nog niet hebt zou ik zo veel mogelijk naar mijn ouders gaan en de relatie met mijn vriend beëindigen. Op dit moment zou ik al mijn tijd en energie daarin steken. En niet in de relatie met je vriend.

Dat is nu inderdaad ook wat ik doe. Ik probeer zo veel mogelijk bij mijn ouders te zijn en ben eigenlijk thuis dus een beetje aan het vluchten. Vind het moeilijk om te besluiten wanneer het nou genoeg is. Ga ik nog 1 echte poging met hem wagen of ben ik dat stadium al lang voorbij..?