Relaties
alle pijlers
Een flinke dosis assertiviteitstraining (?)
woensdag 21 maart 2018 om 23:48
Dag iedereen.
Ik moet even mijn ei kwijt, laat ik dat dan hier maar proberen...
Zonder te diep in details te treden, ben ik lid van een club.
Nu ben ik al enkele jaren lid, en tot kort heb ik altijd geprobeerd om geaccepteerd te worden. Ook om goede banden op te bouwen. Dus ik participeerde veel. Op alles wat me gevraagd werd, zei ik ja.
Maar nu bedenk ik me al een hele tijd dat ik gewoon over mezelf heen laat lopen. Ik durf geen nee zeggen. Enkele weken terug zei ik op een activiteit ook weer volmondig "ja". Het werd me eigenlijk niet meer gevraagd of ik het ok vond, er werd gewoon vanuit gegaan dat ik mee ging omdat ik kon. De dag zelf had ik er totaal geen zin in eigenlijk. Het is iets waar ik zelf niets aan heb, en dat weten ze. Maar ze vragen me dan toch mee om voldoende mensen mee te hebben. Nu ben ik wel van het principe dat als ik ergens ja op zeg, ik het aan mezelf ook te danken heb en gewoon moet gaan. Me er tussenuit praten doe ik dan ook niet. Suck it up and go...
Ik deed eerst vaak mee zodat ik deel zou uitmaken van de groep, iets te doen had... Maar eigenlijk merk ik niet veel dankbaarheid. Ze vragen me selectief mee, als het hén uitkomt. Voor de rest hoor ik niet echt bij de groep. Voorbeeld: op een wedstrijd ging ik met een vriendin om te kijken, en tot mijn verbazing zag ik iedereen van de club daar in de tribune bij elkaar zitten. Ik wist van niets dat ze er heen gingen. En er was geen plaats voor mij om erbij te zitten zeiden ze, dus ik zat ergens ver van hen vandaan... Ik hoorde er dus niet bij op dat moment.
Met dit in mijn achterhoofd, heb ik besloten om dit niet meer te doen. Eerst ja zeggen, en dan als de dag komt me er vol tegenzin heen slepen om hen te pleasen, gewoon omdat ik te "bang" ben om van me af te spreken.
Nu komt er een evenement aan, en een maand geleden vroegen ze of ik wilde helpen. Vorige keer hielp ik ook mee. En het was toen overkill: vrijdagavond alles opzetten, zaterdag hele dag + 's avonds afbreken. Ik heb daar overuren gedraaid. Omdat ik niet anders 'durfde'. En de dag zelf, toen ik er uren zat, werd ik zo gefrustreerd omdat ik het zitten beu was.
Dus met dit alles in mijn achterhoofd, heb ik gewoon gezegd dat ik OFWEL wil opzetten OFWEL wil afbreken, en geen volledige dag ga helpen. Dat het gewoon mijn ding niet is om een hele dag daar te zitten. Ik wil wel even kijken maar geen hele dag. Maar ik wil als lid toch mijn steentje bijdragen, gewoon met mijn grenzen. Niks van gehoord verder tot nu. De hele avond dat ik in de club was, werd er niet tegen mij gesproken. Tot ze een vraag hadden. Of ik een hele dag kon helpen. Een vraag was het niet echt, er werd weer gewoon vanuit gegaan. Eerst zei ik weer "ja". Maar kort daarna was ik zo in tweestrijd met mezelf dat ik van me afbeet en zei dat ik geen volledige dag wou helpen, hoogstens enkele uren op de dag zelf. Dat zinde hen blijkbaar niet. Er kwam geen antwoord op... En zo werd ik weer de rest van de avond genegeerd tot ik naar huis ging.
Ik weet niet wat ik hier van moet denken? Nu kom ik eens eindelijk op voor mezelf, en dan krijg ik beeld zonder klank. Terwijl ik denk dat ik niets verkeerd heb gedaan? Ik kom toch helpen? Of ben ik toch ergens verkeerd?
Sorry voor het lange verhaal.
Wat denken jullie van deze situatie?
Ik moet even mijn ei kwijt, laat ik dat dan hier maar proberen...
Zonder te diep in details te treden, ben ik lid van een club.
Nu ben ik al enkele jaren lid, en tot kort heb ik altijd geprobeerd om geaccepteerd te worden. Ook om goede banden op te bouwen. Dus ik participeerde veel. Op alles wat me gevraagd werd, zei ik ja.
Maar nu bedenk ik me al een hele tijd dat ik gewoon over mezelf heen laat lopen. Ik durf geen nee zeggen. Enkele weken terug zei ik op een activiteit ook weer volmondig "ja". Het werd me eigenlijk niet meer gevraagd of ik het ok vond, er werd gewoon vanuit gegaan dat ik mee ging omdat ik kon. De dag zelf had ik er totaal geen zin in eigenlijk. Het is iets waar ik zelf niets aan heb, en dat weten ze. Maar ze vragen me dan toch mee om voldoende mensen mee te hebben. Nu ben ik wel van het principe dat als ik ergens ja op zeg, ik het aan mezelf ook te danken heb en gewoon moet gaan. Me er tussenuit praten doe ik dan ook niet. Suck it up and go...
Ik deed eerst vaak mee zodat ik deel zou uitmaken van de groep, iets te doen had... Maar eigenlijk merk ik niet veel dankbaarheid. Ze vragen me selectief mee, als het hén uitkomt. Voor de rest hoor ik niet echt bij de groep. Voorbeeld: op een wedstrijd ging ik met een vriendin om te kijken, en tot mijn verbazing zag ik iedereen van de club daar in de tribune bij elkaar zitten. Ik wist van niets dat ze er heen gingen. En er was geen plaats voor mij om erbij te zitten zeiden ze, dus ik zat ergens ver van hen vandaan... Ik hoorde er dus niet bij op dat moment.
Met dit in mijn achterhoofd, heb ik besloten om dit niet meer te doen. Eerst ja zeggen, en dan als de dag komt me er vol tegenzin heen slepen om hen te pleasen, gewoon omdat ik te "bang" ben om van me af te spreken.
Nu komt er een evenement aan, en een maand geleden vroegen ze of ik wilde helpen. Vorige keer hielp ik ook mee. En het was toen overkill: vrijdagavond alles opzetten, zaterdag hele dag + 's avonds afbreken. Ik heb daar overuren gedraaid. Omdat ik niet anders 'durfde'. En de dag zelf, toen ik er uren zat, werd ik zo gefrustreerd omdat ik het zitten beu was.
Dus met dit alles in mijn achterhoofd, heb ik gewoon gezegd dat ik OFWEL wil opzetten OFWEL wil afbreken, en geen volledige dag ga helpen. Dat het gewoon mijn ding niet is om een hele dag daar te zitten. Ik wil wel even kijken maar geen hele dag. Maar ik wil als lid toch mijn steentje bijdragen, gewoon met mijn grenzen. Niks van gehoord verder tot nu. De hele avond dat ik in de club was, werd er niet tegen mij gesproken. Tot ze een vraag hadden. Of ik een hele dag kon helpen. Een vraag was het niet echt, er werd weer gewoon vanuit gegaan. Eerst zei ik weer "ja". Maar kort daarna was ik zo in tweestrijd met mezelf dat ik van me afbeet en zei dat ik geen volledige dag wou helpen, hoogstens enkele uren op de dag zelf. Dat zinde hen blijkbaar niet. Er kwam geen antwoord op... En zo werd ik weer de rest van de avond genegeerd tot ik naar huis ging.
Ik weet niet wat ik hier van moet denken? Nu kom ik eens eindelijk op voor mezelf, en dan krijg ik beeld zonder klank. Terwijl ik denk dat ik niets verkeerd heb gedaan? Ik kom toch helpen? Of ben ik toch ergens verkeerd?
Sorry voor het lange verhaal.
Wat denken jullie van deze situatie?
ailuros wijzigde dit bericht op 21-03-2018 23:55
1.37% gewijzigd
donderdag 22 maart 2018 om 00:06
donderdag 22 maart 2018 om 00:24
Het is een soort dansclub.minnimouse schreef: ↑22-03-2018 00:06Dit klinkt niet als een leuke club. Je hoeft niet in detail te treden, maar wat voor soort club is dit? En wil je hier nog wel bij horen?
Wel goed dat je van jezelf afbijt! Je hoeft in je vrije tijd geen dingen te doen die je niet leuk vindt.
Dat evenement is een eigen georganiseerde wedstrijd. Er werd me ook gevraagd of ik mee ging doen nu zelf.
En weer zei ik gewoon "ja", voor enkele maanden. Maar ik twijfelde eigenlijk enorm, heb ik ook enkele keren gemeld maar werd weggezwaaid. Ik voelde me zowat gedwongen. Steeds die opmerkingen dat ik mee moet doen, dat ik klaar ben om eens te proberen,... Ik ben niet wedstrijd gericht, was ook nooit mijn bedoeling. Ik ben lid om bezig te zijn, eens weg te zijn en mensen te leren kennen. Ik ben wat te onzeker om wedstrijden te doen. En het is geen verplichting. Maar toch proberen ze...
De trainster ging er vandaag ook vanuit dat ik mee zou doen. Maar nu heb ik dan vandaag ook gezegd dat ik niet mee doe.
Wat ik wil zeggen is dat ik zelf ook wel schuld heb. Ik moet gewoon nee zeggen. Maar van hun kant vind ik ook dat ze niet zomaar van alles moeten uitgaan, en die reactie toen ik zei dat ik geen hele dag ging helpen vond ik ook niet zo passend. Als ik iedere keer zo behandeld word als ik eens op mijn strepen sta en nee zeg... Dan ben ik bang dat het alleen maar erger word en ik feller achteruit gestoten word. Terwijl ik kóm helpen. Maar on my terms, en niet van hun. Voor een keer.
donderdag 22 maart 2018 om 00:41
Heel eerlijk gezegd snap ik ze wel een beetje. Jij hebt steeds aangegeven dat je mee zou doen met iets, en nu zeg je ineens van niet. In jouw hoofd speelt dat al heel lang, maar dat weten zij natuurlijk niet.
Daarnaast hebben mensen die het gevoel hebben dat ze 'nu eindelijk voor zichzelf op moeten komen' nogal eens de neiging om meteen van zich af te gaan bijten. Al dan niet onbedoeld kan jouw 'nee' dus wel eens vrij fel geweest zijn. Best kans dat ze dachten: 'ok, geen idee wat er met je aan de hand is, maar blijkbaar heb je je dag niet, laat maar even'. Wat jij dan weer als negeren opvat.
Je beste optie is eigenlijk om ergens anders opnieuw te beginnen. Want niet alleen zijn je club-genoten je anders gewend, jij hebt ook van alles in je hoofd over wat zij denken en vinden. Dat hoeft niet waar te zijn, maar het kleurt ook jouw perceptie. En dat is lastig te veranderen.
Misschien zijn het ook gewoon een stel eikels, dat kan natuurlijk, geen idee. Maar voor de toekomst: assertief is niet hetzelfde als agressief. Juist als je het gevoel hebt dat mensen vaak over je heen lopen, kan het heel nuttig zijn om bewust maar rustig je grenzen aan te geven. Ik kan best goed nee zeggen, maar ik heb nooit het gevoel dat ik 'voor mezelf op moet komen'. Ik geef het gewoon aan als ik ergens geen zin in heb.
Daarnaast hebben mensen die het gevoel hebben dat ze 'nu eindelijk voor zichzelf op moeten komen' nogal eens de neiging om meteen van zich af te gaan bijten. Al dan niet onbedoeld kan jouw 'nee' dus wel eens vrij fel geweest zijn. Best kans dat ze dachten: 'ok, geen idee wat er met je aan de hand is, maar blijkbaar heb je je dag niet, laat maar even'. Wat jij dan weer als negeren opvat.
Je beste optie is eigenlijk om ergens anders opnieuw te beginnen. Want niet alleen zijn je club-genoten je anders gewend, jij hebt ook van alles in je hoofd over wat zij denken en vinden. Dat hoeft niet waar te zijn, maar het kleurt ook jouw perceptie. En dat is lastig te veranderen.
Misschien zijn het ook gewoon een stel eikels, dat kan natuurlijk, geen idee. Maar voor de toekomst: assertief is niet hetzelfde als agressief. Juist als je het gevoel hebt dat mensen vaak over je heen lopen, kan het heel nuttig zijn om bewust maar rustig je grenzen aan te geven. Ik kan best goed nee zeggen, maar ik heb nooit het gevoel dat ik 'voor mezelf op moet komen'. Ik geef het gewoon aan als ik ergens geen zin in heb.
donderdag 22 maart 2018 om 06:54
Je gaat er voor je plezier heen en hebt er geen plezier meer in.
Ik zou alleen nog maar komen doen waarvoor je kwam (dansen voor je plezier). En de rest laten. Vind je dat dansen ook niet leuk dan zoek je wat anders.
Zat plekken waar ze zitten te springen om mensen als jij die hun handen uit de mouwen willen steken!
Ik zou alleen nog maar komen doen waarvoor je kwam (dansen voor je plezier). En de rest laten. Vind je dat dansen ook niet leuk dan zoek je wat anders.
Zat plekken waar ze zitten te springen om mensen als jij die hun handen uit de mouwen willen steken!
donderdag 22 maart 2018 om 08:46
Ik begrijp je reactie. Maar ik wil toch even zeggen dat ik absoluut niet agressief ben geweest hoor. Ik zei heel eerlijk en voorzichtig dat ik dat wel wilde doen, maar geen hele dag. Dat kunnen ze me toch ook niet gaan verplichten?nausicaa schreef: ↑22-03-2018 00:41Heel eerlijk gezegd snap ik ze wel een beetje. Jij hebt steeds aangegeven dat je mee zou doen met iets, en nu zeg je ineens van niet. In jouw hoofd speelt dat al heel lang, maar dat weten zij natuurlijk niet.
Daarnaast hebben mensen die het gevoel hebben dat ze 'nu eindelijk voor zichzelf op moeten komen' nogal eens de neiging om meteen van zich af te gaan bijten. Al dan niet onbedoeld kan jouw 'nee' dus wel eens vrij fel geweest zijn. Best kans dat ze dachten: 'ok, geen idee wat er met je aan de hand is, maar blijkbaar heb je je dag niet, laat maar even'. Wat jij dan weer als negeren opvat.
Je beste optie is eigenlijk om ergens anders opnieuw te beginnen. Want niet alleen zijn je club-genoten je anders gewend, jij hebt ook van alles in je hoofd over wat zij denken en vinden. Dat hoeft niet waar te zijn, maar het kleurt ook jouw perceptie. En dat is lastig te veranderen.
Misschien zijn het ook gewoon een stel eikels, dat kan natuurlijk, geen idee. Maar voor de toekomst: assertief is niet hetzelfde als agressief. Juist als je het gevoel hebt dat mensen vaak over je heen lopen, kan het heel nuttig zijn om bewust maar rustig je grenzen aan te geven. Ik kan best goed nee zeggen, maar ik heb nooit het gevoel dat ik 'voor mezelf op moet komen'. Ik geef het gewoon aan als ik ergens geen zin in heb.
En ik zeg inderdaad steeds mee te doen, "maar nu ineens niet" zoals je zegt is niet waar. Ik doe wel nog mee, ik ga helpen. Alleen niet zo intensief meer als ze van me verwachtten. Is ook mn goed recht. Ik zeg ook in mijn openingspost dat als ik ja heb gezegd, ik ga.
Ik weet dat assertief niet aggressief is en dat ben ik ook niet geweest. Ik denk dat ik wel kan proberen in deze club te blijven maar gewoon mijn grenzen ga moeten stellen. Als ik iets niet kan of wil doen, doe ik het niet meer. En als ze steeds afstandelijker gaan doen vanaf dat moment en het lukt niet meer, kan ik misschien best andere oorden gaan opzoeken. Maar ik wil het eerst proberen met wat meer vanuit MIJN gevoel te spreken ipv mee te spreken met wat zij willen horen van me.
donderdag 22 maart 2018 om 08:51
Soms kom je t tegen dat je niet 'matcht in een groep. Wat de reden ook is. Ik denk dat je beter een andere club op kunt zoeken. Want het gaat niet overal zo!
En sommige mensen zijn gewoon hardnekkig.
Er wordt hier door Nausicaa geopperd dat je wellicht onbewust ipv assertief wat agressief (niet letterlijk) overkomt. Omdat je eindelijk op je strepen staat. En daar zit wat in. Het zou zo kunnen zijn.
Maar mijn mening is ook dat mensen in groepsverband elkaar versterken en 'the survival of the fittest' heerst.
En als jouw ideaal anders ligt: gewoon gezellig, effe er tussenuit, gemoedelijkheid.
Dat je stuit op een groep die een muur daarvoor vormt. Dat je erbuiten valt. Een soort groepsdynamiek waar jij helaas de zwakste schakel in bent.
En waar m dat in zit?
Ik heb dat ook soms gehad in werksituaties bijvoorbeeld.
En sommige mensen zijn gewoon hardnekkig.
Er wordt hier door Nausicaa geopperd dat je wellicht onbewust ipv assertief wat agressief (niet letterlijk) overkomt. Omdat je eindelijk op je strepen staat. En daar zit wat in. Het zou zo kunnen zijn.
Maar mijn mening is ook dat mensen in groepsverband elkaar versterken en 'the survival of the fittest' heerst.
En als jouw ideaal anders ligt: gewoon gezellig, effe er tussenuit, gemoedelijkheid.
Dat je stuit op een groep die een muur daarvoor vormt. Dat je erbuiten valt. Een soort groepsdynamiek waar jij helaas de zwakste schakel in bent.
En waar m dat in zit?
Ik heb dat ook soms gehad in werksituaties bijvoorbeeld.
donderdag 22 maart 2018 om 08:52
heb ik gewoon gezegd dat ik OFWEL wil opzetten OFWEL wil afbreken, en geen volledige dag ga helpen. Dat het gewoon mijn ding niet is om een hele dag daar te zitten. Ik wil wel even kijken maar geen hele dag. Maar ik wil als lid toch mijn steentje bijdragen, gewoon met mijn grenzen.
Mijn ervaring is, (zo deed ik het ook hoor), dat dit te langdradig is.
Ik reageer nu, leuk dat je me vraagt, ik moet er even over denken.
Later is het een beetje bezonken en als het mij dan te veel is, dan zeg ik dat ik een ochtend of een middag kan, de rest niet. Gewoon zeggen: dan kan ik niet.
Duidelijk voor iedereen.
Mijn ervaring is, (zo deed ik het ook hoor), dat dit te langdradig is.
Ik reageer nu, leuk dat je me vraagt, ik moet er even over denken.
Later is het een beetje bezonken en als het mij dan te veel is, dan zeg ik dat ik een ochtend of een middag kan, de rest niet. Gewoon zeggen: dan kan ik niet.
Duidelijk voor iedereen.
donderdag 22 maart 2018 om 08:59
Wat voor plezier haal jij uit die club, behalve even 'bezig' te zijn? je bent al jaren lid, nog steeds heb je het gevoel dat je erbuiten valt. Ik zou daar eens over na gaan denken, los van het meehelpen bij activiteiten.
Dit klinkt namelijk niet als een hobby die je graag doet en waar je voldoening uithaalt.
Dit klinkt namelijk niet als een hobby die je graag doet en waar je voldoening uithaalt.
donderdag 22 maart 2018 om 09:11
Tot enkele maanden geleden keek ik er naar uit om te mogen trainen. Zo'n zin had ik er in. Maar ik lag toen even 'goed' in de groep. Als je maar (ALTIJD, want ik doe mee maar niet alles meer) meedoet en geld erin steekt. Dan ben je de beste vriend. Zo kwam het op me over toen ik even minderde (met redenen).
Voortaan zonder reden zeggen 'dan kan ik niet' lijkt me het beste. En eerst te zeggen erover te moeten nadenken. Want die vragen overvallen me altijd uit het niets en zeg ik maar zonder na te denken 'ja'.
Voortaan zonder reden zeggen 'dan kan ik niet' lijkt me het beste. En eerst te zeggen erover te moeten nadenken. Want die vragen overvallen me altijd uit het niets en zeg ik maar zonder na te denken 'ja'.
donderdag 22 maart 2018 om 09:22
donderdag 22 maart 2018 om 09:46
De wedstrijd staat op de kalender maar de kleine optredens niet. Dat regelen ze onderling.
Morgen is het weer training. Ik zal het zo aangeven: "over die wedstrijd, zet me maar waar jullie me het meest nodig hebben: opzetten vrijdagavond, of afbreken zaterdagavond. En als ik een taak tijdens de wedstrijd moet doen zoals je woensdag zei, dan wil ik dat wel van 9u tot 13u doen of van 13u tot 17u. Maar geen hele dag want ik heb je enkele weken gezegd dat ik geen hele dag kwam."
En zo is het ook. Zo heb ik het de eerste keer aangegeven toen ze vroegen of ik hielp. Moeten ze ook niet lastig zijn als ik geen hele dag kom helpen. Dat heb ik nooit gezegd.
donderdag 22 maart 2018 om 09:49
Dit is precies wat ik bedoelde met 'agressief'. Ik bedoelde uiteraard niet dat je bent gaan schreeuwen of fysiek werd of zo, maar de manier waarop je hier reageert komt vrij heftig over. Natuurlijk hoef je niet steeds te zeggen of doen wat zij willen (of wat jij denkt dat ze willen), dat zeg ik nergens.Ailuros schreef: ↑22-03-2018 08:46Ik begrijp je reactie. Maar ik wil toch even zeggen dat ik absoluut niet agressief ben geweest hoor. Ik zei heel eerlijk en voorzichtig dat ik dat wel wilde doen, maar geen hele dag. Dat kunnen ze me toch ook niet gaan verplichten?
En ik zeg inderdaad steeds mee te doen, "maar nu ineens niet" zoals je zegt is niet waar. Ik doe wel nog mee, ik ga helpen. Alleen niet zo intensief meer als ze van me verwachtten. Is ook mn goed recht. Ik zeg ook in mijn openingspost dat als ik ja heb gezegd, ik ga.
Ik weet dat assertief niet aggressief is en dat ben ik ook niet geweest. Ik denk dat ik wel kan proberen in deze club te blijven maar gewoon mijn grenzen ga moeten stellen. Als ik iets niet kan of wil doen, doe ik het niet meer. En als ze steeds afstandelijker gaan doen vanaf dat moment en het lukt niet meer, kan ik misschien best andere oorden gaan opzoeken. Maar ik wil het eerst proberen met wat meer vanuit MIJN gevoel te spreken ipv mee te spreken met wat zij willen horen van me.
Maar je schrijft zelf het volgende: 'ze vroegen of ik een hele dag wilde helpen, en ik zei ja. Vervolgens zat ik daardoor met mezelf in de knoop, en beet van me af dat ik hoogstens enkele uren wilde komen.' Zie je zelf in dat dat fel over kan komen? Je zegt eerst ja, dan is voor anderen het verhaal klaar. Die zijn er helemaal niet meer mee bezig, terwijl jij je op gaat zitten vreten en daarna ineens van je afbijt (jouw woorden). Waarop anderen denken: Huh, je zei toch ja?
Ik bedoel helemaal niet dat je dan maar toch een hele dag moet gaan, natuurlijk is dat geen verplichting. Zelfs als je al ja hebt gezegd kun je nog van gedachten veranderen. Maar de manier waarop je dat brengt heeft wel effect op hoe anderen reageren. Jij hebt nu het gevoel dat je voor je 'recht' moet vechten, en dat schemert door in je reacties.
Ander voorbeeld: ik hoor vaak van mensen dat als ze uit zijn en aankondigen naar huis te gaan, dat dan geprobeerd wordt ze over te halen toch nog even te blijven. Ik heb daar dus nooit last van. Als ik aankondig dat ik ga, zeggen mensen alleen: Ok, wel thuis en slaap lekker. Dat kan natuurlijk komen omdat ze blij zijn dat ik eindelijk weg ga, maar ik denk het niet. Ik denk dat ik zo duidelijk uitstraal dat ik nu naar huis ga, en dat ik daar niet aan twijfel, dat anderen aanvoelen dat gezeur geen zin heeft, en dat dus ook niet doen. Terwijl als ik eigenlijk denk: 'ik zou wel naar huis willen, maar kan dat wel, vinden ze dat niet gek, misschien moet ik nog even blijven...', dan voelen anderen die ruimte en gaan proberen je over te halen. Je zegt precies hetzelfde, in dezelfde context, maar toch is de reactie erop anders.
donderdag 22 maart 2018 om 09:52
donderdag 22 maart 2018 om 09:54
Je krabbelt een beetje terug in je reacties.
Of je nu wel of niet meehelpt dat doet er niet toe. Je hoort er blijkbaar niet bij. Zij hadden niet eens plaats voor jou op de tribune je moest ergens anders zitten. Dat zegt toch genoeg? Ik zou een andere club zoeken
Of je nu wel of niet meehelpt dat doet er niet toe. Je hoort er blijkbaar niet bij. Zij hadden niet eens plaats voor jou op de tribune je moest ergens anders zitten. Dat zegt toch genoeg? Ik zou een andere club zoeken
anoniem_350396 wijzigde dit bericht op 22-03-2018 09:55
0.38% gewijzigd
donderdag 22 maart 2018 om 09:55
Bedankt voor de uitleg. Eigenlijk ging het zo: "Ailuros, jij doet taak x wel he? Dat houdt gewoon dat en dat in."nausicaa schreef: ↑22-03-2018 09:49Dit is precies wat ik bedoelde met 'agressief'. Ik bedoelde uiteraard niet dat je bent gaan schreeuwen of fysiek werd of zo, maar de manier waarop je hier reageert komt vrij heftig over. Natuurlijk hoef je niet steeds te zeggen of doen wat zij willen (of wat jij denkt dat ze willen), dat zeg ik nergens.
Maar je schrijft zelf het volgende: 'ze vroegen of ik een hele dag wilde helpen, en ik zei ja. Vervolgens zat ik daardoor met mezelf in de knoop, en beet van me af dat ik hoogstens enkele uren wilde komen.' Zie je zelf in dat dat fel over kan komen? Je zegt eerst ja, dan is voor anderen het verhaal klaar. Die zijn er helemaal niet meer mee bezig, terwijl jij je op gaat zitten vreten en daarna ineens van je afbijt (jouw woorden). Waarop anderen denken: Huh, je zei toch ja?
Ik bedoel helemaal niet dat je dan maar toch een hele dag moet gaan, natuurlijk is dat geen verplichting. Zelfs als je al ja hebt gezegd kun je nog van gedachten veranderen. Maar de manier waarop je dat brengt heeft wel effect op hoe anderen reageren. Jij hebt nu het gevoel dat je voor je 'recht' moet vechten, en dat schemert door in je reacties.
Ander voorbeeld: ik hoor vaak van mensen dat als ze uit zijn en aankondigen naar huis te gaan, dat dan geprobeerd wordt ze over te halen toch nog even te blijven. Ik heb daar dus nooit last van. Als ik aankondig dat ik ga, zeggen mensen alleen: Ok, wel thuis en slaap lekker. Dat kan natuurlijk komen omdat ze blij zijn dat ik eindelijk weg ga, maar ik denk het niet. Ik denk dat ik zo duidelijk uitstraal dat ik nu naar huis ga, en dat ik daar niet aan twijfel, dat anderen aanvoelen dat gezeur geen zin heeft, en dat dus ook niet doen. Terwijl als ik eigenlijk denk: 'ik zou wel naar huis willen, maar kan dat wel, vinden ze dat niet gek, misschien moet ik nog even blijven...', dan voelen anderen die ruimte en gaan proberen je over te halen. Je zegt precies hetzelfde, in dezelfde context, maar toch is de reactie erop anders.
Ik dacht, oh ja dat kan ik wel. Dus ik zeg ja. Maar 2 seconden later bedacht ik me dat ik niet wist of het een hele dag was. Ik vraag dus uitleg: "Maar is dat een hele dag dan?" Er werd ja gezegd. Waarop ik zeg: "ik ging eigenlijk geen hele dag komen." Dat had ik weken op voorhand al laten weten. Verder geen reactie. Ik mocht toch nadien nog meer uitleg vragen over de duur? En tis niet dat ik hen uit de lucht deed vallen. Ze wisten dat ik geen hele dag zou komen, dat had ik op voorhand gemeld.
donderdag 22 maart 2018 om 09:58
Goede tip. Dat kan ik ook nog erbij melden. Dan weten ze het zwart op wit. Niet dat ze me niks meer mogen vragen hoor, ik wil helpen. Alleen niet meer zo buitensporig veel en als het mij uitkomt.Russianblue schreef: ↑22-03-2018 09:52Het kan ook helpen om bij hun de verandering in je gedrag aan te kondigen. Dat je aangeeft dat je altijd veel tijd hebt gestoken in de vereniging maar dat dit je wat boven het hoofd is gegroeid en daarom wat wil minderen qua tijdsbesteding.
Nu komt het voor hen uit de lucht vallen.
donderdag 22 maart 2018 om 09:59
Als je assertiever wordt, moet jij daaraan wennen, maar je omgeving ook.
Voor jou wordt het de kunst om niet meer direct overal 'ja' op te zeggen. Zeg 'ik denk er even over na' als je het nog te moeilijk vindt om 'nee' te zeggen meteen. Die zin kun je uit je hoofd leren op kalme momenten, zodat die meteen automatisch je mond komt uitrollen als iemand iets van je vraagt. Ook komt dat minder fel over.
Voor je omgeving is het wennen, omdat ze het wel lekker makkelijk vonden dat ze jou overal voor konden vragen. Nu dat niet meer kan, is dat misschien lastig voor ze. Nu moeten ze wat anders gaan verzinnen zeker, wat een gedoe. Dus voor je omgeving is het fijner als jij 'ja' blijft zeggen. Nu je dit niet meer doet, zullen mensen toch proberen die 'ja' te krijgen van je. Juist als je net begint met assertiever worden, moet je het sterkst in je schoenen staan. En die periode kan best lang duren.
Ergens anders opnieuw beginnen kan dus makkelijker zijn. Aan de andere kant zou ik juist deze club gebruiken om met assertiviteit te oefenen. Je hoort er toch al niet bij voor je gevoel, dus er valt misschien niet veel te verliezen, maar wel veel te winnen. Een oefeningsomgeving is fijn.
Voor jou wordt het de kunst om niet meer direct overal 'ja' op te zeggen. Zeg 'ik denk er even over na' als je het nog te moeilijk vindt om 'nee' te zeggen meteen. Die zin kun je uit je hoofd leren op kalme momenten, zodat die meteen automatisch je mond komt uitrollen als iemand iets van je vraagt. Ook komt dat minder fel over.
Voor je omgeving is het wennen, omdat ze het wel lekker makkelijk vonden dat ze jou overal voor konden vragen. Nu dat niet meer kan, is dat misschien lastig voor ze. Nu moeten ze wat anders gaan verzinnen zeker, wat een gedoe. Dus voor je omgeving is het fijner als jij 'ja' blijft zeggen. Nu je dit niet meer doet, zullen mensen toch proberen die 'ja' te krijgen van je. Juist als je net begint met assertiever worden, moet je het sterkst in je schoenen staan. En die periode kan best lang duren.
Ergens anders opnieuw beginnen kan dus makkelijker zijn. Aan de andere kant zou ik juist deze club gebruiken om met assertiviteit te oefenen. Je hoort er toch al niet bij voor je gevoel, dus er valt misschien niet veel te verliezen, maar wel veel te winnen. Een oefeningsomgeving is fijn.
donderdag 22 maart 2018 om 10:00
To, je maakt het weer langdradig. Ik zou als ik jou was een keuze maken. Ik kom vrijdagavond helpen met opzetten. En that's it, take it or leave itAiluros schreef: ↑22-03-2018 09:46
Morgen is het weer training. Ik zal het zo aangeven: "over die wedstrijd, zet me maar waar jullie me het meest nodig hebben: opzetten vrijdagavond, of afbreken zaterdagavond. En als ik een taak tijdens de wedstrijd moet doen zoals je woensdag zei, dan wil ik dat wel van 9u tot 13u doen of van 13u tot 17u. Maar geen hele dag want ik heb je enkele weken gezegd dat ik geen hele dag kwam."
donderdag 22 maart 2018 om 10:01
Een tip: ga niet hele verklaringen geven waarom je iets niet wil of kan. Als je zegt 'ik wil dat niet, want ik heb er geen tijd voor', dan geef je de ander de kans om te zeggen dat je heus wel tijd hebt, want het duurt niet zolang, etc. 'Ik wil dat niet, want ik heb daar geen zin in', dan zegt de ander dat het vast wel gezellig wordt. Dus geef ze geen munitie door je motivatie te gaan uitleggen.
donderdag 22 maart 2018 om 10:08
Bedankt voor de tips. Daar ben ik wat mee. Assertief zijn moet ik namelijk leren. En ik wil dit op een duidelijke manier doen zonder tegenstrubbelingen. Het is idd een probleem dat ik altijd teveel context wil geven. En dan gaan ze dat inderdaad tegen proberen te spreken. Ik geef precies nog steeds te veel toe. Ik zei eerst: opzetten of afbreken. Natuurlijk gaan ze proberen meer te vragen, wat zich dus uitte in de vraag of ik de hele dag een heel andere taak dan ik opgaf te doen. Ik moet eigenlijk voet bij stuk houden en morgen zeggen dat ik wel kom opzetten. En dat is het. Zij blij (hoop ik toch, want hoe ze gisteren reageerden was het blijkbaar niet genoeg), ze kregen hulp. Ik blij, steentje is bijgedragen.