Relaties
alle pijlers
Huwelijk
dinsdag 27 maart 2018 om 19:24
Hallo, ik ben hier nieuw.
Ik wil graag mijn verhaal kwijt.
Mijn man en ik zijn 7 jaar getrouwd.
Sinds begin van dit huwelijk maken we vaak ruzie. Of soms maanden niet en dan weer een ruzie. De ruzietjes zijn meestal om kleine dingen eigenlijk. Dus hiervoor zou ik niet willen scheiden en hij ook niet.
Sinds twee jaar is hij gestopt met het bedrijf dat hij had opgezet. En nu zit hij al bijna drie jaar thuis zonder baan.
En elke keer zegt die dat hij depressief is. Ik heb vaak gezegd dan moet je hulp zoeken. Maar dat doet die niet. Hij heeft ook bijna geen vrienden meer want die werken natuurlijk gewoon op tijden dat hij thuis is. Thuis doet die vrij weinig in het huishouden. Als ik thuis kom van mijn werk dan kook ik nog voor ons, ik draai wasjes etc. Of was opvouwen.
Elke keer zegt die dat hij aan zichzelf zal werken en gaat veranderen.
Naar mijn familie of zijn familie gaan we ook zelden meer heen. Terwijl dit voorheen heel anders was. Naar mijn ouders gaan we ook heel weinig samen. hij zit de gehele dag alleen op zijn telefoon spelletjes spelen of YouTube kijken. Hij komt zelf ook weinig buiten. Hij is onlangs met een goede vriend op een korte vakantie gegaan en dan zegt die als ik terug kom heb ik weer energie door mijn vakantie en ga ik weer hard aan het werk. Maar dan komt die terug en ik zie geen verandering.
Mijn ouders zijn moe van al onze ruzies en zijn depressie. (Hij wil er geen hulp voor)
Scheiden wil ik ook niet. Maar in deze huwelijk zitten worden wij beide niet gelukkig van.. het lijkt erger en erger te worden. En het gaat nergens over als ik alleen al wat vraag word die helemaal boos en slaat soms spullen kapot enz.
Ik woon zelf in een stad waar hij vandaan komt. Dus elke keer weg gaan naar mijn ouders kan niet. Die wonen drie uur verderop.
Ik wil graag mijn verhaal kwijt.
Mijn man en ik zijn 7 jaar getrouwd.
Sinds begin van dit huwelijk maken we vaak ruzie. Of soms maanden niet en dan weer een ruzie. De ruzietjes zijn meestal om kleine dingen eigenlijk. Dus hiervoor zou ik niet willen scheiden en hij ook niet.
Sinds twee jaar is hij gestopt met het bedrijf dat hij had opgezet. En nu zit hij al bijna drie jaar thuis zonder baan.
En elke keer zegt die dat hij depressief is. Ik heb vaak gezegd dan moet je hulp zoeken. Maar dat doet die niet. Hij heeft ook bijna geen vrienden meer want die werken natuurlijk gewoon op tijden dat hij thuis is. Thuis doet die vrij weinig in het huishouden. Als ik thuis kom van mijn werk dan kook ik nog voor ons, ik draai wasjes etc. Of was opvouwen.
Elke keer zegt die dat hij aan zichzelf zal werken en gaat veranderen.
Naar mijn familie of zijn familie gaan we ook zelden meer heen. Terwijl dit voorheen heel anders was. Naar mijn ouders gaan we ook heel weinig samen. hij zit de gehele dag alleen op zijn telefoon spelletjes spelen of YouTube kijken. Hij komt zelf ook weinig buiten. Hij is onlangs met een goede vriend op een korte vakantie gegaan en dan zegt die als ik terug kom heb ik weer energie door mijn vakantie en ga ik weer hard aan het werk. Maar dan komt die terug en ik zie geen verandering.
Mijn ouders zijn moe van al onze ruzies en zijn depressie. (Hij wil er geen hulp voor)
Scheiden wil ik ook niet. Maar in deze huwelijk zitten worden wij beide niet gelukkig van.. het lijkt erger en erger te worden. En het gaat nergens over als ik alleen al wat vraag word die helemaal boos en slaat soms spullen kapot enz.
Ik woon zelf in een stad waar hij vandaan komt. Dus elke keer weg gaan naar mijn ouders kan niet. Die wonen drie uur verderop.
dinsdag 27 maart 2018 om 19:30
dinsdag 27 maart 2018 om 19:33
Hij zit in een vicieuze cirkel; hoe langer hij geen werk heeft (en ook niet actief op zoek gaat), des te moeilijker het voor hem wordt om weer gestimuleerd te worden.
Hebben jullie kinderen?
Boos worden en spullen kapot slaan, is natuurlijk niet de bedoeling.
Is het een idee om samen hulp te gaan zoeken? Eerst een gesprek met de huisarts voor tips waar deze hulp te krijgen?
Hebben jullie kinderen?
Boos worden en spullen kapot slaan, is natuurlijk niet de bedoeling.
Is het een idee om samen hulp te gaan zoeken? Eerst een gesprek met de huisarts voor tips waar deze hulp te krijgen?
dinsdag 27 maart 2018 om 19:38
Wel handig ...
Een vrouw die al jaren alles betaalt, het hele huishouden draaiende houdt en hij die elke dag op de zetel zit en geen klop uitvoert.
Wie betaalt de hypotheek, huishuur, gas, water, elektriciteit, vakantie, ...
Wat denkt ie dat er gebeurt als jij het morgen aftrapt?
Hij zou van mij nog 1 maand krijgen om "iets" te ondernemen.
Ofwel therapie, ofwel als de bliksem gaan solliciteren.
(Ofwel allebei tegelijk, maar het zal al een mirakel zijn als één van de twee lukt.)
Anders kan ie inpakken.
En kan ie es gaan rekenen hoe hij zijn huidige luxe-leventje zonder werk, zonder uitkering en op de bank zittend kan blijven behouden ...
Je bent 27 of 28.
Je hebt écht geen zin om dit nog tot je 70ste door te zetten.
Een vrouw die al jaren alles betaalt, het hele huishouden draaiende houdt en hij die elke dag op de zetel zit en geen klop uitvoert.
Wie betaalt de hypotheek, huishuur, gas, water, elektriciteit, vakantie, ...
Wat denkt ie dat er gebeurt als jij het morgen aftrapt?
Hij zou van mij nog 1 maand krijgen om "iets" te ondernemen.
Ofwel therapie, ofwel als de bliksem gaan solliciteren.
(Ofwel allebei tegelijk, maar het zal al een mirakel zijn als één van de twee lukt.)
Anders kan ie inpakken.
En kan ie es gaan rekenen hoe hij zijn huidige luxe-leventje zonder werk, zonder uitkering en op de bank zittend kan blijven behouden ...
Je bent 27 of 28.
Je hebt écht geen zin om dit nog tot je 70ste door te zetten.
anoniem_351483 wijzigde dit bericht op 27-03-2018 19:39
5.99% gewijzigd
dinsdag 27 maart 2018 om 19:40
Die vicieuze cirkel inderdaad. Hoe langer hij thuis zit, hoe enger het is om actie te ondernemen om dingen te veranderen. Samen stappenplan maken? Eventueel met hulp van een mediator of therapeut. Soms kan samen een paar gesprekken voeren met de praktijkondersteuner van je HA al een enorme eye opener zijn voor beide partijen. De aandelen van beide partijen in de problemen samen aanpakken zodat er niet 1 in een hoek van schuld en 'zie je wel' gezet wordt.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
dinsdag 27 maart 2018 om 19:47
Ik neem aan dat hij ook gelukkiger is als hij werk heeft en gewaardeerd wordt.
En als hij echt depressief is, heb ik er zelfs wel begrip voor dat hij in het huishouden veel te weinig doet.
Maar....
Echtgenoten horen iets aan elkaar te hebben.
Je bent niet zijn moeder!
Als hij depressief is, moet hij hulp zoeken.
En hij moet iets actiefs gaan doen, al is het maar elke dag een uur wandelen, dat is nog altijd beter dan spelletjes doen op de telefoon.
En als hij echt depressief is, heb ik er zelfs wel begrip voor dat hij in het huishouden veel te weinig doet.
Maar....
Echtgenoten horen iets aan elkaar te hebben.
Je bent niet zijn moeder!
Als hij depressief is, moet hij hulp zoeken.
En hij moet iets actiefs gaan doen, al is het maar elke dag een uur wandelen, dat is nog altijd beter dan spelletjes doen op de telefoon.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 27 maart 2018 om 20:02
Tsja, eigenlijk de enige reden dat hij zich zo kan (blijven) gedragen ben jij zelf!
Aan jou de keus of je dit een prettige & eerlijke invulling van jullie relatie vind.
Persoonlijk zou ik het best wel kunnen hebben als mijn partner een tijdje niet zo goed in zijn vel zou zitten. Maar na een maand of drie zou ik toch echt gaan eisen dat hij op zijn minst hulp zou gaan zoeken en de dingen thuis op zou pakken.
Aan jou de keus of je dit een prettige & eerlijke invulling van jullie relatie vind.
Persoonlijk zou ik het best wel kunnen hebben als mijn partner een tijdje niet zo goed in zijn vel zou zitten. Maar na een maand of drie zou ik toch echt gaan eisen dat hij op zijn minst hulp zou gaan zoeken en de dingen thuis op zou pakken.
dinsdag 27 maart 2018 om 20:29
Iemand die depressief is, krijg je vaak met geen mogelijkheid in beweging. Dat is geen onwil maar ziek zijn. Jij bent degene die hier moet ingrijpen vrees ik. Bel den huisarts en vraag een huisbezoek aan als je man niet wil gaan. Blijf erbij en leg uit aan den arts wat er mis gaat. Zonder hulp komt hij hier niet uit. Den arts kent de juiste kanalen wel om je man weer op de rails te krijgen.
Sterkte!
Sterkte!
?
dinsdag 27 maart 2018 om 20:34
Haha nee. Nou ja misschien wel en zijn het mijn onbekende genen die opspelen ofzo
dinsdag 27 maart 2018 om 20:35
Over 10 jaar geraakt hij trouwens nergens meer aan de bak met een gat van 10 à 13 jaar in zijn CV.
Dan kan je beter nu doorduwen ...
Nu is het gat "nog maar" 2 à 3 jaar.
Alleen al uit dat oogpunt ... hoe sneller hij ergens raakt (hulpverlening, werk, ...) hoe beter.
dinsdag 27 maart 2018 om 20:36
Ja nee inderdaad. Bij 40 houdt het leven wel helemaal op natuurlijk
