Relaties
alle pijlers
kinderwens
donderdag 29 maart 2018 om 07:58
Toen ik 37 was heb ik mijn relatie uitgemaakt. Ik heb meerdere relaties gehad, maar ik kwam steeds op een punt dat ik eigenlijk veel liever terug single was en me niet oud zag worden met mijn partner. Ik heb me ook nooit eenzaam gevoeld als single en ik heb al vaker met het idee gespeeld om bam-moeder te worden. Dit gaf me ook helemaal geen slecht gevoel. Na mijn laatste relatie ben ik er beginnen over nadenken om bam-moeder te worden. Ik ben nu bijna 38 en ik zit al heel ver in het proces. Ik was vast van plan om voor mijn 38e te starten met de inseminaties. Nu het bijna zo ver is, heb ik regelmatig last van paniekaanvallen: Ga ik dit wel kunnen? Wat als ik me heel onzeker ga voelen en continu ga twijfelen over mijn capaciteiten als moeder? Wat als het kind vindt dat ik een slechte moeder ben? Wat als mensen me zielig vinden omdat ik geen partner heb kunnen vinden? Wat als mensen me negatief beoordelen? Vooral het oordeel van anderen leek me steeds meer en meer angst aan te jagen. Mijn eigenwaarde is ook flink gezakt de laatste maanden. Nu ben ik een paar weken geleden een man tegen het lijf gelopen waar ik helemaal gek van ben. Hij is helemaal mijn type en iemand waar ik direct zou voor gaan. Nu is hij een paar jaar geleden gescheiden en heeft hij al oudere kinderen en wil hij zeker wel een vrouw die kinderen heeft, maar geen vrouw die nog moet starten met kinderen (zoals ik). Hij wil zelf ook geen kinderen meer omdat hij al begin 40 is en zich hier te oud voor voelt. Hij wil wel heel graag een relatie met mij en hij is ook echt helemaal gek op mij. Hij wil er volledig voor gaan. Het is echt iemand waar ik heel erg naar opkijk (veel bereikt, ziet er goed uit) en misschien dat ik net voor hem val omdat mijn eigenwaarde heel laag is op dit moment.
De hele situatie maakt me heel verward. Vooral omdat ik de laatste tijd met die faalangst zit en ik niet weet of het wel een goed idee is om met die gevoelens alleen aan een kind te beginnen. Wat zouden jullie doen?
De hele situatie maakt me heel verward. Vooral omdat ik de laatste tijd met die faalangst zit en ik niet weet of het wel een goed idee is om met die gevoelens alleen aan een kind te beginnen. Wat zouden jullie doen?
donderdag 29 maart 2018 om 10:50
Dus als een vrouw een kind wil moet een man zich daar maar in schikken? Is dat echt wat je bedoelt?
Hij heeft al kinderen, is 40 en heeft geen zin in een tweede leg. Dat is toch net zo valide als WEL een kinderwens hebben?
donderdag 29 maart 2018 om 11:01
Je kan die man niet dwingen. Ik hou heel veel van mijn man, maar er komt geen kind meer bij al zou hij dat willen. Ik wil het namelijk niet. En alleen een kind? Ik zou het niet doen, je kunt behalve de lasten, ook de lusten niet delen met een partner, en dat lijkt me ook een gemis. Ik ken overigens een bam-moeder met twee kinderen, maar die heeft een heel groot netwerk. En buiten dat, met zijn tweeën een baby is al zwaar.
donderdag 29 maart 2018 om 11:23
donderdag 29 maart 2018 om 11:28
ik denk trouwens dat je heel goed weet wat je wil. maar deze man maakt dat je twijfelt aan je plan. jullie zitten niet op een lijn over een zeer belangrijk punt dus is dit ook niet de juiste man. kinderen zul je met deze man niet krijgen.
En onzekerheid, zorgen en twijfel zijn dingen waar alle ouders mee kampen, soms meer en soms minder. Of je nou een partner hebt of niet, man of vrouw bent, oud of jong. En vanaf het moment dat je besluit een kind te willen en voor de rest van je leven.
En onzekerheid, zorgen en twijfel zijn dingen waar alle ouders mee kampen, soms meer en soms minder. Of je nou een partner hebt of niet, man of vrouw bent, oud of jong. En vanaf het moment dat je besluit een kind te willen en voor de rest van je leven.
Don't cry, buy a bag and move on.
donderdag 29 maart 2018 om 12:24
Nee dat zeg ik niet of wel dan?SilverShadow schreef: ↑29-03-2018 10:50Dus als een vrouw een kind wil moet een man zich daar maar in schikken? Is dat echt wat je bedoelt?
Hij heeft al kinderen, is 40 en heeft geen zin in een tweede leg. Dat is toch net zo valide als WEL een kinderwens hebben?
donderdag 29 maart 2018 om 12:32
Ik vind het ontzettend dom als je voor hem je kinderwens opzij zet. Lekker makkelijk voor hem, hij is immers al ouder. Wat een egoïst. Zijn leeftijd is gewoon een excuus. alleenstaande moeder worden zou ik je ook niet aanraden, maar jouw dillema is puur omtrent die man. Dus nee, ik zou aan mijn eigen behoefte denken, doet hij toch ook?
donderdag 29 maart 2018 om 19:18
Ik heb ontzettend veel aan jullie reacties. Ik denk dat ik inderdaad wel labiel overkom, maar ik denk dat dit komt omdat ik binnen een paar weken de grootste beslissing van mijn leven moet nemen, en dan nog alleen. Er wordt door moeders ook erg mysterieus over gedaan, ze kunnen moeilijk concreet maken wat het precies inhoudt en ik kom er ook niet echt achter wat ze precies vinden van het moederschap. Het voelt dus als een serieuze sprong in het duister en omdat ik niet de meest zelfzekere persoon ben, is dit best wel heftig. Het is niet te onderschatten wat dit emotioneel met me doet. Ik denk wel dat eens de baby er is, ik er gewoon helemaal voor ga want ik ben wel een doorzetter en niet iemand die snel opgeeft. Wat betreft die man, ik denk dat hij me even de afleiding gaf die ik nodig had omdat ik me best wel heel erg angstig voel op dit moment. Het verliefdheidsgevoel is leuk omdat het verdovend werkt. Maar ergens weet ik ergens ook dat ik deze man totaal niet ken en dus grote beslissingen zoals deze niet van hem moet laten afhangen.
donderdag 29 maart 2018 om 19:49
Mysterieus?
Ik vind het moederschap mooi maar bij tijd en wijle heel erg zwaar en ben dankbaar dat ik er niet alleen voorsta maar het samen met man doe. Niet zozeer de fysieke zorg..maar met kinderen worden de zorgen geborgen. Die delen is heel belangrijk voor mij.
Als bam...zorg in ieder geval voor een heel groot en sterk netwerk want dat is m.i. heel belangrijk!
Ik vind het moederschap mooi maar bij tijd en wijle heel erg zwaar en ben dankbaar dat ik er niet alleen voorsta maar het samen met man doe. Niet zozeer de fysieke zorg..maar met kinderen worden de zorgen geborgen. Die delen is heel belangrijk voor mij.
Als bam...zorg in ieder geval voor een heel groot en sterk netwerk want dat is m.i. heel belangrijk!
donderdag 29 maart 2018 om 19:55
Dat je je zorgen maakt, klinkt alsof je het beste met je eventuele kindje voor hebt.
Het moederschap kan alles zijn wat je je er van voorstelt, maar ook compleet anders. Als ik zo eens om me heen kijk, gaat het meestal gewoon goed. Maar het kan zwaar zijn, vooral als je alles alleen moet doen. Heb je mensen om je heen die je kunnen ondersteunen?
Het moederschap kan alles zijn wat je je er van voorstelt, maar ook compleet anders. Als ik zo eens om me heen kijk, gaat het meestal gewoon goed. Maar het kan zwaar zijn, vooral als je alles alleen moet doen. Heb je mensen om je heen die je kunnen ondersteunen?
No one should brave the underworld alone.
donderdag 29 maart 2018 om 20:03
Ja ik heb familie die vlakbij woont en die me al verzekerd hebben dat ze me heel goed gaan helpen. Ik heb ook een paar vrienden die me willen helpen. Ik ben niet bang voor het praktische stuk, ik kan best wel wat af want ik werk met zeer moeilijk opvoedbare kinderen, maar ik ben wel bang voor het emotionele stuk. Ik wil me niet altijd afvragen of ik wel een goede moeder ben. Zitten jullie hier mee of ben je daar eigenlijk als moeder niet echt mee bezig?
donderdag 29 maart 2018 om 20:34
donderdag 29 maart 2018 om 21:14
tja meis, er valt niks concreet te vertellen over moederschap
net zoals over de rest van het leven niet
liefde is ook niet alleen maar lollig, toch gaan er een boel mensen voor
dus; de vraag is meer;
wil je liever mogelijk spijt hebben van het wel gedaan hebben
of spijt hebben van het niet geprobeerd hebben (en nooit zullen weten hoe het had kunnen zijn)
net zoals over de rest van het leven niet
liefde is ook niet alleen maar lollig, toch gaan er een boel mensen voor
dus; de vraag is meer;
wil je liever mogelijk spijt hebben van het wel gedaan hebben
of spijt hebben van het niet geprobeerd hebben (en nooit zullen weten hoe het had kunnen zijn)
Lorem Ipsum
donderdag 29 maart 2018 om 22:28
turquasi schreef: ↑29-03-2018 21:14tja meis, er valt niks concreet te vertellen over moederschap
net zoals over de rest van het leven niet
liefde is ook niet alleen maar lollig, toch gaan er een boel mensen voor
dus; de vraag is meer;
wil je liever mogelijk spijt hebben van het wel gedaan hebben
of spijt hebben van het niet geprobeerd hebben (en nooit zullen weten hoe het had kunnen zijn)
Spijt hebben van een kind lijkt me veel erger.
donderdag 29 maart 2018 om 22:55
Grappig genoeg was ik daar vooraf ook bang voor. En toen de baby er was, merkte ik dat ik haar totaal niet kon lezen. Toch was de onzekerheid al minder, ondanks haar vele huilbuien en onrust. En toen ze 6 maanden was bleek dat ze gewoon heel veel wilde. En vanaf toen ook meer en meer kon.
Ik ken niemand zo leuk als mijn kinderen. Ook nu ze pubers worden, is onze band heel fijn. We hebben vooral heel veel lol.
Ik kan het je aanraden er gewoon voor te gaan. De liefde voor je kind kun je met niets vergelijken.
donderdag 29 maart 2018 om 23:11
Dit!Blackwater schreef: ↑29-03-2018 08:53Die man zou het zomaar over een aantal weken/maanden ook niet kunnen zijn.
Ik zou never mijn kinderwens opgeven voor iemand.
Mama zijn is het mooiste wat er is. En waarom zou je het niet kunnen? Vrouwen zijn (vaak) heel sterk. Voor je bloedeigen kind al helemaal!
Ga ervoor, het is je diepste wens!
donderdag 29 maart 2018 om 23:13
Elke aanstaande moeder is onzeker, geloof mij. Want voordat je moeder bent weet je gewoon niet echt/echt niet waar je aan begint en wat voor emoties het in je losmaakt.
Gezien en verleden met mannen, waarin je aangeeft relaties vaker te hebben beëindigd omdat het toch niet was wat je wilde zou ik je afraden om deze man boven je kinderwens te plaatsen. Je kent hem maar net, wie weet ben je hem over een aantal jaar zat en dan ben je te oud om moeder te worden.
Ik vind het moederschap behoorlijk zwaar soms, en het klopt wel. Je krijgt er zoveel voor terug, maar jemig wat moet je er ook veel voor inleveren:)
Je vrijheid, je onbezonnenheid, je zorgeloze leven, noem maar op
(Ik spreek voor mijzelf natuurlijk)
Zolang je genoeg mensen om je heen hebt die jou willen helpen zou ik zeggen, doen!
Die mannen komen en gaan, zoals je hebt gezien. Een kind is voor het leven.
Gezien en verleden met mannen, waarin je aangeeft relaties vaker te hebben beëindigd omdat het toch niet was wat je wilde zou ik je afraden om deze man boven je kinderwens te plaatsen. Je kent hem maar net, wie weet ben je hem over een aantal jaar zat en dan ben je te oud om moeder te worden.
Ik vind het moederschap behoorlijk zwaar soms, en het klopt wel. Je krijgt er zoveel voor terug, maar jemig wat moet je er ook veel voor inleveren:)
Je vrijheid, je onbezonnenheid, je zorgeloze leven, noem maar op
(Ik spreek voor mijzelf natuurlijk)
Zolang je genoeg mensen om je heen hebt die jou willen helpen zou ik zeggen, doen!
Die mannen komen en gaan, zoals je hebt gezien. Een kind is voor het leven.
donderdag 29 maart 2018 om 23:16
Alleen de OP gelezen. Vorig jaar een vrouw ontmoet die haar baby alleen ging krijgen. De bevalling deed ze ook alleen: zij en haar kind, daar ging het om. Ze kreeg een prachtige dochter. Een van de krachtigste vrouwen die ik ooit heb ontmoet. Zo kan er óók naar je gekeken worden.
Ik zou mijn kinderwens niet opgeven voor deze nu nog maar fling. Als het echt meant to be is komt hij over een paar jaar wel. Overigens klinkt naar hem opkijken niet perse stabiel?
Ik zou mijn kinderwens niet opgeven voor deze nu nog maar fling. Als het echt meant to be is komt hij over een paar jaar wel. Overigens klinkt naar hem opkijken niet perse stabiel?
vrijdag 30 maart 2018 om 05:42
Als je deze beslissing helemaal alleen maakt lijkt het of er in jouw omgeving weinig mensen zijn die echt dichtbij je staan en er voor je zijn. Dit zal ook belangrijk zijn als je moeder bent geworden, want zeker de eerste tijd kan wel heftig zijn. Wie gaat er voor je zijn in de eerste weken? Al is het alleen als back-up.linda333 schreef: ↑29-03-2018 19:18Ik heb ontzettend veel aan jullie reacties. Ik denk dat ik inderdaad wel labiel overkom, maar ik denk dat dit komt omdat ik binnen een paar weken de grootste beslissing van mijn leven moet nemen, en dan nog alleen. Er wordt door moeders ook erg mysterieus over gedaan, ze kunnen moeilijk concreet maken wat het precies inhoudt en ik kom er ook niet echt achter wat ze precies vinden van het moederschap. Het voelt dus als een serieuze sprong in het duister en omdat ik niet de meest zelfzekere persoon ben, is dit best wel heftig. Het is niet te onderschatten wat dit emotioneel met me doet. Ik denk wel dat eens de baby er is, ik er gewoon helemaal voor ga want ik ben wel een doorzetter en niet iemand die snel opgeeft.
Wat betreft het moederschap, om kort door de bocht te gaan, de meeste moeders vinden het met momenten wel zwaar, maar zouden ze hun kinderen toch ook zeker niet willen missen. Omdat de liefde die je (meestal) voor een kind voelt heel anders is dan al het andere want je kent, het brengt je in die zin dus heel veel. Maar het is niet dat die liefde maakt dat er nooit zware kanten aan het ouderschap zitten.
Het gaan voor die baby omdat je een doorzetter bent en 'iemand die niet snel opgeeft' zou ik nog eens overwegen. Juist als je net bent bevallen is het niet zo helpend om te denken 'ik voel me zo kut/moe/wanhopig/verdrietig/angstig maar ik moet gewoon doorzetten voor die baby!' Meestal raak je daarvan nog verder van huis. Het is vaak een enorm heftige tijd en dan is het juist zo belangrijk dat als je je zo voelt er iemand is die je steun kan bieden, met wie je gewoon een kopje thee kan drinken, of bij uit kan huilen of bij wie je je kindje even achter kan laten om te slapen of even naar buiten te gaan.
Verder is het logisch om het spannend te vinden om ouder te worden
Ik zou begeleiding vragen bij je BAM-traject, het is voor jou en je kind goed als je je wat beter gaat voelen over jezelf en wat steviger komt te staan.