Is opgeven echt de oplossing?

Na 8.5 jaar is er een einde gekomen aan onze relatie, en ik kan het niet accepteren omdat ik nog mogelijkheden zie...

Ik was haar eerste vriendje, we zijn al op jonge leeftijd bij elkaar gekomen en hebben altijd te maken gehad met vooroordelen en verschillende fases in ons leven omdat ik 5 jaar ouder ben dan haar. Ben nu 28 trouwens.

We woonden sinds 1 jaar samen, en dat viel eigenlijk behoorlijk tegen. We hadden weinig intimiteit en leefden langs elkaar heen... soort broer en zus geworden.

Ik vond dat de schuld bij haar lag omdat ze nooit thuis was savonds en als ze er was vond ik haar chagrijnig. Ik ging altijd later naar bed dan haar (ook omdat ze zo chagrijnig was vaak) en na een jaar besloten we dat het zo niet verder kon en hebben we besloten om een pauze in te lassen om te zien of we elkaar gingen missen..

Na 2 weken pauze ofzo kwam bij mij het besef dat ikzelf verantwoordelijk was voor deze situatie, ik deed totaal geen moeite meer voor haar omdat ik dacht 'wij blijven toch wel samen.. domme gedachte natuurlijk!
Ik besefte me toen pas dat elke relatie aandacht nodig heeft en je altijd aanpassingen zult moeten doen voor de ander.
Ik heb haar verteld dat ik dingen wilde veranderen, samen zelfde tijd naar bed gaan, mee naar verjaardagen, meer ondernemen.. eigenlijk alles wat door haar als negatief werd ervaren. Ik was ook opgelucht dat ik deze wake up call gehad had.

We besloten het weer te proberen en het was 2 weken heel gezellig samen! Vervolgens stierf haar oma waardoor de relatie even minder aandacht kreeg, de week erop ging de auto stuk en de rekening daarvan was zo hoog dat we er behoorlijk financiële stress van kregen.. Ik was die weken ook snachts aan het werk waardoor ze toch weer alleen op bed lag.

Toen kreeg ik savonds een berichtje dat ze weg was gegaan naar haar ouders, ze had een brief klaargelegd waarin stond dat ze het niet meer kon, ze was op, er was teveel gebeurt en ze kreeg dat niet meer uit haar hoofd, teveel uit elkaar gegroeid, al haar energie ging eraan op, er was teveel kapot hoe erg ze het ook vond..ze houd nog zielsveel van me maar voelt geen liefde, geen aantrekkingskracht

Voor mijn gevoel heeft ze in een opwelling gehandeld nadat ze weer alleen in bed lag te piekeren, en krijgt de relatie nu ook de schuld van de andere negatieve gebeurtenissen.. Ik was juist positief omdat we het probleem gevonden hadden en de aanpassingen voor mij helemaal geen moeite kosten..

Wat denken jullie ervan? Moet ik het loslaten of hebben jullie nog andere tips?

We hadden hiervoor ook al 1.5 jaar samen gewoont in het huis van mijn overleden grootouders (familie wilde het graag bewoond houden tijdens periode dat het te koop stond)
Dat ging goed dus we kunnen wel degelijk samenwonen op een goede manier.

Wat tegenslagen betreft klopt het dat deze erbij horen en de relatie niet aan horen te tasten.. maar het was nu nog zo broos allemaal.. zo onzeker.. waardoor negatieve gedachten niet bepaald meehelpen..

Ze geeft ook aan absoluut geen behoefte aan een ander te hebben, ze zou het vreselijk vinden mocht ik wel wat met een ander doen...
De helft van haar spullen heeft ze opgehaald maar ze maakt maar weinig haast met de rest...
Door die dingen krijg ik het idee dat ze er zelf ook niet zeker van is..

Enn schreef: ↑

09-04-2018 21:41

Dan ga je door. Kijk tot nu toe zegt iedereen hier dat loslaten verstandig is. Maar als jij zeker weet dat vasthouden beter is, moet je dat doen. Het maakt mij/ons niets uit. Succes.

Ik laat haar ook met rust hoor, snap dat claimen juist averechts werkt! Zou het alleen zonde vinden als ze spijt krijgt en het te laat is thats all.

Kasboom schreef: ↑

10-04-2018 08:04

Ik snap dit soort topics nooit. Hele verhalen over hoe slecht de relatie wel niet was en op het einde willen ze allemaal terug. Waarom in godsnaam? Let it go en laat haarmet rust. Dat lijkt me voor jullie beiden beter.

Als 7.5 jaar van een relatie goed is en 1 jaar niet.. dan vind ik dat uitzoeken of er manieren zijn om dat gevoel van die eerste jaren terug te halen het minimale is wat je kan doen.. mits 2 kanten er zo over denken natuurlijk.

Thanks voor de tips! Heb vandaag de overige spulletjes weggebracht naar haar en besloten het los te laten, hoe pijnlijk het ook is.

Kreeg gelijk een reactie van haar dat ik nu wel erg snel ging, en dat ze in een roes leeft en alles niet kan beseffen.

Ik heb gezegd voorlopig geen contact te willen en dat ik haar los ga laten. En zoals hierboven als tip stond: dat ze me weet te vinden als ze van gedachte veranderd en we dan kijken hoe de situatie dan is..