Relaties
alle pijlers
Moeder
dinsdag 10 april 2018 om 11:20
Ik ben een vrouw van 37. Ik ben getrouwd en heb 2 jonge kinderen. Ik denk de laatste tijd veel na over de relatie met mijn moeder en het een en ander wordt mij steeds duidelijker. Mijn moeder past een dag in de week op op mijn kinderen. Nu twijfel ik of dat wel goed voor ze is.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen. Hij vroeg mij of ik ook misschien dacht dat mijn moeder narcistisch was. Ik heb dat toen beaamd, maar omdat hij op dat moment ziek was wilde ik er niet op doorgaan omdat ik niet wilde dat hij zich druk maakte om mij of zijn eigen situatie met haar. Daarna heb ik hem niet meer alleen gesproken.
Ik heb heel lang getwijfeld aan mezelf. Of niet allemaal aan mij lag en of ik niet gek was, maar dat mijn vader hetzelfde ziet scheelt veel voor mij.
Mijn moeder geeft mij nooit complimenten. Ze kan niet trots op mij zijn. Als ik zelf ergens trots op ben. Dan wijst ze me op subtiele wijze wat er dan toch niet zo goed is of bijvoorbeeld hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft. Het is altijd heel subtiel dus heel moeilijk de vinger op te leggen . Ze kan wel best zorgzaam zijn. Dus dat maakt het ook verwarrend. Dan kreeg ik toch weer het idee dat ze om me gaf. Maar nu denk ik dat ze het prettig vindt als ik me afhankelijk op stel. Hoe dan ook lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel. Het zit in veel kleine subtiele dingen . Ze is niet echt narcistisch in de zin van heel arrogant. Ze schept niet op. Het is dan ook niet overduidelijk.
Nu vraag ik me dus af of anderen dit herkennen en of ik mijn kinderen nog wel bij haar moet laten. Ze heeft mij niet vaak geslagen maar toch zit ik te kijken of ze niet kleine wondjes hebben als ze bij haar zijn geweest. Ik vertrouw haar niet maar durf ook geen verandering aan te brengen aan de situatie, maar het begint steeds meer te knagen. Ik hou zo veel van mijn kinderen. Ik wil niet dat ze zich naar voelen.
dinsdag 10 april 2018 om 12:15
Ik werk niet in de gezondheidszorg, maar heb een bovengemiddelde interesse in psychologie. Niet dat dat wat zegt overigens.
Vraag maar eens aan je moeder hoe haar jeugd was. Wat haar dromen waren en hoe zij zichzelf ziet.
Het verschil zit hem er in dat een echte narcist niet zich negatief in de picture wil zetten maar voornamelijk positief, kijk eens hoe goed ik ben. Ze denken ook dat iedereen jaloers is op wat zij bereikt hebben. En daar vallen ze andere mensen niet op af want dat hebben ze niet nodig.
Onzekere mensen verbloemen zo hun onzekerheid. Door te zeggen dat zij dat ook hebben, bijvoorbeeld hoofdpijn, roepen ze eigenlijk zie je mij wel staan? Ik wil aandacht! Of zoals mijn moeder doet: ze hebben mij ooit eens een iq test af laten nemen. Daar bleek uit dat ik redelijk intelligent ben. Mijn moeder roept nu elke keer als het daarover gaat, ik heb ook een test gedaan en ik ben net zo slim...
Maar goed dit is psychologie van de koude grond. En ik spreek uit eigen ervaring. Ik heb dit zelf ook gedaan, dat vergelijken. Na therapie kwam ik er achter dat ik er best wel mag zijn en dus niet onzeker hoef te zijn en om aandacht hoef te schreeuwen.
Vraag maar eens aan je moeder hoe haar jeugd was. Wat haar dromen waren en hoe zij zichzelf ziet.
Het verschil zit hem er in dat een echte narcist niet zich negatief in de picture wil zetten maar voornamelijk positief, kijk eens hoe goed ik ben. Ze denken ook dat iedereen jaloers is op wat zij bereikt hebben. En daar vallen ze andere mensen niet op af want dat hebben ze niet nodig.
Onzekere mensen verbloemen zo hun onzekerheid. Door te zeggen dat zij dat ook hebben, bijvoorbeeld hoofdpijn, roepen ze eigenlijk zie je mij wel staan? Ik wil aandacht! Of zoals mijn moeder doet: ze hebben mij ooit eens een iq test af laten nemen. Daar bleek uit dat ik redelijk intelligent ben. Mijn moeder roept nu elke keer als het daarover gaat, ik heb ook een test gedaan en ik ben net zo slim...
Maar goed dit is psychologie van de koude grond. En ik spreek uit eigen ervaring. Ik heb dit zelf ook gedaan, dat vergelijken. Na therapie kwam ik er achter dat ik er best wel mag zijn en dus niet onzeker hoef te zijn en om aandacht hoef te schreeuwen.
dinsdag 10 april 2018 om 14:07
Ow dat wist ik niet, bedankt voor de toelichting. Wat erg trouwens, dat je opvoeding je nog meer kapot kunt maken dan ik al dacht.
dinsdag 10 april 2018 om 14:23
beste wat jij nu kan doen, is aan jezelf werken. Ga een tijdje in therapie
De problemen die nu al wat aanwezig zijn richting je moeder, zul je extreem gaan voelen, als jouw kinderen gaan puberen.
Je kunt je kinderen beter door hun pubertijd heen loodsen als je je eigen jeugdproblemen dan verwerkt hebt.
dinsdag 10 april 2018 om 14:25
Opvoeding is dan wel heel breed hoor, kan ook dingen zijn die in je jeugd zijn gebeurt zoals gepest worden enz. En lang niet iedereen met een slechte jeugd ontwikkelt een persoonlijkheidsstoornis. Er is ook zeker wel een stuk aangeboren karakter / temprament dat een rol speelt. Een angstig of verlegen kindje zal heel anders reageren op bepaalde dingen dan een extravert kindje.
dinsdag 10 april 2018 om 14:46
Hoe weet je dat? Heb je er ook ervaring mee?lilalinda schreef: ↑10-04-2018 14:23beste wat jij nu kan doen, is aan jezelf werken. Ga een tijdje in therapie
De problemen die nu al wat aanwezig zijn richting je moeder, zul je extreem gaan voelen, als jouw kinderen gaan puberen.
Je kunt je kinderen beter door hun pubertijd heen loodsen als je je eigen jeugdproblemen dan verwerkt hebt.
dinsdag 10 april 2018 om 14:51
Hecamel, heeft jouw moeder wel inlevingsvermogen?
Mijn moeder wil inderdaad niet bijzonder opvallen. Ze is wel charmant in het contact, maar ook weer niet heel opvallend.
Ik vind het heel lastig dat ze het niet erg vindt om me pijn te doen. ze wijst me bijvoorbeeld bewust op mijn vetjes en buikje wat ik over heb gehouden aan de twee zwangerschappen terwijl ze weet dat ik onzeker kan zijn over mijn uiterlijk.
Ze heeft ook een aantal keer gezegd wat ze niet mooi aan mijn gezicht vindt en dat ze me niet zo slim vindt.
Mijn moeder wil inderdaad niet bijzonder opvallen. Ze is wel charmant in het contact, maar ook weer niet heel opvallend.
Ik vind het heel lastig dat ze het niet erg vindt om me pijn te doen. ze wijst me bijvoorbeeld bewust op mijn vetjes en buikje wat ik over heb gehouden aan de twee zwangerschappen terwijl ze weet dat ik onzeker kan zijn over mijn uiterlijk.
Ze heeft ook een aantal keer gezegd wat ze niet mooi aan mijn gezicht vindt en dat ze me niet zo slim vindt.
dinsdag 10 april 2018 om 14:57
en daar moet jij dus mee leren omgaan.Pip0 schreef: ↑10-04-2018 14:51
Ik vind het heel lastig dat ze het niet erg vindt om me pijn te doen. ze wijst me bijvoorbeeld bewust op mijn vetjes en buikje wat ik over heb gehouden aan de twee zwangerschappen terwijl ze weet dat ik onzeker kan zijn over mijn uiterlijk.
Ze heeft ook een aantal keer gezegd wat ze niet mooi aan mijn gezicht vindt en dat ze me niet zo slim vindt.
"goh mam, waarom zeg je dat?" (oid)
dinsdag 10 april 2018 om 14:59
Sommige ouders zijn gewoon enorm tactloos en zijn zelf niet zo slim qua opvoeden. Ik herken een aantal dingen in jouw verhaal. Mijn moeder kan soms ook opmerkingen maken die me heel erg raken. Pas sinds kort begin ik het een beetje in perspectief te zien. Zij heeft ook haar eigen referentiekader en reageert van daaruit. Zij is bijvoorbeeld altijd bang dat als je iemand te vaak complimenten geeft, dat die persoon dan naast zijn schoenen gaat lopen waardoor anderen je dan arrogant vinden. Dus zodra ik ergens trots op was, ging zij dat direct afzwakken om te voorkomen dat men mij arrogant zou vinden.Pip0 schreef: ↑10-04-2018 14:51Hecamel, heeft jouw moeder wel inlevingsvermogen?
Mijn moeder wil inderdaad niet bijzonder opvallen. Ze is wel charmant in het contact, maar ook weer niet heel opvallend.
Ik vind het heel lastig dat ze het niet erg vindt om me pijn te doen. ze wijst me bijvoorbeeld bewust op mijn vetjes en buikje wat ik over heb gehouden aan de twee zwangerschappen terwijl ze weet dat ik onzeker kan zijn over mijn uiterlijk.
Ze heeft ook een aantal keer gezegd wat ze niet mooi aan mijn gezicht vindt en dat ze me niet zo slim vindt.
Misschien is het goed om te proberen te achterhalen wat erachter zit bij je moeder.
dinsdag 10 april 2018 om 15:06
Mijn moeder blijft sinds mijn dochter geboren is maar zeggen dat ze hoopt dat het net zon moeilijk opvoedbaar kind wordt als ik was. Dat het net zon kreng wordt als ik was. Ze meent dat niet op de manier zoals je het hoort. Maar ze zegt het wel.
Na therapie doet me dat echt niets meer. Vind het vooral voor haar nu sneu dat zij niet gewoon aardig kan zijn. En dat zij een ander nodig heeft om zichzelf beter te voelen. Ik vind daar inmiddels niets meer van. Savonds heb ik er het met mijn man over, maar als constatering niet meer dat het mij raakt.
Ben het dan ook eens met Lilalinda dat je therapie zou moeten volgen om er zelf sterk uit te komen. Je moeder verander je niet, wel hoe jij er mee omgaat.
Na therapie doet me dat echt niets meer. Vind het vooral voor haar nu sneu dat zij niet gewoon aardig kan zijn. En dat zij een ander nodig heeft om zichzelf beter te voelen. Ik vind daar inmiddels niets meer van. Savonds heb ik er het met mijn man over, maar als constatering niet meer dat het mij raakt.
Ben het dan ook eens met Lilalinda dat je therapie zou moeten volgen om er zelf sterk uit te komen. Je moeder verander je niet, wel hoe jij er mee omgaat.
dinsdag 10 april 2018 om 23:18
Waarom pareer je dan niet meteen? Botweg vragen, heb je er problemen mee? Fijn voor je, blij dat ik ze niet heb. Goh mam, jij mag het niet mooi vinden maar ik ben er zelf blij mee mee en mijn man vindt mij goed zoals ik ben. Dat is belangrijker dan wat jij er van vindt.Pip0 schreef: ↑10-04-2018 14:51Hecamel, heeft jouw moeder wel inlevingsvermogen?
Mijn moeder wil inderdaad niet bijzonder opvallen. Ze is wel charmant in het contact, maar ook weer niet heel opvallend.
Ik vind het heel lastig dat ze het niet erg vindt om me pijn te doen. ze wijst me bijvoorbeeld bewust op mijn vetjes en buikje wat ik over heb gehouden aan de twee zwangerschappen terwijl ze weet dat ik onzeker kan zijn over mijn uiterlijk.
Ze heeft ook een aantal keer gezegd wat ze niet mooi aan mijn gezicht vindt en dat ze me niet zo slim vindt.
woensdag 11 april 2018 om 00:12
Deze zin en woorden viel(en) mij op in de OP:
....Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen....
....nooit complimenten
....kan niet trots op mij zijn
....hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft.
....kan wel best zorgzaam zijn
....prettig vindt als ik me afhankelijk op stel
....lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel
....Het zit in veel kleine subtiele dingen, heel moeilijk de vinger op te leggen
Is de relatie met je moeder ook een beetje 'koel'?
Je vader een zachtaardige man die nooit zo tegen je moeder op lijkt te kunnen. En, zolang zij in de buurt is, geleerd heeft dat het verstandiger is zijn mond te houden?
Sommigen schrijven hier dat je dan maar tegen je moeder moet zeggen dat iets je wel of niet bevalt, maar dat kan juist in dit soort situaties zo moeilijk zijn. Het gaat namelijk inderdaad om een subtiel ingesleten patroon vanaf je vroegste jeugd, je wéét gewoon als kind al hoe je de (vaak alleen maar non-verbale) 'orders' op moet volgen (zeg maar, in navolging van je vader?).
En je wist niet beter dan dat het elders thuis ook zo ongeveer zo werkte; juist die ongrijpbare 'aansturing' laat zich lastig in woorden vatten.
Tussen de regels door werd/wordt je verteld -of juist veel subtieler, non-verbaal duidelijk gemaakt- dat je je moeder toch wel heel erg 'teleur zou stellen' als je niet doet/denkt/gedraagt zoals zij wenst....'uiteraard wil zij alleen maar het allerbeste voor jou...' en dat laatste geloof(de) je altijd zonder meer....
Totdat je intuïtie je doet afvragen of zij van jou houdt, of van het feit dat zij jouw moeder is en 'dus' over jou gaat/heerst.
Ik denk niet dat zij de kinderen iets aandoet.
Haar houding naar jou toe dient vooral het steeds opnieuw 'zetten' van haar positie. Om zo de -belangrijke- rol die zij speelt in het leven van haar man, haar dochter en haar kleinkinderen vast te houden.
Ineens valt je op dat je eigenlijk amper kansen kreeg/krijgt om een paar vertrouwelijke woorden te wisselen met jouw vader; dat zij er als moeder altijd voor zorgt dat contacten via haar verlopen of dat zij op zijn minst van alles wat passeert op de hoogte is ....
Herkenbaar?
....Vorig jaar sprak voor het eerst in lange tijd mijn vader even alleen....
....nooit complimenten
....kan niet trots op mij zijn
....hoe zij zelf of een ander het toch beter gedaan heeft.
....kan wel best zorgzaam zijn
....prettig vindt als ik me afhankelijk op stel
....lijkt ze het fijn te vinden als ik me klein voel
....Het zit in veel kleine subtiele dingen, heel moeilijk de vinger op te leggen
Is de relatie met je moeder ook een beetje 'koel'?
Je vader een zachtaardige man die nooit zo tegen je moeder op lijkt te kunnen. En, zolang zij in de buurt is, geleerd heeft dat het verstandiger is zijn mond te houden?
Sommigen schrijven hier dat je dan maar tegen je moeder moet zeggen dat iets je wel of niet bevalt, maar dat kan juist in dit soort situaties zo moeilijk zijn. Het gaat namelijk inderdaad om een subtiel ingesleten patroon vanaf je vroegste jeugd, je wéét gewoon als kind al hoe je de (vaak alleen maar non-verbale) 'orders' op moet volgen (zeg maar, in navolging van je vader?).
En je wist niet beter dan dat het elders thuis ook zo ongeveer zo werkte; juist die ongrijpbare 'aansturing' laat zich lastig in woorden vatten.
Tussen de regels door werd/wordt je verteld -of juist veel subtieler, non-verbaal duidelijk gemaakt- dat je je moeder toch wel heel erg 'teleur zou stellen' als je niet doet/denkt/gedraagt zoals zij wenst....'uiteraard wil zij alleen maar het allerbeste voor jou...' en dat laatste geloof(de) je altijd zonder meer....
Totdat je intuïtie je doet afvragen of zij van jou houdt, of van het feit dat zij jouw moeder is en 'dus' over jou gaat/heerst.
Ik denk niet dat zij de kinderen iets aandoet.
Haar houding naar jou toe dient vooral het steeds opnieuw 'zetten' van haar positie. Om zo de -belangrijke- rol die zij speelt in het leven van haar man, haar dochter en haar kleinkinderen vast te houden.
Ineens valt je op dat je eigenlijk amper kansen kreeg/krijgt om een paar vertrouwelijke woorden te wisselen met jouw vader; dat zij er als moeder altijd voor zorgt dat contacten via haar verlopen of dat zij op zijn minst van alles wat passeert op de hoogte is ....
Herkenbaar?
woensdag 11 april 2018 om 08:49
Ja precies Gebruna. Het viel me ineens op dat ik hem niet alleen kan spreken. Mijn vader lag toen hij ziek was in het ziekenhuis en toen kon het dus wel even. Hij zei mij dat ze nooit alleen kon zijn en hij niks zonder haar mocht doen terwijl hij daar wel behoefte aan had en zij wilde zijn pinpas afnemen zei hij.
Ik heb het idee dat ze ons erg onder controle wilde houden.
Ik lijk veel op mijn vader inderdaad. Ook niet heel assertief en zachtaardig qua temperament maar ook geleerd om zo te zijn zoals je schrijft.
Laatst had ik mijn dochtertje op een andere dag naar mijn ouders gebracht om met mijn zoontje naar het consultatiebureau te kunnen. Mijn moeder moest doen naar een clubje van haar in de ochtend. Wat me opviel is dat ze zei dat ik maar snel weg moest gaan vanwege drukte op de weg etc.
Alsof ik niet even alleen met mijn vader mocht zijn.
Ik heb het idee dat ze ons erg onder controle wilde houden.
Ik lijk veel op mijn vader inderdaad. Ook niet heel assertief en zachtaardig qua temperament maar ook geleerd om zo te zijn zoals je schrijft.
Laatst had ik mijn dochtertje op een andere dag naar mijn ouders gebracht om met mijn zoontje naar het consultatiebureau te kunnen. Mijn moeder moest doen naar een clubje van haar in de ochtend. Wat me opviel is dat ze zei dat ik maar snel weg moest gaan vanwege drukte op de weg etc.
Alsof ik niet even alleen met mijn vader mocht zijn.
woensdag 11 april 2018 om 08:59
Als je het niet vertrouwd kan je gewoon een KVD nemen. Waarom zou je je kinderen achterlaten bij iemand die je niet vertrouwd of waarvan je denkt dat ze niet goed zijn voor de ontwikkeling van je kind? Geld?
Of het nou terecht is of niet, waarom was het eerst een goed plan en nu niet meer? Wat is er veranderd, ze was altijd al zo en sloeg jullie vroeger.
Ik snap dat echt niet.
Of het nou terecht is of niet, waarom was het eerst een goed plan en nu niet meer? Wat is er veranderd, ze was altijd al zo en sloeg jullie vroeger.
Ik snap dat echt niet.
woensdag 11 april 2018 om 09:05
Iedereen heeft narcistische trekken. Je 'bent' niet zozeer een narcist, als dat je ergens op de schaal van 0 tot 10 zit met hoeveel narcistische trekken je hebt.
En als je hoog genoeg zit op de schaal heb je volgens de psychiaters een narcistische stoornis.
Maar dat je dingen herkent, kan dus wel. Net als dat bijna iedereen ook autistische trekjes heeft.
Maar goed. Jouw moeder heeft wat weg van mijn moeder en wat ik je mee wil geven is: jij bent de enige die bepaalt hoe ze met je om kan gaan.
Ik ben in therapie geweest. Eerst zonder mijn moeder en daarna ook nog met. Ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven, wat ik van haar accepteer en wat niet. Hoe ze met mijn kind om mag gaan en hoe niet.
En het is niet leuk. Dat verlangen naar een lieve moeder, die jou een veilig gevoel geeft en waar je terecht kan, blijft altijd. Maar die heb je niet.
En als je deze moeder in je leven wil houden, zul jij ervoor moeten zorgen dat ze je geen pijn meer doet.
Mijn moeder en kind zijn dol op elkaar, dus ze is echt wel een toevoeging aan ons leven, maar haar 'zieke deel', het deel dat mij kwetst, laat ik niet meer toe.
En als je hoog genoeg zit op de schaal heb je volgens de psychiaters een narcistische stoornis.
Maar dat je dingen herkent, kan dus wel. Net als dat bijna iedereen ook autistische trekjes heeft.
Maar goed. Jouw moeder heeft wat weg van mijn moeder en wat ik je mee wil geven is: jij bent de enige die bepaalt hoe ze met je om kan gaan.
Ik ben in therapie geweest. Eerst zonder mijn moeder en daarna ook nog met. Ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven, wat ik van haar accepteer en wat niet. Hoe ze met mijn kind om mag gaan en hoe niet.
En het is niet leuk. Dat verlangen naar een lieve moeder, die jou een veilig gevoel geeft en waar je terecht kan, blijft altijd. Maar die heb je niet.
En als je deze moeder in je leven wil houden, zul jij ervoor moeten zorgen dat ze je geen pijn meer doet.
Mijn moeder en kind zijn dol op elkaar, dus ze is echt wel een toevoeging aan ons leven, maar haar 'zieke deel', het deel dat mij kwetst, laat ik niet meer toe.
woensdag 11 april 2018 om 09:08
Omdat ik eerst nog erg aan mezelf twijfelde. Dat ik dacht dat ik het misschien niet goed zag. Omdat ik een kinderdagverblijf ook niet fijn vind. En ze daar al 2 dagen heen gaan. En mijn vader is er ook bijna continu bij.
Bij ons sloeg ze heel soms uit onmacht omdat ze ons niet aan kon. Mijn vader werkte 12 uur per dag of langer. Zij was alleen met de kinderen thuis. Ik kan me herinneren dat ze mijn broertje hard op zijn billen sloeg en dat hij een handafdruk op zijn billen had en dat zij er spijt van had. Dus het lijkt alsof ze daar geen plezier in heeft maar mij wel graag mentaal rot laat voelen.
Het kinderdagverblijf kunnen we prima betalen. Geld is geen issue. Daarnaast is het voor ons zelf makkelijker als ze daar 3 dagen heen zouden gaan. Het is namelijk dichterbij.
Bij ons sloeg ze heel soms uit onmacht omdat ze ons niet aan kon. Mijn vader werkte 12 uur per dag of langer. Zij was alleen met de kinderen thuis. Ik kan me herinneren dat ze mijn broertje hard op zijn billen sloeg en dat hij een handafdruk op zijn billen had en dat zij er spijt van had. Dus het lijkt alsof ze daar geen plezier in heeft maar mij wel graag mentaal rot laat voelen.
Het kinderdagverblijf kunnen we prima betalen. Geld is geen issue. Daarnaast is het voor ons zelf makkelijker als ze daar 3 dagen heen zouden gaan. Het is namelijk dichterbij.
woensdag 11 april 2018 om 09:12
Een extravert kind betekend niet dat ze niet ook net zo angstig of verlegen kunnen zijn.Bumba1985 schreef: ↑10-04-2018 14:25Opvoeding is dan wel heel breed hoor, kan ook dingen zijn die in je jeugd zijn gebeurt zoals gepest worden enz. En lang niet iedereen met een slechte jeugd ontwikkelt een persoonlijkheidsstoornis. Er is ook zeker wel een stuk aangeboren karakter / temprament dat een rol speelt. Een angstig of verlegen kindje zal heel anders reageren op bepaalde dingen dan een extravert kindje.
woensdag 11 april 2018 om 09:14
Wat ook al eerder is geschreven, praat er over, ga in therapie om te leren zekerder en zelfstandiger te worden naar jouw moeder toe.
Want ,hoe jij nu naar en met jouw moeder omgaat,breng je over op de kinderen.
Ik ben groot geworden in een gezin met veel mishandeling, geestelijk en lichamelijk, dat heeft door gewerkt in mijn kijk op opvoeding van mijn kinderen.
Die hebben het ook niet altijd gemakkelijk gehad met mij als moeder.
Jij hebt nu wel de kans om aan jouw manier van opvoeding tewerken, dus niet zo als jouw moeder het heeft gedaan, pak die kans door middel vam therapie.
Want ,hoe jij nu naar en met jouw moeder omgaat,breng je over op de kinderen.
Ik ben groot geworden in een gezin met veel mishandeling, geestelijk en lichamelijk, dat heeft door gewerkt in mijn kijk op opvoeding van mijn kinderen.
Die hebben het ook niet altijd gemakkelijk gehad met mij als moeder.
Jij hebt nu wel de kans om aan jouw manier van opvoeding tewerken, dus niet zo als jouw moeder het heeft gedaan, pak die kans door middel vam therapie.
woensdag 11 april 2018 om 09:33
Dat vind ik ook erg naïef.Route88 schreef: ↑10-04-2018 11:54Ik kreeg vroeger ook een klap als ik het te bont had gemaakt. Maar ik vertrouw er op dat mijn moeder dat niet bij mijn kind doet. Omdat ik dat heb gevraagd.
Maar eerst leek je het een goed plan en nu is het een psychise vrouw die stiekem baby’s slaat als ze alleen is met ze.
Verwerk je jeugd maar ga niet zo om je heen lopen slaan.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
