Relaties
alle pijlers
Twijfels over relatie
woensdag 18 april 2018 om 09:42
Hallo iedereen,
Ik zit al enkele maanden met iets en weet niet meer goed wat ik moet doen. Vandaar dit berichtje met de hoop op ervaringen en goed advies
.
Ik ben van mijn 16 samen met mijn vriend en ben nu 26 jaar. We wonen drie jaar samen en hebben een koophuis. Ik heb altijd al wel een beetje in mijn achterhoofd me afgevraagd of mijn vriend wel goed bij me past. Deze gevoelens heb ik altijd weg geduwd omdat ik hem zo graag zag en hij voor de rest wel een ideale man is. Vorige maand heb ik aangekaart dat mijn gevoelens voor hem niet meer zo sterk zijn en dat ik me ook veel sneller open stel voor andere mannen (hier had ik vroeger geen last van). Ik heb zelf het gevoel dat het moeilijker en moeilijker wordt om niets met andere mannen te doen, omdat ik die ervaring mis. Ik ben al 10 jaar trouw. We zijn twee weken apart gaan wonen en ik heb hem in die twee weken ook geen enkele keer gemist. Ik voelde me terug energiek terwijl ik me normaal altijd heel snel moe voel. Ik voelde me eigenlijk herboren. Na twee weken hebben we toch besloten het nog een kans te geven.
Nu zit ik steeds vol twijfels. Als ik op het werk ben en aan hem denk en wat we allemaal hebben opgebouwd dan voel ik wel liefde voor hem. Ik zie hem eigenlijk nog wel graag, maar ik weet niet of ik hem graag genoeg zie. Op zo'n moment denk ik van ik heb het toch goed waarom doe ik nu zo moeilijk. Als ik dan thuis kom en ik zie dat hij al thuis is dan denk ik van ohnee. Ik heb moeite om een gesprek met hem te houden, want ben niet zo geïnteresseerd in zijn uitleg en heb helemaal geen behoefte om hem te kussen (en seks zeker niet). Ook al heb ik al enige tijd heel veel zin in seks, ik doe dit liever niet met hem. Daarbij komt dat ik vroeger last had van paniekaanvallen en nu ik hier aan gewerkt heb, ben ik zelf ook wel veranderd. Ik ben meer open geworden en onderneem graag zaken. Helaas doe ik al deze dingen liever alleen. Mijn vriend is in tussentijd hééél hard veranderd. Alles wat ik de afgelopen 10 jaar heb gezegd wat ik niet leuk vond aan hem is hij nu wel. Hij is sociaal geworden, spontaan, neemt initiatief, laat me niet meer heel de tijd alleen thuis,... en toch is het voor mij precies niet voldoende.. Onlangs zijn we op weekend geweest en ondanks dat het wel gezellig was, was ik blij om terug thuis te zijn. Ik voel me snel benauwd ook al doe ik echt mijn best om hier nog iets van te maken. Mijn gevoel en verstand zeggen precies twee andere dingen.
Ik weet dus niet meer goed wat te doen en begrijp zelf niets van mijn gevoel. Langs de ene kant ben ik bang om hem te verliezen (onze relatie is zo vertrouwd en het is echt iemand waar ik een mooie toekomst mee kan hebben), maar langs de andere kant ben ik bang dat ik heel mijn leven spijt ga hebben dat ik nooit het vrijgezellenleven heb gehad en ben ik ook bang om hem later te bedriegen. Ik sta de laatste tijd precies op springen.
Ik zit al enkele maanden met iets en weet niet meer goed wat ik moet doen. Vandaar dit berichtje met de hoop op ervaringen en goed advies
.Ik ben van mijn 16 samen met mijn vriend en ben nu 26 jaar. We wonen drie jaar samen en hebben een koophuis. Ik heb altijd al wel een beetje in mijn achterhoofd me afgevraagd of mijn vriend wel goed bij me past. Deze gevoelens heb ik altijd weg geduwd omdat ik hem zo graag zag en hij voor de rest wel een ideale man is. Vorige maand heb ik aangekaart dat mijn gevoelens voor hem niet meer zo sterk zijn en dat ik me ook veel sneller open stel voor andere mannen (hier had ik vroeger geen last van). Ik heb zelf het gevoel dat het moeilijker en moeilijker wordt om niets met andere mannen te doen, omdat ik die ervaring mis. Ik ben al 10 jaar trouw. We zijn twee weken apart gaan wonen en ik heb hem in die twee weken ook geen enkele keer gemist. Ik voelde me terug energiek terwijl ik me normaal altijd heel snel moe voel. Ik voelde me eigenlijk herboren. Na twee weken hebben we toch besloten het nog een kans te geven.
Nu zit ik steeds vol twijfels. Als ik op het werk ben en aan hem denk en wat we allemaal hebben opgebouwd dan voel ik wel liefde voor hem. Ik zie hem eigenlijk nog wel graag, maar ik weet niet of ik hem graag genoeg zie. Op zo'n moment denk ik van ik heb het toch goed waarom doe ik nu zo moeilijk. Als ik dan thuis kom en ik zie dat hij al thuis is dan denk ik van ohnee. Ik heb moeite om een gesprek met hem te houden, want ben niet zo geïnteresseerd in zijn uitleg en heb helemaal geen behoefte om hem te kussen (en seks zeker niet). Ook al heb ik al enige tijd heel veel zin in seks, ik doe dit liever niet met hem. Daarbij komt dat ik vroeger last had van paniekaanvallen en nu ik hier aan gewerkt heb, ben ik zelf ook wel veranderd. Ik ben meer open geworden en onderneem graag zaken. Helaas doe ik al deze dingen liever alleen. Mijn vriend is in tussentijd hééél hard veranderd. Alles wat ik de afgelopen 10 jaar heb gezegd wat ik niet leuk vond aan hem is hij nu wel. Hij is sociaal geworden, spontaan, neemt initiatief, laat me niet meer heel de tijd alleen thuis,... en toch is het voor mij precies niet voldoende.. Onlangs zijn we op weekend geweest en ondanks dat het wel gezellig was, was ik blij om terug thuis te zijn. Ik voel me snel benauwd ook al doe ik echt mijn best om hier nog iets van te maken. Mijn gevoel en verstand zeggen precies twee andere dingen.
Ik weet dus niet meer goed wat te doen en begrijp zelf niets van mijn gevoel. Langs de ene kant ben ik bang om hem te verliezen (onze relatie is zo vertrouwd en het is echt iemand waar ik een mooie toekomst mee kan hebben), maar langs de andere kant ben ik bang dat ik heel mijn leven spijt ga hebben dat ik nooit het vrijgezellenleven heb gehad en ben ik ook bang om hem later te bedriegen. Ik sta de laatste tijd precies op springen.
woensdag 18 april 2018 om 11:05
nou ja, dank je wel.JollyRider schreef: ↑18-04-2018 10:54Ik geloof je. Vooral over die drie miljoen. Maar wat jij geleerd hebt, zit toch vooral in jouw lerend vermogen, en niet in de verschillende relaties vermoed ik. Je hebt op ieder moment talloze relaties met mensen, in allerlei vormen. En daar valt vanalles van te leren. Jij bent, als ik zo vrij mag zijn, naar ik vermoed gezien je bijdragen aan dit forum, een behoorlijk verstandig mens, met gezond vermogen tot zelfreflectie en dus tot leren. Heb je echt geen verschillende mannen voor nodig gehad.
Toch denk ik wel, dat mijn relaties (net zo goed als mijn werkgevers en bovenal mijn kinderen) een kant van mezelf naar boven gehaald hebben, die anders wellicht verstoft was.
woensdag 18 april 2018 om 11:08
Wat vind je van de andere reacties?Saartje1992 schreef: ↑18-04-2018 10:39Dat is inderdaad wel interessant. Ik heb de laatste twee jaar vooral veel twijfels en in die tijd heb ik de pil genomen, heb ik een spiraaltje gehad en heb ik geen hormonen gehad dus ik vrees dat dit niet op mij van toepassing is
De kans dat het niet goed zit omdat je al van zo jonge leeftijd samen bent (en een heel groeitraject sámen hebt doorgemaakt ipv alleen) is groter dan de kans dat het aan je ac ligt. Ik snap dat dat makkelijker was geweest omdat je nu keuzes moet maken, maar op den duur word je echt gelukkiger. Been there, done that.
woensdag 18 april 2018 om 11:08
Vast. En alleen zijn had ook weer kanten naar boven gehaald. En je committeren aan een vaste relatie, door toppen en dalen, ook. En harem-meisje voor een geschifte olie-sjeik zijn ook. En, nou ja, je snapt me wel denk ik
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 18 april 2018 om 11:15
"We zijn twee weken apart gaan wonen en ik heb hem in die twee weken ook geen enkele keer gemist. Ik voelde me terug energiek terwijl ik me normaal altijd heel snel moe voel. Ik voelde me eigenlijk herboren. Na twee weken hebben we toch besloten het nog een kans te geven."
Eh, waarom precies ben je weer teruggegaan??? Je begrijpt zelf toch ook wel dat dit het niet is? Wegwezen voordat er kinderen in het spel zijn.
Eh, waarom precies ben je weer teruggegaan??? Je begrijpt zelf toch ook wel dat dit het niet is? Wegwezen voordat er kinderen in het spel zijn.
woensdag 18 april 2018 om 11:23
alleen al voor het seksuele aspect, vind ik meerdere partners 'verslijten' wel een goed idee hoor. (alleen al om de 'fun-factor')JollyRider schreef: ↑18-04-2018 11:08Vast. En alleen zijn had ook weer kanten naar boven gehaald. En je committeren aan een vaste relatie, door toppen en dalen, ook. En harem-meisje voor een geschifte olie-sjeik zijn ook. En, nou ja, je snapt me wel denk ik
woensdag 18 april 2018 om 11:29
Nijn5:
Dat had ik ook, dat ik niet durfde.
Achteraf gezien ben ik te lang door blijven sudderen omdat ik het zo eng vond om echt naar mn gevoel te luisteren.
Toen ik het echter deed bleek het echter helemaal niet eng te zijn en zelfs heel erg bevrijdend.
Het is overigens doodnormaal dat het eng voelt, veranderingen zijn nou eenmaal lastig.
Dat had ik ook, dat ik niet durfde.
Achteraf gezien ben ik te lang door blijven sudderen omdat ik het zo eng vond om echt naar mn gevoel te luisteren.
Toen ik het echter deed bleek het echter helemaal niet eng te zijn en zelfs heel erg bevrijdend.
Het is overigens doodnormaal dat het eng voelt, veranderingen zijn nou eenmaal lastig.
woensdag 18 april 2018 om 11:29
En ik gun het je van harte. Maar ik hou toch overeind dat het een volstrekt gelijkwaardige keuze is aan iedere andere keuze. De vanzelfsprekendheden van dit forum (alleen is beter dan samen, meer partners is beter dan een partner, voor je 48e ben je nog een wilde meid die vooral ongebonden moet blijven, etc. Etc.) zijn niets anders dan toevallige privé-meningen of -ervaringen. Niks mis mee, maar totaal niet normatief.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 18 april 2018 om 11:31
Maar dat ontken ik ook nergens. In dit geval (een TO die raadt vraagt), zie ik wel voordelen in het verbreken van haar relatie.JollyRider schreef: ↑18-04-2018 11:29Maar ik hou toch overeind dat het een volstrekt gelijkwaardige keuze is aan iedere andere keuze. De vanzelfsprekendheden van dit forum (alleen is beter dan samen, meer partners is beter dan een partner, voor je 48e ben je nog een wilde meid die vooral ongebonden moet blijven, etc. Etc.) zijn niets anders dan toevallige privé-meningen of -ervaringen. Niks mis mee, maar totaal niet normatief.
Dat is een beetje met raad vragen op een forum, je krijgt geen raad, maar meningen
woensdag 18 april 2018 om 11:34
ja, onze side-discussie loopt wat uit de hand geloof ik. Ik wil ook niets meer zeggen dan dat ook TO niet in de vanzelfsprekendheden moet stappen. Ook doorzetten als het even lastig is, heeft een bepaalde waarde. Uiteindelijk dondert het helemaal niet wat je doet, maar alleen wat je er mee doet.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 18 april 2018 om 11:36
Maar obv wat TO vertelt (twijfels, niet geinteresseerd, inzien dat de basis enkel nog is dat ze al zo lang samen zijn, elkaar niet missen etc) kan toch bijna niet geadviseerd worden om toch bij elkaar te blijven? Ik begrijp oprecht niet waarom je dat zou doen.
anoniem_95458 wijzigde dit bericht op 18-04-2018 11:38
0.38% gewijzigd
woensdag 18 april 2018 om 11:37
Ik zou dat niet doen. Wat ik wel doe, is adviseren niet te simpele redeneringen en veronderstelde vanzelfsprekendheden als basis voor vrij ingrijpende beslissingen te nemen.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
vrijdag 20 april 2018 om 08:07
Ik heb gisteren nog een gesprek met hem gehad en gezegd dat ik het lastig vind dat hij thuis is, ik me moet forceren en liever alleen zou slapen. Dit was voor hem natuurlijk heel pijnlijk om te horen. Ik heb in mijn hoofd de knop precies al omgedraaid en wil niet meer aan de relatie werken. Dit heb ik hem ook eerlijk verteld. Hij zei dat hij toch nog denkt dat het goed kan komen en wil per se naar de relatietherapeut. Hij vertelde me dat hij het me heel kwalijk zou nemen, moest ik nu zeggen dat het genoeg is geweest. Dit is nu een maand bezig (waarvan we twee weken apart hebben gewoond) en waarvan hij er 20 dagen zelf aan heeft kunnen werken. In een periode van 10 jaar zou dit natuurlijk wel een snelle beslissing zijn. Ik zit hier al wel veel langer met in mijn hoofd en heb ik ook gezegd. Hier heeft hij natuurlijk niets aan, want dan vindt hij het net lastig dat hij dit nooit geweten heeft (wat ik wel begrijp). Het moeilijke is dat hij er niets aan kan doen en dat heb ik hem ook gezegd. De twijfels liggen gewoon bij mij. Ik kon ook niet zeggen van nu is het gedaan, want daar ben ik dan precies ook nog niet klaar voor alhoewel ik wel besef dat de kans er in zit dit ooit wel te moeten doen. Hopelijk kan de relatietherapeute dan meer inzicht geven en kan dit er voor zorgen dat we als vrienden uit elkaar kunnen gaan. Mijn vriend zei wel van als hij voelt dat het echt niet meer gaat, hij me wel wil laten gaan, maar dat gevoel heeft hij nog niet.
Pfffff zo vermoeiend allemaal.
Pfffff zo vermoeiend allemaal.