Relaties
alle pijlers
Waar ligt de grens?
vrijdag 18 mei 2018 om 00:21
Waar ligt de grens tussen relatie beëindigen en vechten voor behoud van een relatie?
Ik zie op het forum best vaak topics voorbij komen waarin de TO geadviseerd wordt de relatie te beëindigen, ondanks dat ze zelf zegt dat er ook positieve kanten zitten aan die relatie.
In mijn omgeving ook een aantal mensen die net gescheiden zijn, in scheiding liggen of toch besloten hebben om hun relatie een kans te geven.
Hoe duidelijk is die lijn tussen beëindigen of doorgaan? Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Ik zie op het forum best vaak topics voorbij komen waarin de TO geadviseerd wordt de relatie te beëindigen, ondanks dat ze zelf zegt dat er ook positieve kanten zitten aan die relatie.
In mijn omgeving ook een aantal mensen die net gescheiden zijn, in scheiding liggen of toch besloten hebben om hun relatie een kans te geven.
Hoe duidelijk is die lijn tussen beëindigen of doorgaan? Hoe kijken jullie daar tegenaan?
vrijdag 18 mei 2018 om 01:15
.... of de schijt ons doodt....Madeliefjees schreef: ↑18-05-2018 01:06Ik beeindig mijn relatie nooit. Tot de dood ons schijdt.....
Ik ben niet bijgelovig, dat brengt ongeluk...
vrijdag 18 mei 2018 om 07:29
Ik denk dat er in zo'n relatie telkens momenten zijn waarop je moet kiezen: moet jij veranderen of ik? Aangezien jij niet verandert moet ik dat doen en dat gaat me teveel pijn kosten. Zelf veranderen gooit je hele leven vaak overhoop. Wat de doorslag geeft in je keus door te gaan of te stoppen is meestal of er kinderen zijn, een mooi huis en huisdieren, of je de ander toch nog af en toe graag ziet, of er niet al een nieuwe liefde gevonden is, of men elkaar niet voortdurend pijn doet, of er geen verbittering en haat is .
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 18 mei 2018 om 07:35
Ligt wel heel erg aan de duur vd relatie.
Stel je ben 20 jaar samen en hebt kinderen maar een van de twee maakt een misstap en gaat vreemd zou dat voor mij niet het einde betekenen.
Ben je pas net een kaar samen en een vd twee gaat vreemd. Daar is de deur.
Hangt dus nogal af van de geschiedenis die aan de relatie vast zit.
Stel je ben 20 jaar samen en hebt kinderen maar een van de twee maakt een misstap en gaat vreemd zou dat voor mij niet het einde betekenen.
Ben je pas net een kaar samen en een vd twee gaat vreemd. Daar is de deur.
Hangt dus nogal af van de geschiedenis die aan de relatie vast zit.
vrijdag 18 mei 2018 om 07:45
Ik denk dat dat helemaal aan de omstandigheden ligt. Na een relatie van 16 jaar en kinderen krijgen heb ik mijn vriend de deur gewezen omdat hij een affaire had. Ik heb het nog wel geprobeerd met hem, maar het heeft iets onherstelbaar kapot gemaakt. Ik kon hem niet meer zien zoals hij was, nooit gedacht dat degene wie ik het meest vetrouwde en lief had mij zo diep kon verraden. Het zou nooit meer hetzelfde zijn dus ik heb besloten de stekker eruit te trekken. Ik denk dat die grens waar jij het over hebt bij iedereen anders is. Ligt ook aan je zelf respect. Sommigen blijven tot in den treure bij hun partner omdat ze niet genoeg van zichzelf houden.
I’m all about the fairytail baby
vrijdag 18 mei 2018 om 07:47
En het ligt er ook aan met wie er vreemd wordt gegaan. Is het een dronkenmansaktie in de kroeg of een affaire met een collega of zelfs bekende. Het eerste valt misschien nog overheen te komen het tweede niet.Trien30 schreef: ↑18-05-2018 07:35Ligt wel heel erg aan de duur vd relatie.
Stel je ben 20 jaar samen en hebt kinderen maar een van de twee maakt een misstap en gaat vreemd zou dat voor mij niet het einde betekenen.
Ben je pas net een kaar samen en een vd twee gaat vreemd. Daar is de deur.
Hangt dus nogal af van de geschiedenis die aan de relatie vast zit.
vrijdag 18 mei 2018 om 07:48
vrijdag 18 mei 2018 om 07:54
Te verstaan als: "heel veel moeite doen", denk ik.Pusswithoutboots schreef: ↑18-05-2018 07:47Dat 'vechten' hoe gaat dat eigenlijk? Straatvechten? MMA? Thai boxing?
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 18 mei 2018 om 07:58
vrijdag 18 mei 2018 om 08:01
In mijn geval zou vreemdgaan / buitenechtelijke relatie de druppel zijn.
Als iemand niet meer geheel of zelfs maar gedeeltelijk voor me zou gaan, ben ik er klaar mee.
Wij hebben hier denk ik in de bijna 35 jaar dat we met elkaar samen zijn, 2 keer op het punt van uit elkaar gaan gestaan.
Ik vind dat als er nog maar een beetje liefde Is, je ervoor moet blijven vechten. Helemáál als er kinderen in het spel zijn.
Bedacht me dan hoe ik me zou voelen als hij onverwachts door overlijden niet meer thuis zou komen, en dat was erg naar. Dus zijn er nog gevoelens, en moet je ervoor blijven vechten. Maar ik ben wat dat aangaat dan ook een ouderwetse muts, trouw is voor eeuwig.
De relatiestruggles komen vaak van factoren buitenaf.
Stress op het werk, ziekte, financiële problemen. Als die factoren weer stabiel worden, is de spanning en de ruzie vaak ook weer weg.
Soms blijven dingen, zoals ziekte.
Dan moet je samen een modus zien te vinden daar mee om te gaan.
Ik ben er blij om dat wij niet zo snel opgegeven hebben. Al zouden we dat op dat moment van de relatiecrisis niet gedacht hebben. De eerste menselijke reactie is toch vaak, wegwezen. Een soort vluchtgedrag. Maar dat is primair.
En ik vind vaak ook te makkelijk.
In geval van geweld roep ik overigens hier wel hard mee wegwezen daar!
Maar dat vind ik een andere situatie.
Als iemand niet meer geheel of zelfs maar gedeeltelijk voor me zou gaan, ben ik er klaar mee.
Wij hebben hier denk ik in de bijna 35 jaar dat we met elkaar samen zijn, 2 keer op het punt van uit elkaar gaan gestaan.
Ik vind dat als er nog maar een beetje liefde Is, je ervoor moet blijven vechten. Helemáál als er kinderen in het spel zijn.
Bedacht me dan hoe ik me zou voelen als hij onverwachts door overlijden niet meer thuis zou komen, en dat was erg naar. Dus zijn er nog gevoelens, en moet je ervoor blijven vechten. Maar ik ben wat dat aangaat dan ook een ouderwetse muts, trouw is voor eeuwig.
De relatiestruggles komen vaak van factoren buitenaf.
Stress op het werk, ziekte, financiële problemen. Als die factoren weer stabiel worden, is de spanning en de ruzie vaak ook weer weg.
Soms blijven dingen, zoals ziekte.
Dan moet je samen een modus zien te vinden daar mee om te gaan.
Ik ben er blij om dat wij niet zo snel opgegeven hebben. Al zouden we dat op dat moment van de relatiecrisis niet gedacht hebben. De eerste menselijke reactie is toch vaak, wegwezen. Een soort vluchtgedrag. Maar dat is primair.
En ik vind vaak ook te makkelijk.
In geval van geweld roep ik overigens hier wel hard mee wegwezen daar!
Maar dat vind ik een andere situatie.
lientje69 wijzigde dit bericht op 18-05-2018 08:06
0.07% gewijzigd
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
vrijdag 18 mei 2018 om 08:23
Moeilijk... ik heb bij mijn ouders gezien dat ze echt wel 2 of 3 mindere jaren in hun huwelijk hebben gehad. 4 kinderen in de pubertijd, mijn vader werkte veel en ik denk dat mijn moeder het gevoel had dat ze naast haar eigen werk alleen opdraaide voor het huishouden. Maar ze zijn samengebleven en nu eigenlijk al weer 20 jaar heel gelukkig samen.
Je leest hier naar mijn mening vaak best snel dat de koek op is en je beter uit elkaar kunt gaan: als je je een keer aangetrokken voelt tot een ander, als de seks een tijdje niet zo denderend is, etc. Allemaal hele normale dingen in een lange relatie. De relatie van mijn ouders heeft me geinspireerd om vol te houden als het even wat minder gaat. Tot nu toe is dat trouwens gelukkig nog niet nidig geweest.
Je leest hier naar mijn mening vaak best snel dat de koek op is en je beter uit elkaar kunt gaan: als je je een keer aangetrokken voelt tot een ander, als de seks een tijdje niet zo denderend is, etc. Allemaal hele normale dingen in een lange relatie. De relatie van mijn ouders heeft me geinspireerd om vol te houden als het even wat minder gaat. Tot nu toe is dat trouwens gelukkig nog niet nidig geweest.
