Werk & Studie
alle pijlers
Diergeneeskunde
zondag 20 mei 2018 om 08:21
Hoi allemaal! Ik heb sinds een paar maanden mijn bachelor Psychologie binnen en ik zit al jaren na te denken om de opleiding diergeneeskunde te gaan volgen. Voor mijn gevoel is het nu echt tijd om mijn droom te verwezenlijken en mee te doen aan de decentrale selectie.
De eerstvolgende open dag is pas 16 november en ik zit nog met een paar vragen. Zijn er dierenartsen (in opleiding) onder ons?
1. Worden er handelingen verricht bij dieren die nog in leven zijn? Ik hoorde iets over kuikens waar pinnen door de vleugeltjes geslagen moesten worden. Als iets nut heeft, begrijp ik het volledig maar ik hoorde dat deze kuikens zoveel pinnen door hun vleugels kregen waardoor ze deze niet meer konden bewegen.
2. Wat is de moeilijkheidsgraad van de opleiding? Bij psychologie hadden we een flinke portie statistiek. Geldt dat bij diergeneeskunde ook?
3. Klopt het dat er een kans is dat je na de bachelor niet door mag gaan naar de master? Ik hoorde dat hier minder plekken beschikbaar zijn dan bij de bachelor.
4. Als je afgestudeerd bent, is het dan mogelijk om een eigen praktijk te beginnen? Of moet je hier een extra bevoegdheid voor hebben?
Als iemand nog meer informatie over de opleiding heeft, dan hoor ik het graag! Bedankt alvast.
De eerstvolgende open dag is pas 16 november en ik zit nog met een paar vragen. Zijn er dierenartsen (in opleiding) onder ons?
1. Worden er handelingen verricht bij dieren die nog in leven zijn? Ik hoorde iets over kuikens waar pinnen door de vleugeltjes geslagen moesten worden. Als iets nut heeft, begrijp ik het volledig maar ik hoorde dat deze kuikens zoveel pinnen door hun vleugels kregen waardoor ze deze niet meer konden bewegen.
2. Wat is de moeilijkheidsgraad van de opleiding? Bij psychologie hadden we een flinke portie statistiek. Geldt dat bij diergeneeskunde ook?
3. Klopt het dat er een kans is dat je na de bachelor niet door mag gaan naar de master? Ik hoorde dat hier minder plekken beschikbaar zijn dan bij de bachelor.
4. Als je afgestudeerd bent, is het dan mogelijk om een eigen praktijk te beginnen? Of moet je hier een extra bevoegdheid voor hebben?
Als iemand nog meer informatie over de opleiding heeft, dan hoor ik het graag! Bedankt alvast.
zondag 20 mei 2018 om 10:16
Lijkt me lastig om eerst je gehele opleiding op mensen gericht te hebben en dat het laatste stukje te specialiseren op dieren. Ik zal erover nadenken. Bedankt!
zondag 20 mei 2018 om 11:30
To ik ben zelf geen dierenarts maar kinderarts, maar een goede vriendin van mij is dierenarts en we verbazen ons altijd hoeveel raakvlakken onze banen hebben. Zowel kinderen als dieren vertellen je bijvoorbeeld niet wat het probleem is, dat moet je aan hun gedrag zien. En zij heeft veel met baasjes te doen en ik met ouders.
Maar wat ik wilde zeggen. Het gros van de kinderen dat ik behandel vindt mij niet leuk. Ik doe ze pijn. Ik prik. Ik druk precies in hun buik als ze buikpijn hebben. Ik schuif catheters en lijnen. Ik hou ontzettend veel van kinderen, maar ik ben wel de boeman van de afdeling, en daar moet je tegen kunnen.
De dierenarts is dat natuurlijk ook. Jij gaat ook dieren pijn doen. Ook al zie je er het nut van in, dat wil niet zeggen dat het niet vervelend is. Denk goed of je dat kan en wil. En denk anders over alternatieven na. Hbo dierverzorging bijvoorbeeld? Weet wel niet hoe de baanksnsen daar zijn.
Maar wat ik wilde zeggen. Het gros van de kinderen dat ik behandel vindt mij niet leuk. Ik doe ze pijn. Ik prik. Ik druk precies in hun buik als ze buikpijn hebben. Ik schuif catheters en lijnen. Ik hou ontzettend veel van kinderen, maar ik ben wel de boeman van de afdeling, en daar moet je tegen kunnen.
De dierenarts is dat natuurlijk ook. Jij gaat ook dieren pijn doen. Ook al zie je er het nut van in, dat wil niet zeggen dat het niet vervelend is. Denk goed of je dat kan en wil. En denk anders over alternatieven na. Hbo dierverzorging bijvoorbeeld? Weet wel niet hoe de baanksnsen daar zijn.
zondag 20 mei 2018 om 11:47
Dat zal geen probleem zijn hoor. Ik keek/liep al mee in diverse praktijken vanaf het begin van mijn middelbare schooltijd. En ik was altijd overal welkom En zo heb ik ook altijd wel iemand gehad die mee wilde lopen.
zondag 20 mei 2018 om 13:47
Bedankt voor je reactie! Wat een mooi beroep heb je. Ik merk de raakvlakken inderdaad ook erg goed. Opvoeden is bijvoorbeeld ook vergelijkbaar bij dieren en kinderen: belonend opvoeden werkt het beste.marie123 schreef: ↑20-05-2018 11:30To ik ben zelf geen dierenarts maar kinderarts, maar een goede vriendin van mij is dierenarts en we verbazen ons altijd hoeveel raakvlakken onze banen hebben. Zowel kinderen als dieren vertellen je bijvoorbeeld niet wat het probleem is, dat moet je aan hun gedrag zien. En zij heeft veel met baasjes te doen en ik met ouders.
Maar wat ik wilde zeggen. Het gros van de kinderen dat ik behandel vindt mij niet leuk. Ik doe ze pijn. Ik prik. Ik druk precies in hun buik als ze buikpijn hebben. Ik schuif catheters en lijnen. Ik hou ontzettend veel van kinderen, maar ik ben wel de boeman van de afdeling, en daar moet je tegen kunnen.
De dierenarts is dat natuurlijk ook. Jij gaat ook dieren pijn doen. Ook al zie je er het nut van in, dat wil niet zeggen dat het niet vervelend is. Denk goed of je dat kan en wil. En denk anders over alternatieven na. Hbo dierverzorging bijvoorbeeld? Weet wel niet hoe de baanksnsen daar zijn.
Ik heb inderdaad lang nagedacht over het feit dat ik degene ben die het dier pijn gaat doen en het dier begrijpt niet waarom. Ik weet ook niet goed hoe ik dat er vanaf zal gaan brengen. Wat dat betreft is een tijdje meelopen in een praktijk een goed idee.
zondag 20 mei 2018 om 13:48
Oh dat scheelt! Dan ga ik dat dinsdag gelijk vragen aan de dierenarts hier in de buurt!
zondag 20 mei 2018 om 13:49
zondag 20 mei 2018 om 17:06
Instellingsgelden zijn iets anders dan vrijstellingen.... Als je al een bachelor hebt, gelden er andere bedragen voor het collegegeld. Een paar studies zijn een uitzondering maar ik geloof niet dat diergeneeskunde daar onder valt. Je betaalt dan ruim 18.000 euro per collegejaar in plaats van het wettelijk vastgestelde collegegeld.
Lees stukje ‘’heb je al een bachelor behaald?’’ https://www.uu.nl/bachelors/algemene-in ... ollegegeld
zondag 20 mei 2018 om 19:40
Dit is wat ik er als para-vet van weet (en dus hoor van mijn collegas die de opleiding hebben gedaan)
Het eerste jaar is het moeilijkste, er vallen dan ook veel af. Het is veel blokken en stampen.
Het lijkt me niet realistisch om direct een eigen praktijk te beginnen. De meeste net afgestudeerde dierenatsen doen eerst waarnemingen om ervaring op te doen in de spreekkamer. Dan na een aantal jaar eventueel verder kijken. Je moet eerst de basis goed onder de knie hebben.
Realiseer je dat de meeste afgestudeerde dierenatsen in verhouding weinig praktijk hebben gehad. Op de Uni steriliseer je als je geluk hebt een paar poezen en de rest leer je als je aan het werk gaat van je collegas. Dat is normaal en praktijken willen daar best tijd in investeren. Ook leer je als je echt aan het werk bent het mensen aspect. Zo veel dieren, zoveel eigenaren. Je moet goed kunnen omgaan met mensen. Maar dat komt vast wel goed met jou studie!
Het eerste jaar is het moeilijkste, er vallen dan ook veel af. Het is veel blokken en stampen.
Het lijkt me niet realistisch om direct een eigen praktijk te beginnen. De meeste net afgestudeerde dierenatsen doen eerst waarnemingen om ervaring op te doen in de spreekkamer. Dan na een aantal jaar eventueel verder kijken. Je moet eerst de basis goed onder de knie hebben.
Realiseer je dat de meeste afgestudeerde dierenatsen in verhouding weinig praktijk hebben gehad. Op de Uni steriliseer je als je geluk hebt een paar poezen en de rest leer je als je aan het werk gaat van je collegas. Dat is normaal en praktijken willen daar best tijd in investeren. Ook leer je als je echt aan het werk bent het mensen aspect. Zo veel dieren, zoveel eigenaren. Je moet goed kunnen omgaan met mensen. Maar dat komt vast wel goed met jou studie!
Onze tijd is nu.
zondag 20 mei 2018 om 19:40
Ja ben ik van op de hoogte hoor! Psychologie valt niet onder de gezondheidszorg maar onder gedrag en maatschappij. Ik betaal dus het 'gewone' studietariefMrsWho schreef: ↑20-05-2018 17:06Instellingsgelden zijn iets anders dan vrijstellingen.... Als je al een bachelor hebt, gelden er andere bedragen voor het collegegeld. Een paar studies zijn een uitzondering maar ik geloof niet dat diergeneeskunde daar onder valt. Je betaalt dan ruim 18.000 euro per collegejaar in plaats van het wettelijk vastgestelde collegegeld.
Lees stukje ‘’heb je al een bachelor behaald?’’ https://www.uu.nl/bachelors/algemene-in ... ollegegeld
zondag 20 mei 2018 om 19:45
Bedankt voor je reactie! Het is inderdaad niet realistisch om gelijk een praktijk te beginnen. Ik was vooral benieuwd of het uberhaupt mogelijk was. Lijkt me het beste om alvorens genoeg ervaring op te doen. Met mensen omgaan is inderdaad al een onderdeel waar ik vrij veel vanaf weet! Dus dat scheelt misschien iets.Mar-ianne schreef: ↑20-05-2018 19:40Dit is wat ik er als para-vet van weet (en dus hoor van mijn collegas die de opleiding hebben gedaan)
Het eerste jaar is het moeilijkste, er vallen dan ook veel af. Het is veel blokken en stampen.
Het lijkt me niet realistisch om direct een eigen praktijk te beginnen. De meeste net afgestudeerde dierenatsen doen eerst waarnemingen om ervaring op te doen in de spreekkamer. Dan na een aantal jaar eventueel verder kijken. Je moet eerst de basis goed onder de knie hebben.
Realiseer je dat de meeste afgestudeerde dierenatsen in verhouding weinig praktijk hebben gehad. Op de Uni steriliseer je als je geluk hebt een paar poezen en de rest leer je als je aan het werk gaat van je collegas. Dat is normaal en praktijken willen daar best tijd in investeren. Ook leer je als je echt aan het werk bent het mensen aspect. Zo veel dieren, zoveel eigenaren. Je moet goed kunnen omgaan met mensen. Maar dat komt vast wel goed met jou studie!
dinsdag 22 mei 2018 om 14:29
Ik ben vorig jaar afgestudeerd als landbouwhuisdierenarts in Utrecht, dus als je vragen hebt stel ze gerust.
Een paar opmerkingen vooraf
Een open dag op de faculteit is leuk, maar geeft absoluut geen goed beeld van het vak. De paarden- en gezelschapsdierenkliniek in Utrecht zijn beiden tweede- of derdelijns en dus heel anders uitgerust en georganiseerd dan een 'standaard' praktijk in het veld. De kliniek landbouwhuisdieren is al helemaal geen afspiegeling van de werkelijkheid, omdat een Nederlandse veearts zijn werk op het boerenbedrijf doet en niet in een kliniek. Als je een beeld wilt hebben van wat een dierenarts dagelijks doet, kun je inderdaad veel beter bij een paar praktijken meelopen en dan bepalen of het vak iets voor je is.
De vraag is al gesteld, maar waarom wil je eigenlijk dierenarts worden? Werken met levende dieren kan in vele beroepen, en dierenarts zijn is niet romantisch. Natuurlijk maak je zieke dieren beter en eigenaren blij, maar je hebt letterlijk dagelijks ook met de dood en emotionele gebeurtenissen te maken. Het zijn dieren die het bezit zijn van iemand anders, dus soms moet je dingen doen of kun je dingen juist niet doen omdat de eigenaar bepaalt.
Bedenk je (na het meelopen?) welke richting - paard, landbouwhuisdieren, gezelschapsdieren - het beste bij jou past. De laatste drie jaar van de studie specialiseer je je in de door jou gekozen richting en krijg je maar minimaal onderwijs in de overige twee. De dierenarts die van alles veel weet en alles kan, bestaat in NL nauwelijks meer.
Er valt echt geen enorm percentage af: een aantal mensen haalt in het eerste jaar de benodigde punten niet en mág niet door, of ziet in dat het niks voor hen is. Maar dat is maar een klein aantal, en in de jaren erna valt er vrijwel niemand meer af.
- er is momenteel genoeg werk voor afgestudeerde dierenartsen: in mijn jaargroep en de jaargroep van 2016 had niemand een probleem met het vinden van een baan. Je hoeft je bovendien niet tot NL te beperken, omdat het Utrechtse diploma wereldwijd erkent wordt (voor sommige landen moet je nog wel een aanvullend examen doen)
Antwoord op een paar van jouw vragen
1. Wat versta je onder 'handelingen'? Hoewel de faculteit erg vooruitstrevend is het aantal proefdieren te verminderen of te vervangen, moet je bepaalde handelingen toch echt op levende dieren oefenen. Dan heb ik het over het basale klinische onderzoek (luisteren naar een hart of een oogonderzoek bijvoorbeeld, het voelen van dracht bij een koe, een orthopedisch onderzoek), maar soms ook meer invasieve handelingen zoals bloedprikken bij een konijn en een keizersnede bij een koe. De proefdieren (dit zijn dus geen dieren in kooitjes, maar koeien in de wei en honden in grote kennels met buitenruimte - even voor de duidelijkheid) zijn van de faculteit en er zijn zeer strikte regels voor het soort en aantal handelingen dat op de dieren verricht mag worden. Onnodig lijden zonder doel, zoals jouw kuikentjesvoorbeeld, heb ik niet meegemaakt. Anatomie leer je vooral door preparaten en gestorven dieren in de pathologiezaal te bestuderen, maar je doet inderdaad ook een aantal snijpractica op dode dieren (bij ons was dat een kat, big en koe). Zoals gezegd werk je dan met veel studenten een zeer lange tijd aan één zo'n dier.
2. De moeilijkheidsgraad zit hem vooral in de vele contacturen en de zelfstudie-uren. Je bent - zeker in de bachelor - vrijwel elke dag van 9 tot 5 op de universiteit en in de master draai je ook avond- en nachtdiensten. Naast dagelijkse hoor- en werkcollege's en practica wordt er verwacht dat je in je eigen tijd de boeken en syllabi bestudeert. Er zullen vast vakken zijn die je minder liggen - zoals statistiek of epidemiologie - maar de meeste lessen zijn al erg praktisch gericht op de diergeneeskunde. Zoals iemand al zei, jij zal als diergeneeskundestudent wel veel vaker op de uni te vinden zijn dan bijvoorbeeld een huisgenoot die rechten studeert. Dat vereist toewijding en discipline (zeker in de master, als je minder aan het handje wordt genomen), maar persoonlijk vond ik de stof erg leuk, de mede-studenten geweldig en de sfeer die er heerst op de faculteit is onvergelijkbaar. Veterinair studenten staan bekend om een heel rijk sociaal leven naast de studie!
3. Ik weet niet of er in de toekomst na de bachelor een toetsingsmoment komt dat bepaalt of je door mag naar de master. In mijn jaar was het nog zo dat je na de afronding van de bachelor gewoon kon doorstromen naar de master. Het is wel zo dat er maar een bepaald aantal instroommomenten per jaar is, en dat er zeker voor paard en gezelschapsdieren een wachttijd (er is maar plek voor een bepaald aantal co-schappers in de klinieken) bestaat die aardig kan oplopen. Maar je kan ervoor kiezen in die tijd even lekker uit te rusten (heb je best verdiend na de bachelor!), praktijkervaring op te doen, alvast je keuzevakken te volgen of alvast je 3- maanden masteronderzoek te doen. Het is zeker geen verloren tijd!
4. Je kunt je eigen praktijk zo opzetten, maar je hebt een flinke zak geld nodig en moet je goed indenken dat je als eigen baas (misschien niet als je zzp'er bent) een groot deel van de tijd die je normaal aan diergeneeskunde zou besteden, besteedt aan het managen van je personeel, klanten en kliniek. En zoals al gezegd: eerst een paar jaar ervaring opdoen is een plus. Diergeneeskunde is net zoals leren autorijden: je hebt je papiertje wel maar in feite moet je vrijwel alles nog leren in de praktijk.
Ik ben ontzettend gelukkig in mijn werk, maar er zitten zeker ook mindere kanten aan. Liefde voor dieren is niet genoeg, je moet een patient ook rationeel kunnen benaderen. Het economisch aspect speelt daarbij ook vaak een doorslaggevende rol. Het werk (zeker als landbouwhuisdierenarts) is soms ronduit grof, en vaak zwaar en vies (als wen je aan alles
)
Stel gerust vragen als je ze hebt, ik zal ze zo goed mogelijk beantwoorden
Een paar opmerkingen vooraf
Een open dag op de faculteit is leuk, maar geeft absoluut geen goed beeld van het vak. De paarden- en gezelschapsdierenkliniek in Utrecht zijn beiden tweede- of derdelijns en dus heel anders uitgerust en georganiseerd dan een 'standaard' praktijk in het veld. De kliniek landbouwhuisdieren is al helemaal geen afspiegeling van de werkelijkheid, omdat een Nederlandse veearts zijn werk op het boerenbedrijf doet en niet in een kliniek. Als je een beeld wilt hebben van wat een dierenarts dagelijks doet, kun je inderdaad veel beter bij een paar praktijken meelopen en dan bepalen of het vak iets voor je is.
De vraag is al gesteld, maar waarom wil je eigenlijk dierenarts worden? Werken met levende dieren kan in vele beroepen, en dierenarts zijn is niet romantisch. Natuurlijk maak je zieke dieren beter en eigenaren blij, maar je hebt letterlijk dagelijks ook met de dood en emotionele gebeurtenissen te maken. Het zijn dieren die het bezit zijn van iemand anders, dus soms moet je dingen doen of kun je dingen juist niet doen omdat de eigenaar bepaalt.
Bedenk je (na het meelopen?) welke richting - paard, landbouwhuisdieren, gezelschapsdieren - het beste bij jou past. De laatste drie jaar van de studie specialiseer je je in de door jou gekozen richting en krijg je maar minimaal onderwijs in de overige twee. De dierenarts die van alles veel weet en alles kan, bestaat in NL nauwelijks meer.
Er valt echt geen enorm percentage af: een aantal mensen haalt in het eerste jaar de benodigde punten niet en mág niet door, of ziet in dat het niks voor hen is. Maar dat is maar een klein aantal, en in de jaren erna valt er vrijwel niemand meer af.
- er is momenteel genoeg werk voor afgestudeerde dierenartsen: in mijn jaargroep en de jaargroep van 2016 had niemand een probleem met het vinden van een baan. Je hoeft je bovendien niet tot NL te beperken, omdat het Utrechtse diploma wereldwijd erkent wordt (voor sommige landen moet je nog wel een aanvullend examen doen)
Antwoord op een paar van jouw vragen
1. Wat versta je onder 'handelingen'? Hoewel de faculteit erg vooruitstrevend is het aantal proefdieren te verminderen of te vervangen, moet je bepaalde handelingen toch echt op levende dieren oefenen. Dan heb ik het over het basale klinische onderzoek (luisteren naar een hart of een oogonderzoek bijvoorbeeld, het voelen van dracht bij een koe, een orthopedisch onderzoek), maar soms ook meer invasieve handelingen zoals bloedprikken bij een konijn en een keizersnede bij een koe. De proefdieren (dit zijn dus geen dieren in kooitjes, maar koeien in de wei en honden in grote kennels met buitenruimte - even voor de duidelijkheid) zijn van de faculteit en er zijn zeer strikte regels voor het soort en aantal handelingen dat op de dieren verricht mag worden. Onnodig lijden zonder doel, zoals jouw kuikentjesvoorbeeld, heb ik niet meegemaakt. Anatomie leer je vooral door preparaten en gestorven dieren in de pathologiezaal te bestuderen, maar je doet inderdaad ook een aantal snijpractica op dode dieren (bij ons was dat een kat, big en koe). Zoals gezegd werk je dan met veel studenten een zeer lange tijd aan één zo'n dier.
2. De moeilijkheidsgraad zit hem vooral in de vele contacturen en de zelfstudie-uren. Je bent - zeker in de bachelor - vrijwel elke dag van 9 tot 5 op de universiteit en in de master draai je ook avond- en nachtdiensten. Naast dagelijkse hoor- en werkcollege's en practica wordt er verwacht dat je in je eigen tijd de boeken en syllabi bestudeert. Er zullen vast vakken zijn die je minder liggen - zoals statistiek of epidemiologie - maar de meeste lessen zijn al erg praktisch gericht op de diergeneeskunde. Zoals iemand al zei, jij zal als diergeneeskundestudent wel veel vaker op de uni te vinden zijn dan bijvoorbeeld een huisgenoot die rechten studeert. Dat vereist toewijding en discipline (zeker in de master, als je minder aan het handje wordt genomen), maar persoonlijk vond ik de stof erg leuk, de mede-studenten geweldig en de sfeer die er heerst op de faculteit is onvergelijkbaar. Veterinair studenten staan bekend om een heel rijk sociaal leven naast de studie!
3. Ik weet niet of er in de toekomst na de bachelor een toetsingsmoment komt dat bepaalt of je door mag naar de master. In mijn jaar was het nog zo dat je na de afronding van de bachelor gewoon kon doorstromen naar de master. Het is wel zo dat er maar een bepaald aantal instroommomenten per jaar is, en dat er zeker voor paard en gezelschapsdieren een wachttijd (er is maar plek voor een bepaald aantal co-schappers in de klinieken) bestaat die aardig kan oplopen. Maar je kan ervoor kiezen in die tijd even lekker uit te rusten (heb je best verdiend na de bachelor!), praktijkervaring op te doen, alvast je keuzevakken te volgen of alvast je 3- maanden masteronderzoek te doen. Het is zeker geen verloren tijd!
4. Je kunt je eigen praktijk zo opzetten, maar je hebt een flinke zak geld nodig en moet je goed indenken dat je als eigen baas (misschien niet als je zzp'er bent) een groot deel van de tijd die je normaal aan diergeneeskunde zou besteden, besteedt aan het managen van je personeel, klanten en kliniek. En zoals al gezegd: eerst een paar jaar ervaring opdoen is een plus. Diergeneeskunde is net zoals leren autorijden: je hebt je papiertje wel maar in feite moet je vrijwel alles nog leren in de praktijk.
Ik ben ontzettend gelukkig in mijn werk, maar er zitten zeker ook mindere kanten aan. Liefde voor dieren is niet genoeg, je moet een patient ook rationeel kunnen benaderen. Het economisch aspect speelt daarbij ook vaak een doorslaggevende rol. Het werk (zeker als landbouwhuisdierenarts) is soms ronduit grof, en vaak zwaar en vies (als wen je aan alles
)Stel gerust vragen als je ze hebt, ik zal ze zo goed mogelijk beantwoorden
dinsdag 22 mei 2018 om 18:07
Ontzettend bedankt voor je uitgebreide reactie, dat waardeer ik echt! Geeft een goed beeld van wat me te wachten staat.mootch schreef: ↑22-05-2018 14:29Ik ben vorig jaar afgestudeerd als landbouwhuisdierenarts in Utrecht, dus als je vragen hebt stel ze gerust.
Een paar opmerkingen vooraf
Een open dag op de faculteit is leuk, maar geeft absoluut geen goed beeld van het vak. De paarden- en gezelschapsdierenkliniek in Utrecht zijn beiden tweede- of derdelijns en dus heel anders uitgerust en georganiseerd dan een 'standaard' praktijk in het veld. De kliniek landbouwhuisdieren is al helemaal geen afspiegeling van de werkelijkheid, omdat een Nederlandse veearts zijn werk op het boerenbedrijf doet en niet in een kliniek. Als je een beeld wilt hebben van wat een dierenarts dagelijks doet, kun je inderdaad veel beter bij een paar praktijken meelopen en dan bepalen of het vak iets voor je is.
De vraag is al gesteld, maar waarom wil je eigenlijk dierenarts worden? Werken met levende dieren kan in vele beroepen, en dierenarts zijn is niet romantisch. Natuurlijk maak je zieke dieren beter en eigenaren blij, maar je hebt letterlijk dagelijks ook met de dood en emotionele gebeurtenissen te maken. Het zijn dieren die het bezit zijn van iemand anders, dus soms moet je dingen doen of kun je dingen juist niet doen omdat de eigenaar bepaalt.
Bedenk je (na het meelopen?) welke richting - paard, landbouwhuisdieren, gezelschapsdieren - het beste bij jou past. De laatste drie jaar van de studie specialiseer je je in de door jou gekozen richting en krijg je maar minimaal onderwijs in de overige twee. De dierenarts die van alles veel weet en alles kan, bestaat in NL nauwelijks meer.
Er valt echt geen enorm percentage af: een aantal mensen haalt in het eerste jaar de benodigde punten niet en mág niet door, of ziet in dat het niks voor hen is. Maar dat is maar een klein aantal, en in de jaren erna valt er vrijwel niemand meer af.
- er is momenteel genoeg werk voor afgestudeerde dierenartsen: in mijn jaargroep en de jaargroep van 2016 had niemand een probleem met het vinden van een baan. Je hoeft je bovendien niet tot NL te beperken, omdat het Utrechtse diploma wereldwijd erkent wordt (voor sommige landen moet je nog wel een aanvullend examen doen)
Antwoord op een paar van jouw vragen
1. Wat versta je onder 'handelingen'? Hoewel de faculteit erg vooruitstrevend is het aantal proefdieren te verminderen of te vervangen, moet je bepaalde handelingen toch echt op levende dieren oefenen. Dan heb ik het over het basale klinische onderzoek (luisteren naar een hart of een oogonderzoek bijvoorbeeld, het voelen van dracht bij een koe, een orthopedisch onderzoek), maar soms ook meer invasieve handelingen zoals bloedprikken bij een konijn en een keizersnede bij een koe. De proefdieren (dit zijn dus geen dieren in kooitjes, maar koeien in de wei en honden in grote kennels met buitenruimte - even voor de duidelijkheid) zijn van de faculteit en er zijn zeer strikte regels voor het soort en aantal handelingen dat op de dieren verricht mag worden. Onnodig lijden zonder doel, zoals jouw kuikentjesvoorbeeld, heb ik niet meegemaakt. Anatomie leer je vooral door preparaten en gestorven dieren in de pathologiezaal te bestuderen, maar je doet inderdaad ook een aantal snijpractica op dode dieren (bij ons was dat een kat, big en koe). Zoals gezegd werk je dan met veel studenten een zeer lange tijd aan één zo'n dier.
2. De moeilijkheidsgraad zit hem vooral in de vele contacturen en de zelfstudie-uren. Je bent - zeker in de bachelor - vrijwel elke dag van 9 tot 5 op de universiteit en in de master draai je ook avond- en nachtdiensten. Naast dagelijkse hoor- en werkcollege's en practica wordt er verwacht dat je in je eigen tijd de boeken en syllabi bestudeert. Er zullen vast vakken zijn die je minder liggen - zoals statistiek of epidemiologie - maar de meeste lessen zijn al erg praktisch gericht op de diergeneeskunde. Zoals iemand al zei, jij zal als diergeneeskundestudent wel veel vaker op de uni te vinden zijn dan bijvoorbeeld een huisgenoot die rechten studeert. Dat vereist toewijding en discipline (zeker in de master, als je minder aan het handje wordt genomen), maar persoonlijk vond ik de stof erg leuk, de mede-studenten geweldig en de sfeer die er heerst op de faculteit is onvergelijkbaar. Veterinair studenten staan bekend om een heel rijk sociaal leven naast de studie!
3. Ik weet niet of er in de toekomst na de bachelor een toetsingsmoment komt dat bepaalt of je door mag naar de master. In mijn jaar was het nog zo dat je na de afronding van de bachelor gewoon kon doorstromen naar de master. Het is wel zo dat er maar een bepaald aantal instroommomenten per jaar is, en dat er zeker voor paard en gezelschapsdieren een wachttijd (er is maar plek voor een bepaald aantal co-schappers in de klinieken) bestaat die aardig kan oplopen. Maar je kan ervoor kiezen in die tijd even lekker uit te rusten (heb je best verdiend na de bachelor!), praktijkervaring op te doen, alvast je keuzevakken te volgen of alvast je 3- maanden masteronderzoek te doen. Het is zeker geen verloren tijd!
4. Je kunt je eigen praktijk zo opzetten, maar je hebt een flinke zak geld nodig en moet je goed indenken dat je als eigen baas (misschien niet als je zzp'er bent) een groot deel van de tijd die je normaal aan diergeneeskunde zou besteden, besteedt aan het managen van je personeel, klanten en kliniek. En zoals al gezegd: eerst een paar jaar ervaring opdoen is een plus. Diergeneeskunde is net zoals leren autorijden: je hebt je papiertje wel maar in feite moet je vrijwel alles nog leren in de praktijk.
Ik ben ontzettend gelukkig in mijn werk, maar er zitten zeker ook mindere kanten aan. Liefde voor dieren is niet genoeg, je moet een patient ook rationeel kunnen benaderen. Het economisch aspect speelt daarbij ook vaak een doorslaggevende rol. Het werk (zeker als landbouwhuisdierenarts) is soms ronduit grof, en vaak zwaar en vies (als wen je aan alles
Stel gerust vragen als je ze hebt, ik zal ze zo goed mogelijk beantwoorden
Om een beter beeld te krijgen van het vak is het inderdaad een goed idee om wat meer praktijkervaring op te doen. Ik heb inmiddels contact opgenomen met een dierenarts hier in de buurt, maar het is wellicht een goed idee om dit bij nog wat praktijken te doen.
Ik heb nagedacht over andere beroepen die met dieren te maken hebben, maar ik kom jammer genoeg niet zo ver. Als iemand anders nog ideeën heeft waar het toekomstbeeld ook positief is zou ik het heel graag horen! Eigenlijk spreek het totaalplaatje van dierenarts zijn mij aan: mensen geruststellen, medisch bezig zijn en met dieren bezig zijn. Voor mijn gevoel mis ik steeds iets als ik naar andere beroepen kijk. Ik heb ook nagedacht over MBO dierenartsassistente, maar ik ben ergens bang dat ik daarin de uitdaging zou missen. Voor nu spreekt de richting gezelschapsdieren mij het meeste aan trouwens.
1. De handelingen die jij beschrijft vind ik volkomen begrijpelijk en logisch dat deze uitgevoerd worden op de faculteit. Ik was zelf inderdaad bang dat er meer dieren zouden zijn die onnodig leden zonder doel.
2. Ik probeer me zo goed mogelijk voor te bereiden op het aantal contacturen dat bij de studie hoort. Bij psychologie ligt dit aantal veel minder hoog (gemiddeld 4 uur per dag) dus dat zal wel wennen zijn.
3. Een tussenjaar nemen na de bachelor is een goed idee, dat zal ik vast nodig hebben! Ik ben 'al' 24 en als ik zou kunnen beginnen 25, dus de tijd dringt ergens wel een beetje. Maar dat is niet anders!
Fijn om te horen dat je de juiste richting hebt gekozen en je werk leuk vindt! Ik vraag me vooral af hoe je het vindt als een eigenaar ervoor kiest om het dier in te laten slapen, terwijl dit niet jouw keuze is. En hoe je ermee omgaat als je een dier heel veel pijn moet doen. Zoals hiervoor beschreven begrijpt een dier helemaal niet wáárom iets moet gebeuren en ben jij als arts al snel de boeman. Dit zijn wel de punten waar ik me nu het meeste mee bezig houdt en me nog enigszins doen twijfelen. Wellicht ligt dit in de landbouwhuisdieren iets anders hoor, maar er zullen vast raakvlakken zijn.
dinsdag 22 mei 2018 om 20:20
Geen dank, goed dat je je eerst laat informeren en zelf gaat rondkijken voordat je de keuze maakt om aan diergeneeskunde te gaan beginnen.
Ik ben zelf ook pas op mijn 25ste aan de studie begonnen, toevallig! Ik heb dat totaal niet als nadelig/tijdsdruk ervaren. Je hebt al een stuk levenservaring en kent je sterke en zwakke punten misschien wat beter. Je start je eerste jaar wel met mensen die meestal tussen de 18 en de 20 zijn, maar dat verschil merk je niet, je hebt immers allemaal dezelfde passie.
Gedurende de studiejaren leer je goed om te gaan met zaken als pijn en dood. Daar wordt best wat aandacht aan besteed tijdens de opleiding: het zijn immers onvermijdelijke onderwerpen. Een dier heel veel pijn doen probeer je natuurlijk altijd te vermijden; daar is de anesthesie en pijnbestrijding voor uitgevonden! Daarnaast zijn dieren geen mensen (er zijn natuurlijk heel veel overeenkomsten) - ze kunnen niet rationeel nadenken zoals wij dat kunnen.
Ik vond en vind het echter wel belangrijk dat je je niet laat afstompen door wat andere mensen 'normaal' vinden: blijf jezelf daarom altijd - zoals je nu ook doet - afvragen of het anders of beter kan. Je mag best en kritische houding aannemen tijdens de opleiding, daar staat men ook echt wel voor open.
Als landbouwhuisdierenarts ben je helaas vaak beperkt in je handelen omdat de economische waarde van een dier zwaarder weegt dan de emotionele. Je kunt bij een hond bijvoorbeeld een röntgenfoto, MRI en CT-scan uitvoeren, chemo-therapie inzetten en lastige orthopedische operaties uitvoeren als de eigenaar daarvoor open staat. Een veehouder moet echter ook zijn brood verdienen met het dier en dan is dergelijk aanvullend onderzoek of uitgebreide therapie vrijwel nooit rendabel. De grootte van een koe bijvoorbeeld speelt ook een rol: een botbreuk in een poot is vaak niet te herstellen in een koe van 700 kilo, omdat de andere drie poten overbelast worden. Je probeert natuurlijk alles binnen die grenzen te doen om een dier te redden, maar niet zelden is euthanasie de uitkomst.
Bedenk je wel dat de situatie vaak genoeg ook andersom kan zijn: dat jij als dierenarts oordeelt dat een dier ondragelijk lijdt als het blijft leven, en de eigenaar toch niet wil kiezen voor euthanasie.
Ik denk dat een paar weken in de praktijk je veel antwoorden kan geven: vraag ook zeker aan de dierenarts waarom hij/zij bepaalde keuzes maakt en hoe hij/zij daarmee omgaat.
Ik ben zelf ook pas op mijn 25ste aan de studie begonnen, toevallig! Ik heb dat totaal niet als nadelig/tijdsdruk ervaren. Je hebt al een stuk levenservaring en kent je sterke en zwakke punten misschien wat beter. Je start je eerste jaar wel met mensen die meestal tussen de 18 en de 20 zijn, maar dat verschil merk je niet, je hebt immers allemaal dezelfde passie.
Gedurende de studiejaren leer je goed om te gaan met zaken als pijn en dood. Daar wordt best wat aandacht aan besteed tijdens de opleiding: het zijn immers onvermijdelijke onderwerpen. Een dier heel veel pijn doen probeer je natuurlijk altijd te vermijden; daar is de anesthesie en pijnbestrijding voor uitgevonden! Daarnaast zijn dieren geen mensen (er zijn natuurlijk heel veel overeenkomsten) - ze kunnen niet rationeel nadenken zoals wij dat kunnen.
Ik vond en vind het echter wel belangrijk dat je je niet laat afstompen door wat andere mensen 'normaal' vinden: blijf jezelf daarom altijd - zoals je nu ook doet - afvragen of het anders of beter kan. Je mag best en kritische houding aannemen tijdens de opleiding, daar staat men ook echt wel voor open.
Als landbouwhuisdierenarts ben je helaas vaak beperkt in je handelen omdat de economische waarde van een dier zwaarder weegt dan de emotionele. Je kunt bij een hond bijvoorbeeld een röntgenfoto, MRI en CT-scan uitvoeren, chemo-therapie inzetten en lastige orthopedische operaties uitvoeren als de eigenaar daarvoor open staat. Een veehouder moet echter ook zijn brood verdienen met het dier en dan is dergelijk aanvullend onderzoek of uitgebreide therapie vrijwel nooit rendabel. De grootte van een koe bijvoorbeeld speelt ook een rol: een botbreuk in een poot is vaak niet te herstellen in een koe van 700 kilo, omdat de andere drie poten overbelast worden. Je probeert natuurlijk alles binnen die grenzen te doen om een dier te redden, maar niet zelden is euthanasie de uitkomst.
Bedenk je wel dat de situatie vaak genoeg ook andersom kan zijn: dat jij als dierenarts oordeelt dat een dier ondragelijk lijdt als het blijft leven, en de eigenaar toch niet wil kiezen voor euthanasie.
Ik denk dat een paar weken in de praktijk je veel antwoorden kan geven: vraag ook zeker aan de dierenarts waarom hij/zij bepaalde keuzes maakt en hoe hij/zij daarmee omgaat.
dinsdag 22 mei 2018 om 21:31
Dankjewel, dat scheelt inderdaad vast iets. De ervaring en zelfkennis die ik heb opgedaan zullen mij vast helpen tijdens de studie. 25 jaar en aan een nieuwe studie beginnen komt dus vaker voor merk ik, leuk om te horen!mootch schreef: ↑22-05-2018 20:20Geen dank, goed dat je je eerst laat informeren en zelf gaat rondkijken voordat je de keuze maakt om aan diergeneeskunde te gaan beginnen.
Ik ben zelf ook pas op mijn 25ste aan de studie begonnen, toevallig! Ik heb dat totaal niet als nadelig/tijdsdruk ervaren. Je hebt al een stuk levenservaring en kent je sterke en zwakke punten misschien wat beter. Je start je eerste jaar wel met mensen die meestal tussen de 18 en de 20 zijn, maar dat verschil merk je niet, je hebt immers allemaal dezelfde passie.
Gedurende de studiejaren leer je goed om te gaan met zaken als pijn en dood. Daar wordt best wat aandacht aan besteed tijdens de opleiding: het zijn immers onvermijdelijke onderwerpen. Een dier heel veel pijn doen probeer je natuurlijk altijd te vermijden; daar is de anesthesie en pijnbestrijding voor uitgevonden! Daarnaast zijn dieren geen mensen (er zijn natuurlijk heel veel overeenkomsten) - ze kunnen niet rationeel nadenken zoals wij dat kunnen.
Ik vond en vind het echter wel belangrijk dat je je niet laat afstompen door wat andere mensen 'normaal' vinden: blijf jezelf daarom altijd - zoals je nu ook doet - afvragen of het anders of beter kan. Je mag best en kritische houding aannemen tijdens de opleiding, daar staat men ook echt wel voor open.
Als landbouwhuisdierenarts ben je helaas vaak beperkt in je handelen omdat de economische waarde van een dier zwaarder weegt dan de emotionele. Je kunt bij een hond bijvoorbeeld een röntgenfoto, MRI en CT-scan uitvoeren, chemo-therapie inzetten en lastige orthopedische operaties uitvoeren als de eigenaar daarvoor open staat. Een veehouder moet echter ook zijn brood verdienen met het dier en dan is dergelijk aanvullend onderzoek of uitgebreide therapie vrijwel nooit rendabel. De grootte van een koe bijvoorbeeld speelt ook een rol: een botbreuk in een poot is vaak niet te herstellen in een koe van 700 kilo, omdat de andere drie poten overbelast worden. Je probeert natuurlijk alles binnen die grenzen te doen om een dier te redden, maar niet zelden is euthanasie de uitkomst.
Bedenk je wel dat de situatie vaak genoeg ook andersom kan zijn: dat jij als dierenarts oordeelt dat een dier ondragelijk lijdt als het blijft leven, en de eigenaar toch niet wil kiezen voor euthanasie.
Ik denk dat een paar weken in de praktijk je veel antwoorden kan geven: vraag ook zeker aan de dierenarts waarom hij/zij bepaalde keuzes maakt en hoe hij/zij daarmee omgaat.
Fijn dat tijdens de opleiding aandacht besteed wordt aan pijn en dood. Het lijkt mij erg zwaar als een dier om economische reden moet worden geëuthanaseerd, maar vooral bij landbouwhuisdieren zal dat inderdaad geen uitzondering zijn. Andersom is natuurlijk ook heftig. Weten dat een dier lijdt, maar niet kunnen ingrijpen.
Ik vroeg me nog af, hoe zit het als een eigenaar wil dat het dier geëuthanaseerd wordt, terwijl het dier gezond is. Mag je dan weigeren?
dinsdag 22 mei 2018 om 21:55
Dankjewel! Wat een leuke reactie!snoopylynn schreef: ↑22-05-2018 21:49Ik ben geen dierenarts maar wat een mooi topic dit! Succes TO wat je keuze ook zal zijn.
dinsdag 22 mei 2018 om 22:21
Wat betreft je laatste vraag: ik heb die situatie zelf (nog) niet meegemaakt bij gezelschapsdieren, en ik denk dat het ook niet vaak voorkomt. De Wet Dieren (http://wetten.overheid.nl/BWBR0030250/2 ... Hoofdstuk2) is volgens mij leidend wat betreft de rechten en plichten van diereigenaren en dierenartsen. Daarin staat onder andere dat een dierhouder een dier van de nodige verzorging moet voorzien. Je krijgt tijdens het onderwijs ook les in wetgeving, ethiek en tuchtrecht en daarbij komen voorbeelden als deze naar voren. Er is een advocate gespecialiseerd in dit onderwerp, en zij geeft les aan de faculteit.Hawaï schreef: ↑22-05-2018 21:31Dankjewel, dat scheelt inderdaad vast iets. De ervaring en zelfkennis die ik heb opgedaan zullen mij vast helpen tijdens de studie. 25 jaar en aan een nieuwe studie beginnen komt dus vaker voor merk ik, leuk om te horen!
Fijn dat tijdens de opleiding aandacht besteed wordt aan pijn en dood. Het lijkt mij erg zwaar als een dier om economische reden moet worden geëuthanaseerd, maar vooral bij landbouwhuisdieren zal dat inderdaad geen uitzondering zijn. Andersom is natuurlijk ook heftig. Weten dat een dier lijdt, maar niet kunnen ingrijpen.
Ik vroeg me nog af, hoe zit het als een eigenaar wil dat het dier geëuthanaseerd wordt, terwijl het dier gezond is. Mag je dan weigeren?
Ik zou echter niet teveel wakker liggen van dit - specifieke en gelukkig ook zeldzame - dilemma. Het is zeker geen dagelijkse kost gelukkig!
In mijn eigen sector komt dit onderwerp helaas wel vaker aan de orde, omdat je als dierenarts niet altijd naast, maar soms ook tegenover een hele rits stakeholders uit de voedselproducerende industrie staat die druk op je kunnen uitoefenen. Gelukkig is er een beroepsgroep voor dierenartsen die ons daarin bijstaat (zoals hier bijvoorbeeld: https://www.boerderij.nl/Rundveehouderi ... -1615022W/). Persoonlijk voel ik me absoluut niet verplicht een gezond dier te doden als ik dat niet wil en kan ik dat op elk moment weigeren.
anoniem_369876 wijzigde dit bericht op 22-05-2018 22:26
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
16.18% gewijzigd
dinsdag 22 mei 2018 om 22:29
Gelukkig, dat is goed om te lezen! En zo te zien komt dat allemaal nog aan bod tijdens de studie dus. Lijkt me interessant!mootch schreef: ↑22-05-2018 22:21Wat betreft je laatste vraag: ik heb die situatie zelf (nog) niet meegemaakt bij gezelschapsdieren, en ik denk dat het ook niet vaak voorkomt. De Wet Dieren (http://wetten.overheid.nl/BWBR0030250/2 ... Hoofdstuk2) is volgens mij leidend wat betreft de rechten en plichten van diereigenaren en dierenartsen. Daarin staat onder andere dat een dierhouder een dier van de nodige verzorging moet voorzien. Je krijgt tijdens het onderwijs ook les in wetgeving, ethiek en tuchtrecht en daarbij komen voorbeelden als deze naar voren. Er is een advocate gespecialiseerd in dit onderwerp, en zij geeft les aan de faculteit.
Ik zou echter niet teveel wakker liggen van dit - specifieke en gelukkig ook zeldzame - dilemma. Het is zeker geen dagelijkse kost gelukkig!
donderdag 24 mei 2018 om 20:55
Ik heb een vriendin die na haar studie niks meer ermee heeft gedaan. Ze houdt van dieren en kan er niet tegen wanneer eigenaren niet het beste voor hun hond willen, al weet ze ook wel dat dat soms komt omdat ze de behandeling gewoonweg niet kunnen betalen. Hou er ook rekening mee dat je eenzelfde mentaliteit kan aantreffen als je gaat werken met vee of de paardenfokkerij.
donderdag 24 mei 2018 om 23:36
Lijkt me ook een dilemma! Ik probeer me hier zo goed mogelijk op voor te bereiden, maar je komt er natuurlijk pas achter wanneer je echt in de praktijk aan het werk bent. Heb inmiddels wel een afspraak voor een meeloopdag geprikt, wie weet geeft dat wat verduidelijking. Ik wil overigens de gezelschapsdieren-kant op.LauraRoar schreef: ↑24-05-2018 20:55Ik heb een vriendin die na haar studie niks meer ermee heeft gedaan. Ze houdt van dieren en kan er niet tegen wanneer eigenaren niet het beste voor hun hond willen, al weet ze ook wel dat dat soms komt omdat ze de behandeling gewoonweg niet kunnen betalen. Hou er ook rekening mee dat je eenzelfde mentaliteit kan aantreffen als je gaat werken met vee of de paardenfokkerij.
donderdag 24 mei 2018 om 23:58
En nog een noot: ik weet niet hoe erg je je in de schulden voor de opleiding moet steken, maar denk ook na over hoe je het eventueel allemaal terugbetaalt. Ik heb op mijn 25e het roer nog een keer omgegooid en ben weer twee jaar gaan studeren. Dat was 18.000 euro bovenop een toch al forse studieschuld.
Ik verdien goed, maar na hypotheek, andere vaste lasten, kinderopvang en aflossing studieschuld blijft er maandelijks weinig over.
Achteraf gezien zou ik het zo weer doen want ik heb m’n droombaan gekregen en elke dag fluitend naar m’n werk gaan is me ook wat waard. Maar het blijft soms sappelen (4,5 jaar afgelost, nog 10,5 jaar te gaan...)
Ik verdien goed, maar na hypotheek, andere vaste lasten, kinderopvang en aflossing studieschuld blijft er maandelijks weinig over.
Achteraf gezien zou ik het zo weer doen want ik heb m’n droombaan gekregen en elke dag fluitend naar m’n werk gaan is me ook wat waard. Maar het blijft soms sappelen (4,5 jaar afgelost, nog 10,5 jaar te gaan...)
vrijdag 25 mei 2018 om 00:04
Wat superfijn dat jij je droombaan gevonden hebt! Wat mij betreft is geluk in je werk vinden heel wat meer waard dan een volle bankrekening. Ik zal ook wel de nodige studieschulden overhouden, daar kijk ik niet bepaald naar uitLauraRoar schreef: ↑24-05-2018 23:58En nog een noot: ik weet niet hoe erg je je in de schulden voor de opleiding moet steken, maar denk ook na over hoe je het eventueel allemaal terugbetaalt. Ik heb op mijn 25e het roer nog een keer omgegooid en ben weer twee jaar gaan studeren. Dat was 18.000 euro bovenop een toch al forse studieschuld.
Ik verdien goed, maar na hypotheek, andere vaste lasten, kinderopvang en aflossing studieschuld blijft er maandelijks weinig over.
Achteraf gezien zou ik het zo weer doen want ik heb m’n droombaan gekregen en elke dag fluitend naar m’n werk gaan is me ook wat waard. Maar het blijft soms sappelen (4,5 jaar afgelost, nog 10,5 jaar te gaan...)
Maar ik ook dat ik er ook iets moois voor terugkrijg