Relaties
alle pijlers
Borderline
dinsdag 10 maart 2009 om 10:37
quote:blijfgewoonbianca schreef op 10 maart 2009 @ 02:22:
[...]
Typisch , ja .
Zou dat ook zo zijn als het om andere psychise stoornissen zou gaan , zoals manische depressie , schizofrenie ? Waarom ligt dit zoveel gevoeliger ?
Dat bijft inderdaad heel opvallend bgb.
Waarom het zo gevoelig ligt?
Als ik voor mijzelf spreek.
Het raakt mij toch iedere keer weer,de negatieve sfeer rond bps.
De nare benamingen die er worden gebruikt,manipulatie,slachtoffers,helemaal leeg zuigen etc.
Bps....ik zie mensen al draaien met hun ogen.
Met een grote boog erom heen lopen!
Ja dat raakt mij.
Want het is denk ik vaker heel anders.
Je durft haast niet meer te zeggen dat je bps hebt omdat je al bang bent dat mensen dàt beeld van je hebben.
En eigenlijk maakt mij dat vaak verdrietig als ik het zoveelste topic geopend zie over die hele vervelende nare borderliner.
Borderline in low en high level heeft te maken in welk gebied het zit,niet meer of minder (maar shoot me,ik snap het soms ook niet meer)
De symptomen van bordeline kunnen inderdaad minder worden door leeftijd of therapie....maar je hebt het nog steeds.
Een angst of fobie vind ik weer twee verschillende dingen eigenlijk.
Maar ook dat valt inderdaad te herzien...bestaat er een beetje of erg?
[...]
Typisch , ja .
Zou dat ook zo zijn als het om andere psychise stoornissen zou gaan , zoals manische depressie , schizofrenie ? Waarom ligt dit zoveel gevoeliger ?
Dat bijft inderdaad heel opvallend bgb.
Waarom het zo gevoelig ligt?
Als ik voor mijzelf spreek.
Het raakt mij toch iedere keer weer,de negatieve sfeer rond bps.
De nare benamingen die er worden gebruikt,manipulatie,slachtoffers,helemaal leeg zuigen etc.
Bps....ik zie mensen al draaien met hun ogen.
Met een grote boog erom heen lopen!
Ja dat raakt mij.
Want het is denk ik vaker heel anders.
Je durft haast niet meer te zeggen dat je bps hebt omdat je al bang bent dat mensen dàt beeld van je hebben.
En eigenlijk maakt mij dat vaak verdrietig als ik het zoveelste topic geopend zie over die hele vervelende nare borderliner.
Borderline in low en high level heeft te maken in welk gebied het zit,niet meer of minder (maar shoot me,ik snap het soms ook niet meer)
De symptomen van bordeline kunnen inderdaad minder worden door leeftijd of therapie....maar je hebt het nog steeds.
Een angst of fobie vind ik weer twee verschillende dingen eigenlijk.
Maar ook dat valt inderdaad te herzien...bestaat er een beetje of erg?
dinsdag 10 maart 2009 om 10:54
quote:blijfgewoonbianca schreef op 10 maart 2009 @ 02:22:
[...]
Typisch , ja .
Zou dat ook zo zijn als het om andere psychise stoornissen zou gaan , zoals manische depressie , schizofrenie ? Waarom ligt dit zoveel gevoeliger ?
Sorry dat ik hier zo kom binnenvallen. Ik reageer omdat ik mezelf hier ook al een tijdje over zit te verbazen.
Misschien is het enerzijds zo dat mensen met bps zelf vanuit de aard vd stoornis vaak (nee, niet altijd...) feller en emotioneler op van alles reageren, dus ook op een discussie over bps zelf? Ook bij andere stoornissen werken de kenmeren daarvan vaak door in discussies die mensen die er zelf aan lijden voeren. Ik vind het bv op het adhd-topic (waar ik zelf post) altijd wel frappant dat we geregeld de draad kwijtraken, mensen elkaar 'in de rede vallen', in eigen postings van de hak op de tak springen etc.
Wat me aan de andere kant opvalt is dat mensen zonder bps ook anders reageren op bps dan bv op adhd. Context: ik laat nu zelf onderzoeken of adhd heb. Wat me opvalt is dat ik er geen probleem mee heb om op een feestje als dat zo uitkomt in een grap te zeggen, 'maar ik heb dan ook adhd', oid. Dezelfde opmerking zou ik nooit over bps maken. Ik ben zelfs een tijdje bang geweest dat ik de diagnose bps zou krijgen, terwijl ik totaal niet bang ben voor de diagnose adhd. Omdat mensen dan toch anders (heftiger, negatiever) reageren; dat doen ze nu nl in 1-op-1 gesprekken waar ik bps ter sprake bracht nl ook al.
Kortom: ook niet-bps-ers reageren emotioneler op bps dan op adhd.
Terwijl de gevolgen bij volwassenen met onbehandelde bps of adhd volgens mij even heftig en ontwrichtend kunnen zijn.
Soort maatschappelijk stigma dus? Maar waarom dan wel bij bps en niet bij bv adhd?
Zou het iets te maken hebben met de heftige emoties die bij het beeld van bps centraal staan? Dat die ook bij anderen weer heftige negatieve emoties oproepen?
[...]
Typisch , ja .
Zou dat ook zo zijn als het om andere psychise stoornissen zou gaan , zoals manische depressie , schizofrenie ? Waarom ligt dit zoveel gevoeliger ?
Sorry dat ik hier zo kom binnenvallen. Ik reageer omdat ik mezelf hier ook al een tijdje over zit te verbazen.
Misschien is het enerzijds zo dat mensen met bps zelf vanuit de aard vd stoornis vaak (nee, niet altijd...) feller en emotioneler op van alles reageren, dus ook op een discussie over bps zelf? Ook bij andere stoornissen werken de kenmeren daarvan vaak door in discussies die mensen die er zelf aan lijden voeren. Ik vind het bv op het adhd-topic (waar ik zelf post) altijd wel frappant dat we geregeld de draad kwijtraken, mensen elkaar 'in de rede vallen', in eigen postings van de hak op de tak springen etc.
Wat me aan de andere kant opvalt is dat mensen zonder bps ook anders reageren op bps dan bv op adhd. Context: ik laat nu zelf onderzoeken of adhd heb. Wat me opvalt is dat ik er geen probleem mee heb om op een feestje als dat zo uitkomt in een grap te zeggen, 'maar ik heb dan ook adhd', oid. Dezelfde opmerking zou ik nooit over bps maken. Ik ben zelfs een tijdje bang geweest dat ik de diagnose bps zou krijgen, terwijl ik totaal niet bang ben voor de diagnose adhd. Omdat mensen dan toch anders (heftiger, negatiever) reageren; dat doen ze nu nl in 1-op-1 gesprekken waar ik bps ter sprake bracht nl ook al.
Kortom: ook niet-bps-ers reageren emotioneler op bps dan op adhd.
Terwijl de gevolgen bij volwassenen met onbehandelde bps of adhd volgens mij even heftig en ontwrichtend kunnen zijn.
Soort maatschappelijk stigma dus? Maar waarom dan wel bij bps en niet bij bv adhd?
Zou het iets te maken hebben met de heftige emoties die bij het beeld van bps centraal staan? Dat die ook bij anderen weer heftige negatieve emoties oproepen?
dinsdag 10 maart 2009 om 10:58
Dat mensen denken, 'bps, met een grote boog omheen lopen', zou dat ook kunnen komen doordat emotionaliteit in onze samenleving van oudsher erg negatief wordt gewaardeerd?
Van vrouwen is bv lang gezegd dat 'omdat ze nu eenmaal emotioneler dan mannen zijn' ze en masse niet geschikt waren voor verantwoordelijk werk, stemrecht, beschikking over hun eigen financiën etc. *feminisme-modus weer uit*
Wordt dit 'stigma' (emotioneel = onverantwoordelijk, niet te vertrouwen) nu aan bps gehecht? Zoiets als bps = alle negatieve eigenschappen van vrouwen in de overdrive? (ik weet dat dit niet eens in de verte verte lijkt op de echte criteria, maar wat ik bedoel is dat niet-geinformeerden het misschien wel makkelijk vinden om het zo zien, om bps op die manier makkelijk te kunnen 'plaatsen').
Van vrouwen is bv lang gezegd dat 'omdat ze nu eenmaal emotioneler dan mannen zijn' ze en masse niet geschikt waren voor verantwoordelijk werk, stemrecht, beschikking over hun eigen financiën etc. *feminisme-modus weer uit*
Wordt dit 'stigma' (emotioneel = onverantwoordelijk, niet te vertrouwen) nu aan bps gehecht? Zoiets als bps = alle negatieve eigenschappen van vrouwen in de overdrive? (ik weet dat dit niet eens in de verte verte lijkt op de echte criteria, maar wat ik bedoel is dat niet-geinformeerden het misschien wel makkelijk vinden om het zo zien, om bps op die manier makkelijk te kunnen 'plaatsen').
dinsdag 10 maart 2009 om 11:36
Dat is een heel goed licht wat je erover schijnt Phien.
Ik denk dat het inderdaad veel stigma is en de wederzijdse emotie.
Wellicht reageren bpsers feller,maar inderdaad merk ik ook vaak op dat mensen ook feller op bps reageren.
Het zegt toch ook al heel wat dat jij al bang was de diagnose bps te krijgen en niet adhd.
En bps heeft zoveel gezichten,maar dat ene gezicht (waarvan ik nog steeds denk dat daar een deel van buiten bps ligt)
Is hèt gezicht geworden.
Boks daar maar eens tegenop.
Ik denk dat het inderdaad veel stigma is en de wederzijdse emotie.
Wellicht reageren bpsers feller,maar inderdaad merk ik ook vaak op dat mensen ook feller op bps reageren.
Het zegt toch ook al heel wat dat jij al bang was de diagnose bps te krijgen en niet adhd.
En bps heeft zoveel gezichten,maar dat ene gezicht (waarvan ik nog steeds denk dat daar een deel van buiten bps ligt)
Is hèt gezicht geworden.
Boks daar maar eens tegenop.
dinsdag 10 maart 2009 om 11:54
Ja lastige kwestie is dat. Wat kun je doen?
Als je fel reageert dat mensen niet zo over bps moeten generaliseren, zullen mensen die die vooroordelen hebben zich daarin juist bevestigd zien ('zie je wel, nu reageert zo'n borderliner weer zo fel').
Maar door bv lijstjes op te noemen met 'leuke eigenschappen van borderliners', zoals hier in het topic ook gebeurde, roep je ergens ook een raar beeld op. Bij mij iig wel. Omdat dat ook weer zo generaliserend is. Bovendien merk ik bij het lezen van een ellenlange lijst met 'goede eigenschappen van borderliners' dat ik onwikkekeurig denk, 'als iemand de moeite heeft genomen om zoveel positieve dingen op te schrijven, zullen de negatieve kanten ook wel héél erg zijn...'
Wat kun je dan toch doen om dat negatieve imago te tackelen? Vooral maar gewoon jezelf zijn én open over bps?
Voor ik zelf in de labeltjes-plak-molen terecht kwam wist ik iig vrijwel niets over bps, maar ik kende wel een meisje (vriendin van een vriendin) die er heel open over was dat ze die diagnose had. Aangezien ik haar nog nooit extreem gedrag heb zien vertonen en ook zulke verhalen over haal amper ken, was mijn beeld van bps vrij neutraal.
Tót ik de afgelopen maanden mezelf af ging vragen of ik misschien, naast of ipv adhd (waarvoor ik in de 1e plaats werd onderzocht) bps zou hebben en dat met een aantal andere mensen besprak die zelf niemand met bps kenden. Door hun reacties kreeg ik opeens door wat voor stigma er vaak aan bps wordt gehecht. Schrikbarend. En toen begon ik erg te hopen dat ik die diagnose zelf niet krijg...
Het grote stickertjes-plakken vindt bij mij trouwens pas over een paar weken plaats, dus of ik in de toekomst zal mogen dealen met het label adhd, bps, nog wat anders of wie weet 'niks' (ook niet persé leuk als je steeds vast blijft lopen in oa opleidingen en werk), dat weet ik nog niet.
Als je fel reageert dat mensen niet zo over bps moeten generaliseren, zullen mensen die die vooroordelen hebben zich daarin juist bevestigd zien ('zie je wel, nu reageert zo'n borderliner weer zo fel').
Maar door bv lijstjes op te noemen met 'leuke eigenschappen van borderliners', zoals hier in het topic ook gebeurde, roep je ergens ook een raar beeld op. Bij mij iig wel. Omdat dat ook weer zo generaliserend is. Bovendien merk ik bij het lezen van een ellenlange lijst met 'goede eigenschappen van borderliners' dat ik onwikkekeurig denk, 'als iemand de moeite heeft genomen om zoveel positieve dingen op te schrijven, zullen de negatieve kanten ook wel héél erg zijn...'
Wat kun je dan toch doen om dat negatieve imago te tackelen? Vooral maar gewoon jezelf zijn én open over bps?
Voor ik zelf in de labeltjes-plak-molen terecht kwam wist ik iig vrijwel niets over bps, maar ik kende wel een meisje (vriendin van een vriendin) die er heel open over was dat ze die diagnose had. Aangezien ik haar nog nooit extreem gedrag heb zien vertonen en ook zulke verhalen over haal amper ken, was mijn beeld van bps vrij neutraal.
Tót ik de afgelopen maanden mezelf af ging vragen of ik misschien, naast of ipv adhd (waarvoor ik in de 1e plaats werd onderzocht) bps zou hebben en dat met een aantal andere mensen besprak die zelf niemand met bps kenden. Door hun reacties kreeg ik opeens door wat voor stigma er vaak aan bps wordt gehecht. Schrikbarend. En toen begon ik erg te hopen dat ik die diagnose zelf niet krijg...
Het grote stickertjes-plakken vindt bij mij trouwens pas over een paar weken plaats, dus of ik in de toekomst zal mogen dealen met het label adhd, bps, nog wat anders of wie weet 'niks' (ook niet persé leuk als je steeds vast blijft lopen in oa opleidingen en werk), dat weet ik nog niet.
dinsdag 10 maart 2009 om 12:08
Het grote stickertjes-plakken
Het is inderdaad niet meer dan een stickertje.. Handig als je er met anderen over wil praten omdat het dan in één woord samen te vatten is. Maar het is verder niet meer dan een door mensen gemaakt indeling... En als 99% van de mensen borderline zou hebben dan zou borderline als volkomen normaal worden beschouwd..
De vraag wat je hebt is dan ook minder boeiend dan de vraag hoe je als mens kan leren omgaan met jezelf en met de ander, en je ervoor kan zorgen dat je leven leuk en aangenaam wordt.
En eigenlijk geldt dan voor ons allemaal.. borderliner, optimist, zeurpiet of wat dan ook...
Het is inderdaad niet meer dan een stickertje.. Handig als je er met anderen over wil praten omdat het dan in één woord samen te vatten is. Maar het is verder niet meer dan een door mensen gemaakt indeling... En als 99% van de mensen borderline zou hebben dan zou borderline als volkomen normaal worden beschouwd..
De vraag wat je hebt is dan ook minder boeiend dan de vraag hoe je als mens kan leren omgaan met jezelf en met de ander, en je ervoor kan zorgen dat je leven leuk en aangenaam wordt.
En eigenlijk geldt dan voor ons allemaal.. borderliner, optimist, zeurpiet of wat dan ook...
dinsdag 10 maart 2009 om 12:23
quote:Phien schreef op 10 maart 2009 @ 11:54:
Maar door bv lijstjes op te noemen met 'leuke eigenschappen van borderliners', zoals hier in het topic ook gebeurde, roep je ergens ook een raar beeld op. .
Nogal ja . En ik vraag me ook af of die leuke eigenschappen ook opgaan voor de meerderheid . Dat je aan zoveel punten moet voldoen om BPS te heten , wil toch niet zeggen dat je dan automatisch erg creatief bent , ofzo ?
Net zoals niet iedereen met autisme vergeleken kan worden met " Rainman " ( Dustin Hofman ) zo veel verschillende mensen zijn er met BPS . Maar .... je moet wel een bepaalde criteria voldoen om een etiketje waardig te zijn .Net zoals bij elke andere somatische of psychische ziekte .
Maar door bv lijstjes op te noemen met 'leuke eigenschappen van borderliners', zoals hier in het topic ook gebeurde, roep je ergens ook een raar beeld op. .
Nogal ja . En ik vraag me ook af of die leuke eigenschappen ook opgaan voor de meerderheid . Dat je aan zoveel punten moet voldoen om BPS te heten , wil toch niet zeggen dat je dan automatisch erg creatief bent , ofzo ?
Net zoals niet iedereen met autisme vergeleken kan worden met " Rainman " ( Dustin Hofman ) zo veel verschillende mensen zijn er met BPS . Maar .... je moet wel een bepaalde criteria voldoen om een etiketje waardig te zijn .Net zoals bij elke andere somatische of psychische ziekte .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 10 maart 2009 om 12:24
quote:Alex48 schreef op 10 maart 2009 @ 12:08:
Het grote stickertjes-plakken
En als 99% van de mensen borderline zou hebben dan zou borderline als volkomen normaal worden beschouwd..
...Als mijn tante klootjes had gehad wat het mijn oom ....
Het grote stickertjes-plakken
En als 99% van de mensen borderline zou hebben dan zou borderline als volkomen normaal worden beschouwd..
...Als mijn tante klootjes had gehad wat het mijn oom ....
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 10 maart 2009 om 12:35
helemaal mee eens alex! Mijn reden om voor diagnose te gaan was ook, dat ik hoop daarmee adequate hulp te kunnen krijgen. Ipv bv weer opnieuw antidepressiva in de hand gedrukt te krijgen omdat ik soms even zo somber kan worden van al die mislukkingen die ik achter me laat.
Maar toch zijn die stereotype beelden van een stoornis soms wel onhandig en onprettig. Omdat ze de communicatie over waar je last van hebt, ook kunnen verstoren.
Zo ben ik bv geen 9-jarig rondstuiterend jongetje dat niet op z'n stoel kan zitten = stereotype beeld dat veel mensen van adhd hebben.
Om dan tóch aan mensen (vrienden in dit geval, maar in de toekomst misschien ook docenten) uit te leggen waarom psychiater aan adhd denkt is niet simpel. Om die reden houd ik het tot dusver dan maar bij symptoombeschrijving, bv als mensen vragen hoe het toch kan dat ik in m'n studie vastloop 'terwijl ik toch best slim lijk', dan antwoord ik iets in de trant van 'ik heb er vaak last van dat ik het overzicht niet heb, deadlines vergeet, me lastig op een boek kan concentreren' enz. Hetzelfde kan natuurlijk bij bps.
Maar dan bestaat weer de kans dat je klachten in sommige situaties niet serieus genoeg wordt genomen. Want 'iedereen vergeet wel eens wat, en anders moet je gewoon beter je best doen'. Wat het label adhd dan toevoegt is, dat harder je best doen vaak niet helpt. Een oom van mij is vanwege adhd arbeidsongeschikt verklaard; zonder dat label te noemen is het voor hem lastig aan anderen uit te leggen waarom 'chaotisch en vergeetachtig zijn' bij hem echt een groot probleem is. Maar als hij adhd wél noemt, mag hij eerst gaan uitleggen dat je ook als je 50 bent en wél stil kunt zitten, een ernstige vorm van adhd kunt hebben.
Idem met bps. In veel situaties zul je het hele label niet hoeven noemen maar kunnen volstaan met een omschrijving van waar je tegenaan loopt. Maar in sommige gevallen, als je met anderen wilt praten over waar je last van hebt en duidelijk wilt maken dat het echt een handicap vormt, zul je er toch vaak weer lastig omheen kunnen het labeltje te noemen.
En dan begint het smijten met stereotypen
Maar toch zijn die stereotype beelden van een stoornis soms wel onhandig en onprettig. Omdat ze de communicatie over waar je last van hebt, ook kunnen verstoren.
Zo ben ik bv geen 9-jarig rondstuiterend jongetje dat niet op z'n stoel kan zitten = stereotype beeld dat veel mensen van adhd hebben.
Om dan tóch aan mensen (vrienden in dit geval, maar in de toekomst misschien ook docenten) uit te leggen waarom psychiater aan adhd denkt is niet simpel. Om die reden houd ik het tot dusver dan maar bij symptoombeschrijving, bv als mensen vragen hoe het toch kan dat ik in m'n studie vastloop 'terwijl ik toch best slim lijk', dan antwoord ik iets in de trant van 'ik heb er vaak last van dat ik het overzicht niet heb, deadlines vergeet, me lastig op een boek kan concentreren' enz. Hetzelfde kan natuurlijk bij bps.
Maar dan bestaat weer de kans dat je klachten in sommige situaties niet serieus genoeg wordt genomen. Want 'iedereen vergeet wel eens wat, en anders moet je gewoon beter je best doen'. Wat het label adhd dan toevoegt is, dat harder je best doen vaak niet helpt. Een oom van mij is vanwege adhd arbeidsongeschikt verklaard; zonder dat label te noemen is het voor hem lastig aan anderen uit te leggen waarom 'chaotisch en vergeetachtig zijn' bij hem echt een groot probleem is. Maar als hij adhd wél noemt, mag hij eerst gaan uitleggen dat je ook als je 50 bent en wél stil kunt zitten, een ernstige vorm van adhd kunt hebben.
Idem met bps. In veel situaties zul je het hele label niet hoeven noemen maar kunnen volstaan met een omschrijving van waar je tegenaan loopt. Maar in sommige gevallen, als je met anderen wilt praten over waar je last van hebt en duidelijk wilt maken dat het echt een handicap vormt, zul je er toch vaak weer lastig omheen kunnen het labeltje te noemen.
En dan begint het smijten met stereotypen
dinsdag 10 maart 2009 om 12:40
quote:blijfgewoonbianca schreef op 10 maart 2009 @ 12:23:
[...]
Nogal ja . En ik vraag me ook af of die leuke eigenschappen ook opgaan voor de meerderheid . Dat je aan zoveel punten moet voldoen om BPS te heten , wil toch niet zeggen dat je dan automatisch erg creatief bent , ofzo ?
Net zoals niet iedereen met autisme vergeleken kan worden met " Rainman " ( Dustin Hofman ) zo veel verschillende mensen zijn er met BPS . Maar .... je moet wel een bepaalde criteria voldoen om een etiketje waardig te zijn .Net zoals bij elke andere somatische of psychische ziekte .
zo word ik er ook onpasselijk van als kinderen met adhd in softe oudercursussen worden bestempeld als 'kinderen met bijzondere gaven.' Brrrrh.
Ik vind het zelf ook heul bijzonder dat ik als ik beloof iets te doen, dat 5 minuten later totaal vergeten ben. Of dat ik bv een blz uit een boek eigenlijk nooit van boven naar onder doorlees. Maarrem... gave???
En zelfs als mijn associatieve gedachtegang vaker dan bij andere mensen (hoe meet je dat?!) resulteert in creatieve oplossingen, dan nog was dat nou nét iets waarvoor ik géén hulp zoek. (of waarom die ouders met het gedrag van hun kinderen in de maag zitten)
[...]
Nogal ja . En ik vraag me ook af of die leuke eigenschappen ook opgaan voor de meerderheid . Dat je aan zoveel punten moet voldoen om BPS te heten , wil toch niet zeggen dat je dan automatisch erg creatief bent , ofzo ?
Net zoals niet iedereen met autisme vergeleken kan worden met " Rainman " ( Dustin Hofman ) zo veel verschillende mensen zijn er met BPS . Maar .... je moet wel een bepaalde criteria voldoen om een etiketje waardig te zijn .Net zoals bij elke andere somatische of psychische ziekte .
zo word ik er ook onpasselijk van als kinderen met adhd in softe oudercursussen worden bestempeld als 'kinderen met bijzondere gaven.' Brrrrh.
Ik vind het zelf ook heul bijzonder dat ik als ik beloof iets te doen, dat 5 minuten later totaal vergeten ben. Of dat ik bv een blz uit een boek eigenlijk nooit van boven naar onder doorlees. Maarrem... gave???
En zelfs als mijn associatieve gedachtegang vaker dan bij andere mensen (hoe meet je dat?!) resulteert in creatieve oplossingen, dan nog was dat nou nét iets waarvoor ik géén hulp zoek. (of waarom die ouders met het gedrag van hun kinderen in de maag zitten)
dinsdag 10 maart 2009 om 16:24
Ik begrijp overigens best dat de positieve lijstjes ook een rare gedachte opwekken.
En nee,dit alles hoort niet bij het criteria van bps.
Hoewel een hoop dingen juist te vinden zijn bij deze personen.
Maar dat komt denk ik ook omdat het gevoelsleven en hun visie anders in elkaar zit.
Ik ,als bpser vind het nog altijd lief als iemand de moeite neemt als een niet-bpser ook een ander kant belicht.
En nee,dit alles hoort niet bij het criteria van bps.
Hoewel een hoop dingen juist te vinden zijn bij deze personen.
Maar dat komt denk ik ook omdat het gevoelsleven en hun visie anders in elkaar zit.
Ik ,als bpser vind het nog altijd lief als iemand de moeite neemt als een niet-bpser ook een ander kant belicht.
dinsdag 10 maart 2009 om 16:50
quote:iry schreef op 10 maart 2009 @ 16:20:
oei phien,
Ik herken toch eigenschappen bij jou die ik ook heb.
Pas maar op,dadelijk heb je ook bps
maak me nou niet nog banger dan ik al ben, iry
Ik kan me trouwens wel voorstellen dat het idd als je wél bps is, wel eens leuk is om zo'n lijstje met positieve eigenschappen van bps-ers te lezen. Gewoon omdat een positieve noot tussen alle negatieve berichtgeving wel fijn is. Het is meer dat het bij mij als (nog ) niet bps-er een beetje een tegengestelde reactie teweeg brengt, zo van 'dan zullen die negatieve kanten ook wel heel erg zijn, want wat is anders het probleem'.
oei phien,
Ik herken toch eigenschappen bij jou die ik ook heb.
Pas maar op,dadelijk heb je ook bps
maak me nou niet nog banger dan ik al ben, iry
Ik kan me trouwens wel voorstellen dat het idd als je wél bps is, wel eens leuk is om zo'n lijstje met positieve eigenschappen van bps-ers te lezen. Gewoon omdat een positieve noot tussen alle negatieve berichtgeving wel fijn is. Het is meer dat het bij mij als (nog ) niet bps-er een beetje een tegengestelde reactie teweeg brengt, zo van 'dan zullen die negatieve kanten ook wel heel erg zijn, want wat is anders het probleem'.
woensdag 11 maart 2009 om 08:55
quote:blijfgewoonbianca schreef op 10 maart 2009 @ 02:22:
[...]
Typisch , ja .
Zou dat ook zo zijn als het om andere psychise stoornissen zou gaan , zoals manische depressie , schizofrenie ? Waarom ligt dit zoveel gevoeliger ?
BGB, voor mij ligt dit gevoelig omdat ik veel negatieve dingen over mensen met borderline lees en hoor.
Ook wordt borderline door veel mensen gezien als iets wat een modeverschijnsel is en niet serieus genomen word..
Veel discussies over borderline lopen uit de hand en ik denk dat je dit bij schizofrenie, manische depressie minder hebt.
Ik kreeg jaren terug, door een arbo arts, letterlijk te horen dat hij de term borderline maar onzin vond en dat ik maar eens een geel t-shirt aan moest doen omdat het dan allemaal beter met me zou gaan
[...]
Typisch , ja .
Zou dat ook zo zijn als het om andere psychise stoornissen zou gaan , zoals manische depressie , schizofrenie ? Waarom ligt dit zoveel gevoeliger ?
BGB, voor mij ligt dit gevoelig omdat ik veel negatieve dingen over mensen met borderline lees en hoor.
Ook wordt borderline door veel mensen gezien als iets wat een modeverschijnsel is en niet serieus genomen word..
Veel discussies over borderline lopen uit de hand en ik denk dat je dit bij schizofrenie, manische depressie minder hebt.
Ik kreeg jaren terug, door een arbo arts, letterlijk te horen dat hij de term borderline maar onzin vond en dat ik maar eens een geel t-shirt aan moest doen omdat het dan allemaal beter met me zou gaan
If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they`ll kill you
woensdag 11 maart 2009 om 13:57
quote:toytje schreef op 07 maart 2009 @ 00:15:
[...]
Dan ga ik toch nog een antwoord proberen te geven.
Naar mijn mening, én ervaring, nee dat kan niet.
Want: Harmonieus en Borderline gaat niet samen.
Maar! Daar wil ik niet mee zeggen dat je geen waardevolle (op wat voor manier dan ook) relatie zou kunnen hebben met een borderliner.
Ja, ik zeg gewoon borderliner, we weten allemaal wat we bedoelen toch? Hoef niet op eitjes te lopen, doe ik IRL al genoeg
Wat betekent IRL eigenlijk?
Ik ben voor mezelf ook al tot die conclusie gekomen dat een harmonieuze relatie met een borderliner niet mogelijk is. Het omgaan met haar heeft me vreselijk veel gekost, je wordt leeggezogen, gemanipuleerd, indirect van iets beschuldigd etc
[...]
Dan ga ik toch nog een antwoord proberen te geven.
Naar mijn mening, én ervaring, nee dat kan niet.
Want: Harmonieus en Borderline gaat niet samen.
Maar! Daar wil ik niet mee zeggen dat je geen waardevolle (op wat voor manier dan ook) relatie zou kunnen hebben met een borderliner.
Ja, ik zeg gewoon borderliner, we weten allemaal wat we bedoelen toch? Hoef niet op eitjes te lopen, doe ik IRL al genoeg
Wat betekent IRL eigenlijk?
Ik ben voor mezelf ook al tot die conclusie gekomen dat een harmonieuze relatie met een borderliner niet mogelijk is. Het omgaan met haar heeft me vreselijk veel gekost, je wordt leeggezogen, gemanipuleerd, indirect van iets beschuldigd etc
woensdag 11 maart 2009 om 14:17
quote:Phien schreef op 10 maart 2009 @ 11:54:
Maar door bv lijstjes op te noemen met 'leuke eigenschappen van borderliners', zoals hier in het topic ook gebeurde, roep je ergens ook een raar beeld op. Bij mij iig wel. Omdat dat ook weer zo generaliserend is. Bovendien merk ik bij het lezen van een ellenlange lijst met 'goede eigenschappen van borderliners' dat ik onwikkekeurig denk, 'als iemand de moeite heeft genomen om zoveel positieve dingen op te schrijven, zullen de negatieve kanten ook wel héél erg zijn...'
Klopt, de negatieve kanten kunnen ook heel erg zijn.
Wat ik veel probeer te doen is de positieve kanten te benadrukken (tegen mijn dochter dus) Omdat ze zichzelf zo ontzettend klein maakt en waardeloos vindt en dat is ze beslist niet! Dat lijstje (ik heb het niet zelf gemaakt) is ook bedoeld om te laten zien zien dat iemand met BPS niet alleen maar een last is/hoeft te zijn. Kan me ook voorstellen dat zo'n lijstje vreemd over kan komen maar het is hoe dan ook niet vervelend bedoeld en tevens niet bedoeld om mensen in een hokje te stoppen.
Peptalk, steun of wat dan ook kan natuurlijk altijd beter dan met een lijstje! En wat dat betreft, behoorlijk aan het peptalken laatste tijd, al lijkt er weinig van door te dringen. Maar ik zal het blijven doen, want als het zo doorgaat zal mijn dochter het eind van het jaar niet eens halen. Niet alleen door BPS maar vooral door de anorexia, die daar wel uit voortvloeit in mijn ogen. Mocht ik ooit een lijstje tegenkomen of kunnen maken wat écht doordringt bij haar dank ik god op mijn blote knieën!
(en ik ben niet eens gelovig, kun je nagaan)
Maar door bv lijstjes op te noemen met 'leuke eigenschappen van borderliners', zoals hier in het topic ook gebeurde, roep je ergens ook een raar beeld op. Bij mij iig wel. Omdat dat ook weer zo generaliserend is. Bovendien merk ik bij het lezen van een ellenlange lijst met 'goede eigenschappen van borderliners' dat ik onwikkekeurig denk, 'als iemand de moeite heeft genomen om zoveel positieve dingen op te schrijven, zullen de negatieve kanten ook wel héél erg zijn...'
Klopt, de negatieve kanten kunnen ook heel erg zijn.
Wat ik veel probeer te doen is de positieve kanten te benadrukken (tegen mijn dochter dus) Omdat ze zichzelf zo ontzettend klein maakt en waardeloos vindt en dat is ze beslist niet! Dat lijstje (ik heb het niet zelf gemaakt) is ook bedoeld om te laten zien zien dat iemand met BPS niet alleen maar een last is/hoeft te zijn. Kan me ook voorstellen dat zo'n lijstje vreemd over kan komen maar het is hoe dan ook niet vervelend bedoeld en tevens niet bedoeld om mensen in een hokje te stoppen.
Peptalk, steun of wat dan ook kan natuurlijk altijd beter dan met een lijstje! En wat dat betreft, behoorlijk aan het peptalken laatste tijd, al lijkt er weinig van door te dringen. Maar ik zal het blijven doen, want als het zo doorgaat zal mijn dochter het eind van het jaar niet eens halen. Niet alleen door BPS maar vooral door de anorexia, die daar wel uit voortvloeit in mijn ogen. Mocht ik ooit een lijstje tegenkomen of kunnen maken wat écht doordringt bij haar dank ik god op mijn blote knieën!
(en ik ben niet eens gelovig, kun je nagaan)
woensdag 11 maart 2009 om 14:29
Anorexia is inderdaad ook een onderdeel, ik weet nu dat ze na de griepgolf van januari dit jaar ziek is gebleven. Verbaast me niets, ze heeft alle weerstand uit haar lichaam aangetast, drie flessen pepsi max en nauwelijks iets eten. Nu schijnt ze geen energie meer te hebben.
Waar uit de anorexia bij je dochter zich?
Waar uit de anorexia bij je dochter zich?
woensdag 11 maart 2009 om 14:42
och toytje,
Wat naar allemaal met je dochter.
Als je je het nog kan herinneren zijn haar en mijn situatie vergelijkbaar(bps en anorexia)
en ik weet hoe hoog de strijd ligt en tevens,omdat ik ook een dochter van 19 heb,weet ik ook,hoe machteloos en verdrietig dat moet zijn voor je.
Mijn ondergewicht is op dit moment weer wat minder extreem,maar het blijft worstelen.
En zoals jij ook stelt gaan de twee aandoeningen hand in hand en is het zo lastig te bepalen waar het zwaartepunt moet gaan liggen in een behandeling.
Dat maakt het vreselijk complex.
Ik hoop zo vreselijk dat je dochter ergens een lichtpuntje uit kan halen,iets om zich waardevoller te voelen.
Want dat moet ze zeker zijn!
Ik zou haar graag willen vertellen dat er naast deze problematiek ook zoveel leuke kanten in het leven zijn.
Maar dat die nu eenmaal op een ander niveau liggen voor ons.
Het prachtige daarvan is dat het in de mooie dingen ligt die velen voorbij rennen.
Ik vind het een zegen dat ik daar wel stil bij kan staan.
Een dikke knuffel voor jullie beiden.
Wat naar allemaal met je dochter.
Als je je het nog kan herinneren zijn haar en mijn situatie vergelijkbaar(bps en anorexia)
en ik weet hoe hoog de strijd ligt en tevens,omdat ik ook een dochter van 19 heb,weet ik ook,hoe machteloos en verdrietig dat moet zijn voor je.
Mijn ondergewicht is op dit moment weer wat minder extreem,maar het blijft worstelen.
En zoals jij ook stelt gaan de twee aandoeningen hand in hand en is het zo lastig te bepalen waar het zwaartepunt moet gaan liggen in een behandeling.
Dat maakt het vreselijk complex.
Ik hoop zo vreselijk dat je dochter ergens een lichtpuntje uit kan halen,iets om zich waardevoller te voelen.
Want dat moet ze zeker zijn!
Ik zou haar graag willen vertellen dat er naast deze problematiek ook zoveel leuke kanten in het leven zijn.
Maar dat die nu eenmaal op een ander niveau liggen voor ons.
Het prachtige daarvan is dat het in de mooie dingen ligt die velen voorbij rennen.
Ik vind het een zegen dat ik daar wel stil bij kan staan.
Een dikke knuffel voor jullie beiden.
woensdag 11 maart 2009 om 14:45
Ik begrijp niet wat je bedoeld met je vraag waar de anorexia zich uit bij mijn dochter... Bedoel je hoe haar niet-eetpatroon is? In dat geval, energiedrankjes (light natuurlijk!) en boullion (2 cal.) Hele dag BMI berekenen, drie weegschalen in huis hebben, vetrollen zien waar botten uitsteken, haaruitval, aangetast tandglazuur (van het overgeven) hartritmestoornissen.
Ik hou er even mee op, het lijstje is te lang, maar nu zul je een beeld hebben..
Ik hou er even mee op, het lijstje is te lang, maar nu zul je een beeld hebben..
