Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
dinsdag 14 augustus 2018 om 11:59
Wat mooi ..
Gefeliciteerd!!!
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
dinsdag 14 augustus 2018 om 12:16
Hier speelt het omgekeerde: stiefkinderen die moeder nauwelijks te zien krijgen door keuzes die moeder maakte en maakt.
Omdat zij ooit terug ging naar haar land van herkomst en de kinderen bij vader liet (die uit hetzelfde land komt als moeder btw), moeten de kinderen het sowieso al hebben van een paar weken per jaar dat ze fysiek met hun moeder kunnen zijn. Daar wordt heel sterk naartoe geleefd natuurlijk, en vader doet wat hij kan om die momenten die ze met moeder hebben mogelijk te maken en het er zoveel te laten zijn als maar kan.
Helaas liep het ook nu weer gigantisch mis en zijn het maar een paar dagen geworden ipv weken en was dat allemaal gekleurd door conflicten die moeder had met haar familie.
En ergens heeft één van de kinderen het idee opgevat dat het mijn schuld is dat ze moeder nauwelijks zien dit jaar... Terwijl ik er part noch deel aan heb. Integendeel: ik span me het hele jaar door emotioneel en fysiek in om die contactmomenten met moeder mede mogelijk te maken. Hoef ik geen oorkonde voor, maar ik hoef ook niet voor m'n voeten gesmeten te krijgen dat ik egoïstisch ben omdat ik een grens stelde (moeder overnacht niet in mijn personal space/bungalow/vakantiehuis, dat wil ik niet. Hoeft ook niet want we waren in de stad waar zij wóónt).
Na pittig gesprek waarin ik probeerde uit te leggen waarom ik die grens stelde, en ik vervolgens uitgescholden werd, heb ik afstand genomen. Vader (en andere kinderen, en zelfs moeder) steunen me, snappen me, geven me gelijk en hebben gesprekken met het kind dat het mij kwalijk neemt maar het is gewapende vrede nu. Ik laat het kind maar even. Zit natuurlijk veel verdriet en teleurstelling, snap ik best. Maar het is niet mijn schuld. En ik vertik het om die schuld op me te nemen en mijn grens te laten overlopen.
Omdat zij ooit terug ging naar haar land van herkomst en de kinderen bij vader liet (die uit hetzelfde land komt als moeder btw), moeten de kinderen het sowieso al hebben van een paar weken per jaar dat ze fysiek met hun moeder kunnen zijn. Daar wordt heel sterk naartoe geleefd natuurlijk, en vader doet wat hij kan om die momenten die ze met moeder hebben mogelijk te maken en het er zoveel te laten zijn als maar kan.
Helaas liep het ook nu weer gigantisch mis en zijn het maar een paar dagen geworden ipv weken en was dat allemaal gekleurd door conflicten die moeder had met haar familie.
En ergens heeft één van de kinderen het idee opgevat dat het mijn schuld is dat ze moeder nauwelijks zien dit jaar... Terwijl ik er part noch deel aan heb. Integendeel: ik span me het hele jaar door emotioneel en fysiek in om die contactmomenten met moeder mede mogelijk te maken. Hoef ik geen oorkonde voor, maar ik hoef ook niet voor m'n voeten gesmeten te krijgen dat ik egoïstisch ben omdat ik een grens stelde (moeder overnacht niet in mijn personal space/bungalow/vakantiehuis, dat wil ik niet. Hoeft ook niet want we waren in de stad waar zij wóónt).
Na pittig gesprek waarin ik probeerde uit te leggen waarom ik die grens stelde, en ik vervolgens uitgescholden werd, heb ik afstand genomen. Vader (en andere kinderen, en zelfs moeder) steunen me, snappen me, geven me gelijk en hebben gesprekken met het kind dat het mij kwalijk neemt maar het is gewapende vrede nu. Ik laat het kind maar even. Zit natuurlijk veel verdriet en teleurstelling, snap ik best. Maar het is niet mijn schuld. En ik vertik het om die schuld op me te nemen en mijn grens te laten overlopen.
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
dinsdag 14 augustus 2018 om 12:49
dinsdag 14 augustus 2018 om 13:20
Dank je wel Sjaan...
Ik vind het verdriet van het kind hartverscheurend, lig er van wakker. Maar ik lig ook wakker van de nare dingen die ze zei en deed. Ze heeft 1001 redenen daarvoor, maar geen enkel excuus. Ik hou me er maar aan vast dat ik de volwassene ben (ook al is zij daar rekenkundig gezien ook niet meer zo heel ver vanaf) en dat het met tijd en rust in de tent wel weer goed komt, maar het doet zeer.
Ik vind het verdriet van het kind hartverscheurend, lig er van wakker. Maar ik lig ook wakker van de nare dingen die ze zei en deed. Ze heeft 1001 redenen daarvoor, maar geen enkel excuus. Ik hou me er maar aan vast dat ik de volwassene ben (ook al is zij daar rekenkundig gezien ook niet meer zo heel ver vanaf) en dat het met tijd en rust in de tent wel weer goed komt, maar het doet zeer.
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
dinsdag 14 augustus 2018 om 13:32
vrijdag 12 oktober 2018 om 08:02
Ik gooi nog even een vraag in de groep.
We verwachten binnenkort onze baby en hebben co-ouderschap met man zijn oudste. Nu denk ik veel na over die eerste dagen. Hoe hebben degene van jullie met een vergelijkbare situatie de kraamtijd gedaan? De oudste(n) er extra dagen bij, of juist niet? Hoe kreeg jullie nieuwe gezin vorm?
We verwachten binnenkort onze baby en hebben co-ouderschap met man zijn oudste. Nu denk ik veel na over die eerste dagen. Hoe hebben degene van jullie met een vergelijkbare situatie de kraamtijd gedaan? De oudste(n) er extra dagen bij, of juist niet? Hoe kreeg jullie nieuwe gezin vorm?
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 12 oktober 2018 om 08:30
Wij hadden enkel de afspraak dat oudste van man op krrambezoek mocht komen de eerste dag. Uiteindelijk beviel ik in het weekend dat ze bij ons was maar moest zelf in ziekenhuis blijven.
Ik zou het zoveel mogelijk normale regeling houden met enige uitzondering dat de oudste meteen mag komen als baby geboren is. De oudste is nog steeds trots dat ze als eerste haar broertje mocht vasthouden.
Ik zou het zoveel mogelijk normale regeling houden met enige uitzondering dat de oudste meteen mag komen als baby geboren is. De oudste is nog steeds trots dat ze als eerste haar broertje mocht vasthouden.
vrijdag 12 oktober 2018 om 08:49
Ik zou haar graag erbij willen, die eerste week. Omdat er zoveel gebeurd en ze dat dan mist. Het is voor haar ook een flinke verandering namelijk. Lijkt me zo raar als ze er pas op dag vijf bij komt.
Maar ja, dan breken we inderdaad haar regelmaat op. En moeder moet het oké vinden natuurlijk. Al weten we van haar dat ze 100% meeleeft en meedenkt.
Maar ja, dan breken we inderdaad haar regelmaat op. En moeder moet het oké vinden natuurlijk. Al weten we van haar dat ze 100% meeleeft en meedenkt.
Hips, hopsakee en pierlala.
vrijdag 12 oktober 2018 om 08:54
vrijdag 12 oktober 2018 om 09:00
@Merlot, Wij hebben gezorgd dat de jongens echt de eersten waren die hun broertje zagen in het ziekenhuis, dat was afgesproken. Verder zijn de jongens toen anderhalve dag langer bij ons gebleven om bij de baby te kijken, taartjes te eten met de visite en te trakteren op school. Daarna zijn ze een lang weekend naar hun moeder gegaan. Ik vond het ook wel prettig om even een paar dagen bij te komen met alleen man, eerlijk gezegd. En hoe lief de jongens hun broertje ook vonden: na 10 minuten waren ze er ook weer op uitgekeken en gingen ze gewoon lekker spelen. Je kunt nog zo weinig met zo’n kleintje!
vrijdag 12 oktober 2018 om 10:39
vrijdag 12 oktober 2018 om 11:01
Maar hoe wil je de regeling dan verder aanpassen? Ik bedoel als ze 5 dagen meer bij jullie is blijft ze dan ineens 12 dagen? Want dan lijkt me dat ze ook volledig uit haar ritme is. Het is voor een kind een verandering, maar ze wennen echt wel snel. En een baby slaapt natuurlijk ook gewoon veel en doet nog niet zo veel.
vrijdag 12 oktober 2018 om 17:50
@1-Aapje we hebben het schema van halve week + weekend om en om. Het zou dus eventueel kunnen dat ze precies 5 dagen bij moeder heeft in de kraamweek. Dat lijkt me best lang om haar niet erbij te hebben. Juist omdat ze al ouder is en dan ook met de kraamzorg kan meekijken met kleertjes en badje e.d. Maar ook familiebezoek en het trots kunnen laten zien van haar broer/zus.
Door jullie reacties zie ik meer mogelijkheden. Bijvoorbeeld dat ze uit school even bij ons langsfietst (of langskomt met haar moeder) en daarbij wel haar ritme houdt van de vaste dagen.
M'n hormonen spelen mee, vrees ik
soort van 'iedereen bij elkaar willen'-gevoel.
Door jullie reacties zie ik meer mogelijkheden. Bijvoorbeeld dat ze uit school even bij ons langsfietst (of langskomt met haar moeder) en daarbij wel haar ritme houdt van de vaste dagen.
M'n hormonen spelen mee, vrees ik
soort van 'iedereen bij elkaar willen'-gevoel.
Hips, hopsakee en pierlala.
zaterdag 13 oktober 2018 om 15:25
Bij onze eerste waren mijn stiefkinderen, naast opa, de eersten die haar zagen. Ze zijn toen een avond langs geweest in het ziekenhuis. Wilden ze ook heel erg graag. Daarna zijn ze weer naar hun moeder gegaan. Dat was ook goed, ik moest herstellen van de keizersnee. Bovendien kwam er zoveel op me af, gevoel wat ik nog eerder helemaal niet kende, dat ik de tijd met zijn beiden ook echt nodig had. Ik heb lieve stiefkinderen hoor maar ook heel aanwezig met beiden een sterke behoefte om alles te mogen doen (badje, fles, afdrogen, kleren enzv) met ook onderlinge strijd als gevolg. Kon ik die eerste dagen er niet goed bij hebben. Kort daarop was het vakantie en heb ze een week optimaal van haar kunnen genieten. Bij de tweede waren zij een stuk ouder en al veel meer bezig met hun eigen leven. Ze zijn nog steeds lief en betrokken maar meer op afstand, volledig opgaand in vrienden en vriendjes. We hebben ze de keus gegeven hoe en wanneer te komen. Dat werkte goed.
Maar kinderen hebben behoefte enerzijds om te ervaren dat ze erbij horen maar ook om hun eigen dingetje te kunnen doen. Langskomen wanneer ze wil lijkt me mooi. Fijn dat haar moeder zo positief betrokken is.
Maar kinderen hebben behoefte enerzijds om te ervaren dat ze erbij horen maar ook om hun eigen dingetje te kunnen doen. Langskomen wanneer ze wil lijkt me mooi. Fijn dat haar moeder zo positief betrokken is.
zondag 14 oktober 2018 om 16:03
Als je een samengesteld gezin aangaat, is het laatste wat je moet doen zorgen voor onderscheid richting de andere kinderen. Het bevreemd me dus dat mensen zichzelf überhaupt de vraag stellen of de andere leden van het gezin er wel of niet bij mogen zijn en zo ja hoe lang etc. Het is niet meer dan logisch.
zondag 14 oktober 2018 om 16:14
Ik vind die vraag wel logisch eigenlijk. Kinderen van gescheiden ouders hebben hun leven op twee verschillende plekken. Dat vraagt dus sowieso afstemming, dus ook de vraag hoe lang. Bovendien is het voor kinderen ook belangrijk, naast dat er veel aandacht voor is dat ze een broertje of zusje erbij hebben dat hun eigen leventje ook gewoon doorgaat.hoezoos schreef: ↑14-10-2018 16:03Als je een samengesteld gezin aangaat, is het laatste wat je moet doen zorgen voor onderscheid richting de andere kinderen. Het bevreemd me dus dat mensen zichzelf überhaupt de vraag stellen of de andere leden van het gezin er wel of niet bij mogen zijn en zo ja hoe lang etc. Het is niet meer dan logisch.
Hoe hebben jullie dat dan gegaan met de (stief) kinderen?
zondag 14 oktober 2018 om 20:23
Dat onderscheid heb je sowieso. Onze zoon woont nou eenmaal bij ons terwijl we de oudste van man zien via omgangsregeling. Dus zijn er natuurlijk altijd dingen waar de oudste niet bjj zal zijn, net als dat zij dingen meemaakt bij haar moeder die onze zoon niet meemaakt.hoezoos schreef: ↑14-10-2018 16:03Als je een samengesteld gezin aangaat, is het laatste wat je moet doen zorgen voor onderscheid richting de andere kinderen. Het bevreemd me dus dat mensen zichzelf überhaupt de vraag stellen of de andere leden van het gezin er wel of niet bij mogen zijn en zo ja hoe lang etc. Het is niet meer dan logisch.
zondag 14 oktober 2018 om 20:45
Het gaat niet om erbij 'mogen' zijn vanuit ons perspectief. Voor mij hoort ze er elke seconde bij, al heb ik haar zelf niet gebaard.hoezoos schreef: ↑14-10-2018 16:03Als je een samengesteld gezin aangaat, is het laatste wat je moet doen zorgen voor onderscheid richting de andere kinderen. Het bevreemd me dus dat mensen zichzelf überhaupt de vraag stellen of de andere leden van het gezin er wel of niet bij mogen zijn en zo ja hoe lang etc. Het is niet meer dan logisch.
De overweging is wat het beste is voor het kind zelf: of het uit haar ritme halen en minder tijd met haar moeder in haar ene huis opweegt tegen momenten missen in de kraamweek in haar andere huis.
Daarin zit geen armoe, maar juist rijkdom, dat het kind op twee plekken meer dan gewenst en welkom is.
Hips, hopsakee en pierlala.
zaterdag 20 oktober 2018 om 08:51
Update (liever niet quoten, is te herkenbaar)
De situatie heeft zich, jammer genoeg, zelf opgelost. Ben kort na m'n laatste post veel te vroeg bevallen van een heel ziek kindje. Baby is in ziekenhuis en wij draaien nu thuis de boel door. Stiefkind mag nog niet bij baby, medisch gezien, dus alles wat ik zo romantisch en hormonaal had bedacht, is niet aan de orde. Het leven is niet te sturen, dat blijkt wel weer
De situatie heeft zich, jammer genoeg, zelf opgelost. Ben kort na m'n laatste post veel te vroeg bevallen van een heel ziek kindje. Baby is in ziekenhuis en wij draaien nu thuis de boel door. Stiefkind mag nog niet bij baby, medisch gezien, dus alles wat ik zo romantisch en hormonaal had bedacht, is niet aan de orde. Het leven is niet te sturen, dat blijkt wel weer
Hips, hopsakee en pierlala.
