Relaties
alle pijlers
Plotseling verdwijnen steekt nog steeds
donderdag 6 september 2018 om 17:19
Toch maar eens wat meningen en tips vragen want ik vind mezelf echt een beetje sneu worden en ik wil mijn vriendinnen er eigenlijk niet mee lastig vallen.
Ongeveer 20 jaar geleden ontmoette ik een man. Nou ja, toentertijd eigenlijk een jongen want we waren rond de 15 jaar oud. Omdat we niet in hetzelfde land woonden (hij is Duits), zagen we elkaar af en toe. Maar goed, we waren jong en dan is een lange afstand wat meer een probleem dus dat stierf een stille dood. Door de jaren heen wel contact gehouden (als in: regelmatig mailen) maar natuurlijk allebei ons eigen leven geleid. Als ik heel eerlijk naar mezelf ben, heb ik altijd wel een zwak voor hem gehouden.
Sinds anderhalf jaar wonen we allebei in Duitsland (ik ben voor mijn werk verhuisd) en sindsdien hadden we eigenlijk dagelijks contact, mailen, appen etc. Uiteindelijk hebben we elkaar ontmoet en dat was fantastisch. Superveel lol gehad en erg veel aantrekkingskracht (op dat moment wederzijds, dat weet ik zeker). Nadien ook veel contact gehouden, we zouden elkaar snel weer zien en meer van dat soort leukigheden. Totdat dat ontmoeten wel erg lang op zich liet wachten en ik hem vroeg of hij uberhaupt nog wel wilde ontmoeten want zo niet, dan weet ik het liever.
En je raadt het al: dat appje is nooit gelezen en ik heb nooit meer van hem gehoord. Heb er nog een email aan gewaagd om technische problemen uit te sluiten
maar ook daarop kwam geen antwoord.
Duidelijke zaak zou je denken maar waaaaaaaaarom kan mijn hart dat nou niet afsluiten? Ik ben niet onzeker, ik heb geen laag zelfbeeld, ik heb een leuk leven maar ik ben ZO ernstig op mijn ziel getrapt. Ja, ik had graag gezien wat het had kunnen worden maar dat is eigenlijk bijzaak: we kennen elkaar ZO lang en hadden altijd een leuke vriendschap. Moet dat nu op zo’n manier?
Dat verdwijnen is nu een half jaar geleden en ik huil mezelf echt niet elke avond in slaap maar als ik er aan denk (zeg: 1 keer in de week), steekt het echt nog.
Tips?
Ongeveer 20 jaar geleden ontmoette ik een man. Nou ja, toentertijd eigenlijk een jongen want we waren rond de 15 jaar oud. Omdat we niet in hetzelfde land woonden (hij is Duits), zagen we elkaar af en toe. Maar goed, we waren jong en dan is een lange afstand wat meer een probleem dus dat stierf een stille dood. Door de jaren heen wel contact gehouden (als in: regelmatig mailen) maar natuurlijk allebei ons eigen leven geleid. Als ik heel eerlijk naar mezelf ben, heb ik altijd wel een zwak voor hem gehouden.
Sinds anderhalf jaar wonen we allebei in Duitsland (ik ben voor mijn werk verhuisd) en sindsdien hadden we eigenlijk dagelijks contact, mailen, appen etc. Uiteindelijk hebben we elkaar ontmoet en dat was fantastisch. Superveel lol gehad en erg veel aantrekkingskracht (op dat moment wederzijds, dat weet ik zeker). Nadien ook veel contact gehouden, we zouden elkaar snel weer zien en meer van dat soort leukigheden. Totdat dat ontmoeten wel erg lang op zich liet wachten en ik hem vroeg of hij uberhaupt nog wel wilde ontmoeten want zo niet, dan weet ik het liever.
En je raadt het al: dat appje is nooit gelezen en ik heb nooit meer van hem gehoord. Heb er nog een email aan gewaagd om technische problemen uit te sluiten
maar ook daarop kwam geen antwoord.Duidelijke zaak zou je denken maar waaaaaaaaarom kan mijn hart dat nou niet afsluiten? Ik ben niet onzeker, ik heb geen laag zelfbeeld, ik heb een leuk leven maar ik ben ZO ernstig op mijn ziel getrapt. Ja, ik had graag gezien wat het had kunnen worden maar dat is eigenlijk bijzaak: we kennen elkaar ZO lang en hadden altijd een leuke vriendschap. Moet dat nu op zo’n manier?
Dat verdwijnen is nu een half jaar geleden en ik huil mezelf echt niet elke avond in slaap
maar als ik er aan denk (zeg: 1 keer in de week), steekt het echt nog.Tips?
donderdag 6 september 2018 om 19:46
donderdag 6 september 2018 om 19:49
Lezen is ook een vak. Ze hebben elkaar wél weer ontmoet, nadat TO anderhalf jaar geleden naar Duitsland verhuisde, en ze huilt zichzelf NIET elke avond in slaap.viva-amber schreef: ↑06-09-2018 18:44Je huilt jezelf elke avond in slaap om iemand die je al bijna 20 jaar niet in het echt hebt gezien.....ovedrijven is ook een vak.
donderdag 6 september 2018 om 20:01
Het is begonnen.elfjetwaalfje schreef: ↑06-09-2018 19:58Waarschijnlijk is hij door aliens ontvoerd. Dat komt nogal eens voor in Duitsland en is de meest logische verklaring.
Het mooiste wat we kunnen ervaren, is het mysterie. Het is de bron van alle ware kunst en wetenschap. Einstein ♡
donderdag 6 september 2018 om 20:02
Ze heeft een zwak voor hem. Ken je dat, een zwak voor iemand hebben?floddertjezoveel schreef: ↑06-09-2018 19:56Maak jij het nou niet een beetje groot? Ze hadden geen liefdesrelatie.
Een inschattingsfout kan heel snel fataal zijn bij wat wij doen
donderdag 6 september 2018 om 21:11
.elfjetwaalfje schreef: ↑06-09-2018 19:58Waarschijnlijk is hij door aliens ontvoerd. Dat komt nogal eens voor in Duitsland en is de meest logische verklaring.
Hè hè TO, eindelijk het verlossende antwoord!
donderdag 6 september 2018 om 21:55
vrijdag 7 september 2018 om 09:42
Bedankt voor alle reacties 
Mijn reacties moesten worden goedgekeurd en zijn zojuist pas geplaatst...
@Vanzai: Ja, dat onaffe omschrijft het wel goed. Ik denk dat het allemaal al heel anders had gevoeld als hij gewoon had gezegd: Laten we het er maar bij laten.
@Floddertjezoveel: Dat gevoel inderdaad. Het niet eens de moeite waard vinden om even afscheid te nemen na al die tijd.
Fijn om te lezen dat mensen het begrijpen in ieder geval, dat lucht al best op
Mijn reacties moesten worden goedgekeurd en zijn zojuist pas geplaatst...
@Vanzai: Ja, dat onaffe omschrijft het wel goed. Ik denk dat het allemaal al heel anders had gevoeld als hij gewoon had gezegd: Laten we het er maar bij laten.
@Floddertjezoveel: Dat gevoel inderdaad. Het niet eens de moeite waard vinden om even afscheid te nemen na al die tijd.
Fijn om te lezen dat mensen het begrijpen in ieder geval, dat lucht al best op
vrijdag 7 september 2018 om 09:45
Denk dat dat best wel eens heel erg kan kloppen. En dat is uiteindelijk ook zijn goed recht natuurlijk maar ik vind het alleen wat lastig het voor mezelf af te sluiten.
Maar goed, tijd heelt uiteindelijk vast alle geneusde ego's
zaterdag 8 september 2018 om 01:19
zaterdag 8 september 2018 om 09:58
Zo heb ik ooit iemand berichten gestuurd er werd nooit op gereageerd en opeens werd ik benadert en uitgemaakt voor stalker en diegene was net in een nieuwe relatie.
Vreselijk mens dus achteraf totaal geen vreugde in mijn leven gehad.
Ook weinig mensen die het het uithouden met dat figuur vind zichzelf heel wat en maakt mensen voor van alles uit als het diegene uitkomt. Ik kijk wel uit in het vervolg met zomaar naar iemand berichtjes sturen.
Vreselijk mens dus achteraf totaal geen vreugde in mijn leven gehad.
Ook weinig mensen die het het uithouden met dat figuur vind zichzelf heel wat en maakt mensen voor van alles uit als het diegene uitkomt. Ik kijk wel uit in het vervolg met zomaar naar iemand berichtjes sturen.
anoniem_362768 wijzigde dit bericht op 08-09-2018 10:09
31.08% gewijzigd
zaterdag 8 september 2018 om 10:15
Tja, waarom niet. Het komt op hetzelfde apparaat binnen als de appjes dus als hij daar niet op reageert..?
Heb hem nog twee keer geappt nadat ik niets meer van gehoord heb en een keer gemaild. Als ik nu ook nog bel (wat we echt nooit deden bij de weg), voel ik me toch echt wel een beetje een stalker
.En het is ook wel een beetje: graag of niet natuurlijk.
Om heel eerlijk te zijn twijfel ik er niet aan dat ie gewoon nog fris en fruitig rondwandelt dus wil het eigenlijk vooral voor mezelf loslaten.
Wel erg bedankt voor alle reacties! Ik merk dat het eens opschrijven en andere ervaringen lezen, het wat ordent in mn hoofd en het iets minder 'auw, hart' maakt
.