Hoe nu verder?

Hallo allemaal,
Ik ben nieuw op dit forum, dus sorry als ik iets in een verkeerde topic plaats!

Mijn vraag is hoe nu verder?
Ik zal deze uitleggen, het is best een lang verhaal dus ik zal het zo kort mogelijk houden.

Afgelopen februari leerde ik iemand kennen via internet. Alleen ik woonde toen nog samen met mijn ex. De relatie was al verbroken en klaar alleen aangezien ik al 9 jaar afhankelijk was van deze ex en 2 kinderen met hem samen heb, lukte het niet makkelijk om een ander huis te vinden en ook had mijn ex het er verschrikkelijk moeilijk mee dat alles klaar was.

Nu leerde ik iemand nieuw kennen en de klik die we hadden was via internet echt intens. Hij was behoorlijk dominant maar dat was stiekem toch wel erg aantrekkelijk. Ik viel als een blok voor hem. Ik vertelde hem eerlijk mijn situatie en hij was blij dat ik zo eerlijk was.

Ik vond het verschrikkelijk om thuis in 1 huis te wonen met mijn ex, en ik wilde mijn nieuwe liefde heel graag eens ontmoeten, en dat was wederzijds. En ik besloot een avond naar hem toe te gaan. Maar aangezien ik nog steeds alle spullen deelde met mijn ex, reed ik dus met zijn auto naar mijn nieuwe liefde. Het was echt een geweldige ontmoeting. Niks super romantisch ofzo, maar we waren meteen aan elkaar vast geplakt. Hij liet me niet meer los en zei tegenlijk met mij: "het is alsof ik je eerder heb gezien!" En het voelde echt als thuiskomen. Ik bleef slapen en alles voelde alsof het al jaren zo ging. En de volgende ochtend werd ik gebeld door mijn ex.
Kom alsjeblieft terug ik weet me geen raad zonder je. Maar ik dacht: nee ik wil helemaal niet terug, ik voel me eindelijk op mn gemak! Maar in de middag rond 4 uur reed ik dan toch terug naar mijn huis.

1 a 1,5 week later barste de bom bij mij thuis omdat mijn ex vond dat ik was vreemdgegaan. Maar ik bleef maar zeggen: nee de relatie is over en uit en ik zit hier alleen nog omdat ik het niet krijg geregeld een eigen huis te vinden. En die nacht werd ik opgehaald door mijn ouders. Ik bleef er 2 dagen en toen werd ik alweer gebeld door mn ex of ik terug kon komen ook vanwege werk en kinderen. Ik moest zelf ook gewoon weer werken en moest dus wel terug.

Dit duurde een paar weken en in die paar weken heb ik meerdere malen gesprekken gehad op mijn werk over mijn situatie en dat die onhoudbaar was en ik kreeg een aangepast rooster. Ook nam ik extra dagen onbetaald verlof zodat ik naar mijn nieuwe liefde kon. En ik was daar bijna elke dag en haalde het einde van de dag mijn kinderen op en ging naar huis. En ook was ik mega druk met alles regelen zodat ik op eigen benen kon gaan staan.

Toen barste de bom helemaal, en mijn ex had in mijn telefoon zitten snuffelen en ingelogd op mijn provider van mijn mobiel, ook had hij mijn email zitten lezen. En hij flipte. Hij sloeg alles aan gort en uit een vreselijk agressieve situatie belde ik weer mijn ouders om me te komen halen. Het was definitief klaar. Mijn kinderen bleven bij hem die week omdat hij ze met geen mogelijkheid aan me meegaf en ik vertrok met alleen mijn kleding naar mijn ouders.

We schakelden alle mogelijke hulp troepen in, advocaat, mediator, gemeente, nood opvang etc.
En binnen 2 dagen had ik al behoorlijk wat geregeld en wilde ik koste wat het kost mijn kinderen bij me hebben.
Ik sprak af met mijn nieuwe liefde dat ik dat weekend naar hem toe kwam omdat ik tot het weekend erna moest wachten op mijn kinderen. Maar dat kon niet doorgaan omdat ik in paniek werd gebeld, onze zoon ligt in het ziekenhuis. Dus ik weer met alle spoed terug. En zat ik WEER met een furieuze ex een week lang in een ziekenhuiskamer. Hij was zo kwaad dat toen hij zag dat ik met mijn nieuwe liefde zat te appen, hij de boel zelfs daar kort en klein sloeg ( weer voor de ogen van mijn kind ) en ervoor zorgde dat ik mijn telefoon op de dag niet meer mocht gebruiken. ( hij was er alleen op de dag )

Toen mijn zoon het ziekenhuis uit mocht kwam mijn vader me halen samen met de kinderen en nu had ik ze eindelijk een week bij me. Maar ik merkte aan mijn nieuwe liefde dat hij het niet leuk vond dat hij me nu dus weer niet kon zien.
De week vloog voorbij en ik was druk met kinderen en dingen regelen. En mijn ex en ik kwamen tot een akkoord, dat zolang ik zover weg was, ik de kinderen elke donderdagavond zou ophalen, en zondag avond terug zou brengen. Zo zou onze dochter toch nog genoeg meekrijgen van school en zou ik ze toch elke week kunnen zien.
Op de dagen dat ze er niet waren ging ik elke week naar mijn nieuwe liefde 2 dagen en reed erna weer terug naar mijn ouders. ( ik had inmiddels een eigen autootje weten te kopen) dit ging 7 weken zo.

Ik kreeg eindelijk goed bericht, ik mocht het huis aanhouden met huurverlaging omdat hij zich had versproken bij de verhuurder en ik mocht eindelijk terug en kon zelf opnieuw beginnen. Binnen 4 dagen zat ik terug in het huis, met 2e hands spullen die ik had verzameld over de afgelopen 7 weken, en ik kon eindelijk een normale regeling treffen wat betreft de kinderen.
Weer ging ik 1x per week naar mijn nieuwe liefde ondanks ik daar weinig geld voor had, maar hij was mijn enige lichtpuntje dat moment samen met mijn kinderen, dus ik wilde dat niet loslaten.

Maar al snel veranderde ik in een emotioneel wrak. Alle emoties kwamen los en ik kreeg steeds vaker discussies met mijn nieuwe liefde. Hij had zelf ook problemen en dat maakte het er niet beter op. En voor ik het wist begon de zomervakantie. Deze had mijn ex verschrikkelijk geregeld en mij onder druk gezet deze te accepteren. En ik zag er dan ook erg tegenop. 1 week kids bij mama, 1 week bij papa. 2 weken bij mama 2 weken bij papa.
En aangezien de situatie wil ik niet dat er een nieuw iemand zo snel in het leven van mijn kinderen Komt, en kon ik van de 6 weken mijn nieuwe liefde 3 weken niet zien. En dat viel hem heel erg zwaar.

Want in de laatste dag dat ik de kinderen 2 weken had. Zei hij: ik weet niet of dit nog ergens toe gaat leiden. En voor mij was het alsof de wereld even uit elkaar viel. En uit pure emotie begon ik erop te antwoorden en duwde hem daar alleen maar verder mee weg en hij blokkeerde me op Whatsapp. Ik belde mijn moeder en stortte mijn hart uit. Maar mijn moeder zat hem alleen maar af te kraken en beïnvloedde mijn gedachten ( ze wilden me beschermen voor nog meer drama ) en met mijn stomme hoofd, kopieerde ik haar woorden zonder pardon en typte ze in een sms naar mijn nieuwe liefde.
En daarmee brak ik zijn hart.

Hij deblokkeerde me niet meer en ik wist dat ik het had verkloot. Mijn ouders zeiden me: breng morgen de kinderen weg en kom hierheen je moet nu niet alleen zijn. En dat deed ik dan ook. Maar die avond schreef ik 4 a-4tjes vol en verstuurde de brief naar mijn nieuwe liefde. En ik vertrok naar mijn ouders.

Ik verstuurde de brief op zondag dus ik wist dat hij pas uiterlijk dinsdag aan zou komen. En ik was er echt kapot van. Kinderen 2 weken niet. Ik had iemands hart gebroken die heel veel voor me betekende en ik was emotioneel echt helemaal op. En dinsdag avond kreeg ik een berichtje van mijn nieuwe liefde: ik reageer morgen. En ik zei dat dat goed was. En wachtte het af. Hij ging werken en vervolgens vroeg hij of ik kon bellen. En we belden LANG. Ik hoorde zijn verhaal en ik kon alleen maar huilen. Want hij liet behoorlijk merken dat hij niet meer op mij zat te wachten... En na het lange gesprek stuurde ik hem een app: ik verdien het niet eens vergeven te worden en ik snap je. En vervolgens stuurde hij terug; ik vergeef het je wel, en ik zit erover te denken dat we dit face to face moeten uitpraten. En dus reed ik de volgende dag naar hem toe.
Er werd alleen niet gepraat maar gewoon gedaan als van ouds en dat vond ik erg moeilijk. Want ik wist dat hij gekwetst was en ik voelde me mega schuldig. Ik bleef slapen en die nacht had hij extreme nachtmerries erover.
De volgende dag was hij extreem chagrijnig, maar toch bleef ik en in de namiddag reed ik terug naar mijn ouders huis.
Het ging redelijk goed tussen ons in de Whatsapp gesprekken, en de dag erna kregen we een discussie over dat ik hem zou negeren toen ik op een familiefeest was, maar ik snapte niet waar hij het over had. Want ik appte hem gewoon.
De volgende dag kwam ik erachter wat er fout was gegaan, maakte screenshots ervan en stuurde deze naar hem. En weer ging het 2 dagen goed. Ik reed terug naar mijn eigen huis en hoopte dat ik snel weer bij hem kon zijn.. Maar dat was niet zo.
De dag dat ik naar huis ging was hij extreem kort af, en de dag erna kwam de aap uit de mouw; het zit me nog steeds allemaal heel erg dwars.
En weer startte ik door mijn emoties een discussie en weer blokkeerde hij me nadat ik een Whatsapp plaatje had genomen met een quote die hij helemaal verkeerd opvatte.

Ik wist het zeker.. nu was het echt klaar. Maar ik kon het niet loslaten. Hij had gelijk ik was een vreemde geworden ook voor mezelf, want ik was nooit het meisje dat zoveel discussies en gedoe opzocht... En ik besloot per direct actie te ondernemen. Psycholoog, aura healing, werk, cursus via internet en focussen op mijn kinderen en mezelf. Vervolgens stuurde ik hem een persoonlijke kaart met die quote en een groot rood kruis erdoor, en een persoonlijk gedicht aan de binnenkant. Geen reactie. Ik stuurde hem een brief waarin ik zei dit is mijn laatste brief... geen reactie.. En ondanks ik druk bezig was mezelf weer op te pakken en door te gaan, kon ik hem niet loslaten... En nog 1 laatste keer schreef ik alles op wat er was veranderd de laatste 3 weken dat we geen contact hadden en ik besloot ook echt, als hij echt zo veel voor me betekend, geef ik hem niet op! En verstuurde ook deze brief. Ik liet het los en dacht dat hij niet meer zou reageren... totdat ik ineens mijn Whatsapp hoorde afgaan de dag erna en hij zei: 3x is scheepsrecht.. Maar ik moet hier goed over nadenken want ik sta niet te springen om een relatie aangezien de omstandigheden.

En ik zei dat ik ook wilde dat hij er goed over na zou denken. En we hadden een goed gesprek. En nu praten we alweer zo'n 5 dagen. Het gaat best goed.. we hebben leuke gesprekken, flirten ook weer.. Maar toch is hij erg afstandelijk. En dat snap ik ook wel.. bedoel dit is niet 123 gerepareerd. En ik heb dan ook alle respect dat dit gewoon langzaam moet gebeuren. Hij zei dat hij binnenkort miss wel weer wilde meeten.. Maar dat het geen haast heeft.. Hij gaat savonds naar vrienden of familie en dan negeert hij me echt totaal.. Maar daarna stuurt hij me wel wat zodra hij thuis is en gaat slapen.. Hij geeft me langzaamaan weer "kusjes" via Whatsapp.. Dus ik moet zeggen dat dat zeker wel positief is. En dat ik snap dat hij nu de kat uit de boom wil kijken of ik ECHT terug ben veranderd in mijn oude ik. Maar ik betrap mezelf erop dat ik echt bang ben dat ik te snel ga...

Dus hoe moet ik nou verder?
Hoe pak ik dit met respect en begrip aan?
Want ik wil echt laten zien dat ik het meen. Dat ik daadwerkelijk hard aan mezelf werk. En hem niet meer wil kwetsen.

Sorry voor dit MEGA lange verhaal.. Maar ik hoop dat mensen me tips kunnen geven hoe ik dit het beste kan aanpakken.

Liefs Mcd123

S-Meds schreef: ↑

09-09-2018 17:38

je zegt trouwens dat je uit een huishouden komt waar het niet fijn was. Nu is huishouden nooit fijn dus dat kan wel kloppen. Maar ik zie in de OP dat je ouders je steunen en je moeder je probeert te behoeden voor domme dingen. Dat lukt haar niet, maar goed.

Ik heb helemaal geen fijn thuis gehad. En nooit een band met mijn moeder. Mijn moeder was er ook nooit. Mijn vader was gehandicapt en elke dag thuis dus hij nam de rol als moeder op hem. Mijn moeder moest dus wel altijd werken en dat neem ik haar zeker niet kwalijk. Maar doordat mijn vader agressie problemen had hadden mijn zus en ik het niet fijn. Daarbij komt dat mijn zus en ik altijd graag wilden praten met onze moeder over wat er allemaal gebeurde als ze niet thuis was. Maar aangezien ze zelf heel erg veel problemen hadden door het ongeluk van mijn vader waardoor hij gehandicapt werd, en alle issues eromheen, was er geen tijd voor de kinderen. Daarnaast heeft mijn zus zware borderline waardoor ik dus elke keer veel problemen ondervond aangezien ze me overal in betrok, en door beide ouders niet te controleren was wie nou de schuldige was van de dingen die gedaan werden. Ik ben altijd al een heel stil en afstandelijk meisje geweest, en doordat we het helemaal niet breed hadden en ik erg in mezelf gekeerd was, had ik op school ook de nodige problemen met mensen die me pestte, ik had geen zin in school omdat ik hulp nodig had en dat nergens wist te zoeken. ( mijn vader werd gehandicapt toen ik naar groep 7 ging) en toen ik 11 was en naar het VMBO ging kwam ik in de gothic fase en uiteraard is er dan nog meer kans dat je gepest wordt. Wat er niet echt in resulteerde dat het beter met me ging maar juist slechter.
Vervolgens leerde ik in de 4e klas VMBO mijn ex kennen via via, en nadat ik mijn VMBO en MBO had afgerond besloot ik weg te gaan omdat de situatie thuis alleen maar verslechterde. Mijn moeder vertelde me meerdere malen dat ik waardeloos was. En ik wilde alleen nog maar weg.

Dus toen ik mijn MBO4 diploma op zak had nadat mijn ex een versnelde opleiding had betaald, ben ik verhuisd en werd de band met mijn ouders in 9 JAAR!! Redelijk opnieuw opgebouwd. Want vanaf een afstand kon ik veel beter met ze communiceren. En toen in die 9 jaar ook nog 2 kinderen ter wereld kwamen, leek het alsof mijn moeder een beetje "moederlijker" werd. Ik moest wel terug naar hun huis toen ik wegging bij mijn ex. Want er is echt letterlijk en figuurlijk niemand anders bij wie ik terecht kon.

En zelfs toen kreeg ik via een vriendin van mijn moeder te horen dat mijn moeder had gezegd: ik ben blij als ze weer weg is. Want heb geen zin in al dit gedoe.
Ik confronteerde haar hiermee en toen zei ze letterlijk: ik blijf je moeder en zal je altijd helpen. Maar ik ben nooit goed geweest in moeder zijn...

Dus toen ik weer terug thuis was na 7 weken, had ik nog steeds alleen mijn ouders waar ik naar kon bellen als er nieuwe dingen waren gebeurd. ( ontwikkelingen met de kinderen, financiën, gewoon even babbelen ) en steeds vaker zei ze dan. Ja je belt alleen als je ergens mee zit. ( dat is niet waar want ik belde elke dag wel even om te vertellen hoe het ging en wat ik ging doen die dag zodat ik een beetje iets om handen had zo alleen)

En ze is nooit een fan geweest van de jongen met wie ik omging. Ze hebben hem nooit ontmoet mede door alle perikelen met mijn ex. En ook omdat ze een afkeer hebben tegen "getinte" jongens. Ze had meteen dr oordeel klaar en dat was dat hij toch niet te vertrouwen zou zijn aangezien hij een andere"mentaliteit" zou hebben.

Dus toen ik de jongen zijn hart brak doordat ik naar mijn moeder luisterde zei hij erna in het telefoongesprek:
Je luistert precies naar de gene die je altijd heeft laten staan toen je hulp had toen je jonger was. En nu bel je haar op terwijl je weet hoe ze over me denkt. Terwijl JIJ de gene bent die met mij was, en mij kent en hoe ik in elkaar zit. Ja daar moest ik hem ergens wel gelijk in geven.

Mijn moeder zal me altijd helpen. Maar iedereen die haar kent weet, dat ze dit doet zodat ze er persoonlijk voordeel uit kan halen.
*Ze wilde dat ik de volledige voogdij nam over de kinderen en terug zou komen naar mijn ouders woonplaats. ( want ze ziet haar kleinkinderen niet zo vaak )
*ze helpt me met geld verdienen in haar zaak als ik daar ben, maar alleen als ze er zelf financieel iets uit kan halen.
*ze wil graag dat ik toch ooit weer inzie dat mijn ex de ware voor me is.. ( omdat ik het financieel heel goed had daar en als ik dus weer samen zou zijn, ik haar geleend geld zou kunnen terugbetalen )
*ze belt me nooit uit haarzelf, alleen als ze problemen heeft op de zaak..

En dit is bekend bij veel mensen die haar kennen. Ze zet vaak dr masker op dat ze het beste met je voor heeft. Maar als ze zich omdraait dan doet ze die af. En boort ze je keihard de grond in.

En zeker ben ik blij met de hulp die ik heb gekregen van ze. Maar die kreeg ik vooral omdat mijn vader iemand is met een hart van goud, en er echt ALTIJD staat, en er niks voor terug verwacht. Ik geef hem wel vaak iets terug aangezien mijn vader en ik sinds ik de deur uit ben een hele sterke band hebben.

En ik hou echt wel van mijn moeder. Maar ik vergeet nooit wie ze echt is.
Ik weet dat ze me ergens van drama wil verlossen.. Maar ik weet ook dat ze dat alleen maar wil omdat dat betekend dat ze er zelf profijt uit kan halen...

S-Meds schreef: ↑

09-09-2018 18:08

hoe oud ben je?

Ik ben 25

MissMaran schreef: ↑

09-09-2018 18:14

Je draait nu enorm qua verhaal en inzichten want in je OP staat heel negatief dat je moeder je gedachten negatief?? Beïnvloede, terwijl ze juist wel helder nadacht en over je vriendje, oh ik had het verkloot?? Hij wilde je nog verder van je kinderen verwijderen net als je ex, je moet je niet zo laten leiden door achterlijke mannen, mijn broek als moeder zakt er echt vanaf.

Rot op met die achterlijke kerels en nu echt je kinderen op nr 1.
Laat ook aan je ouders zien dat je meer verstand hebt want als je je zo laat meetrekken in drama dan zit je binnenkort bij jeugdzorg en onder toezicht: moeder niet bekwaam als verzorger.

Als dit bij school komt, moeder afwezig want vader bepaald bezoekdagen en moeder leeft erop los en vader is agressief...

Punt 1.. Ik ben nooit afwezig. Als mijn kinderen er zijn, draait alles om hun. En mag iedereen van mij lekker even wachten. Ik leef er ZEKER niet op los, want ik ben elke dag thuis, drink niet, feest niet, geen drugs.. de vader bepaald geen bezoekdagen. Die heb ik samen met de advocaat en mijn ex geregeld. De kinderen zijn op maandag en dinsdag de gehele dag bij hem. Woensdag brengt hij ze naar school en opvang. Ik haal ze daar op en heb ze de donderdag en vrijdag. En de weekenden om en om. Zodat ze volledig 50/50 bij papa en mama zijn en nooit hoeven af te vragen waar zal ik vandaag zijn???? Ik wil structuur waar het KAN in alle hectiek.. En ik richt me altijd volledig op mijn kinderen zodra ze bij me zijn.

Zodra de kinderen bij hun vader zijn, ben ik nog steeds elke dag thuis ( of ik ging naar die jongen toe) maar nog steeds leef ik niet als een gestoorde erop los. Ik regel mijn zaken op die dagen. Ik doe een cursus, en vanaf 1 december ga ik weer aan het werk en ik richt me op de psycholoog zodat ik hier sterk uitkom.

Dus ik denk niet dat school of opvang zich zorgen hoeft te maken over de zorg van mijn kinderen.

Want mijn ex woont in bij zijn ouders totdat hij een ander huis heeft. Hij werkt, en ook hij richt zich volledig op de kinderen zodra ze bij hem zijn. En wat hij in zijn tijd doet als ze er niet zijn? Interesseert me niet zo veel, zolang hij er maar rekening mee houdt dat hij een vader is en op de dagen dat hij ze heeft er moet staan voor ze.

Ik snap serieus niet waarom mensen denken dat ik doe alsof mijn kinderen niet belangrijk zijn? Ik besloot weg te gaan omdat ik wilde dat mijn kinderen een gelukkige mama zouden zien. En ja ik ben jong 25, en ja ik heb de foute keuze gemaakt om eerst te denken dat alle drama wel zou verdwijnen als ik maar zelf me goed voelde. Maar ik ben geen beunhaas die niet naar drzelf in de spiegel durft te kijken!

Ik erken mijn fouten, ik weet mijn doelen. En dat hou ik zo. En ja ik moet me inderdaad niet bezig houden met mannen. Maar ik sprak al die tijd maar 1 man en zelfs die heb ik nu vandaag laten weten dat het klaar is. Ik ben niet met hem samen geweest omdat ik even van het leven wilde "proeven".. Nee ik had echt een klik met hem en we hadden wel degelijk een band. Ook al was dat voor mij verkeerd!

S-Meds schreef: ↑

09-09-2018 18:15

en nooit zelfstandig geweest, nooit alleen gewoond en wel twee kinderen. Werk aan jezelf en stop met die relatie. Je bent het je kinderen verplicht. Met zo’n achtergrond is het logisch dat je niet stabiel bent maar het is geen excuus om zo labiel te blijven. Anders beschadig je je kinderen

Ben ik zeker met je eens en dat is ook de reden waarom ik dacht iemand nodig te hebben.. omdat ik idd nog nooit alleen ben geweest tot nu.
Maar ik weet dondersgoed wat er van me verwacht wordt. En ben tot alles bereid om aan mezelf te werken vooral voor mijn kinderen.

mamsvan schreef: ↑

09-09-2018 18:50

Ik ben gewoon verbaasd dat je 25 bent

Weet niet waarom

Dat weet ik ook niet haha.

lolly-pop schreef: ↑

09-09-2018 19:01

Wat een puinhoop maak je van je eigen leven en dat van je kinderen. Je schrijft dat je moeder fouten heeft gemaakt in haar opvoeding, als je niet wilt dat jouw kinderen later hetzelfde over jou zeggen, dan zou ik maar als de sodemieter met jezelf aan de slag gaan en die zgn vriend van je blokkeren.

Ik hoef hem niet te blokkeren om steviger in mijn schoenen te staan.
Ik ben ook heel hard bezig aan mezelf en vooral om mijn kinderen een mama te geven die ze verdienen en later wel enigzins goede herinneringen aan hebben.

Toen ik dit vandaag schreef was hij pissed off. Dus dat zegt meer over hem dan over mij. Hij zegt dat ik geen kansen meer verdien. Nou guess what
Die kansen wil ik ook helemaal niet meer.. er is me weer heel veel duidelijk geworden. Ook mede door de reacties op dit forum. ( dankjulliewel)

En ik wil graag in een goede toekomst geloven in plaats van maar blijven voort klooien in mijn oude gewoontes.... En alleen ik heb dat in eigen handen.

S-Meds schreef: ↑

09-09-2018 19:40

goed zo, eerst je fouten onder ogen zien. Zie je die? Wat had je anders willen doen?

Ik had ten eerste de relatie met mijn ex volledig moeten afsluiten. En mezelf sterker moeten opstellen tegenover die nieuwe jongen toen hij me aansprak.
En meteen na de eerste discussie waaruit bleek dat hij fout zat i.p.v ikzelf moeten beseffen dat deze drama helemaal niet in mijn leven past.
Ik had eerder hulp moeten zoeken, waarschijnlijk al in de tijd toen ik überhaupt nog bij mijn ex was. Zodat ik ook wist waarom die relatie niet normaal verliep.
En vooral wil ik in de toekomst gewoon zien dat ik ZELF sterk ben en niemand nodig heb om dat te zijn. Niet meer mezelf afhankelijk voelen van anderen. En mijn eigen boontjes doppen.

Ik bedoel als ik echt terug kon in de tijd, dan had ik al hulp moeten zoeken op het moment dat ik op MBO zat. Ik merkte toen al vaak dat het niet lekker ging.. Maar dacht dat het bij ouder worden hoorde. Maar toen ik in de 9 jaar erna merkte dat ik steeds bleef terugzakken in een depressie had ik toen vooral naar een psycholoog moeten stappen.
En niet troost en veiligheid moeten zoeken bij een volgende potentiele partner.

Want die "nieuwe" liefde heeft me vaak laten afvragen; ben IK wel de gene die hier dingen fout doet? Of is hij dat.. ( kan wel een boek schrijven over de dingen die hij tegen me zei als hij zelf een kronkel had) maar het komt er op neer. Alles wat er gebeurde kreeg ik de schuld van, en ik moest maar naar hem opkijken en mezelf tot het uiterste duwen om hem alles te bieden wat hij nodig had... En sorry maar ik was er niet toe in staat ook al deed ik me wel zo voor.

En vooral toen had ik al moeten merken dat ik alles op een rijtje moet krijgen.

Want van de ene narcist naar de volgende hoppen.. zorgt wel dat je psychisch gezien een flinke deuk oploopt.

Ik zie nu wel in dat ik ZELF actie moet ondernemen om weer sterk in mijn schoenen te staan.. Maar er zijn heel veel dingen die ik anders had willen doen.
En de belangrijkste is... me vanaf het begin op mezelf gericht te hebben.. i.p.v beetje aanmodderen.

MissMaran schreef: ↑

09-09-2018 19:18

Ja! Goede instelling en nee jij hebt het niet verkloot bij je vriendje, hij heeft het verkloot bij jou, hoezo loopt hij te klagen en het je nog lastiger te maken, lekkere steun, hij heeft nu bewezen dat het een eikel eerste klas is die alleen aan zichzelf denkt.

Stel je ook niet meer zo hulpbehoevend op, dop je eigen boontjes en je zult zien dat je niet meer van die rotzakken aantrekt.

Dat zie ik nu ook heel erg duidelijk in.
Want elke keer als ik mijn emoties naar hem uitte dan kreeg ik een hele boze serenade over me heen dat ik mezelf niet normaal kan gedragen, en dat ik alleen altijd maar aan mezelf denk. Terwijl ik op die momenten letterlijk vroeg: hoe kan ik rekening met je houden?....


Terwijl ik eigenlijk gewoon eens rekening met mezelf moest houden.. En moest inzien: " wtf is dit voor gast?"

Het moest om hem draaien dat heb ik zeker wel door.. En ik ben dom geweest om hem overal zijn zin in te geven en ben blij dat ik nu inzie dat ik beter verdien dan dat.

Maar de eerste tijd geen gedoe met mannen. Ik wil nu gewoon oprecht voor mezelf gaan en mijn kinderen laten zien wat voor sterke mama ze hebben.

S-Meds schreef: ↑

09-09-2018 20:12

goed, in theorie weet je het allemaal wel. nu nog in gedrag. Je bent nog zo ongelofelijk jong, toen ik jouw leeftijd zat ik nog op school en was ik aan het feesten.

Dat is het ook.. Ik ben nog nooit uit geweest ik heb dat allemaal overgeslagen en dat hoeft op zich niet veel uit te maken.. Maar ik denk dat je in die periode van je leven ook wel veel mee krijgt over bepaalde aspecten in het leven die wijze lessen zijn in de rest van je leven.. Ik heb nooit echt vriendjes gehad behalve deze 2.. Ik heb nooit een vriendenkring gehad of überhaupt 1 vriendin omdat ze me altijd weer keihard lieten vallen zodra er wat anders op hun pad kwam ( vriendjes, andere vriendinnen etc)
Ik ben daardoor heel slecht van vertrouwen.. En erg bang om me te hechten, maar zodra ik me eindelijk hecht ( aan de verkeerde duidelijk) heb ik een immense angst om weer verlaten te worden... omdat ik dan weer alleen ben. Maar ik begin steeds meer te wennen nu aan het alleen zijn... En heb er zin in om gewoon nu vooruit te kijken i.p.v achteruit.

Deuren dicht en dan worden er heus wel nieuwe deuren geopend. En ik moet dan alleen wel opletten dat ik de goede deur uitkies en dicht bij mezelf blijf.

MissMaran schreef: ↑

09-09-2018 20:21

Klinkt als een plan, en waarschijnlijk ga je het nog heerlijk vinden die rust met de kinderen, hopelijk vindt je een paar leuke vriendinnen, misschien met kinderen in dezelfde leeftijd.

Je bent erg jong begonnen met kinderen dus je hebt ook veel grote mensen shit ineens met die scheiding, de meesten die gaan scheiden moeten erdoorheen na veel meer jaar en meer levenservaring maar ik denk dat als je het allemaal helder in je hoofd hebt en weet wat je wil en hoe je het wil dan kun je het.
Maar ja het draait wel om de kinderen, jij bent nu moeder and that's a big thing..
Voor kinderen maakt het later niet uit of je 18 of 30 was het was goed of het was slecht en geloof me die kindertijd gaat heel snel hoor en je kunt het niet overnieuw doen.

Dankjewel voor deze woorden. Dat meen ik echt.

Ik ga mijn best doen..

Nee ik ga het gewoon doen!
Mijn kinderen verdienen het beste. En dat kan ik ze alleen geven als ikzelf op mijn best ben.