Psyche
alle pijlers
Overspannen typisch Nederlands?
donderdag 4 oktober 2018 om 14:33
Ik las van de week dit stuk:
https://www.volkskrant.nl/nieuws-achter ... ~b825be15/
De conclusie van haar is: Zo bezien is dat hoge burn-outpercentage geen probleem, maar een symptoom van een zegenrijk systeem.
Overspannenheid is typisch Nederlands en komt volgens de schrijver vooral omdat we in Nederland juist zo verwend zijn. We werken weinig, en hebben veel regels omtrent ziek zijn die het juist mogelijk maken om even een lekkere burn out te hebben.
Nu ken ik een paar mensen die een burn out hebben gehad, en ik herken dat beeld wat ze beschrijft helemaal niet. Ja volgens de statistieken die zij uit de kast haalt lijkt het allemaal zo, maar de mensen die ik ken en dus zijn ingestort werkten toch knetterhard, zowel werk als privé. Een daarvan raakte daardoor ook haar baan kwijt. Dus tja.
Ook ik heb tijdens tijd in loondienst erg veel stress ervaren. Een privé leven hebben lijkt niet de bedoeling.
Met basisschool kinderen erbij loop je helemaal van hot naar her. De opvang brengt ze niet naar zwemles of voetbal ed. En zwemles kan ineens naar je werkdag verplaatst worden, ook al geef je op dat je die dagen niet kan. En daar had mijn werkgever dus geen begrip voor. Dat leverde bij mij wel stress op ja.
Toen mijn schoonmoeder ziek werd (terminale kanker) hebben alle (schoon) kinderen gedoe gehad om van alles te regelen op het werk. Ze is een jaar erg ziek geweest. Toen ze echt niet meer kon mocht ze gelukkig wel naar een verpleeghuis, maar ja daar kom je toch ook even iedere dag kijken. Gelukkig kon ik als zzp-er makkelijker schuiven.
Ik heb natuurlijk geen idee hoe zoiets dan in het buitenland gaat? Werken ze dan ook gewoon door?
Worden kinderen daar wel naar zwemles e.d. gebracht? Of zijn de mensen in het buitenland gewoon echt veel minder lui en stellen wij ons gewoon erg aan?
Of zijn de artsen te snel met het stellen van een diagnose? En gedraagt de patient zich er dan naar?
Maar ze is nogal stellig; ten opzicht ven andere landen zijn wij heel erg lui. Foei. En dan lopen we ook nog te zielenpoten.
Hoe kan dat toch?
https://www.volkskrant.nl/nieuws-achter ... ~b825be15/
De conclusie van haar is: Zo bezien is dat hoge burn-outpercentage geen probleem, maar een symptoom van een zegenrijk systeem.
Overspannenheid is typisch Nederlands en komt volgens de schrijver vooral omdat we in Nederland juist zo verwend zijn. We werken weinig, en hebben veel regels omtrent ziek zijn die het juist mogelijk maken om even een lekkere burn out te hebben.
Nu ken ik een paar mensen die een burn out hebben gehad, en ik herken dat beeld wat ze beschrijft helemaal niet. Ja volgens de statistieken die zij uit de kast haalt lijkt het allemaal zo, maar de mensen die ik ken en dus zijn ingestort werkten toch knetterhard, zowel werk als privé. Een daarvan raakte daardoor ook haar baan kwijt. Dus tja.
Ook ik heb tijdens tijd in loondienst erg veel stress ervaren. Een privé leven hebben lijkt niet de bedoeling.
Met basisschool kinderen erbij loop je helemaal van hot naar her. De opvang brengt ze niet naar zwemles of voetbal ed. En zwemles kan ineens naar je werkdag verplaatst worden, ook al geef je op dat je die dagen niet kan. En daar had mijn werkgever dus geen begrip voor. Dat leverde bij mij wel stress op ja.
Toen mijn schoonmoeder ziek werd (terminale kanker) hebben alle (schoon) kinderen gedoe gehad om van alles te regelen op het werk. Ze is een jaar erg ziek geweest. Toen ze echt niet meer kon mocht ze gelukkig wel naar een verpleeghuis, maar ja daar kom je toch ook even iedere dag kijken. Gelukkig kon ik als zzp-er makkelijker schuiven.
Ik heb natuurlijk geen idee hoe zoiets dan in het buitenland gaat? Werken ze dan ook gewoon door?
Worden kinderen daar wel naar zwemles e.d. gebracht? Of zijn de mensen in het buitenland gewoon echt veel minder lui en stellen wij ons gewoon erg aan?
Of zijn de artsen te snel met het stellen van een diagnose? En gedraagt de patient zich er dan naar?
Maar ze is nogal stellig; ten opzicht ven andere landen zijn wij heel erg lui. Foei. En dan lopen we ook nog te zielenpoten.
Hoe kan dat toch?
donderdag 4 oktober 2018 om 16:36
Over de cijfers: mensen in loondienst worden op ziektedag 1 geregistreerd als zien. Duidelijk te registreren.Moosey schreef: ↑04-10-2018 15:58Gelukkig zeg je zelf al dat het anekdotisch is
De ziekteverzuimcijfers zijn namelijk heel anders: In loondienst bestaat er een gemiddeld ziekteverzuim van 8%, onder ZZP'ers is het verzuim 2%. Ik weet natuurlijk niet welk percentage van de zieken een burnout heeft, maar ik denk niet dat toevallig alle zieke ZZP'ers een burnout hebben en de loondiensters niet. Dat wijst dan toch weer meer in de richting van het feit dat iemand in loondienst zich makkelijker ziek meldt omdat het kan. Overigens heb ik geen idee hoe deze cijfers tot stand gekomen zijn, en ik weet niet hoe ze het ziekteverzuim onder ZZP'ers meten, dat is natuurlijk ingewikkelder dan het verzuim van mensen in loondienst meten.
Maargoed, mijn eigen ervaring (om maar weer het anekdotische in te gaan) strookt wel met de cijfers. Ik ben zelf ZZP'er en ik heb heel veel ZZP'ers in mijn omgeving, maar burn-outs zie ik vooral voorkomen bij mensen in loondienst. Ik denk dat dat niet alleen te maken heeft met de voorzieningen, maar ook met het feit dat je als ZZP'er veel meer zelfbeschikking hebt, ik heb geen last van een zeurende manager of zuigende collega's, en als het niet botert tussen mij en een opdrachtgever werk ik daarna niet meer voor diegene. Ik werk bij vlagen wel knetterhard en veel, maar dat doe ik mezelf aan, en ik kan ook zelf weer aan de rem trekken als dat nodig is (en dat doe ik ook). Ik kan me voorstellen dat dat veel scheelt.
Ik denk wel ook dat het een typische 'welvaartsziekte' is. Iemand die geen vangnet heeft en wel z'n kinderen te eten moet geven werkt gewoon door, ook al gaat het eigenlijk niet.
Maar wie registreert op welk moment een zieke zzp-er?
Is voor beide groepen hetzelfde gemeten?(Mogelijk bij zzp-er pas bij langdurige ziekte waarbij ondersteuning UWV wordt gevraagd).
donderdag 4 oktober 2018 om 16:38
.
Ik denk dat het van beide kanten komt.
Daarnaast kun je je afvragen wat maakt dat jongeren tegenwoordig meer druk ervaren? We zullen niet opeens evolutionair veranderd zijn, maar....wat dan? Prestatiedruk? Opvoeding en ons zelfbeeld? Individualistische maatschappij? Materialistische maatschappij? Social media? De ratrace? Maar wacht....de 'ratrace' bestaat al langer....ervaren jongeren dan evenveel druk en gaan ze er anders mee om? Of geven we collectief er anders uiting aan tegenwoordig?
Ingewikkelde materie inderdaad en het enige wat we hier kunnen zeggen is wat ons gevoel erover zegt. Maar hoe het daadwerkelijk zit...
donderdag 4 oktober 2018 om 16:38
Mooie post van Tuinhek!
En in aanvulling daarop; het enige waar ik het mee eens ben in dat hele artikel (want veel cijfers kloppen niet, om over de context maar te zwijgen) is dat een burn-out in zekere zin als “luxe” gezien kan worden. Er zijn zat landen waar mensen er net zo doorheen kunnen zitten als wij hier, maar waar ze simpelweg niet de luxe hebben om er aan toe te geven (door de lokale normen en waarden, of omdat anders hun kinderen geen eten hebben, enz.)
En in aanvulling daarop; het enige waar ik het mee eens ben in dat hele artikel (want veel cijfers kloppen niet, om over de context maar te zwijgen) is dat een burn-out in zekere zin als “luxe” gezien kan worden. Er zijn zat landen waar mensen er net zo doorheen kunnen zitten als wij hier, maar waar ze simpelweg niet de luxe hebben om er aan toe te geven (door de lokale normen en waarden, of omdat anders hun kinderen geen eten hebben, enz.)
donderdag 4 oktober 2018 om 16:44
Ik kan dit niet lezen, maar ik weet wel dat Arianna Huffington (mede-oprichtster van Huffington Post), tegenwoordig heel druk is met Thrive Global:
Thrive Global’s mission is to end the stress and burnout epidemic by offering companies and individuals sustainable, science-based solutions to enhance both well-being and performance. Recent science has shown that the pervasive belief that burnout is the price we must pay for success is a delusion. We know, instead, that when we prioritize our well-being, our decision-making, creativity, and productivity improve dramatically. Thrive Global is committed to accelerating the culture shift that allows people to reclaim their lives and move from merely surviving to thriving.
donderdag 4 oktober 2018 om 17:06
Dikke vette schulden. En minder mogelijkheden om te switchen qua studie.tu1nhek schreef: ↑04-10-2018 16:38.
Ik denk dat het van beide kanten komt.
Daarnaast kun je je afvragen wat maakt dat jongeren tegenwoordig meer druk ervaren? We zullen niet opeens evolutionair veranderd zijn, maar....wat dan? Prestatiedruk? Opvoeding en ons zelfbeeld? Individualistische maatschappij? Materialistische maatschappij? Social media? De ratrace? Maar wacht....de 'ratrace' bestaat al langer....ervaren jongeren dan evenveel druk en gaan ze er anders mee om? Of geven we collectief er anders uiting aan tegenwoordig?
Ingewikkelde materie inderdaad en het enige wat we hier kunnen zeggen is wat ons gevoel erover zegt. Maar hoe het daadwerkelijk zit...
donderdag 4 oktober 2018 om 18:26
Echt dit. Ik vind het de hel. Gelukkig werk ik maar drie dagen, maar soms wordt ik gillend gek.redbulletje schreef: ↑04-10-2018 15:53Kantoortuinen waardoor je de hele fucking dag in de herrie zit van mensen die bellen, praten, radio aan hebben, ratelende kopieerapparaten etc kunnen je ook tot wanhoop drijven.
zaterdag 6 oktober 2018 om 00:09
Ik woon in Zuid-Europa en het hele begrip burn-out is hier nagenoeg onbekend. Toevallig hadden ze het er een paar dagen geleden over op de radio, nou ze gingen helemaal uitleggen wat zo'n burn-out nou precies was. Het was volgens de radioman iets 'typisch voor noord-europa'. Toch is 40 uur werken hier de norm en bij banen met enige verantwoordelijkheid wordt er zo ongeveer verwacht dat je bereid bent overuren te maken. Is iedereen hier altijd gelukkig en relaxt? Zeker niet. Maar op de een of andere manier komt overspannenheid minder voor. Ik heb me al vaak afgevraagd hoe dat komt.
zaterdag 6 oktober 2018 om 07:11
Misschien is burn-out iets wat veroorzaakt wordt door een combinatie van onder andere vitamine d tekort door gebrek aan zonlicht en te weinig vis en gezonde vetten of zoiets en zorgt stress en een overdaad aan zonnebrandcréme met een hoge factor en een relatief vetarm dieet voor het nóg eerder uitgeput raken komt die voorraad vitaminen in het lichaam wat burnout klachten geeft.
In zuid Europa heeft men meer zonuren en eet men meer vis en olijfolie misschien?
In zuid Europa heeft men meer zonuren en eet men meer vis en olijfolie misschien?
zaterdag 6 oktober 2018 om 07:42
Minder overbevolkt wellicht? In Spanje vond ik t vorige maand zo rustig op de wegen. Zelfs de tolweg tijdens de ochtendspits was nagenoeg leeg.
En beter klimaat in de bij ons grauwe kale wintermaanden. Een zonnetje, aangename temperatuur maar vooral veel groen en bloeiende planten doen mentaal ook veel.
En beter klimaat in de bij ons grauwe kale wintermaanden. Een zonnetje, aangename temperatuur maar vooral veel groen en bloeiende planten doen mentaal ook veel.
zaterdag 6 oktober 2018 om 07:53
Ik woon in het buitenland - de werkcultuur is redelijk vergelijkbaar met Nederland, hoge productiviteit, er wordt overgewerkt maar in het algemeen niet zoals in de VS.
In mijn werkomgeving heb ik eigenlijk niemand gehoord over burn outs - voordat ik begon was er geloof ik iemand die "stress leave" had gehad, maar ik weet niet hoe lang, en mijn directe collega heeft een keer twee weken vrij genomen omdat het haar allemaal te veel werd bij een vorige baan, maar op mijn afdeling zijn wel twee mensen geweest met gordelroos. Een was het hoofd van de afdeling en dit was tijdens een reorganisaties, de andere was druk op werk maar daarnaast ook prive.
Er zijn hier veel reorganisaties, aan de ene kant is dat natuurlijk stressvol, anderzijds kijk je wel uit je voor langere tijd ziek te melden. De meeste bedrijven hebben vijf ziektedagen per jaar, bij mijn baan is dat meer flexibel. Ik heb een collega die kanker heeft gehad en (ik neem aan) daardoor nog vaak ziek is, en ik ga er vanuit dat het bedrijf daar flexibel mee omgaat. Als iemand elke maandag zich ziek meldt, zullen ze daar ongetwijfeld minder flexibel mee zijn. Het valt me verder op dat mensen hier vaak een dagje ziek zijn - ik neem aan dat dit veelal "mental health days" zijn.
Het land staat echter bekend om het hoog aantal gevallen psychische problemen, en vooral onder jongeren is het aantal zelfmoordgevallen erg hoog. Verder is er veel drank- en drugsmisbruik en het is ook vrij normaal om tijdens je studie prestatieverhogende middelen te gebruiken.
Kan iemand uitleggen hoe een burnout voelt?
In mijn werkomgeving heb ik eigenlijk niemand gehoord over burn outs - voordat ik begon was er geloof ik iemand die "stress leave" had gehad, maar ik weet niet hoe lang, en mijn directe collega heeft een keer twee weken vrij genomen omdat het haar allemaal te veel werd bij een vorige baan, maar op mijn afdeling zijn wel twee mensen geweest met gordelroos. Een was het hoofd van de afdeling en dit was tijdens een reorganisaties, de andere was druk op werk maar daarnaast ook prive.
Er zijn hier veel reorganisaties, aan de ene kant is dat natuurlijk stressvol, anderzijds kijk je wel uit je voor langere tijd ziek te melden. De meeste bedrijven hebben vijf ziektedagen per jaar, bij mijn baan is dat meer flexibel. Ik heb een collega die kanker heeft gehad en (ik neem aan) daardoor nog vaak ziek is, en ik ga er vanuit dat het bedrijf daar flexibel mee omgaat. Als iemand elke maandag zich ziek meldt, zullen ze daar ongetwijfeld minder flexibel mee zijn. Het valt me verder op dat mensen hier vaak een dagje ziek zijn - ik neem aan dat dit veelal "mental health days" zijn.
Het land staat echter bekend om het hoog aantal gevallen psychische problemen, en vooral onder jongeren is het aantal zelfmoordgevallen erg hoog. Verder is er veel drank- en drugsmisbruik en het is ook vrij normaal om tijdens je studie prestatieverhogende middelen te gebruiken.
Kan iemand uitleggen hoe een burnout voelt?
Hello, can you hear me?
zaterdag 6 oktober 2018 om 10:23
.Woordenaar schreef: ↑06-10-2018 00:09Ik woon in Zuid-Europa en het hele begrip burn-out is hier nagenoeg onbekend. Toevallig hadden ze het er een paar dagen geleden over op de radio, nou ze gingen helemaal uitleggen wat zo'n burn-out nou precies was. Het was volgens de radioman iets 'typisch voor noord-europa'. Toch is 40 uur werken hier de norm en bij banen met enige verantwoordelijkheid wordt er zo ongeveer verwacht dat je bereid bent overuren te maken. Is iedereen hier altijd gelukkig en relaxt? Zeker niet. Maar op de een of andere manier komt overspannenheid minder voor. Ik heb me al vaak afgevraagd hoe dat komt.
Ja, dit is heel interessant! Ik kom uit een land waar dit, vroeger, het geval was. Nederland barstte van de overspannen mensen voor mijn gevoel toen ik hierheen verhuisde. Ik weet alleen niet hoe het er nu voor staat daar. Burn-out, stress en depressie zijn ze zeker niet onbekend, maar hoe het geuit wordt, wat voor naam het krijgt, hoe het er verder voor staat met de collectieve (mentale) gezondheid weet ik allemaal niet.
Dan kan je pas vergelijken. Het begrip 'burn-out' is misschien niet bekend, maar wellicht manifesteren uitingen van stress zich op verschillende gebieden in verschillende vormen. Of zijn er meer beschermingsfactoren en minder risicofactoren aanwezig. Burn-out is een enorm probleem hier in Nederland, dus het lijkt me erg zinvol als er naar dit soort verschillen tussen landen wordt gekeken. Althans, zo interpreteer ik wat ik om mij heen hoor, aan de andere kant schiet me te binnen dat Nederland altijd heel hoog scoort op van die 'levensgeluk' onderzoeken. Dus...hoe het allemaal samenhangt?
zaterdag 6 oktober 2018 om 10:28
Mijn vrienden in Amerika hebben idd slechts 5 doorbetaalde ziektedagen. Die gaan hoe dan ook op. Als ze niet daadwerkelijk ziek zijn gebruiken ze die als ze 'n dag geen zin hebben en melden zich dan 'n dagje ziek.HelloFromTheOtherSide schreef: ↑06-10-2018 07:53
Er zijn hier veel reorganisaties, aan de ene kant is dat natuurlijk stressvol, anderzijds kijk je wel uit je voor langere tijd ziek te melden. De meeste bedrijven hebben vijf ziektedagen per jaar, bij mijn baan is dat meer flexibel. Ik heb een collega die kanker heeft gehad en (ik neem aan) daardoor nog vaak ziek is, en ik ga er vanuit dat het bedrijf daar flexibel mee omgaat. Als iemand elke maandag zich ziek meldt, zullen ze daar ongetwijfeld minder flexibel mee zijn. Het valt me verder op dat mensen hier vaak een dagje ziek zijn - ik neem aan dat dit veelal "mental health days" zijn.
zaterdag 6 oktober 2018 om 10:30
.redbulletje schreef: ↑06-10-2018 10:28Mijn vrienden in Amerika hebben idd slechts 5 doorbetaalde ziektedagen. Die gaan hoe dan ook op. Als ze niet daadwerkelijk ziek zijn gebruiken ze die als ze 'n dag geen zin hebben en melden zich dan 'n dagje ziek.
Volgens mij is wel eens aangetoond dat dit ziekteverzuim kan beperken. Juist omdat mensen even een dagje kunnen opnemen om wat meer 'lucht' te krijgen, ook al zijn ze objectief gezien misschien niet 'ziek' genoeg om niet te werken.
zaterdag 6 oktober 2018 om 10:43
Het grappige is dat ik ook nog eens in een sector werk die bekend staat om de hoge burn-out cijfers, maar ik ken werkelijk niemand die met burn out thuis zit of zat.
Edit: dat is niet waar trouwens, bij mijn oude werkgever was de halve afdeling overspannen, door verziekte werkcultuur denk ik achteraf. Ik had daar niet zo’n last van, maar het ging in mijn ogen absoluut niet om de hoeveelheid werk dat verzet moest worden.
Het kan best dat burn-out nu breed uitgemeten wordt, maar dat de ‘epidemie’ niet zo groot is als wellicht je beeld is bij een epidemie en dat er in de buitenlanden waar verschillende posters vandaan komen klachten heel anders omschreven of gediagnosticeerd worden.
Edit: dat is niet waar trouwens, bij mijn oude werkgever was de halve afdeling overspannen, door verziekte werkcultuur denk ik achteraf. Ik had daar niet zo’n last van, maar het ging in mijn ogen absoluut niet om de hoeveelheid werk dat verzet moest worden.
Het kan best dat burn-out nu breed uitgemeten wordt, maar dat de ‘epidemie’ niet zo groot is als wellicht je beeld is bij een epidemie en dat er in de buitenlanden waar verschillende posters vandaan komen klachten heel anders omschreven of gediagnosticeerd worden.
zaterdag 6 oktober 2018 om 13:35
Absoluut. Mensen zijn hier gewoon mensen zoals overal. Depressies, psychische problematiek enz. zijn al lang geen taboe meer (toch niet onder de jongere generaties) , er zijn zat psychologen en als het nodig is schrijven artsen/psychiaters medicijnen voor.tu1nhek schreef: ↑06-10-2018 10:23.
Ja, dit is heel interessant! Ik kom uit een land waar dit, vroeger, het geval was. Nederland barstte van de overspannen mensen voor mijn gevoel toen ik hierheen verhuisde. Ik weet alleen niet hoe het er nu voor staat daar. Burn-out, stress en depressie zijn ze zeker niet onbekend, maar hoe het geuit wordt, wat voor naam het krijgt, hoe het er verder voor staat met de collectieve (mentale) gezondheid weet ik allemaal niet.
De werkende burger heeft het in Zuid-Europa bovendien een stuk minder prettig dan in Nederland. Tijdelijke contracten en lage lonen zijn de norm. Deeltijdbanen bestaan, maar worden nog vaak gezien als kantoorbaantjes voor mama's. Deeltijdbanen in verantwoordelijke functies zijn zeldzaam en mantelzorgen voor ouderen/zieken is hier ook nog eens veel gebruikelijker dan in Nederland. Er is ondersteuning (thuiszorg enz... maar toch).
En toch komt arbeidsgerelateerde overspannenheid nauwelijks voor (en overspannenheid in het algemeen ook veel minder). Het enige verschil dat ik zie met NL is dat mensen hier meer en meer vertakte sociale contacten en familiecontacten hebben, zodat het netwerk om hulp te vragen over het algemeen groter is. En de zon schijnt meer, misschien dat dat ook helpt
. Ik hoop dat iemand hier eens een serieuze studie aan wijdt, zou interessant zijn.
zaterdag 6 oktober 2018 om 13:45
Deeltijdbanen worden hier toch ook vooral gezien als kantoorbaantjes voor mama’s? deeltijdbanen in verantwoordelijke functies komen ook niet veel voor, tijdelijke contracten zijn hier geloof ik ook de norm, er is minder mantelzorg, maar de kinderopvang kan absoluut minder ingewikkeld.Woordenaar schreef: ↑06-10-2018 13:35Absoluut. Mensen zijn hier gewoon mensen zoals overal. Depressies, psychische problematiek enz. zijn al lang geen taboe meer (toch niet onder de jongere generaties) , er zijn zat psychologen en als het nodig is schrijven artsen/psychiaters medicijnen voor.
De werkende burger heeft het in Zuid-Europa bovendien een stuk minder prettig dan in Nederland. Tijdelijke contracten en lage lonen zijn de norm. Deeltijdbanen bestaan, maar worden nog vaak gezien als kantoorbaantjes voor mama's. Deeltijdbanen in verantwoordelijke functies zijn zeldzaam en mantelzorgen voor ouderen/zieken is hier ook nog eens veel gebruikelijker dan in Nederland. Er is ondersteuning (thuiszorg enz... maar toch).
En toch komt arbeidsgerelateerde overspannenheid nauwelijks voor (en overspannenheid in het algemeen ook veel minder). Het enige verschil dat ik zie met NL is dat mensen hier meer en meer vertakte sociale contacten en familiecontacten hebben, zodat het netwerk om hulp te vragen over het algemeen groter is. En de zon schijnt meer, misschien dat dat ook helpt
In mijn sector is een fulltimebaan groter dan in de rest van Europa, de arbeidsproductiviteit per uur ligt hier heel hoog.
Dit is in ieder geval wat ik weet, vooral gebaseerd op krantenverhalen, ik hen geen onderzoek ofzo gedaan.
zaterdag 6 oktober 2018 om 15:12
Ik wil wel een poging doen.
Het begon met dat ik een soort van “griep” kreeg na het sporten. Mijn darmen die geen regelmaat meer hadden. Half jaar later kreeg ik steeds meer moeite met opstaan. Waar ik eerder altijd voor de wekker wakker was bleef ik nu snoozen. Mijn benen voelde in de ochtend aan alsof ik de hele nacht gelopen had.
Op een gegeven moment kon geen pijnstiller de hoofdpijn meer wegdrukken.
Op een gegeven moment kreeg ik ook geen lucht meer en kon de trap niet meer op.
Spierpijn die zo intens was als ik getraind had dan was die nog niet zo erg. Mijn hoofd wou vanalles maar mijn lichaam kon niet meer.
Ik kon niets meer opslaan en vergat alles, was bang ook in mijn eigen huis. Iemand die aanbelde( gewoon op klaarlichte dag) maar durfde niet open te doen. Bang dat ze me kwamen vermoorden.
Nachtmerries die levensecht zijn, huilend en schreeuwend wakker worden en door ongeveer elke slaappil heen breken.
zaterdag 6 oktober 2018 om 21:29
Achteraf wel ja. In de aanloop voelde ik me naast de kwaaltjes echt super goed. Ben zelfs dat jaar nog begonnen aan een curses.HelloFromTheOtherSide schreef: ↑06-10-2018 21:09Bedankt voor je uitleg! Dat is veel lichamelijker dan ik dacht - en daardoor ook makkelijker te begrijpen dan ik dacht. En ik dacht altijd dat het er ineens was, maar bij jou had het dus best een aanloop.
Had wel wat dingen die lichamelijk niet zo fijn voelden maar ach, dacht dat trekt wel weg.
Tot het erger werd, mijn geheugen minder, er minder uit mijn handen kwam. Dan doe je nog een stapje erbij tot je niet meer kan.
De klachten kunnen heel erg verschillen per persoon. Ik “ scoor” volgens de dokter wel erg laag op despresive klachten in verhouding met mijn lichamelijke klachten.
Ik was op een gegeven moment wel heel erg gefrustreerd omdat ik het niet kon accepteren en heb last van stemmingswisselingen maar die zijn vaak weer te koppelen aan de lichamelijke klachten.
De theorie erachter is, mijn hoofd drukt stress en gevoel weg en komt het lichamelijk eruit.
zaterdag 6 oktober 2018 om 21:58
Heeft het misschien ook met onze volksaard te maken? Alles moet hier altijd snel, efficiënt en vooral stipt op tijd. Sneeuw, ijzel, zware storm.. kan zijn, maar je wordt gewoon precies op tijd verwacht op school en werk. Een buitenlandse die hier 2 jaar woont , zei het deze week nog tegen mij: 'Iedereen heeft hier altijd haast en niemand heeft even tijd voor iets anders dan het geplande programma'. Lunchen doen we hier vaak even snel tussendoor terwijl men in bijvoorbeeld Zuideuropese landen daar veel meer tijd voor neemt.
“Als ondertussen de geest die liefde is ons allen maar leidt en beschermt. Dat is zo belangrijk.” Jeroen van Merwijk
zondag 7 oktober 2018 om 08:26
In veel andere landen waar het slecht geregeld zie ik alleen maar beelden van rondhangende mensen en toch leven ze daar ook nog gewoon denk dat druk daar lager is dan in het opgejaagde Nederland.Nummer*Zoveel schreef: ↑04-10-2018 16:38Mooie post van Tuinhek!
En in aanvulling daarop; het enige waar ik het mee eens ben in dat hele artikel (want veel cijfers kloppen niet, om over de context maar te zwijgen) is dat een burn-out in zekere zin als “luxe” gezien kan worden. Er zijn zat landen waar mensen er net zo doorheen kunnen zitten als wij hier, maar waar ze simpelweg niet de luxe hebben om er aan toe te geven (door de lokale normen en waarden, of omdat anders hun kinderen geen eten hebben, enz.)
