Psyche
alle pijlers
Onverwacht verlies van moeder
maandag 8 oktober 2018 om 10:00
Dag allemaal,
Ik ben een vrouw van 23 jaar en ben al een redelijke tijd actief op dit forum, maar ik plaats zelf eigenlijk nooit wat. Op dit moment heb ik echt advies nodig. Sinds 1,5 week staat mijn wereld op zijn kop, mijn moeder is namelijk geheel plotseling overleden. In een oogwenk was zij weg en de artsen vertelden dat ze niet meer te redden was. Op dit moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet, ik zit gewoon vast in het verdriet, samen met mijn lieve vader en mijn zus. We hadden nooit zo vroeg rekening gehouden met dit verlies. Ze was altijd gezond en gelukkig. Nu probeer ik zelf steeds de draad weer op te pakken met mijn leven, maar het lukt gewoon niet. Ik denk eindeloos aan mama, ik bekijk haar foto’s, haar mailtjes en haar lieve Whatsappjes naar mij en dan moet ik weer huilen. Ik heb het idee dat ik alleen nog maar kan huilen. Steeds weer denk ik aan de mooie momenten in mijn leven die nog komen en die ik zo graag nog met haar wil delen. Maar nu ik ze niet meer met mama kan delen, weet ik niet meer of nog kan genieten. Weet iemand hoe ik hier mee om kan gaan? Of heeft iemand hier ook iets vergelijkbaars meegemaakt? Op het moment zit ik vast in het verdriet.
Liefs
Ik ben een vrouw van 23 jaar en ben al een redelijke tijd actief op dit forum, maar ik plaats zelf eigenlijk nooit wat. Op dit moment heb ik echt advies nodig. Sinds 1,5 week staat mijn wereld op zijn kop, mijn moeder is namelijk geheel plotseling overleden. In een oogwenk was zij weg en de artsen vertelden dat ze niet meer te redden was. Op dit moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet, ik zit gewoon vast in het verdriet, samen met mijn lieve vader en mijn zus. We hadden nooit zo vroeg rekening gehouden met dit verlies. Ze was altijd gezond en gelukkig. Nu probeer ik zelf steeds de draad weer op te pakken met mijn leven, maar het lukt gewoon niet. Ik denk eindeloos aan mama, ik bekijk haar foto’s, haar mailtjes en haar lieve Whatsappjes naar mij en dan moet ik weer huilen. Ik heb het idee dat ik alleen nog maar kan huilen. Steeds weer denk ik aan de mooie momenten in mijn leven die nog komen en die ik zo graag nog met haar wil delen. Maar nu ik ze niet meer met mama kan delen, weet ik niet meer of nog kan genieten. Weet iemand hoe ik hier mee om kan gaan? Of heeft iemand hier ook iets vergelijkbaars meegemaakt? Op het moment zit ik vast in het verdriet.
Liefs
maandag 8 oktober 2018 om 10:05
Gecondoleerd. Vreselijk dat je dit mee moet maken. Het enige advies voor nu, al is het denk ik niet wat je hoopt te horen: het is logisch dat het allemaal niet te behappen is en dat je stikt in verdriet, somberheid, existentiële vragen. Dat wordt ooit beter (echt!), maar nu nog even niet. Zoek steun, huil, praat, schrijf van je af. Dat is alles wat je nu kunt doen. Heel heel veel sterkte.
maandag 8 oktober 2018 om 10:16
Gecondoleerd, Snuffel. Het is verschrikkelijk om een ouder te verliezen. Het is nu 9 maanden geleden bij mij en ik vind het nog steeds heel moeilijk. Anderhalve week is natuurlijk helemaal niets en natuurlijk staat je hele wereld op z'n kop.
Je zou een afspraak kunnen maken met je huisarts. Er met iemand over praten kan het vaak nodige steuntje in de rug zijn.
Ook is er een ander topic hier, 'wat hielp jou tijdens rouw' wat behoorlijk actief is.
Heel veel sterkte
Je zou een afspraak kunnen maken met je huisarts. Er met iemand over praten kan het vaak nodige steuntje in de rug zijn.
Ook is er een ander topic hier, 'wat hielp jou tijdens rouw' wat behoorlijk actief is.
Heel veel sterkte
maandag 8 oktober 2018 om 10:17
Dankjewel voor je snelle bericht. Alle tips zijn voor mij welkom. Soms heb ik het idee dat ik nog in een soort ontkenningsfase zit. Ik wil gewoon geloven dat het niet waar is en dat het een nachtmerrie is. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen dat mijn moeder er echt niet meer is en dat ik haar ook nooit meer ga zien. 
maandag 8 oktober 2018 om 10:25
Dat is echt heel normaal. Verdriet is slechts één van de vele emoties die bij rouwen horen, en ontkenning / ongeloof hoort daar ook bij. Je zal misschien ook nog woede gaan voelen, en als dat gebeurt is dat ook normaal.Snuffel95 schreef: ↑08-10-2018 10:17Dankjewel voor je snelle bericht. Alle tips zijn voor mij welkom. Soms heb ik het idee dat ik nog in een soort ontkenningsfase zit. Ik wil gewoon geloven dat het niet waar is en dat het een nachtmerrie is. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen dat mijn moeder er echt niet meer is en dat ik haar ook nooit meer ga zien.
Anderhalve week is zo ontzetten kort. En al helemaal als het zo volslagen onverwacht gebeurt.
Als je daar behoefte aan hebt, dan kun je hulp zoeken bij een rouwtherapeut (via de huisarts).
Maar tot die tijd: geef je emoties vooral de ruimte. Hoe rot je je ook voelt en hoe verbaasd je ook kunt zijn over jouw gevoelens; ze mogen er zijn.
Heel veel sterkte
maandag 8 oktober 2018 om 10:27
Herkenbaar, Snuffel. Ik heb het nog steeds, de vlagen van ongeloof. Maar ik kan je wel vertellen dat het minder wordt. Het gaat heel langzaam en met horten en stoten en ik heb ook heel veel paniek, verdriet, pijn en woede gevoeld, maar het is echt waar wat 'men' zegt... de scherpe randjes gaan er uiteindelijk van af.
Ik heb na een maand of 6 een therapeut ingeschakeld want ik worstelde heel erg met het ongeloof. Mijn hoofd wist echt wel dat mijn vader dood was, maar mijn hart kon en wilde het niet geloven. Ik vond dat echt gekmakend. De therapeut heeft mij geholpen in te zien dat dit erbij hoort, bij het rouwproces. Dat ik niet gek aan het worden was en ook dat rouwen een lang en persoonlijk proces kan zijn.
Ik heb nog steeds heel veel verdriet en ik kan nog steeds niet 100% accepteren dat mijn vader weg is maar ik kan wel accepteren dat dit is wat en hoe het nu is. Ik maak me niet langer druk of ik het wel 'goed' doe of zo. En dat geeft ook rust.
Als ik het opnieuw kon doen (god forbid!) dan had ik eerder hulp ingeschakeld. Dat is dan ook mijn tip aan jou.
Ik heb na een maand of 6 een therapeut ingeschakeld want ik worstelde heel erg met het ongeloof. Mijn hoofd wist echt wel dat mijn vader dood was, maar mijn hart kon en wilde het niet geloven. Ik vond dat echt gekmakend. De therapeut heeft mij geholpen in te zien dat dit erbij hoort, bij het rouwproces. Dat ik niet gek aan het worden was en ook dat rouwen een lang en persoonlijk proces kan zijn.
Ik heb nog steeds heel veel verdriet en ik kan nog steeds niet 100% accepteren dat mijn vader weg is maar ik kan wel accepteren dat dit is wat en hoe het nu is. Ik maak me niet langer druk of ik het wel 'goed' doe of zo. En dat geeft ook rust.
Als ik het opnieuw kon doen (god forbid!) dan had ik eerder hulp ingeschakeld. Dat is dan ook mijn tip aan jou.
maandag 8 oktober 2018 om 10:28
Heb ik nog steeds somsSnuffel95 schreef: ↑08-10-2018 10:17Dankjewel voor je snelle bericht. Alle tips zijn voor mij welkom. Soms heb ik het idee dat ik nog in een soort ontkenningsfase zit. Ik wil gewoon geloven dat het niet waar is en dat het een nachtmerrie is. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen dat mijn moeder er echt niet meer is en dat ik haar ook nooit meer ga zien.
Mijn vader is 6 jaar geleden overleden
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
maandag 8 oktober 2018 om 10:28
Gecondoleerd.Ik was dezelfde leeftijd als jij toen ik ook een (gezonde) ouder plotseling verloor. Zeker de eerste weken na het overlijden was het een soort van waas van ongeloof en verdriet. Wat je kunt doen is je gewoon overgeven aan het gevoel. Dat heb je nu gewoon even nodig. Dus als je wilt huilen dan doe je dat. En ook als je wilt lachen etc. In het begin is het zo onwerkelijk en onbegrijpelijk. En zelfs na jaren heb ik soms nog van die momenten. En dat ik heel erg mis. Zeker op momenten die je had willen delen, de mooie dingen zoals kinderen krijgen of de hele verdrietige dingen zoals een overlijden van een oma. Of toen ik laatst zelf iets moest doen wat die ouder altijd voor me deed. Maar geloof me, de pijn wordt beter behapbaar. Het zal nooit helemaal weggaan, je blijft natuurlijk missen, maar het wordt "makkelijker" en "gewoner".
Geef jezelf de tijd om verdrietig te zijn, ja het is een klote gevoel, maar het is er nu eenmaal dus gun jezelf het ook om hier verdrietig (en later boos etc) over te zijn. Dat mag gewoon. En praten, praten helpt, zowel over hoe jij je voelt maar ook over de mooie en gekke dingen die jullie beleefd hebben. Wij halen (de andere ouder en zus) halen regelmatig mooie, gekke, leuke, idiote verhalen boven en dan lachen we om de fijne herinneringen.
Wil je wat moois over je mama vertellen?
Just because you have the emotional range of a teaspoon doesn’t mean we all have.
maandag 8 oktober 2018 om 10:42
Kia Ora, dankje voor je bericht. Wat verschrikkelijk dat je ook hetzelfde hebt moeten meemaken. Als ik terug denk aan mijn moeder, dan denk ik aan een lieve, sterke vrouw die er op elk moment van de dag voor mij was en die ook veel van mij hield. Ik kon altijd met haar praten over onzin dingen, maar ook over serieuze onderwerpen. Ik mis heel erg dat gevoel dat ik haar nu even niet meer kan spreken en knuffelen. Ik voel me heel leeg.
Ik voel me heel leeg.
maandag 8 oktober 2018 om 10:49
Jeetje TO, gecondoleerd. Wat heftig en moeilik zeg, voor jullie allemaal.
Toen ik 8 was is mijn moeder overleden en toen ik 16 was mijn vader dus ik weet hoe moeilijk het is. We zijn nu 30 jaar verder en nog steeds heb ik het er soms moeilijk mee. Ik zou er nog steeds alles voor over hebben om ze nog 1 keer te zien en vast te houden.
Ik was toen nog een kind en later puber, dus dan gaat de verwerking wat anders denk ik.
Wat je voelt is allemaal heel normaal, vooral omdat het echt net gebeurd is. Maakt het echter niet minder moeilijk.
Probeer je in elk geval te blijven uiten. En wat iemand hier ook al zei; er zijn ook rouw therapeuten waar je/jullie misschien eens mee kunnen praten.
Heel veel sterkte!!
Toen ik 8 was is mijn moeder overleden en toen ik 16 was mijn vader dus ik weet hoe moeilijk het is. We zijn nu 30 jaar verder en nog steeds heb ik het er soms moeilijk mee. Ik zou er nog steeds alles voor over hebben om ze nog 1 keer te zien en vast te houden.
Ik was toen nog een kind en later puber, dus dan gaat de verwerking wat anders denk ik.
Wat je voelt is allemaal heel normaal, vooral omdat het echt net gebeurd is. Maakt het echter niet minder moeilijk.
Probeer je in elk geval te blijven uiten. En wat iemand hier ook al zei; er zijn ook rouw therapeuten waar je/jullie misschien eens mee kunnen praten.
Heel veel sterkte!!
maandag 8 oktober 2018 om 11:00
Gecondoleerd Snuffel met het overlijden van je lieve moeder.
Wat vreselijk dat je haar zo onverwacht moet missen nu.
Ik heb twee dierbaren ook heel plotseling verloren. Ik weet nog hoe ik heb geworsteld in begin met het ongeloof, het niet kunnen beseffen dat het echt was en voor altijd. Om af en toe dan zo'n dreun te krijgen door mn hele lijf en hoofd dat het besef dat het echt is weer doordrong.
Ook af en toe intense woede die boven kwam drijven.
Je hele wereld staat stil en dat zal voorlopig ook zo blijven. Ik weet dat ik het erg fijn vond bij mensen te zijn die ook rouwden, die mijn dierbaren ook goed kenden en verdriet hadden. Dan had ik het gevoel het meest dichtbij te zijn.
En zoals anderen ook schrijven de scherpte wordt langzaam minder. Maar dat kost tijd en gaat ook met golfbewegingen. Het gemis blijft en kan je na jaren nog overvallen. Maar dat is een ander gevoel als nu.
Probeer met de dag te leven. Eén dag is al goed genoeg, je staat weer op en je leven gaat door. En hoewel je dat nu niet wilt is tijd het enige wat het op den duur beter gaat maken.
Praat veel over je moeder, gun jezelf de tijd te rouwen.
Er is hier ook een ander topic over , weet zo even niet meer hoe het heet.. Misschien dat van je afschrijven hier je ook kan helpen.
Heel veel sterkte meid, het is niet niks. Zorg goed voor jezelf
Wat vreselijk dat je haar zo onverwacht moet missen nu.
Ik heb twee dierbaren ook heel plotseling verloren. Ik weet nog hoe ik heb geworsteld in begin met het ongeloof, het niet kunnen beseffen dat het echt was en voor altijd. Om af en toe dan zo'n dreun te krijgen door mn hele lijf en hoofd dat het besef dat het echt is weer doordrong.
Ook af en toe intense woede die boven kwam drijven.
Je hele wereld staat stil en dat zal voorlopig ook zo blijven. Ik weet dat ik het erg fijn vond bij mensen te zijn die ook rouwden, die mijn dierbaren ook goed kenden en verdriet hadden. Dan had ik het gevoel het meest dichtbij te zijn.
En zoals anderen ook schrijven de scherpte wordt langzaam minder. Maar dat kost tijd en gaat ook met golfbewegingen. Het gemis blijft en kan je na jaren nog overvallen. Maar dat is een ander gevoel als nu.
Probeer met de dag te leven. Eén dag is al goed genoeg, je staat weer op en je leven gaat door. En hoewel je dat nu niet wilt is tijd het enige wat het op den duur beter gaat maken.
Praat veel over je moeder, gun jezelf de tijd te rouwen.
Er is hier ook een ander topic over , weet zo even niet meer hoe het heet.. Misschien dat van je afschrijven hier je ook kan helpen.
Heel veel sterkte meid, het is niet niks. Zorg goed voor jezelf
maandag 8 oktober 2018 om 11:03
Dit topic heeft me er doorheen gesleept, en nog steeds heb ik er heel veel aan:
psyche/wat-hielp-jou-tijdens-rouw/list_ ... start=3600
psyche/wat-hielp-jou-tijdens-rouw/list_ ... start=3600
maandag 8 oktober 2018 om 11:06
Gecondoleerd Snuffel Ik was iets ouder als dat jij nu bent toen mijn vader overleed. Hij was wel ziek maar de prognoses waren er niet naar dat hij toen al zou overlijden.
1.5 week is heel kort en dan is het ook niet te doen om normaal te functioneren hoe graag je dat ook wilt. Neem echt de tijd hiervoor en vooral gun jezelf die tijd ook.
Praat met mensen om je heen, met je familie maar ook met vriendinnen de mensen die echt om je geven daar kan je wel 1000 keer hetzelfde tegen vertellen die staan er voor je als een huis.
Ik weet niet of je werk of studeert maar geeft het ook daar duidelijk aan, focussen is nu moeilijk dus verwacht daar in ook niet te veel van jezelf.
Het missen van een ouder in al die belangrijke momenten die nog gaan komen in je leven als je zo jong al een ouder verliest die zijn pittig.
De band met mijn vader was enorm hecht, ik was echt papa's kind en miste hem toen ik ging trouwen en toen mijn kinderen geboren werden.
Momenten die voor jou nog gaan komen, en waar ik toen hij net overleden was ook veel aan dacht en toen dacht ik dat komt nooit goed, laat dat trouwen dan maar en dat soort gedachtes.
Maar weet je lieve Snuffel, het verdriet is nu nog heel rauw en dan is dat niet te overzien want het verdriet overheerst maar met tijd kan je er mee omgaan.
3 jaar na zijn overlijden ben ik getrouwd, hij is genoemd en er een brandde een kaars en het was goed, maar na de plechtigheid ben ik wel huilend in de armen van mijn moeder gestort, pas toen ik haar aankeek en daar alleen zag zitten (wel met mijn zus en partner van mijn zus) kwam het even keihard binnen. Na dat moment nog een hele mooie dag gehad met schitterend mooi weer, een cadeautje van boven zei mijn moeder nog.
Die kinderen zijn er ook gekomen en ook al hebben ze hem nooit echt gekend ik vertel ze wel vol trots over hun opa want ik weet zeker dat hij een geweldige opa geweest zou zijn.
Ook jij zal in dat soort dingen jouw weg gaan vinden, met een lach en een traan en soms is die traan even groter dan je lach maar je komt er wel want de liefde van je moeder draag je altijd mee in je hart. En wat je in jouw hart bewaart raak je nooit kwijt.
Maar voor nu, neem echt je tijd, die heb je zo nodig en huil als je moet huilen, schreeuw het uit als dat oplucht maar geef je emoties echt de ruimte. Heel veel sterkte
Ik was iets ouder als dat jij nu bent toen mijn vader overleed. Hij was wel ziek maar de prognoses waren er niet naar dat hij toen al zou overlijden.1.5 week is heel kort en dan is het ook niet te doen om normaal te functioneren hoe graag je dat ook wilt. Neem echt de tijd hiervoor en vooral gun jezelf die tijd ook.
Praat met mensen om je heen, met je familie maar ook met vriendinnen de mensen die echt om je geven daar kan je wel 1000 keer hetzelfde tegen vertellen die staan er voor je als een huis.
Ik weet niet of je werk of studeert maar geeft het ook daar duidelijk aan, focussen is nu moeilijk dus verwacht daar in ook niet te veel van jezelf.
Het missen van een ouder in al die belangrijke momenten die nog gaan komen in je leven als je zo jong al een ouder verliest die zijn pittig.
De band met mijn vader was enorm hecht, ik was echt papa's kind en miste hem toen ik ging trouwen en toen mijn kinderen geboren werden.
Momenten die voor jou nog gaan komen, en waar ik toen hij net overleden was ook veel aan dacht en toen dacht ik dat komt nooit goed, laat dat trouwen dan maar en dat soort gedachtes.
Maar weet je lieve Snuffel, het verdriet is nu nog heel rauw en dan is dat niet te overzien want het verdriet overheerst maar met tijd kan je er mee omgaan.
3 jaar na zijn overlijden ben ik getrouwd, hij is genoemd en er een brandde een kaars en het was goed, maar na de plechtigheid ben ik wel huilend in de armen van mijn moeder gestort, pas toen ik haar aankeek en daar alleen zag zitten (wel met mijn zus en partner van mijn zus) kwam het even keihard binnen. Na dat moment nog een hele mooie dag gehad met schitterend mooi weer, een cadeautje van boven zei mijn moeder nog.
Die kinderen zijn er ook gekomen en ook al hebben ze hem nooit echt gekend ik vertel ze wel vol trots over hun opa want ik weet zeker dat hij een geweldige opa geweest zou zijn.
Ook jij zal in dat soort dingen jouw weg gaan vinden, met een lach en een traan en soms is die traan even groter dan je lach maar je komt er wel want de liefde van je moeder draag je altijd mee in je hart. En wat je in jouw hart bewaart raak je nooit kwijt.
Maar voor nu, neem echt je tijd, die heb je zo nodig en huil als je moet huilen, schreeuw het uit als dat oplucht maar geef je emoties echt de ruimte. Heel veel sterkte
Geniet van vandaag want je weet nooit of morgen je gegeven is...
maandag 8 oktober 2018 om 11:28
Dank voor al jullie lieve berichten en steun, ik lees ze allemaal door. Ik ga zo veel mogelijk alle tips meenemen en mijn verdriet zo veel mogelijk ruimte geven. Het is nog heel vers allemaal. Het is fijn om te weten dat ik hier altijd even kan luchten en ook op andere topics die over deze thema's gaan. 
.
.
maandag 8 oktober 2018 om 11:31
Lieve snuffel, gecondoleerd. Wat verschrikkelijk he. Je bent niet alleen, ik heb mijn moeder ook zo plotseling verloren bijna twee weken geleden. Ik leef met je mee en voel wat jij voelt. Ook al ben ik ouder dan jij (41) en mijn mam is 70 geworden. Niet heel oud, niet te jong maar ze had nog minimaal 10 jaar bij ons mogen blijven om haar kleinkinderen waar ze zo dol op was verder te zien opgroeien. Ze hadden zo'n leuke band. Ik had ook een goede band met haar, wel typisch moeder/dochter. Ik mis haar ontzettend, dat zal nooit echt weggaan denk ik. Wat mij helpt is dat ik voel dat mijn mam in mij gekropen zit. Ik voel een soort van warmte en realiseer me dat ik nog meer op haar lijk dan ik altijd dacht. En daar ben ik trots op. Trots dat zij mijn lieve mam is, ook al hebben we onze strubbelingen gehad en heeft zijzelf behoorlijke knauwen van het leven gehad. Ze was zo sterk.
Lieve Snuffel, voel wat je voelt en als het je helpt, praat over haar, huil als het moet want het is ook gewoon klote. Moeders mogen niet doodgaan. Ze zijn altijd nodig en ik had het jou ook gegunt om haar veel langer bij je te hebben dan dit. Dikke knuffel voor jou.
Lieve Snuffel, voel wat je voelt en als het je helpt, praat over haar, huil als het moet want het is ook gewoon klote. Moeders mogen niet doodgaan. Ze zijn altijd nodig en ik had het jou ook gegunt om haar veel langer bij je te hebben dan dit. Dikke knuffel voor jou.
maandag 8 oktober 2018 om 11:35
Ach jeetje Snuffel wat erg! Gecondoleerd!
Geef inderdaad je verdriet de ruimte. Doe je niet sterker voor dan je bent. Het heeft tijd nodig. De scherpe kantjes worden een beetje rond. Ooit. En dan nog, je zult met het verlies moeten dealen want het is onomkeerbaar. Er is nu een tijd voor en na haar dood.
Bij mij is het 12 jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik mis hem nog elke dag. Inmiddels kan ik wel met een glimlach aan hem terug denken en herinneringen ophalen zonder acuut in tranen uit te barsten. Maar het verdriet kan me evengoed nog heel erg overvallen.
Ik kan niet anders dan je heel veel sterkte te wensen!
Geef inderdaad je verdriet de ruimte. Doe je niet sterker voor dan je bent. Het heeft tijd nodig. De scherpe kantjes worden een beetje rond. Ooit. En dan nog, je zult met het verlies moeten dealen want het is onomkeerbaar. Er is nu een tijd voor en na haar dood.
Bij mij is het 12 jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik mis hem nog elke dag. Inmiddels kan ik wel met een glimlach aan hem terug denken en herinneringen ophalen zonder acuut in tranen uit te barsten. Maar het verdriet kan me evengoed nog heel erg overvallen.
Ik kan niet anders dan je heel veel sterkte te wensen!
maandag 8 oktober 2018 om 11:42
Allereerst gecondoleerd
Ik zelf heb 2 jaar geleden het zelfde mee gemaakt ook op mijn 23ste. Al was het niet geheel onverwachts het was toch een enorme klap.
Ik zag het ook niet meer zitten en kon het maar moelijk accepteren. Ik heb hulp gezocht bij mijn huisarts, dat hielp niet toen ben ik door verwezen naar een psycholoog dat heeft mij wel enorm geholpen.
Gister was het voor mij precies 2 jaar geleden en ja, dan is het wel weer een klap, onwerkelijk en verdrietig. Maar de dagen waarop je je heel slecht voelt worden met de tijd echt minder. Maar daar kun je, je helaas nu niets bij voorstellen..
Als je wilt praten mag je me altijd een pb sturen. heel veel sterkte!
Ik zelf heb 2 jaar geleden het zelfde mee gemaakt ook op mijn 23ste. Al was het niet geheel onverwachts het was toch een enorme klap.
Ik zag het ook niet meer zitten en kon het maar moelijk accepteren. Ik heb hulp gezocht bij mijn huisarts, dat hielp niet toen ben ik door verwezen naar een psycholoog dat heeft mij wel enorm geholpen.
Gister was het voor mij precies 2 jaar geleden en ja, dan is het wel weer een klap, onwerkelijk en verdrietig. Maar de dagen waarop je je heel slecht voelt worden met de tijd echt minder. Maar daar kun je, je helaas nu niets bij voorstellen..
Als je wilt praten mag je me altijd een pb sturen.
heel veel sterkte!
maandag 8 oktober 2018 om 11:44
Gecondoleerd Snuffel.
Mijn moeder overleed ook plotseling toen ik 23 jaar was.We hadden het niet zien aankomen,ze was nog maar 53 jaar.Het is nu alweer 26 jaar geleden dat mijn moeder plotseling overleed.Het gemis blijft altijd.
Lieve Snuffel,het is nog vers weet dat jou verdriet en emoties er mogen zijn dat hoort bij het proces en verwerken van je verdriet.
Knuffel en veel sterkte.
Mijn moeder overleed ook plotseling toen ik 23 jaar was.We hadden het niet zien aankomen,ze was nog maar 53 jaar.Het is nu alweer 26 jaar geleden dat mijn moeder plotseling overleed.Het gemis blijft altijd.
Lieve Snuffel,het is nog vers weet dat jou verdriet en emoties er mogen zijn dat hoort bij het proces en verwerken van je verdriet.
Knuffel en veel sterkte.
maandag 8 oktober 2018 om 12:29
Gecondoleerd. Ook ik verloor mijn moeder totaal onverwachts toen ik 23 was.En wat jij nu voelt herken ik helemaal.voor mij is het nu bijna 15 jaar geleden en nog steeds heb ik de neiging om bij grote gebeurtenissen mijn moeder te bellen.Je vraagt om tips maar eigenlijk heb ik die helemaal niet.en het is nog geen 2 weken geleden je mag helemaal vast zitten in je verdriet.Dit is zo enorm groot en intens. rouwen is keihard werken en kost bergen energie.Wees lief voor jezelf.Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt bij wie je mag uithuilen en je verhaal kwijt kan.Je hebt er nu geen zak aan maar de scherpe kantjes verdwijnen en er komt een dag dat je zonder te huilen maar met een lach aan je moeder kan denken.heel erg veel sterkte 
maandag 8 oktober 2018 om 13:44
Inmiddels wel, maar dat heeft toch een hele tijd geduurd. Acceptatie minder, omdat ze nog erg jong waren en het niet voelt alsof dat zo 'hoort'.
Kan me voorstellen dat dat bij jou ook zo is; zo plotseling en nog niet oud, dat hoort niet zo voor je gevoel.
Toen ik mijn eerste kind kreeg was weer zo'n mijlpaal waarbij ik het moeilijk had met het gemis, vooral van mijn moeder. Het niet kunnen delen, haar kleindochter(s) die zij en mijn vader nooit zullen zien, zoveel dat ze missen, en ik ook. (als ik het nu schrijf vind ik dat nog steeds moeilijk)
En tegelijkertijd heeft het hebben van kinderen mijn verdriet ook wat verzacht ofzo.
Vooral dus bij alle hoogte en dieptepunten in mijn leven is het weer even aanwezig.
maandag 8 oktober 2018 om 14:09
Glitglam, ik heb ook dat gevoel inderdaad, het hoort zo niet. Ze was ook jong, nog maar 51 jaar. Het voelt alsof iemand onrechtmatig mijn moeder van me heeft afgenomen. Ze is juist op zo'n moment overleden dat ik haar het hardst nodig heb. Ik heb binnenkort mijn diploma uitreiking, daar zou ze bij zijn. Maar nu kan die hele uitreiking en m'n diploma me echt helemaal niks meer schelen. Ik krijg mijn moeder er niet om terug. Ik ben er gewoon boos om