Werk & Studie
alle pijlers
Studie psychologie
maandag 19 november 2018 om 14:48
Hallo,
Ik twijfel eraan de studie psychologie te gaan doen bij de OU en daar mijn propedeuse halen. Daarna wil ik mijn bachelor halen bij een reguliere school. Nu ben ik heel slecht in rekenen/wiskunde en bij psychologie komt ook statistiek aan bod.
Dit is dus een van de dingen die mij tegenhoudt. Ik heb op wiskundig gebied totaal geen inzicht en ben ook bang dat dit mij niet aan te leren is. Zeker als dit op een hoog niveau is.
Ik kom van het mbo af en heb een niveau 4 diploma. Ook ben ik al 26, hierdoor wil ik zeker zijn van mijn kansen op de arbeidsmarkt. Omdat ik niet nog al te veel tijd kan verpesten.
Aangezien heel veel mensen kiezen voor deze studie, betwijfel ik dat. Ik wil wel er wel zeker van zijn dat ik ook een baan kan vinden in deze richting. Ik baal ook een beetje want dit is de enige studie wat me altijd al heeft aangesproken, dus ik heb ook niet een ander opleiding op het oog.
ik heb de dus de volgende vragen:
- Hoe moeilijk is statistiek? Is dit aan te leren of soms ook onmogelijk?
- en hoe groot zijn mijn kansen op de arbeidsmarkt? Zonder bijv. een GGZ opleiding ..
-en ben ik niet al te oud? Om nog deze switch te maken.
Ik twijfel eraan de studie psychologie te gaan doen bij de OU en daar mijn propedeuse halen. Daarna wil ik mijn bachelor halen bij een reguliere school. Nu ben ik heel slecht in rekenen/wiskunde en bij psychologie komt ook statistiek aan bod.
Dit is dus een van de dingen die mij tegenhoudt. Ik heb op wiskundig gebied totaal geen inzicht en ben ook bang dat dit mij niet aan te leren is. Zeker als dit op een hoog niveau is.
Ik kom van het mbo af en heb een niveau 4 diploma. Ook ben ik al 26, hierdoor wil ik zeker zijn van mijn kansen op de arbeidsmarkt. Omdat ik niet nog al te veel tijd kan verpesten.
Aangezien heel veel mensen kiezen voor deze studie, betwijfel ik dat. Ik wil wel er wel zeker van zijn dat ik ook een baan kan vinden in deze richting. Ik baal ook een beetje want dit is de enige studie wat me altijd al heeft aangesproken, dus ik heb ook niet een ander opleiding op het oog.
ik heb de dus de volgende vragen:
- Hoe moeilijk is statistiek? Is dit aan te leren of soms ook onmogelijk?
- en hoe groot zijn mijn kansen op de arbeidsmarkt? Zonder bijv. een GGZ opleiding ..
-en ben ik niet al te oud? Om nog deze switch te maken.
maandag 19 november 2018 om 19:40
Ja, dat klopt ook wel dat ik het op een onrealistische manier zoek. Die voor mij sowieso veel te hoog gegrepen is en daarmee het alleen maar erger kan maken dan het al is.Koffiehagedis schreef: ↑19-11-2018 19:34Dat zeg ik overigens niet om je kunnen te downplayen, juist het tegenovergestelde. Je vindt jezelf kennelijk pas goed genoeg als je een prestatie neer zou zetten die voor de meeste mensen überhaupt niet weggelegd is, en die met jouw achtergrond niet echt weloverwogen, realistisch en haalbaar lijkt. En 1 die sowieso met je achtergrond niet zo'n logische stap is. Waarom niet jezelf trots maken door een evengoed erg mooie prestatie op een realistisch opleidingsniveau neer te zetten waarvoor je erg hard zal moeten werken? Ik snap je scheve beeld niet zo, en het leest een beetje als jezelf bewust willen laten falen om jezelf te bevestigen in je 'zie je, ik stel niet veel voor'-onzinzelfbeeld.
Maar ik moet dan wel even bedenken wat goed aansluit bij mijn wensen zodat ik wel genoeg motivatie heb. Psychologie zal dan wel weg vallen.
maandag 19 november 2018 om 19:46
Mijn dochter is tweedejaars psychologie, Ze heeft vwo met nt/ng profiel, wiskunde is inderdaad behoorlijk veel en pittig. Nu heeft zij wiskunde B gehad en statistiek zit in A, maar omdat ze goed is in wiskunde heeft ze het snel opgepakt. Ze helpt veel studie-genoten die het niet lukt. VWO'ers met alleen wiskunde C (uitgeklede versie van wiskunde A) redden het meestal niet.
Daarnaast is er ook veel biologie in het eerste jaar. Er wordt wel een bepaalde basiskennis verondersteld op het gebied van DNA, genetica etc. Ook daar moest een flink aantal op bijgespijkerd worden omdat ze via een andere route kwamen (een buitenlandse opleiding oid).
En hoe is het met je Engels? Alle boeken zijn in het Engels. Op veel mbo's wordt daar ook niet heel veel aan gedaan. Je hebt echt wel vwo niveau Engels nodig. En je Nederlands? Je moet behoorlijk wat essays etc. schrijven van enig niveau en uiteindelijk je scriptie.
Het gaat er verder denk ik niet alleen om of je het kunt halen, maar ook of je het wel leuk vindt een studie met zoveel wiskunde. Vorig jaar had mijn dochter volgens mij in elke periode een wiskundevak en nu in het tweede jaar eigenlijk ook wel weer.
Ik denk dat je moet beginnen met uit je hoofd te zetten dat je met mbo niks voorstelt. En mocht je dan toch verder willen studeren bedenk dan goed wat je wilt en waarom moet dat WO zijn en waarom psychologie.
Daarnaast is er ook veel biologie in het eerste jaar. Er wordt wel een bepaalde basiskennis verondersteld op het gebied van DNA, genetica etc. Ook daar moest een flink aantal op bijgespijkerd worden omdat ze via een andere route kwamen (een buitenlandse opleiding oid).
En hoe is het met je Engels? Alle boeken zijn in het Engels. Op veel mbo's wordt daar ook niet heel veel aan gedaan. Je hebt echt wel vwo niveau Engels nodig. En je Nederlands? Je moet behoorlijk wat essays etc. schrijven van enig niveau en uiteindelijk je scriptie.
Het gaat er verder denk ik niet alleen om of je het kunt halen, maar ook of je het wel leuk vindt een studie met zoveel wiskunde. Vorig jaar had mijn dochter volgens mij in elke periode een wiskundevak en nu in het tweede jaar eigenlijk ook wel weer.
Ik denk dat je moet beginnen met uit je hoofd te zetten dat je met mbo niks voorstelt. En mocht je dan toch verder willen studeren bedenk dan goed wat je wilt en waarom moet dat WO zijn en waarom psychologie.
maandag 19 november 2018 om 19:50
maandag 19 november 2018 om 19:50
Financieel zou het geen problemen opleveren. Ik heb gelukkig de mogelijkheid dit te bekostigen en al mijn tijd en aandacht zou in principe naar de opleiding kunnen gaan.Anoniem262821034 schreef: ↑19-11-2018 19:37Even een andere insteek, hoe ga je dit financieel doen? Ook dat moet je niet onderschatten he, het is nogal wat als jij klauwen met geld investeert in een studie en dan in het slechtste geval nog zonder papiertje staat.
Wel heb ik niet veel werkervaring. Dit kan dus ook een punt worden in een later stadium.
Voor mijn gevoel heb ik meer tijds-nood en wil wel zeker zijn van mijn kansen op de arbeidsmarkt.
Omdat ik geen waardeloos diploma wil en ik sowieso niet van mening ben ik mezelf kan onderscheiden van de andere 293293 met een psychologie diploma. Er moet dus wel echt genoeg werk zijn.
maandag 19 november 2018 om 19:58
Bedankt voor je reactie.lattemachiato schreef: ↑19-11-2018 19:46Mijn dochter is tweedejaars psychologie, Ze heeft vwo met nt/ng profiel, wiskunde is inderdaad behoorlijk veel en pittig. Nu heeft zij wiskunde B gehad en statistiek zit in A, maar omdat ze goed is in wiskunde heeft ze het snel opgepakt. Ze helpt veel studie-genoten die het niet lukt. VWO'ers met alleen wiskunde C (uitgeklede versie van wiskunde A) redden het meestal niet.
Daarnaast is er ook veel biologie in het eerste jaar. Er wordt wel een bepaalde basiskennis verondersteld op het gebied van DNA, genetica etc. Ook daar moest een flink aantal op bijgespijkerd worden omdat ze via een andere route kwamen (een buitenlandse opleiding oid).
En hoe is het met je Engels? Alle boeken zijn in het Engels. Op veel mbo's wordt daar ook niet heel veel aan gedaan. Je hebt echt wel vwo niveau Engels nodig. En je Nederlands? Je moet behoorlijk wat essays etc. schrijven van enig niveau en uiteindelijk je scriptie.
Het gaat er verder denk ik niet alleen om of je het kunt halen, maar ook of je het wel leuk vindt een studie met zoveel wiskunde. Vorig jaar had mijn dochter volgens mij in elke periode een wiskundevak en nu in het tweede jaar eigenlijk ook wel weer.
Ik denk dat je moet beginnen met uit je hoofd te zetten dat je met mbo niks voorstelt. En mocht je dan toch verder willen studeren bedenk dan goed wat je wilt en waarom moet dat WO zijn en waarom psychologie.
Wiskunde kan ik echt geen plezier uit halen. Voor mij is dit haast onmogelijk. Alles wat je goed kunt is altijd leuker...
Engels is goed genoeg , maar ik heb mezelf jaren niet ontwikkeld en stil gestaan dus mijn Nederlands is nu ook niet zo goed meer en Engels zou dan ook wel minder geworden zijn.
Omdat ik dit de afgelopen jaren allemaal verwaarloosd heb.
Psychologie kan ook in het Nederlands dacht ik waarbij een paar boeken Engels weren.
WO zal sowieso te hoog gegrepen zijn. Het was een idee, maar het is altijd makkelijk praten uitvoeren is een ander verhaal haha...
linnylow wijzigde dit bericht op 19-11-2018 20:00
1.15% gewijzigd
maandag 19 november 2018 om 19:59
Jouw probleem is niet je opleiding (je hebt nota bene een keurige mbo4, dat is een prima niveau), maar je eigenwaarde.
Ik snap echt totaal niet waarom een hbo diploma waar je op je 26e mee gestart bent minder waard zou zijn dan een waar je op je 17e mee start. Als er al verschil is, lijkt het me later juist iets lastiger, omdat je al even uit het ‘leerproces’ bent.
Geen grote doelen in je leven zie ik ook niet direct als probleem. Ik heb wel een wo diploma, maar dat was nooit een groot doel in mijn leven of zo. Ik hobbelde gewoon door van vwo naar universiteit en daarna naar een baan. Niet heel groots en meeslepend of zo.
Het lijkt alsof jij een wo diploma nu idealiseert als doel, waarna je trots op jezelf kunt zijn. Ik ben ook wel trots op mijn diploma, gewoon omdat ik weet dat ik daar goed mijn best voor gedaan heb, maar het maakt me geen beter mens. Ik denk ook niet dat ik minder trots zou zijn met een hbo diploma eigenlijk. En als ik de rest van mijn leven moet teren op ‘maar ik heb een wo diploma’ zou dat ook best sneu zijn.
Blijkbaar is er bij het verbreken van je relatie iets flink mis gegaan, waardoor je jezelf nu weinig waard vindt (of misschien al tijdens de relatie, soms kunnen partners je heel fijn subtiel neerhalen). Daar zou ik aan gaan werken, daar zit je probleem. En als je dan nog steeds denkt dat je qua opleiding in de verkeerde hoek zit (want dat zou natuurlijk kunnen), ga daar dan ook realistische doelen stellen en pak het stapsgewijs aan.
Ik heb bv ooit een hardloopwedstrijd van 6,5km gelopen. Ik ben totaal geen hardloper, en heb daar echt maanden voor moeten trainen, maar ik heb hem in een stuk door hardlopend uitgelopen. Voor de meerderheid van de mensen is dat een lullig ‘doe ik even op woensdagavond’ loopje. Voor mij dus niet, en ik was (en ben) echt best trots op mezelf dat het gelukt is. Als ik had bedacht dat ik maar eens een marathon of de olympische spelen moest gaan doen, was dat nooit gelukt. Dan had ik mezelf op een spoor gezet dat alleen maar teleurstellend kan eindigen. En zeg eens eerlijk: vind jij mij als mens nu minder waard dan een marathon-loper? Of is het prima dat ik mijn eigen doel heb gehaald en daar blij mee ben?
Ik snap echt totaal niet waarom een hbo diploma waar je op je 26e mee gestart bent minder waard zou zijn dan een waar je op je 17e mee start. Als er al verschil is, lijkt het me later juist iets lastiger, omdat je al even uit het ‘leerproces’ bent.
Geen grote doelen in je leven zie ik ook niet direct als probleem. Ik heb wel een wo diploma, maar dat was nooit een groot doel in mijn leven of zo. Ik hobbelde gewoon door van vwo naar universiteit en daarna naar een baan. Niet heel groots en meeslepend of zo.
Het lijkt alsof jij een wo diploma nu idealiseert als doel, waarna je trots op jezelf kunt zijn. Ik ben ook wel trots op mijn diploma, gewoon omdat ik weet dat ik daar goed mijn best voor gedaan heb, maar het maakt me geen beter mens. Ik denk ook niet dat ik minder trots zou zijn met een hbo diploma eigenlijk. En als ik de rest van mijn leven moet teren op ‘maar ik heb een wo diploma’ zou dat ook best sneu zijn.
Blijkbaar is er bij het verbreken van je relatie iets flink mis gegaan, waardoor je jezelf nu weinig waard vindt (of misschien al tijdens de relatie, soms kunnen partners je heel fijn subtiel neerhalen). Daar zou ik aan gaan werken, daar zit je probleem. En als je dan nog steeds denkt dat je qua opleiding in de verkeerde hoek zit (want dat zou natuurlijk kunnen), ga daar dan ook realistische doelen stellen en pak het stapsgewijs aan.
Ik heb bv ooit een hardloopwedstrijd van 6,5km gelopen. Ik ben totaal geen hardloper, en heb daar echt maanden voor moeten trainen, maar ik heb hem in een stuk door hardlopend uitgelopen. Voor de meerderheid van de mensen is dat een lullig ‘doe ik even op woensdagavond’ loopje. Voor mij dus niet, en ik was (en ben) echt best trots op mezelf dat het gelukt is. Als ik had bedacht dat ik maar eens een marathon of de olympische spelen moest gaan doen, was dat nooit gelukt. Dan had ik mezelf op een spoor gezet dat alleen maar teleurstellend kan eindigen. En zeg eens eerlijk: vind jij mij als mens nu minder waard dan een marathon-loper? Of is het prima dat ik mijn eigen doel heb gehaald en daar blij mee ben?
maandag 19 november 2018 om 20:21
Bedankt voor je reactie.nausicaa schreef: ↑19-11-2018 19:59Jouw probleem is niet je opleiding (je hebt nota bene een keurige mbo4, dat is een prima niveau), maar je eigenwaarde.
Ik snap echt totaal niet waarom een hbo diploma waar je op je 26e mee gestart bent minder waard zou zijn dan een waar je op je 17e mee start. Als er al verschil is, lijkt het me later juist iets lastiger, omdat je al even uit het ‘leerproces’ bent.
Geen grote doelen in je leven zie ik ook niet direct als probleem. Ik heb wel een wo diploma, maar dat was nooit een groot doel in mijn leven of zo. Ik hobbelde gewoon door van vwo naar universiteit en daarna naar een baan. Niet heel groots en meeslepend of zo.
Het lijkt alsof jij een wo diploma nu idealiseert als doel, waarna je trots op jezelf kunt zijn. Ik ben ook wel trots op mijn diploma, gewoon omdat ik weet dat ik daar goed mijn best voor gedaan heb, maar het maakt me geen beter mens. Ik denk ook niet dat ik minder trots zou zijn met een hbo diploma eigenlijk. En als ik de rest van mijn leven moet teren op ‘maar ik heb een wo diploma’ zou dat ook best sneu zijn.
Blijkbaar is er bij het verbreken van je relatie iets flink mis gegaan, waardoor je jezelf nu weinig waard vindt (of misschien al tijdens de relatie, soms kunnen partners je heel fijn subtiel neerhalen). Daar zou ik aan gaan werken, daar zit je probleem. En als je dan nog steeds denkt dat je qua opleiding in de verkeerde hoek zit (want dat zou natuurlijk kunnen), ga daar dan ook realistische doelen stellen en pak het stapsgewijs aan.
Ik heb bv ooit een hardloopwedstrijd van 6,5km gelopen. Ik ben totaal geen hardloper, en heb daar echt maanden voor moeten trainen, maar ik heb hem in een stuk door hardlopend uitgelopen. Voor de meerderheid van de mensen is dat een lullig ‘doe ik even op woensdagavond’ loopje. Voor mij dus niet, en ik was (en ben) echt best trots op mezelf dat het gelukt is. Als ik had bedacht dat ik maar eens een marathon of de olympische spelen moest gaan doen, was dat nooit gelukt. Dan had ik mezelf op een spoor gezet dat alleen maar teleurstellend kan eindigen. En zeg eens eerlijk: vind jij mij als mens nu minder waard dan een marathon-loper? Of is het prima dat ik mijn eigen doel heb gehaald en daar blij mee ben?
Ja, dat heb je wel goed gezien dat klopt wel dat heeft er ook mee te maken inderdaad. Al ben ik altijd wel een beetje zoekende geweest in het leven. Ik moet inderdaad realistisch zijn en niet te hard of onmogelijk voor mezelf.
Het belangrijkste is inderdaad dat jezelf blij en tevreden bent en realistisch over het haalbare. Dit is met alles zo inderdaad. Wat andere kunnen staat daar los van.
Het heeft geen zin om je te vergelijken met iemand met een ander niveau op wat voor gebied dan ook. Ik vind het wel knap dat je dat allemaal behaald hebt wat betreft je loopbaan en dat je daar trots op mag zijn...
Terwijl jij bijv. ook trots was toen je doel bereikte met het hardlopen omdat je niet vergeleek. Maar puur keek naar dat wat jij behaald hebt. Net zoals dat iemand blij is als dat hij afvalt en daarmee zijn doel behaalt. Dan vergelijk je je ook niet met iemand die wel dun is.
maandag 19 november 2018 om 20:24
linnylow schreef: ↑19-11-2018 20:21Bedankt voor je reactie.
Ja, dat heb je wel goed gezien dat klopt wel dat heeft er ook mee te maken inderdaad. Al ben ik altijd wel een beetje zoekende geweest in het leven. Ik moet inderdaad realistisch zijn en niet te hard of onmogelijk voor mezelf.
Het belangrijkste is inderdaad dat jezelf blij en tevreden bent en realistisch over het haalbare. Wat andere kunnen staat daar los van.
Het heeft geen zin om je te vergelijken met iemand met een ander niveau op wat voor gebied dan ook. Ik vind het wel knap dat je dat allemaal behaald hebt wat betreft je loopbaan en dat je daarop trots kan zijn...
Terwijl jij bijv. ook trots was toen je doel bereikte met het hardlopen omdat je niet vergeleek. Maar puur keek naar dat wat jij behaald hebt.
Ik heb het idee dat je het met je verstand allemaal prima kunt beredeneren, maar dat het gevoelsmatig op de een of andere manier niet zo doorwerkt voor jouw situatie? (Ik herken dat wel).
.
maandag 19 november 2018 om 20:42
Dat klopt wel ik weet het uiteindelijk wel.. Gevoelsmatig is het soms lastig en tegenstrijdig.Anoniem262821034 schreef: ↑19-11-2018 20:24Ik heb het idee dat je het met je verstand allemaal prima kunt beredeneren, maar dat het gevoelsmatig op de een of andere manier niet zo doorwerkt voor jouw situatie? (Ik herken dat wel).
Maar ik denk dat door de relatiebreuk zo geworden is.
Omdat je dan echt weer helemaal alleen voor staat en dus sneller stil staat bij het feit dat je gedurende een langere periode al stil staat in het leven waarbij je jezelf niet ontwikkelt hebt.
Waardoor ik mezelf ook weer tegen kwam en dit werd versterkt door het hebben van geen doelen en dan merk je dat er weinig over blijft zonder een partner/vriend..Terwijl deze eigenlijk een verrijking/toevoeging in je al complete leven zou moeten zijn.
Bij mij was dit altijd anders. Ik had vrij weinig er buiten om en daarom kom ik mezelf nu tegen en de laatste tijd besef ik dat de tijd niet stil staat en dat ik al 26 ben zonder een doel en dit is dan toch wel confronterend.
maandag 19 november 2018 om 20:44
En dat bedoel ik precies. Ik ben ook wel trots op mijn studie en werk, maar dat ben ik met name omdat ik weet dat ik me er vol voor inzet. Dat het wo is i.p.v. mbo maakt voor mij geen verschil, dat is gewoon de mazzel dat ik goed kan leren, daar heb ik zelf niks voor gedaan.linnylow schreef: ↑19-11-2018 20:21
Het belangrijkste is inderdaad dat jezelf blij en tevreden bent en realistisch over het haalbare. Dit is met alles zo inderdaad. Wat andere kunnen staat daar los van.
Het heeft geen zin om je te vergelijken met iemand met een ander niveau op wat voor gebied dan ook. Ik vind het wel knap dat je dat allemaal behaald hebt wat betreft je loopbaan en dat je daar trots op mag zijn...
Terwijl jij bijv. ook trots was toen je doel bereikte met het hardlopen omdat je niet vergeleek. Maar puur keek naar dat wat jij behaald hebt. Net zoals dat iemand blij is als dat hij afvalt en daarmee zijn doel behaalt. Dan vergelijk je je ook niet met iemand die wel dun is.
En inderdaad, als ik mijn hardloopprestaties ga vergelijken met topsporters, kom ik er niet heel goed vanaf. Dat doe ik dus ook niet. Het zou voor mijn gevoel ook nergens op slaan. Ik spreek ook minder goed Spaans dan een Spanjaard, maar wel een beetje en daar ben ik ook blij mee.
Dat moet jij proberen niet alleen te bevestigen hier, maar ook zo te voelen. Het gaat niet om de allerbeste zijn in wat dan ook, het gaat om het beste uit jezelf halen.
maandag 19 november 2018 om 20:46
klopt
maandag 19 november 2018 om 20:55
linnylow schreef: ↑19-11-2018 20:42Dat klopt wel ik weet het uiteindelijk wel.. Gevoelsmatig is het soms lastig en tegenstrijdig.
Maar ik denk dat door de relatiebreuk zo geworden is.
Omdat je dan echt weer helemaal alleen voor staat en dus sneller stil staat bij het feit dat je gedurende een langere periode al stil staat in het leven waarbij je jezelf niet ontwikkelt hebt.
Waardoor ik mezelf ook weer tegen kwam en dit werd versterkt door het hebben van geen doelen en dan merk je dat er weinig over blijft zonder een partner/vriend..Terwijl deze eigenlijk een verrijking/toevoeging in je al complete leven zou moeten zijn.
Bij mij was dit altijd anders. Ik had vrij weinig er buiten om en daarom kom ik mezelf nu tegen en de laatste tijd besef ik dat de tijd niet stil staat en dat ik al 26 ben zonder een doel en dit is dan toch wel confronterend.
Ja erg lastig! Misschien dat een (loopbaan)coach je kan helpen om inzicht te krijgen in wat je wilt en kunt, op persoonlijk gebied maar ook qua werk/ opleiding?
.
maandag 19 november 2018 om 20:55
Over je wiskunde-angst, ik heb dat ook. In mijn tijd was het op het vwo geen verplicht examenvak en mijn redding was dat ik in de vierde een wiskundeleraar had die me een 4 gaf (en geen 1,5). Later op het hbo kreeg ik wel wiskunde en statistiek, en met veel moeite, extra uitleg en een beetje spieken heb ik toch voor beide een 6 gehaald.
maandag 19 november 2018 om 21:01
Hihi, ja dat spieken deed ik op het vmbo zelfs nog. Maar dat was ook uit angst want zodra ik het toetsblaadje voor me kreeg dacht ik al dit kan ik nooit.. Ik werd dan al panisch zonder ook maar naar de vraagstelling gekeken te hebben.MinkeDeWit schreef: ↑19-11-2018 20:55Over je wiskunde-angst, ik heb dat ook. In mijn tijd was het op het vwo geen verplicht examenvak en mijn redding was dat ik in de vierde een wiskundeleraar had die me een 4 gaf (en geen 1,5). Later op het hbo kreeg ik wel wiskunde en statistiek, en met veel moeite, extra uitleg en een beetje spieken heb ik toch voor beide een 6 gehaald.
