Relaties
alle pijlers
Jullie mening?
dinsdag 27 november 2018 om 15:34
omdat ik er zelf niet uitkom toch maar een account aangemaakt om even de nuchtere mening van het viva forum te horen.
Situatie, relatie samenwonend beide kinderen uit eerdere relaties. We wisten dat het ontzettend moeilijk zou zijn maar door de situatie en moeilijke omstandigheden toch de sprong gewaagd. Veel gepraat, proberen naar elkaar de pijn punten te benoemen en de communicatie open te houden, beide lastige relaties achter de rug, ik ook nog een jeugd waar ik niet fijn op terug kan kijken dus best n bagage beide.
Twee sterke persoonlijkheden die beiden heel goed weten wat ze niet meer willen in een relatie. En beide bang zijn zich zelf te verliezen, maar aan de andere kant duidelijk elkaar heel lief vinden en ook beide heel graag willen dat het werkt!
Maar het werkt dus niet, dat wil zeggen dat we ontzettend veel ruzie maken en er niet meer uit lijken te komen, dat ik nu op een punt beland ben dat ik denk, laaaaaat maar, ik doe het wel weer alleen. Terwijl er diep in mij een stemmetje zegt, dat wil je helemaal niet, je vind hem lief hij vind jou lief we kunnen het zo leuk samen hebben samen.
Waar gaat het mis, ik geef iets aan, wat ik niet lekker vind gaan, niet leuk vond , zijn reactie daarop in eigenlijk standaard dat dat bij mij ligt, dat ik me zo voel dat ik het verkeerd zie of ervaar, waarop ik reageer met oke t ligt altijd aan mij.. en hoe vaker dat gebeurd hoe meer ik het ga geloven, tot ik op een punt kom en denk ho is even? Wat doe ik? Laat ik nu over me heen lopen? Mag ik niets voelen? Mag ik niets vinden en jij mag ook eens naar jezelf kijken. Ik kom daar niet met hem uit. Om het helder te maken zal ik een voorbeeld geven.
Ik ben heel makkelijk met mijn telefoon, de mensen om mij heen weten mijn ww en ik vind het al vlug prima, hij is daarin anders, zijn telefoon is van hem en dan ook alleen van hem. Ik pak op een zeker moment zijn telefoon om een foto te bekijken over iets waar we het over hadden, mijn vingerafdruk zat er in maar die bleek er uit te zijn, kom ik op dat moment achter, en er ontstaat een rare vibe, ik werk kort daarna opgehaald en we konden daar niet over praten, dat kwam de volgende dagen pas, hij had er over nagedacht en gezegd dat hij niet meer in mijn telefoon zou kijken dat dat inderdaad vreemd was dat hij te pas en onpas de mijne wel pakte en ik die van hem niet. Waarop ik zei dat ik dat allemaal maar zn gedoe en onzin vind, we hebben immers niet te verbergen toch? Maar hij ervaard het alsof ik hem controleer, als ik vraag wie er belt of appt, maar andersom doet hij dat altijd bij mij maar dat is uit interesse. En daar gaat het bij mij mis, hoezo controleer ik hem en hij mij dan niet? Daar krijg ik dan het antwoord op dat ik het op een bepaalde manier zeg..
Daar heb je mij dus op de kast, want we doen hetzelfde maar bij mij heet het controleren en bij hem interesse en dat krijg ik niet helder, waarom is het geen ik doe negatief en het geen wat hij doet positief? Zie ik het dan echt niet?
Dit is een enkel voorbeeld maar zo worden heel veel dingen terug gespiegeld naar mij tenminste zo ervaar ik het, mijn vraag is dus ook, klopt dit? Is mijn gevoel dat ik onder gesneeuwd word terecht of zie ik het gewoon niet?
Situatie, relatie samenwonend beide kinderen uit eerdere relaties. We wisten dat het ontzettend moeilijk zou zijn maar door de situatie en moeilijke omstandigheden toch de sprong gewaagd. Veel gepraat, proberen naar elkaar de pijn punten te benoemen en de communicatie open te houden, beide lastige relaties achter de rug, ik ook nog een jeugd waar ik niet fijn op terug kan kijken dus best n bagage beide.
Twee sterke persoonlijkheden die beiden heel goed weten wat ze niet meer willen in een relatie. En beide bang zijn zich zelf te verliezen, maar aan de andere kant duidelijk elkaar heel lief vinden en ook beide heel graag willen dat het werkt!
Maar het werkt dus niet, dat wil zeggen dat we ontzettend veel ruzie maken en er niet meer uit lijken te komen, dat ik nu op een punt beland ben dat ik denk, laaaaaat maar, ik doe het wel weer alleen. Terwijl er diep in mij een stemmetje zegt, dat wil je helemaal niet, je vind hem lief hij vind jou lief we kunnen het zo leuk samen hebben samen.
Waar gaat het mis, ik geef iets aan, wat ik niet lekker vind gaan, niet leuk vond , zijn reactie daarop in eigenlijk standaard dat dat bij mij ligt, dat ik me zo voel dat ik het verkeerd zie of ervaar, waarop ik reageer met oke t ligt altijd aan mij.. en hoe vaker dat gebeurd hoe meer ik het ga geloven, tot ik op een punt kom en denk ho is even? Wat doe ik? Laat ik nu over me heen lopen? Mag ik niets voelen? Mag ik niets vinden en jij mag ook eens naar jezelf kijken. Ik kom daar niet met hem uit. Om het helder te maken zal ik een voorbeeld geven.
Ik ben heel makkelijk met mijn telefoon, de mensen om mij heen weten mijn ww en ik vind het al vlug prima, hij is daarin anders, zijn telefoon is van hem en dan ook alleen van hem. Ik pak op een zeker moment zijn telefoon om een foto te bekijken over iets waar we het over hadden, mijn vingerafdruk zat er in maar die bleek er uit te zijn, kom ik op dat moment achter, en er ontstaat een rare vibe, ik werk kort daarna opgehaald en we konden daar niet over praten, dat kwam de volgende dagen pas, hij had er over nagedacht en gezegd dat hij niet meer in mijn telefoon zou kijken dat dat inderdaad vreemd was dat hij te pas en onpas de mijne wel pakte en ik die van hem niet. Waarop ik zei dat ik dat allemaal maar zn gedoe en onzin vind, we hebben immers niet te verbergen toch? Maar hij ervaard het alsof ik hem controleer, als ik vraag wie er belt of appt, maar andersom doet hij dat altijd bij mij maar dat is uit interesse. En daar gaat het bij mij mis, hoezo controleer ik hem en hij mij dan niet? Daar krijg ik dan het antwoord op dat ik het op een bepaalde manier zeg..
Daar heb je mij dus op de kast, want we doen hetzelfde maar bij mij heet het controleren en bij hem interesse en dat krijg ik niet helder, waarom is het geen ik doe negatief en het geen wat hij doet positief? Zie ik het dan echt niet?
Dit is een enkel voorbeeld maar zo worden heel veel dingen terug gespiegeld naar mij tenminste zo ervaar ik het, mijn vraag is dus ook, klopt dit? Is mijn gevoel dat ik onder gesneeuwd word terecht of zie ik het gewoon niet?
dinsdag 27 november 2018 om 20:11
Het voorbeeld wat je geeft, vind ik best veelzeggend. Iemand die andere regels heeft voor jou, dan voor zichzelf. En dan niet begrijpt wat er niet klopt, als je hem daar op wijst. Enorm frustrerend en gekmakend dat hij dat inzicht mist. Het is zó voor de hand liggend, dat je enorm gaat proberen het hem te laten inzien.
Ik herken je situatie trouwens wel... en ook dat je dan soms denkt van... Man, hier moeten we toch uit kunnen komen (het klinkt namelijk té lullig!)... meestal denk je dat als er weer soortgelijk gedoe is... maar dan is het een kwestie van tijd voor het weer gebeurt.
Ik herken je situatie trouwens wel... en ook dat je dan soms denkt van... Man, hier moeten we toch uit kunnen komen (het klinkt namelijk té lullig!)... meestal denk je dat als er weer soortgelijk gedoe is... maar dan is het een kwestie van tijd voor het weer gebeurt.
dinsdag 27 november 2018 om 20:21
Vienoir schreef: ↑27-11-2018 18:22Volgens mij ben ik daar al op terug gekomen? Maar zal het nog n keer voor je uitleggen, we zijn gaan samenwonen omdat we elkaar heel lief vonden en stapelgek op elkaar waren. Van twee gezinnen een maken is moeilijk dat vraagt van iedereen dus ook onze kinderen heel veel, dat bedoel ik met moeilijk. Mijn eigen geluk enzo doet er vaak voor mij niet zo toe, Mijn kinderen staan op nummer 1, en ik heb dit ook uitvoerig met hen besproken, daar zit het probleem ook niet, dat zou een probleem worden als we uit elkaar zouden gaan, mede voor onze kinderen vind ik dat wij er beide alles aan moeten doen om het wel te laten werken tussen ons. Vandaar ook mijn topic.
Maar de kinderen zijn al uit huis. Waarom voor hen bij elkaar blijven? Je zo druk maken om hun welbevinden had je beter voor het samen gaan wonen kunnen doen. Dan was er nu geen probleem geweest.
dinsdag 27 november 2018 om 22:17
Waarom ga je ervan uit dat ze echt niet inzien joe hypocriet ze doen?vivinnetje schreef: ↑27-11-2018 20:11Het voorbeeld wat je geeft, vind ik best veelzeggend. Iemand die andere regels heeft voor jou, dan voor zichzelf. En dan niet begrijpt wat er niet klopt, als je hem daar op wijst. Enorm frustrerend en gekmakend dat hij dat inzicht mist. Het is zó voor de hand liggend, dat je enorm gaat proberen het hem te laten inzien.
Ik herken je situatie trouwens wel... en ook dat je dan soms denkt van... Man, hier moeten we toch uit kunnen komen (het klinkt namelijk té lullig!)... meestal denk je dat als er weer soortgelijk gedoe is... maar dan is het een kwestie van tijd voor het weer gebeurt.
Dat zien ze echt wel, maar dat gaan ze nooit toegeven omdat ze dan moeten veranderen.
dinsdag 27 november 2018 om 22:34
Daar ga ik niet vanuit hoor. Dat is nou juist de vraag. Of hij het heus wel weet maar gewoon vindt dat-ie redelijk is... of dat hij het écht niet ziet. Eigenlijk maakt het niet eens iets uit. Want in beide gevallen wordt to uitgedaagd om zich in allerlei bochten wringen om uit te leggen dat zijn gedrag niet klopt... en zal hij haar daar niet in tegemoet komen.
woensdag 28 november 2018 om 10:03
Inderdaad dat zou zomaar waar kunnen zijn, ik vind dat ik hierin een verantwoordelijkheid naar mijn gezin heb, omdat ik iets besluit te plaatsen op een openbaar forum wat ook hen aangaat mag ik er voor kiezen omdat vaag te houden omdat ik de relevantie hier niet van in zie, de vragen die je steld voegen weinig toe aan het antwoord op mijn vraag hoe er mee op te gaan.
Ik krijg het idee dat je de vraag stelt om te kunnen schieten, want wat voegt het toe om te weten hoe lang ik gescheiden ben? Als het antwoord daarop 1 jaar zou zijn zou je een punt hebben maar dat is het niet. En nee we waren beiden al meer dan 5 jaar gescheiden en kende elkaar al een aantal jaar voordat we gingen samenwonen.
woensdag 28 november 2018 om 10:14
1 kind is al het huis uit! En ik praat over kinderen, we blijven zeker niet voor de kinderen bij elkaar, dat schrijf ik nergens, ik schrijf wel dat ik mede voor de kinderen vind dat ik een verantwoordelijkheid heb om hier goed naar te kijken en niet zomaar een punt achter een relatie zet.
Jouw reactie schets een situatie die niet reeel is, we hebben ons wel degelijk druk gemaakt om hun welbevinden voor we gingen samenwonen, echter een fijne relatie met iemand hebben is een, of samenwonen ook gaat werken daar kom je pas achter als je dat ook daadwerkelijk gaat doen. Mij is er alles aan gelegen dit wel te laten werken, omdat we het ontzettend leuk hebben met zn allen en ik hartstikke veel van hem houd en hij van mij, en een goede relatie houd je mi goed door er aan te blijven werken en niet achterover leunen en denken t zal allemaal wel. Mijn vraag ging hier ook over
woensdag 28 november 2018 om 10:19
Ik gooi 'm d'r nog maar es in: relatietherapie al overwogen, besproken, geboekt?Vienoir schreef: ↑28-11-2018 10:14Mij is er alles aan gelegen dit wel te laten werken, omdat we het ontzettend leuk hebben met zn allen en ik hartstikke veel van hem houd en hij van mij, en een goede relatie houd je mi goed door er aan te blijven werken en niet achterover leunen en denken t zal allemaal wel. Mijn vraag ging hier ook over
woensdag 28 november 2018 om 10:20
Ja gisteravond laat, hij is geschrokken van het inzicht wat ik hem gaf, en kon inderdaad geen duidelijk antwoord geven wat het verschil was in mijn vraag of zijn vraag, en het waarom hij het zo zag. Wel gaf hij duidelijk aan dit in te willen gaan zien, en ook aan zich zelf te willen gaan werken dmv relatie therapie. We gaan daar vanavond samen even voor zitten
woensdag 28 november 2018 om 10:21
woensdag 28 november 2018 om 10:31
Mijn mening?
Dat jullie enorm moeilijk doen. Allebei. Wat maakt het in hemelsnaam uit of je in zijn telefoon kunt kijken of niet?
OF: zit er iets anders achter? Dat je hem niet vertrouwt? Of dat je het idee hebt dat jij veel toegeeft in jullie relatie en hij niet? Of zoiets? Ga het daar dan eens over hebben en gebruik niet die stomme telefoon om je punt te maken.
Je gebruikt ook veel woorden die voor mij een nogal 'therapeutisch' sausje geven aan het hele verhaal: reflecteren op elkaar, open communicatielijnen, pijnpunten benoemen.
Ik denk dat als je zo hard moet werken aan de relatie, het misschien niet zo'n goede relatie is. Je moet natuurlijk af en toe je best voor elkaar doen maar door de manier waarop je het opschrijft, klinkt het als een psychosociaal project en dat klinkt allemaal moeilijkmoeilijkmoeoeieieilijk.
Dat jullie enorm moeilijk doen. Allebei. Wat maakt het in hemelsnaam uit of je in zijn telefoon kunt kijken of niet?
OF: zit er iets anders achter? Dat je hem niet vertrouwt? Of dat je het idee hebt dat jij veel toegeeft in jullie relatie en hij niet? Of zoiets? Ga het daar dan eens over hebben en gebruik niet die stomme telefoon om je punt te maken.
Je gebruikt ook veel woorden die voor mij een nogal 'therapeutisch' sausje geven aan het hele verhaal: reflecteren op elkaar, open communicatielijnen, pijnpunten benoemen.
Ik denk dat als je zo hard moet werken aan de relatie, het misschien niet zo'n goede relatie is. Je moet natuurlijk af en toe je best voor elkaar doen maar door de manier waarop je het opschrijft, klinkt het als een psychosociaal project en dat klinkt allemaal moeilijkmoeilijkmoeoeieieilijk.
Wat eten we vanavond?
woensdag 28 november 2018 om 10:31
Vienoir schreef: ↑28-11-2018 10:141 kind is al het huis uit! En ik praat over kinderen, we blijven zeker niet voor de kinderen bij elkaar, dat schrijf ik nergens, ik schrijf wel dat ik mede voor de kinderen vind dat ik een verantwoordelijkheid heb om hier goed naar te kijken en niet zomaar een punt achter een relatie zet.
Jouw reactie schets een situatie die niet reeel is, we hebben ons wel degelijk druk gemaakt om hun welbevinden voor we gingen samenwonen, echter een fijne relatie met iemand hebben is een, of samenwonen ook gaat werken daar kom je pas achter als je dat ook daadwerkelijk gaat doen. Mij is er alles aan gelegen dit wel te laten werken, omdat we het ontzettend leuk hebben met zn allen en ik hartstikke veel van hem houd en hij van mij, en een goede relatie houd je mi goed door er aan te blijven werken en niet achterover leunen en denken t zal allemaal wel. Mijn vraag ging hier ook over
Je vraag was of wij ook vonden dat je ondergesneeuwd wordt.
Het kinderen verhaal is wellicht off topic maar je bracht het zelf ter sprake. En daar reageer ik dan op.
Anyway, ondertussen relatie therapie aan het overwegen dus. Mooi, dat is een goede stap denk ik. Als beide daar voor willen gaan.
woensdag 28 november 2018 om 11:18
dat doet er heel veel toe, als jullie al met elkaar bezig waren toen er nog niet gescheiden was zou dat het gebrek aan vertrouwen kunnen verklaren.Vienoir schreef: ↑28-11-2018 10:03Inderdaad dat zou zomaar waar kunnen zijn, ik vind dat ik hierin een verantwoordelijkheid naar mijn gezin heb, omdat ik iets besluit te plaatsen op een openbaar forum wat ook hen aangaat mag ik er voor kiezen omdat vaag te houden omdat ik de relevantie hier niet van in zie, de vragen die je steld voegen weinig toe aan het antwoord op mijn vraag hoe er mee op te gaan.
Ik krijg het idee dat je de vraag stelt om te kunnen schieten, want wat voegt het toe om te weten hoe lang ik gescheiden ben? Als het antwoord daarop 1 jaar zou zijn zou je een punt hebben maar dat is het niet. En nee we waren beiden al meer dan 5 jaar gescheiden en kende elkaar al een aantal jaar voordat we gingen samenwonen.
woensdag 28 november 2018 om 11:36
Mee eens! Alleen is dit niet relevant, ik zie het ook niet als een vertrouwens kwestie, mijn vraag was of ik wel of niet ondergesneeuwd word
woensdag 28 november 2018 om 11:38
het is natuurlijk wel een vertrouwenskwestie. hij houdt iets voor jou verborgen, jij mag niet in zijn telefoon. Hij vertrouwt je dus niet, in zijn telefoon is iets waarvan hij vermoedt dat jij dat niet leuk vindt.
woensdag 28 november 2018 om 11:47
Ik zie dat anders, een telefoon kan een verlengstuk zijn van jezelf, zo gebruik ik mijn notie functie als n soort van dagboek, Google ik d meest bizarre zaken, als een ander mijn zoekgeschiedenis zou lezen kan dat echt wel voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen, maar ik ben vrij om te Google wat ik wil, andersom ook. Ik heb ook niet altijd zin om dat uit te moeten leggen, bv ik lees iets in de sexpijler waarvan ik denk wat is daaaat? Ik Google dat, een ander ziet dat en denk daar weer t zijnde van. Een telefoon is mi ook een stukje “ gedachten” geworden.
Ik denk dat het hele telefoon verhaal hier te veel uitvergroot is, het punt is dat er met twee maten gemeten wordt en dat we daarmee aan de slag moeten en dat hebben we nu ook besloten
woensdag 28 november 2018 om 11:55
Is dit gedrag er altijd al geweest of pas sinds kort?
Ik herken het namelijk heel erg. En bij mij gaat het over een relatie van meer dan 20 jaar. Nog nooit vreemd gegaan en altijd warm geweest, behalve de laatste 2 jaar.
Man begon zich steeds egoïstischer te gedragen, zag alleen nog zijn eigen belang en hield niet veel rekening meer met mijn gevoelens.
Ik kwam er achter dat hij zijn toegangscode had veranderd van zijn telefoon en de meldingen in zijn beginscherm uit stonden.
Er bleek dus idd een ander in het spel. En zijn verliefdheid zorgde voor zijn gedrag. Hij stond niet meer open voor mijn kant van het verhaal, wilde niet geconfronteerd worden met zijn oneerlijke gedrag. Het kon hem eigenlijk niet schelen hoe hij mij behandelde...
Dus de combi van de telefoon en het gedrag zou mij nu wel ernstige zorgen baren...
Ik herken het namelijk heel erg. En bij mij gaat het over een relatie van meer dan 20 jaar. Nog nooit vreemd gegaan en altijd warm geweest, behalve de laatste 2 jaar.
Man begon zich steeds egoïstischer te gedragen, zag alleen nog zijn eigen belang en hield niet veel rekening meer met mijn gevoelens.
Ik kwam er achter dat hij zijn toegangscode had veranderd van zijn telefoon en de meldingen in zijn beginscherm uit stonden.
Er bleek dus idd een ander in het spel. En zijn verliefdheid zorgde voor zijn gedrag. Hij stond niet meer open voor mijn kant van het verhaal, wilde niet geconfronteerd worden met zijn oneerlijke gedrag. Het kon hem eigenlijk niet schelen hoe hij mij behandelde...
Dus de combi van de telefoon en het gedrag zou mij nu wel ernstige zorgen baren...
woensdag 28 november 2018 om 12:06
Ik heb de indruk dat jullie beiden nogal graag je eigen gelijk krijgen. Maar als de ene een andere mening heeft dan de ander en daar telkens ook helemaal van overtuigd is dat hij/zij juist is en de ander niet, dan heeft het weinig zin denk ik om alles te bespreken, want daar komt dan alleen maar ruzie van. Jullie moeten leren om op een andere manier te communiceren. Of het kunnen loslaten van 'ik heb gelijk' (ook al vind je dat dat echt zo is)
woensdag 28 november 2018 om 13:21
als jij dat zo ziet waarom mag hij dan wel in jouw telefoon kijken? of heb je dit bedacht omdat hij dit zo vindt. Als je niets te verbergen hebt dan is het toch geen probleem dat jij af en toe zijn telefoon pakt?Vienoir schreef: ↑28-11-2018 11:47Ik zie dat anders, een telefoon kan een verlengstuk zijn van jezelf, zo gebruik ik mijn notie functie als n soort van dagboek, Google ik d meest bizarre zaken, als een ander mijn zoekgeschiedenis zou lezen kan dat echt wel voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen, maar ik ben vrij om te Google wat ik wil, andersom ook. Ik heb ook niet altijd zin om dat uit te moeten leggen, bv ik lees iets in de sexpijler waarvan ik denk wat is daaaat? Ik Google dat, een ander ziet dat en denk daar weer t zijnde van. Een telefoon is mi ook een stukje “ gedachten” geworden.
Ik denk dat het hele telefoon verhaal hier te veel uitvergroot is, het punt is dat er met twee maten gemeten wordt en dat we daarmee aan de slag moeten en dat hebben we nu ook besloten
