Borderlinetrekken? (sorry, lang)

Hoi,

Ik heb een vriendin die ik intussen al bijna 30 jaar ken, van in de middelbare school.

Ze had altijd wel een paar 'aparte' trekjes, zoals nogal extreme stemmingswisselingen, woede-uitbarstingen af en toe, en ze kan ook nogal zwart-wit denken. Maar die woede-uitbarstingen waren nooit op mij gericht. Wel op haar vriend van het moment of op een lerares (ruzies met vriend gingen vrij ver: zijn spullen uit het raam gooien, hem uit huis gooien ed; en ik heb een paar leraressen in tranen gezien vroeger). Hoe naar dit allemaal ook klinkt, ze heeft ook heel leuke kanten. Je kunt lol met haar hebben, ze kan goed luisteren en is oprecht geïnteresseerd in je bvb, is er voor me geweest is moeilijke tijden en kan superlief en -leuk zijn. Het 'temperament' en 'scherpe' soms heb ik er altijd bij genomen, zoals je dat doet met mensen om wie je geeft. En ook doordat het zelden tegen mij gericht werd (wel heel soms scherpe/ongepaste opmerkingen, die ik dan maar liet gaan omwille van de lieve vrede).

Ongeveer een jaar geleden vertrouwde ze me toe dat ook haar nieuwe vriend dacht ze borderline had. Iets wat ook haar andere exen gezegd hadden, zo bleek. De vorige ex is zelfs op aanraden van zijn psycholoog met zijn relatie met haar gestopt.
Toen ze me dat vertelde, vond ik het nogal overdreven, van de borderline, dat leek me veel te extreem.

Intussen heeft ze zich voor die nieuwe vriend laten testen bij een psychiater, en die zei dat ze inderdaad geen borderline had. Maar ze had wel duidelijk wel problemen en therapie werd wel aangeraden.
Maar ze gelooft niet zo in therapie, dus ze volgt die raad niet op. (Ze vindt temperament en emoties 'vrouwelijk' zegt ze ook bvb, samengevat moeten anderen zich maar aanpassen)

Intussen heb ik een nogal raar/naar voorval achter de rug met haar. Ik merk dat ik er maar blijf aan denken, omdat ik het zo verwarrend vind.

Het komt erop neer dat wij een afspraak hadden om in de zomer een weekendje samen weg te gaan, een verjaardagscadeau van mij aan haar. De planning daarvan is uiteindelijk niet doorgegaan, doordat zij lange tijd gewoon niets meer liet horen of vaag reageerde toen ik dan zelf maar weer het initiatief nam. Opeens kwam ze wel over de brug, maar toen zaten we al vlak voor de afgesproken maand (ongeveer drie maanden daarvoor wel al afgesproken dat het in die bepaalde maand zou zijn).

Ik vond het jammer hoe dat gegaan was (ook al omdat dat ze opeens niet meer antwoordde op berichten- iets wat wel vaker gebeurt, soms weken- of maandenlang, maar dan zegt ze: "O nou ja, ik ben slecht in mailen."). Toen ze dan zelf via de app over de brug kwam, maar opeens zei niet meer te kunnen in die afgesproken maand omdat die nu al vol staat met andere afspraken, heb ik heel voorzichtig - want ik ben altijd wel beetje op mijn hoede voor haar scherpte en/of uitbarstingen - geformuleerd dat ik een beetje teleurgesteld was. Plus ook gezegd dat ik een erg rotte periode heb gehad (allemaal dingen bij elkaar, maar vooral overlijden van een geliefd familielid) en dat daardoor mijn teleurstelling groter was, doordat ik wel naar dat weekendje had uitgekeken, maar dat dat mijn situatie was, niet de hare, en dat ze dat niet kon weten. (verzoenend bedoeld dus). Die boodschap heeft me op maanden stilte gestaan (nochtans ook aan iemand anders laten lezen, en wat ik zelf ook vond: was heel normaal en ok).

Ik heb getwijfeld om gewoon te bellen, maar ik durfde gewoon niet. Bang voor een uitbarsting (niet denkbeeldig). Door die moeilijke periode en dat verlies voelde ik me te kwetsbaar om me daar aan bloot te stellen. Ik dacht: ze zal nog wel iets laten weten.

Maar niets dus. Geen condoléances bvb over de dood van dat familielid. Op mijn verjaardag ook niets.
En dan opeens een paar dagen na mijn verjaardag: een app, ze wilde afspreken en op mijn verjaardag klinken.
Ik heb daar ja op gezegd, omdat ik de lucht wel wilde zuiveren. Dus ik zegde toe in een afspraak op zondagmiddag. Maar de avond ervoor stond ze rond 22 u op mijn voice mail: dat ik kennelijk helemaal niet enthousiast was, en dat we het beter konden afzeggen als ik zo koel reageerde in de app. Huh? Ik was heel correct en beleefd gebleven, maar ze kon toch geen hartjes en smileys verwachten? (wat ze wel van mij gewend is, maar deze keer was ik wat 'droger', zij schrijft trouwens zelf ook altijd vrij droog, dus waarom zou ik dat niet mogen?)

Ik had nog geen kans gezien om iets terug te laten weten, maar de volgende ochtend kreeg ik een app dat ze het beter vond om de afspraak niet te laten doorgaan. Maar ik mocht wel altijd bellen, als ik dat graag wilde. Ik heb gebeld (wilde het niet NOG verder laten escaleren). Maar ze werd vooral heel boos. Over mijn gebrek aan animo over de afspraak dus (volgens haar), terwijl het "haar zoveel moed had gekost om mij opnieuw te contacteren". Over "mijn mail vol verwijten" (die in voorzichtige en verzoenende mail dus, waarvan eerder sprake). Ik wist niet wat ik hoorde.

Ik heb haar eerst wat laten razen, terwijl ik steeds duidelijker voelde: hier klopt niks van. Dit verdien ik gewoon niet.
Ik ben uiteindelijk kwaad geworden. En heb gezegd dat ik niet meedoe aan die spelletjes van aantrekken en afstoten. Dat ze daar maar iemand anders voor moest zoeken. Dat ik dit niet verdiende. Ik heb verdomme een weekendje weg cadeau willen doen, da's fucking alles.
En ik heb ingehaakt.

Waarop zij een kwartier later terugbelde. Ik was intussen met iemand anders aan de lijn en hoorde haar bericht: het leek wel een andere persoon, poeslief, bijna nederig, dat ze niet meer boos zou worden, en of ik het en haar nog een tweede kans wilde geven?

Ik heb het even laten bezinken en heb erna een kort bericht gestuurd. Dat ik heel sterk het gevoel heb van in een of ander aantrekken en afstoten ding terecht te zijn gekomen. Dat de dingen me erg irrationeel en unfair voorkomen, en daardoor erg onveilig voor mij voelen, en ik mezelf daartegen wil beschermen. En dat ik het daarom liever voorlopig hierbij laat.

Maar het blijft wel in mijn hoofd spoken. Omdat het allemaal zo raar is gegaan... Ik begrijp er gewoon niets van.

En ik moest toch aan borderline denken, aan dat haar drie exen dat achter elkaar over haar hadden gezegd... Ik zocht er wat over op en herken toch wel veel: het minste als een verwijt/aanval zien, maar juist zelf heel agressief te werk gaan, projecteren, aantrekken en afstoten, woede, stemmingswisselingen... Ik vraag me af of ze misschien geen full blown borderline heeft, maar er trekken van heeft...

En dus het doel van mijn topic:

Herkent iemand dit van mensen in hun omgeving? Of van zichzelf?
En hoe ga je ermee om?

Ik weet nl niet goed wat ik verder met de situatie aanmoet...

Ik haat ruzie, en wil een vriendin van 30 jaar niet kwijt, maar dit ging me nu toch wel heel ver...

Alvast bedankt!

DidiRidi schreef: ↑

25-12-2018 20:00

Het kan ook zijn dat zij op jouw gedragsverandering reageert. Zij deed de dingen die ze deed altijd al, maar jij bent die zaken anders gaan framen....iedereen zou dat aanvoelen. Los van het hele borderline verhaal, jij moet misschien aan jezelf ook toegeven dat je haar anders bent gaan bekijken, borderline of geen borderline, wanneer men merkt dat men hen anders benaderd dan voelen mensen dat aan. Zo kan je iedereen gek krijgen.

Nee, dit klopt helemaal niet.
Ik vond dat hele borderline verhaal zelfs onzin. Ik ken nl iemand anders die borderline heeft, en zij is manipulatief en behoorlijk grenzeloos (naar mensen toe, maar ook met drinken en geld). Daar herkende ik mijn vriendin helemaal niet in.
Het is juist pas NA dit voorval dat ik me achter het hoofd krab: zou het dan toch kunnen?

Mayschoss schreef: ↑

25-12-2018 20:00

Hoi,

Je verhaal klinkt erg bekend bij mij, ben ook bevriend met zo iemand, heb er een heel speciale band mee. Ik herken het temperament, de plotse stemmingswisselingen, licht geraakt, en aan de andere kant soms poeslief. Weet soms ook niet goed hoe te reageren omdat ik bang ben dat ze boos wordt.....ze is ook erg dominant. Heel verwarrend allemaal. En toch blijft ze een goede vriendin van mij.....

'Fijn' (nou ja) dat je het herkent.
Mijn vriendin is normaal gezien juist niet dominant, eerder heel meegaand.
Tenminste, bij mij.
Ruzies met je partner waarbij je zijn spullen kapot maakt ed, kun je natuurlijk niet meegaand noemen...

Mag ik vragen: waarom blijf je met haar omgaan?
Vind je het ondanks alles toch de moeite waard?

Ik weet heel goed dat wat ik beschrijf zwaar over grenzen gaat en afstand gepast is, ik gun mezelf ook veel beter dat wat zij nu flikt. Maar ik vind het toch verdrietig allemaal...

@ Bloody Mary: niet op deze manier in ieder geval. Dit zijn geen dingen die ik accepteer.
Ik ben ook niet van plan om de eerste tijd zelf contact te zoeken, dus misschien houdt het dan vanzelf wel op.
Maar het kan ook zijn dat zij binnen afzienbare tijd weer contact zoekt. Weet nog niet goed wat ik dan zal doen. Vermoedelijk zal ik haar dan wel aanhoren, denk ik. Horen wat haar uitleg is, of ze sorry zegt enz. Ik zie wel...

Ik ben iemand die (door bepaalde omstandigheden) het moeilijk heeft met verlies, met mensen loslaten. Het is bij mij ook dat wat speelt...

Kinase3000 schreef: ↑

25-12-2018 20:32

Mijn ervaring met mensen die dit gedrag naar anderen vertonen, is dat die dat uiteindelijk ook naar jou als goede vriend gaan doen. Hoewel het erg lang kan duren.

Pijnlijk.

Wat mij wel hielp was om het als iets onvermijdelijks te zien. Je bent een keer aan de beurt.

Dit is heel erg waar.
Exen. Een andere vriendin. En recent moest ze ook naar het hoofdkantoor van haar werk, om zich na een hoogoplopende ruzie met een collega waarbij ze zich helemaal had laten gaan (roepen, tieren, ed) te gaan verantwoorden.

Maar het ding is dat ik zo geschrokken van was. Vooral van het scheve van alles en hoe ze alles draait: zij laat mij maanden hangen na een lief aanbod, ik zeg dat ik daar teleurgesteld over ben maar zie ook mijn aandeel in de teleurstelling, maar ik ben de kwaaie pier. Die weer maanden moet genegeerd worden. Zij beslist dat ze opeens wel wil afspreken, maar dan ben ik weer de kwaaie pier als ik wel toezeg, op vriendelijke toon, maar wel zonder hartjes en smileys.
Waarop zij beslist dat de afspraak niet doorgaat, maar dat ik wel "mag bellen". En als ik bel, in de hoop nog wat te redden, wordt ZIJ boos en moet ik vooral begrijpen "hoe moeilijk het voor haar was om weer contact op te nemen".

Zo scheef allemaal...
Daar zit ik echt met open mond naar te kijken.
En zo kende ik haar dus niet.

retrostar schreef: ↑

25-12-2018 20:48

Je kan haar niet veranderen; het is dus accepteren omdat ze verder genoeg te bieden heeft, of stoppen.

Klopt.
Maar ik vind het ergens zo gek bij sommige mensen, die houding van: zo ben ik nu eenmaal.
Ken bvb iemand die altijd steevast te laat komt, en meestal laat ze ook niks weten. Ze laat jou rustig een halfuur wachten, zonder iets te laten weten. Een keer heeft ze me zelfs een uur geflikt. En dan komt ze aan met allerlei verhalen: dit en dat was er gebeurd (altijd iemand die nog belde, of ze vond het niet enz), maar nooit eens een 'sorry' over haar lippen. Daar heb ik een keer wat van gezegd. Kreeg ik toegebeten dat ik "haar moeder niet was".
Daar het dan later wel over gehad, maar toen kreeg ik ook: ik ben nu eenmaal een warhoofd. En zij vond dat ze stress kreeg door met mij af te spreken, omdat ik zo stipt was.
(wat overigens niet eens waar is, ik kom ook weleens 10 min te laat - maar dan stuur ik wel een bericht)
Ik moest haar wat laten ademen, vond ze. Ik was te perfectionistisch.

Ik vind het soms wonderlijk bij (sommige) mensen, die houding van: ik ben wie ik ben, en jij bent het probleem.
Het wordt meteen naar jou omgedraaid.

Afijn, gelukkig doet niet iedereen dat, maar hier en daar heb je zo iemand.

Maar inderdaad, die mensen kun je niet veranderen. Die willen zelfs geen kleine gewoonten van zichzelf veranderen (bvb geen bericht sturen bij te laat zijn). Toch best bijzonder, vind ik dan...

Kinase3000 schreef: ↑

25-12-2018 23:59

Maar dit klopt dus niet. Je kende haar wel zo, maar niet naar jou.

Bij mijn vriendschap was het einde verhaal trouwens, ook door andere redenen.

Goh ja, deels heb je wel een punt. Maar vergeet niet dat ik de meeste verhalen vooral via haarzelf ken. Die vertelt zij vanuit het standpunt dat zij gelijk heeft. Alleen dacht ik zelf wel vaak bij (en zei dat soms ook wel, met soms eerst een felle reactie als gevolg en dan bond ze daarna meteen wel weer in): mmm, dit of dat zou ik toch ook niet zo leuk vinden. Bvb over haar 'vrouwelijke temperament' zoals zij dat noemt (roepen, deuren slaan, hem wegsturen ed). Dan vond ze dat haar vriend niet zo moest overdrijven. Dan zei ik wel dat ik dat ook heel moeilijk zou vinden en haar vriend begreep.
Dat soort dingen.
Maar zoals het nu gegaan is, nee, dat kende ik toch niet. En ik schrik ervan, maar tegelijk ook weer niet helemaal doordat ik idd al wel een stukje kende.
Maar ik schrik er dan wel van dat een simpel weekendje weg zo'n drama kan veroorzaken...

Maar goed, het zal wellicht 'mijn beurt' nu geweest zijn, zoals je schreef.


Het klopt wel dat ik sort of bezig ben met een 'opruimactie' in mijn vriendenkring. Zijn wat dingen gebeurd waardoor dat organisch zo lijkt te gaan nu, niet als bewuste keuze of zo...
Maar haar heb ik nooit zo moeten begrenzen eigenlijk. Toch niet naar mij toe.
We zijn bvb een keer op vakantie geweest, en dat was bvb heel leuk.
Ook daardoor schrik ik er toch wel van.