Relaties
alle pijlers
Hoe verder?
zondag 20 januari 2019 om 12:04
Gisterenavond hebben mijn man en ik de zoveelste ruzie gehad over hetzelfde onderwerp. Ik heb hier al eerder over geschreven, maar ik weet anders niet waar ik hiermee terecht moet.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
zondag 20 januari 2019 om 15:00
Grobbekuiken...
laat het maar kris-tmas3 snapt het niet en gaat het ook niet nooit snappen..
Hier ook van dichtbij ervaring, en ja kanker bij een partner zorgt voor een grotere kans op een scheiding..
en die komt er hier aan. daar kunnen we op wachten. To heeft echt geen begrip voor zijn situatie. triest voor hem.
laat het maar kris-tmas3 snapt het niet en gaat het ook niet nooit snappen..
Hier ook van dichtbij ervaring, en ja kanker bij een partner zorgt voor een grotere kans op een scheiding..
en die komt er hier aan. daar kunnen we op wachten. To heeft echt geen begrip voor zijn situatie. triest voor hem.
zondag 20 januari 2019 om 15:09
Dus ik moet gewoon zwijgen, en alles komt in orde? Ok dan.Grobbekuiken_ schreef: ↑20-01-2019 14:52Oh man....
Je wil te snel, begrijp je dat echt niet?!
Het gaat verdorie wéér over jou, het is voor jóu geen oplossing.
Echt hoor, heb je je wel eens verdiept, echt verdiept in hoe het voor hem is? Dat hij nu in jouw ogen zijn kop in het zand steekt omdat hij het maar niet kan accepteren kan en zal wel zo zijn, maar kom op! Het is relatief echt nog maar kort geleden. Gun hem wat tijd om het allemaal te verwerken. Leg even gewoon geen druk op hem.
zondag 20 januari 2019 om 15:14
Niet pushen en hem de tijd gunnen is iets heel anders dan zwijgen.
Maar goed.
Duidelijk.
Je snapt er echt helemaal niks van, of wil het gewoon niet snappen.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 15:46
Sorry voor mijn cynisme. Je hebt mij in elke post verweten dat ik geen begrip toon voor hem en dat ik alleen maar aan mezelf denk. Ik weet niet hoe ik hem meer kan steunen. Ik weet ook niet hoe hij plotseling zijn urineverlies zal kunnen aanvaarden.Grobbekuiken_ schreef: ↑20-01-2019 15:14
Niet pushen en hem de tijd gunnen is iets heel anders dan zwijgen.
Maar goed.
Duidelijk.
Je snapt er echt helemaal niks van, of wil het gewoon niet snappen.
zondag 20 januari 2019 om 16:05
Tijd.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 15:46Sorry voor mijn cynisme. Je hebt mij in elke post verweten dat ik geen begrip toon voor hem en dat ik alleen maar aan mezelf denk. Ik weet niet hoe ik hem meer kan steunen. Ik weet ook niet hoe hij plotseling zijn urineverlies zal kunnen aanvaarden.
Tijd.
Tijd.
Tijd.
Ik verwijt je idd dat je weinig begrip toont, want dat is wat ik lees uit jouw eigen posts. Het komt allemaal erg 'ikke ikke ikke' op me over.
Kris, ik zit in dezelfde tijdsspanne als jouw man. Dit is niet met een jaartje opgelost.
Het gaat heel redelijk met me. Redelijk. En dat zeg ik niet voor niks. Ik ben nl. ook mijn ouwe zelf niet meer, vind het nog steeds heel erg lastig te accepteren dat ik inmiddels beperkt ben (in mijn geval is dat chronische zenuwpijnen in mijn voeten en pijnlijke heupen waardoor ik niet lang kan lopen). Ik ga, omdat ik het niet goed accepteer, heel regelmatig veel te ver en dan lig ik weer jankend van de pijn op de bank.
Als mijn man van me zou eisen door te zetten, want joh, het moet kunnen en hij wil nou eenmaal lopen, zou ik ook heel verdrietig worden en me afsluiten. Maar hij weet dat ie niet moet pushen, zal dat ook nooit doen, volgt mijn tempo, probeert me juist terug te fluiten als hij ziet dat ik teveel wil.
Dan lijkt het me voor je man helemaal verschrikkelijk, want hij schaamt zich ook nog eens. Die schaamte kun jij niet wegnemen. Je kunt er echter wel rekening mee houden en niet gaan pushen.
Waarom ga je niet zelf hulp zoeken? Niet voor hem, maar puur voor jezelf. Wat al geopperd is, op facebook zal er ongetwijfeld een lotgenotengroep voor partners zijn. Wie weet hoe verhelderend dat is.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 16:08
Kris, hoe gaat het verder met jullie relatie? Kunnen jullie samen nog wel leuke dingen doen? Als hij zijn hobby's heeft opgegeven, kun je een gezamenlijke hobby vinden die jullie thuis kunnen doen?
En kun je hem ook ondersteunen door bijvoorbeeld mee te gaan tijdens zijn vroege morgen wandelingen?
Ik ben zelf een ervaringsdeskundige mbt kanker (ik was nog jonger dan jouw man), en vijf jaar na de diagnose weet ik zeker dat ik niet meer de persoon was van voor de diagnose (zowel lichamelijk als psychisch). Ik heb er letterlijk jaren over gedaan om alles te verwerken.
En omdat ik nooit meer beter word, is het zo nu en dan ook nog onrustig in mijn hoofd.
En kun je hem ook ondersteunen door bijvoorbeeld mee te gaan tijdens zijn vroege morgen wandelingen?
Ik ben zelf een ervaringsdeskundige mbt kanker (ik was nog jonger dan jouw man), en vijf jaar na de diagnose weet ik zeker dat ik niet meer de persoon was van voor de diagnose (zowel lichamelijk als psychisch). Ik heb er letterlijk jaren over gedaan om alles te verwerken.
En omdat ik nooit meer beter word, is het zo nu en dan ook nog onrustig in mijn hoofd.
zondag 20 januari 2019 om 16:40
hij geeft aan hoe jij hem kan helpen: hem met rust latenKris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:20Het probleem is dat hij niet gaat wandelen om "terug vertrouwen te krijgen in zijn lichaam", maar omdat hij alles wil doen om het terug te laten herstellen, terwijl dit medisch gezien niet meer mogelijk is. Ik wou dat hij terug wat meer zelfvertrouwen kreeg.
door te pushen over seks ga jij zijn zelfvertrouwen niet terug laten winnen
zondag 20 januari 2019 om 16:41
je man heeft gelijk: als je niet wilt wachten dan moet je maar gaanKris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:33Hoe lang moet ik hem dan gerust laten. Ik geloof niet dat er plotseling een oplossing naar beneden komt gevallen. Dat is geen situatie die zomaar gaat verbeteren als we er over zwijgen. Waarop moet ik dan wachten?
zondag 20 januari 2019 om 16:45
Grobbekuiken_ schreef: ↑20-01-2019 16:05Tijd.
Tijd.
Tijd.
Tijd.
Ik verwijt je idd dat je weinig begrip toont, want dat is wat ik lees uit jouw eigen posts. Het komt allemaal erg 'ikke ikke ikke' op me over.
Kris, ik zit in dezelfde tijdsspanne als jouw man. Dit is niet met een jaartje opgelost.
Het gaat heel redelijk met me. Redelijk. En dat zeg ik niet voor niks. Ik ben nl. ook mijn ouwe zelf niet meer, vind het nog steeds heel erg lastig te accepteren dat ik inmiddels beperkt ben (in mijn geval is dat chronische zenuwpijnen in mijn voeten en pijnlijke heupen waardoor ik niet lang kan lopen). Ik ga, omdat ik het niet goed accepteer, heel regelmatig veel te ver en dan lig ik weer jankend van de pijn op de bank.
Als mijn man van me zou eisen door te zetten, want joh, het moet kunnen en hij wil nou eenmaal lopen, zou ik ook heel verdrietig worden en me afsluiten. Maar hij weet dat ie niet moet pushen, zal dat ook nooit doen, volgt mijn tempo, probeert me juist terug te fluiten als hij ziet dat ik teveel wil.
Dan lijkt het me voor je man helemaal verschrikkelijk, want hij schaamt zich ook nog eens. Die schaamte kun jij niet wegnemen. Je kunt er echter wel rekening mee houden en niet gaan pushen.
Waarom ga je niet zelf hulp zoeken? Niet voor hem, maar puur voor jezelf. Wat al geopperd is, op facebook zal er ongetwijfeld een lotgenotengroep voor partners zijn. Wie weet hoe verhelderend dat is.
Dat vind ik oprecht heel naar voor je. Ik hoop dat je nog verder kan herstellen en dat je het samen met je man toch een plaats kan geven.
Het verschil tussen jouw situatie en die van mijn man, is dat ver lopen geen essentieel onderdeel is van een relatie, intimiteit (en dat is een héél ruim begrip) is dit wel. Ik verwijt mijn man niet dat hij geen erecties meer krijgt, dat penetratie niet meer mogelijk is of dat hij mij geen orgasme meer geeft; ik vind het jammer dat er geen plaats meer is voor intimiteit. Er is nog heel veel mogelijk, maar dat wil hij niet inzien.
zondag 20 januari 2019 om 16:57
wat bedoel je met intimiteit aangezien het in je OP en je vorige posts over seks gaatKris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 16:45Dat vind ik oprecht heel naar voor je. Ik hoop dat je nog verder kan herstellen en dat je het samen met je man toch een plaats kan geven.
Het verschil tussen jouw situatie en die van mijn man, is dat ver lopen geen essentieel onderdeel is van een relatie, intimiteit (en dat is een héél ruim begrip) is dit wel. Ik verwijt mijn man niet dat hij geen erecties meer krijgt, dat penetratie niet meer mogelijk is of dat hij mij geen orgasme meer geeft; ik vind het jammer dat er geen plaats meer is voor intimiteit. Er is nog heel veel mogelijk, maar dat wil hij niet inzien.
zondag 20 januari 2019 om 17:05
Verder herstel zit er niet in want chronisch is inmiddels helaas gebleken, en een plek heeft het hier al gelukkig. Maar wel bedankt, dat is aardig van je.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 16:45Dat vind ik oprecht heel naar voor je. Ik hoop dat je nog verder kan herstellen en dat je het samen met je man toch een plaats kan geven.
Het verschil tussen jouw situatie en die van mijn man, is dat ver lopen geen essentieel onderdeel is van een relatie, intimiteit (en dat is een héél ruim begrip) is dit wel. Ik verwijt mijn man niet dat hij geen erecties meer krijgt, dat penetratie niet meer mogelijk is of dat hij mij geen orgasme meer geeft; ik vind het jammer dat er geen plaats meer is voor intimiteit. Er is nog heel veel mogelijk, maar dat wil hij niet inzien.
Ik begrijp echt wel dat intimiteit belangrijk is binnen een relatie, ik begrijp ook dat jouw behoeft aan intimiteit nu veel groter is dan dat van hem. Waar ik wel moeite mee heb is dat je te snel wil, dat het zelfs zo hoog oploopt dat er ruzies door ontstaan, je de nadruk teveel op seks legt. De uroloog bijvoorbeeld heeft uitspraken gedaan, algemene uitspraken, waar jij je gelijk (niet helemaal het juiste woord, maar er komt nu even niks anders in me op) uit haalt. Daarmee ga je voorbij aan dat je man een individu is bij wie het net even anders loopt, o.a. omdat hij zich schaamt. Nogmaals, push niet, ga niet net zolang door tot hij er zich vreselijk ongemakkelijk bij voelt. Het enige wat je daar mee bereikt is dat hij zich verder gaat terugtrekken, dat blijkt nu al wel. Geef hem gewoon een spontane knuffel zonder bijgedachten, laat los en vraag hoe zijn dag was. Laat merken dat je hem lief hebt (dat hoop ik althans) om wie hij is, niet om wat hij kan presteren.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 17:08
Maar intimiteit bestaat toch niet alleen maar uit seks?Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 17:05Noem het dan seks, als je dat liever hoort. Op dit moment is er niets van de twee.
In mijn woordenboek staat bijv. lief zijn voor elkaar, zorgen voor elkaar, elkaar in je waarde laten, elkaar vertrouwen, er van uit kunnen gaan dat er geen verplichtingen zijn op dat gebied.
Verwar je nu niet het e.e.a. met elkaar?
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 17:12
Want hij kan geen erectie meer krijgen en hij heeft geen controle over zijn urine. Ik zou met minder al vreselijk de zenuwen krijgen en me niet echt kunnen concentreren op wat ik allemaal nog zou kunnen doen.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 17:05Noem het dan seks, als je dat liever hoort. Op dit moment is er niets van de twee.
Is het werkelijk zo lastig te begrijpen?
zondag 20 januari 2019 om 17:14
intimiteit en seks zijn twee verschillende dingen, totaal verschillend.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 17:05Noem het dan seks, als je dat liever hoort. Op dit moment is er niets van de twee.
Je kan intimiteit hebben zonder seks en je kan seks hebben zonder intimiteit
elkaar de ruimte geven, accepteren dat hij is zoals hij is en met zijn problemen omgaat zoals hij dat fijn vindt is ook een vorm van intimiteit.
zondag 20 januari 2019 om 17:17
Precies wat ik bedoel.S-Meds schreef: ↑20-01-2019 17:14intimiteit en seks zijn twee verschillende dingen, totaal verschillend.
Je kan intimiteit hebben zonder seks en je kan seks hebben zonder intimiteit
elkaar de ruimte geven, accepteren dat hij is zoals hij is en met zijn problemen omgaat zoals hij dat fijn vindt is ook een vorm van intimiteit.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 17:24
Dit is wat ik ook bedoel. Respect hebben voor elkaars acceptatie proces. Van jou naar hem en van hem naar jou.S-Meds schreef: ↑20-01-2019 17:14intimiteit en seks zijn twee verschillende dingen, totaal verschillend.
Je kan intimiteit hebben zonder seks en je kan seks hebben zonder intimiteit
elkaar de ruimte geven, accepteren dat hij is zoals hij is en met zijn problemen omgaat zoals hij dat fijn vindt is ook een vorm van intimiteit.
Het zou al mooi zijn in jullie geval wanneer jullie de intentie kunnen uitspreken elkaar niet uit het oog te willen verliezen tijdens dit proces van acceptatie. En dan elkaar vragen wat de ander nodig heeft op dit moment. En kijken of je elkaar dat kunt geven. Maar zonder het op te eisen of in te zetten als dreigmiddel.
zondag 20 januari 2019 om 17:27
Kijk 's TO, Alchemist, ik zei de gek, en nog heel veel anderen waarschijnlijk....tijd dus.Alchemist77 schreef: ↑20-01-2019 16:08Kris, hoe gaat het verder met jullie relatie? Kunnen jullie samen nog wel leuke dingen doen? Als hij zijn hobby's heeft opgegeven, kun je een gezamenlijke hobby vinden die jullie thuis kunnen doen?
En kun je hem ook ondersteunen door bijvoorbeeld mee te gaan tijdens zijn vroege morgen wandelingen?
Ik ben zelf een ervaringsdeskundige mbt kanker (ik was nog jonger dan jouw man), en vijf jaar na de diagnose weet ik zeker dat ik niet meer de persoon was van voor de diagnose (zowel lichamelijk als psychisch). Ik heb er letterlijk jaren over gedaan om alles te verwerken.
En omdat ik nooit meer beter word, is het zo nu en dan ook nog onrustig in mijn hoofd.
(Kut Alchemist, duidelijk, maar kut dus
)
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 17:33
Met alle respect, ik weet geen ene ruk over jou maar het klinkt alsof jij héél erg weinig inlevingsvermogen hebt.
Jezus christus.. Moet ik nog uitleggen wat er zo fout is aan je attitude? Ik snap wel waarom je man geen seks met je wilt hoor.
Stel jij eens voor dat je midden in de drukke stad loopt met een straaltje pis langs je been.
Hij staat de zondagmorgen om 6 uur op om te gaan wandelen, zodat hij niemand zou tegenkomen op straat. Ik vind dat niet normaal, maar als ik daar iets van zeg dan is het blijkbaar "zeuren".
Jezus christus.. Moet ik nog uitleggen wat er zo fout is aan je attitude? Ik snap wel waarom je man geen seks met je wilt hoor.
Stel jij eens voor dat je midden in de drukke stad loopt met een straaltje pis langs je been.
Memento Mori
zondag 20 januari 2019 om 17:38
Dat zal niet meer veranderen. Dus houdt dat ook in dat ik op mijn 44e mijn seksleven uit het raam mag kegelen.
zondag 20 januari 2019 om 17:41
Intimiteit is ook luisteren naar elkaars noden, luisteren naar elkaar, niet elk gesprek hierover doodslaan en elkaar tegemoet proberen te komen (zelfs al zijn het maar heel kleine stapjes).S-Meds schreef: ↑20-01-2019 17:14intimiteit en seks zijn twee verschillende dingen, totaal verschillend.
Je kan intimiteit hebben zonder seks en je kan seks hebben zonder intimiteit
elkaar de ruimte geven, accepteren dat hij is zoals hij is en met zijn problemen omgaat zoals hij dat fijn vindt is ook een vorm van intimiteit.
zondag 20 januari 2019 om 18:21
Des te meer reden om elkaar niet de tent uit te vechten maar te kijken waar jullie elkaar kunnen ontmoeten en tegemoet kunnen komen.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 17:38Dat zal niet meer veranderen. Dus houdt dat ook in dat ik op mijn 44e mijn seksleven uit het raam mag kegelen.
Wat je nu doet is contraproductief.
zondag 20 januari 2019 om 18:23
Veel sterkte voor jou.Alchemist77 schreef: ↑20-01-2019 16:08Kris, hoe gaat het verder met jullie relatie? Kunnen jullie samen nog wel leuke dingen doen? Als hij zijn hobby's heeft opgegeven, kun je een gezamenlijke hobby vinden die jullie thuis kunnen doen?
En kun je hem ook ondersteunen door bijvoorbeeld mee te gaan tijdens zijn vroege morgen wandelingen?
Ik ben zelf een ervaringsdeskundige mbt kanker (ik was nog jonger dan jouw man), en vijf jaar na de diagnose weet ik zeker dat ik niet meer de persoon was van voor de diagnose (zowel lichamelijk als psychisch). Ik heb er letterlijk jaren over gedaan om alles te verwerken.
En omdat ik nooit meer beter word, is het zo nu en dan ook nog onrustig in mijn hoofd.
Ik had over je reactie gelezen.
Voor de rest is er niet zoveel relatie meer. Hij heeft geen hobby's meer. Hij prutst wat met de pc of kijkt naar tv. Vroeger gingen we minstens één keer per maand gaan eten, in 2018 hebben we dit geen enkele keer gedaan. Mijn man wil dit niet omdat hij urine verliest.
