Hoe moet ik hem vergeten?

Ik heb twee jaar geleden een relatie gehad van twee jaar. Deze jongen behandelde mij niet goed. Hij loog veel, financieel onverantwoordelijk en eigenlijk gewoon niet volwassen. Ik liet elke keer over me heen lopen en ik slikte altijd alles simpelweg omdat ik hem niet kwijt wilde. Dit deed mijn trots ontzettend zeer. Ik had echt het gevoel alsof ik gevangen was. Uiteindelijk werd ik toch gedwongen om het uit te maken en dit deed in het begin pijn. Ik dacht dat mijn leven voorbij was. Twee weken later merkte ik hoe vrij ik me voelde en hoe fijn het is om alleen te zijn. Ik ben daarna 1,5 jaar alleen geweest en heb daarna weer een jongen leren kennen. Hij was 25, ik 23 dus ik dacht een wat oudere jongen is misschien fijner.

Ik dacht dat hij anders was. Hij was eerlijk, lief. Maar dit sloeg ook al snel om. Hij woonde 75 km bij mij vandaan dus dat vond ik ook wel fijn dat je hierdoor elkaar niet elke dag kunt zien. Hij wilde naar mijn woonplaats verhuizen en had al een kamer bezichtigd. Hij wilde dichter bij mij, bij zijn ouders, en zijn vrienden gaan wonen. Ik heb hem hierin geheel vrij gelaten. Hij ging ook solliciteren en ik hielp hem daarmee. Qua benzine kosten betaalde ik altijd de helft mee. Hij was ook oprecht lief. Hij gaf me vaak bloemen, stuurde liedjes door. Ik dacht we lijken op elkaar. We begrijpen elkaar.

Maar toen begonnen mij dingen op te vallen. Zijn ouders (strenggelovig) vonden dat ik hem teveel beïnvloedde. Hij was heel beïnvloedbaar. Als ik met hem praatte was hij het mij eens. Als hij met zijn ouders praatte, was hij het met hen eens. Ook voor wat betreft het tekenen van de kamer in mijn woonplaats, vond ik hem twijfelen ondanks dat hij zei het erg graag te willen. Maar als hij dan weer zijn broer gesproken had, stelde hij het tekenen weer uit. Ook vertelde ik hem dingen in vertrouwen en hij praatte daar vervolgens met mijn moeder over. Dit vond ik niet fijn omdat ik vind dat je bepaalde dingen tussen de relatie moet houden. Ook kwam hij zijn afspraken niet na. Hij had moeite met plannen. Hij moest mij letterlijk elk weekend in zijn agenda zetten om mij niet te vergeten. Dit bracht bij mij onzekerheid (komt hij dit weekend wel?) Ik kreeg een onrustig zwaar gevoel waar ik gek van werd en ik bedacht me opeens dat ik dit ook bij mijn ex vriendje had en dat ik me weer ongelukkig voelde. Mijn broer vond hem qua karakter erg op mijn ex lijken. Uiteindelijk hadden we goed gepraat en hadden we er beiden vertrouwen in. Hij zou op een dinsdag tekenen en ik zou meegaan. We hadden afgesproken dat hij mij op zou halen van werk zodat we vanuit daar konden gaan tekenen. Hij kwam niet opdagen. Ik appte maar kreeg geen reactie. Vervolgens bericht dat hij bij mij thuis zat. Ik belde hem en hij zei ik ga morgen tekenen waarop ik weer dat onrustige gevoel kreeg. Eenmaal thuis gaf hij aan dat zijn broer de volgende dag kwam praten en hem advies zou geven. Ik vroeg aan hem twijfel je dan en hij zei nee ik ga morgen tekenen (waar ik dan de meerwaarde niet van zag om dan een dag later te tekenen). Ik was het zat, die onrust, die onzekerheid. Hij liet me geen keus dan door het uit te maken omdat ik er niet meer tegen kon. Ook was ik aan het huilen en deed hij niets. Hij was lekker aan het eten. Voor mijn gevoel klopten er gewoon teveel dingen niet. Ik dacht ik kan er beter nu mee stoppen dan over 5 jaar als het nu al zo gaat.

Het probleem is alleen. Ik ben zo verdrietig, ik vond hem zo leuk. Ik weet niet hoe ik hem moet vergeten. Ik dacht echt dat hij anders was. Ik heb heel veel verdriet en kan me niet meer concentreren op mijn werk. Het voelt zelfs nog onwerkelijk dat het uit is. Alle lieve dingen flitsten continue door mijn hoofd. Ook twijfel ik steeds of ik er wel goed aan heb gedaan, maar ik kon er niet meer tegen.

Ik voel me depressief en wil alleen maar in bed liggen en slapen, want als ik slaap voel ik dat rotgevoel niet. Ik vind het ook verschrikkelijk dat iedereen op mijn werk straks weet dat het uit is. Het was een korte relatie maar zo voelde het niet. Mijn ouders zeggen dat ik er goed aan gedaan heb. Waarom mis ik hem dan zo? Ik heb hem echt in mijn leven gelaten en het diepste met hem gedeeld. Ergens wilde ik hem helemaal niet kwijt. Ik wil nog steeds bij hem zijn, maar ik weet dat als ik met hem ben, ik ook niet gelukkig ben.

Hoe moet ik hem vergeten?

Hoe moet ik hem vergeten?

Bedankt voor alle reacties. Het was een moeilijke keuze om het uit te maken en ik ben erg verdrietig omdat ik voor hem ook al zo'n relatie had. Met andere jongens daten wil ik niet, want ik wil geen aandacht van een andere jongen omdat ik hem nog zo leuk vind. Ik weet dat ik geen toekomst met hem heb, maar ik heb geen knop die dit rotte gevoel uit kan zetten.