Relaties
alle pijlers
Komt dit nog goed?
zaterdag 9 februari 2019 om 20:52
Even de situatie schetsen. 14 jaar samen en samen twee kinderen van 5 en 7. Nu we de tropenjaren voorbij zijn besef ik me steeds vaker dat ik aan het piekeren ben of fantaseren over een ander leven zonder partner. Ik ben van nature best onzeker maar heb daar afgelopen jaar grote stappen in gemaakt. Heb veel meer zelfvertrouwen, maak stappen in mijn carierre en durf me meer kwetsbaar op te stellen en vriendschappen op te bouwen. Het voelt alsof ik meer en meer mezelf aan het worden ben. Probleem is alleen dat ik het gevoel heb dat mijn man en ik hierdoor verder en verder van elkaar verwijderd raken. Zijn leven is nog hetzelfde als 14 jaar geleden. Ik merk ook dat we buiten de kinderen geen gespreksonderwerpen hebben. Dat hij tevreden is met ons leven is uiteraard voor hem alleen maar fijn natuurlijk maar mij benauwt het enorm. Ik heb het al paar keer proberen te bespreken maar enige reactie is dat we meer leuke dingen moeten doen. Ik moet niet denken aan een scheiding maar ik ben zo ook niet gelukkig. Is er iemand die zich hierin herkent en misschien een goed advies heeft?
anoniem_382578 wijzigde dit bericht op 09-02-2019 23:27
Reden: Paar woorden werden heftig geinterpreteerd
Reden: Paar woorden werden heftig geinterpreteerd
8.76% gewijzigd
zaterdag 9 februari 2019 om 23:00
Waarom maak je je wel zorgen ('doodsbang') over 20 jaar terug te kijken met spijt omdat je niet naar je eigen geluk hebt gekeken....
en blijkbaar helemaal niet bang dat dat je over 20 jaar terug kijkt met spijt omdat je NIET hebt gekeken naar het geluk van je man en kinderen?
Je hebt 14 jaar geleden gekozen voor deze man; je hebt 7 jaar geleden gekozen voor een kind en 5 jaar geleden opnieuw gekozen voor een tweede kind.
In wiens belang heb je deze keuzes gemaakt?
en blijkbaar helemaal niet bang dat dat je over 20 jaar terug kijkt met spijt omdat je NIET hebt gekeken naar het geluk van je man en kinderen?
Je hebt 14 jaar geleden gekozen voor deze man; je hebt 7 jaar geleden gekozen voor een kind en 5 jaar geleden opnieuw gekozen voor een tweede kind.
In wiens belang heb je deze keuzes gemaakt?
zaterdag 9 februari 2019 om 23:01
Ik snap niet goed dat je niet kunt groeien met een stabiele partner die als rots in de branding naast je staat.
Een stabiele partner die jou al dat nieuwe gunt is een voorwaarde om snel vooruit te kunnen.
Het is vreemd dat jij niet in de gaten hebt dat jullie een team zijn waarin jullie een verschillende rol hebben. Zijn rol is trouwens cruciaal om een veilig gezinsleven te hebben.
Ben je soms toevallig een soulmate tegengekomen? Met van die diepe gesprekken over de zin van het leven enzo?
Een stabiele partner die jou al dat nieuwe gunt is een voorwaarde om snel vooruit te kunnen.
Het is vreemd dat jij niet in de gaten hebt dat jullie een team zijn waarin jullie een verschillende rol hebben. Zijn rol is trouwens cruciaal om een veilig gezinsleven te hebben.
Ben je soms toevallig een soulmate tegengekomen? Met van die diepe gesprekken over de zin van het leven enzo?
zaterdag 9 februari 2019 om 23:04
Die ontwikkeling heb je op zijn minst mede dankzij hem kunnen doormaken. Andersom heb jij blijkbaar niet kunnen bijdragen aan zijn ontwikkeling.Traantje1985 schreef: ↑09-02-2019 22:46Ik probeer het ook echt. Anders zou ik dit topic ook niet starten. Hij is lief, zorgzaam en een trouwe hond en ik wil hem ook niet kwetsen. Het bespreken is daarom ook lastig omdat ik juist geen gevoel van meer/minderwaardigheid wil creeeren. Maar ik weet ook niet zo goed hoe ik mezelf beter kan later voelen. Ik zoek oprecht advies.
Als een gesprek over jouw interesses niet lukt, hoeveel interesse heb jij zelf in hem of zijn dingen dan? Je zegt dat jullie alleen de kinderen gemeen hebben, je maar jij bent zelf ook een van jullie. Hoe belangrijk was de ontwikkeling van jullie relatie of die van je man voor jou? Of ging jouw aandacht vooral uit naar jouw eigen ontwikkeling?
zaterdag 9 februari 2019 om 23:05
Misschien is dat wel waarom je opeens zo ontevreden bent. Ik ken meerdere mensen die juist net na dit soort trajecten even enorm egocentrisch werden ("Ik ben ik!") Een soort weegschaal waarvan de balans heel lang de ene kant op stond, en nu doorslaat naar de andere kant. Zo gek is het ook niet.Traantje1985 schreef: ↑09-02-2019 22:32Ik heb juist heel veel professionele hulp gehad de afgelopen 5 jaar. Door een aantal dingen uit mijn verleden juist altijd aan anderen gedacht en begin nu pas aan mezelf toe te komen.
Bij de mensen die ik ken kwam het wel weer goed met die balans, maar misschien ligt het dus wel meer aan jou dan aan hem.
zaterdag 9 februari 2019 om 23:06
Bedankt voor dit bericht. Zo had ik er nog niet naar gekeken inderdaad. Nee geen soulmate tegen gekomen maar gewoon altijd heel gesloten geweest over eigen gevoel/behoeften en durf me nu meer te laten zien waardoor anderen anders op mij reagerenparbleumondieu schreef: ↑09-02-2019 23:01Ik snap niet goed dat je niet kunt groeien met een stabiele partner die als rots in de branding naast je staat.
Een stabiele partner die jou al dat nieuwe gunt is een voorwaarde om snel vooruit te kunnen.
Het is vreemd dat jij niet in de gaten hebt dat jullie een team zijn waarin jullie een verschillende rol hebben. Zijn rol is trouwens cruciaal om een veilig gezinsleven te hebben.
Ben je soms toevallig een soulmate tegengekomen? Met van die diepe gesprekken over de zin van het leven enzo?
zaterdag 9 februari 2019 om 23:10
Het ligt zeker meer aan mij. Ik ben alleen misschien wel nog op zoek naar een nieuwe balans in onze relatie.elein schreef: ↑09-02-2019 23:05Misschien is dat wel waarom je opeens zo ontevreden bent. Ik ken meerdere mensen die juist net na dit soort trajecten even enorm egocentrisch werden ("Ik ben ik!") Een soort weegschaal waarvan de balans heel lang de ene kant op stond, en nu doorslaat naar de andere kant. Zo gek is het ook niet.
Bij de mensen die ik ken kwam het wel weer goed met die balans, maar misschien ligt het dus wel meer aan jou dan aan hem.
zaterdag 9 februari 2019 om 23:12
Gebruna schreef: ↑09-02-2019 23:00Waarom maak je je wel zorgen ('doodsbang') over 20 jaar terug te kijken met spijt omdat je niet naar je eigen geluk hebt gekeken....
en blijkbaar helemaal niet bang dat dat je over 20 jaar terug kijkt met spijt omdat je NIET hebt gekeken naar het geluk van je man en kinderen?
Je hebt 14 jaar geleden gekozen voor deze man; je hebt 7 jaar geleden gekozen voor een kind en 5 jaar geleden opnieuw gekozen voor een tweede kind.
In wiens belang heb je deze keuzes gemaakt?
Dit. Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover je kinderen die je op de wereld gezet hebt en die niet om deze onzin gevraagd hebben.
zaterdag 9 februari 2019 om 23:15
Jij bent na jaren stilstand ineens in ontwikkelingsstand gegaan en verwacht dat je man dat meteen begrijpt. En dan voer je daar een paar keer een gesprek over en de uitkomst bevredigd je niet.
Wat dacht je van écht praten, en vooral écht luisteren? En hem niet zien als stilstand maar als andere fase. Je zegt ook niet dat hij je tegenhoudt, wie weet is hij hartstikke trots op je maar de ruimte om dat aan te geven, geef je hem niet echt.
Praat. Luister vooral. En ga vooral niet te snel iets opgeven waar je eerder zo tevreden over was, omdat je niet de vinger kunt leggen op wat je dwars zit.
Wat dacht je van écht praten, en vooral écht luisteren? En hem niet zien als stilstand maar als andere fase. Je zegt ook niet dat hij je tegenhoudt, wie weet is hij hartstikke trots op je maar de ruimte om dat aan te geven, geef je hem niet echt.
Praat. Luister vooral. En ga vooral niet te snel iets opgeven waar je eerder zo tevreden over was, omdat je niet de vinger kunt leggen op wat je dwars zit.
Pick your battles and bloom
zaterdag 9 februari 2019 om 23:17
Dit vroeg ik dan nog net niet, maar vraag ik me wel af.parbleumondieu schreef: ↑09-02-2019 23:01Ik snap niet goed dat je niet kunt groeien met een stabiele partner die als rots in de branding naast je staat.
Een stabiele partner die jou al dat nieuwe gunt is een voorwaarde om snel vooruit te kunnen.
Het is vreemd dat jij niet in de gaten hebt dat jullie een team zijn waarin jullie een verschillende rol hebben. Zijn rol is trouwens cruciaal om een veilig gezinsleven te hebben.
Ben je soms toevallig een soulmate tegengekomen? Met van die diepe gesprekken over de zin van het leven enzo?
Ik kan me ook niet voorstellen waarom je anders een stabiele fijne relatie wil opgeven dan omdat je ineens de kolder in de kop hebt, na tig jaar stilstaan in sneltreinvaart gaat en van de ander (heel onredelijk) hetzelfde verwacht.
Pick your battles and bloom
zaterdag 9 februari 2019 om 23:20
Bedankt hiervoor! Opgeven ga ik echt niet zomaar doen. Ik besef me na het lezen van de reacties wel dat ik dit misschien toch niet alleen kan. Misschien toch mijn psycholoog weer een paar keer raadplegen.Battlebloem schreef: ↑09-02-2019 23:15Jij bent na jaren stilstand ineens in ontwikkelingsstand gegaan en verwacht dat je man dat meteen begrijpt. En dan voer je daar een paar keer een gesprek over en de uitkomst bevredigd je niet.
Wat dacht je van écht praten, en vooral écht luisteren? En hem niet zien als stilstand maar als andere fase. Je zegt ook niet dat hij je tegenhoudt, wie weet is hij hartstikke trots op je maar de ruimte om dat aan te geven, geef je hem niet echt.
Praat. Luister vooral. En ga vooral niet te snel iets opgeven waar je eerder zo tevreden over was, omdat je niet de vinger kunt leggen op wat je dwars zit.
zaterdag 9 februari 2019 om 23:31
Of een balans in jezelf met de relaties om je heen. En dat kan je gewoon in jezelf zoeken, daar hoeft hij niet voor te veranderen.Traantje1985 schreef: ↑09-02-2019 23:10Het ligt zeker meer aan mij. Ik ben alleen misschien wel nog op zoek naar een nieuwe balans in onze relatie.
Want heel erg eens met bovenstaande. Ik snap ook echt niet waarom jullie geen match (/balans) kunnen zijn als hij is wie hij is en jij bent wie jij bent (of wordt).
zondag 10 februari 2019 om 00:03
Ik snap je heel goed en ik snap de reacties hier niet zo goed. Persoonlijke groei heeft niets te maken met onstabiel zijn zoals hier gesuggereerd wordt. (In godsnaam, je man als stabiele factor? Alsof ze nu een soort borderliner geworden is, doe even normaal!) Het gaat ook niet over ‘onstilbare honger’ of andere clichés van dat soort die ik hier voorbij zag komen.
In een lange relatie ontwikkel je beide, en soms is dat niet dezelfde kant op. In feite heb je twee keuzes. Of je accepteert dat dit het is met je man, en je zoekt die stimulans in je werk en je vrienden. Ik denk dat je dan ook moet accepteren dat je bij vlagen mannen tegen gaat komen waar je verliefd op raakt. Het betekent dat je je thuis vooral moet richten op wat er wél werkt tussen jullie, want dat moet goed genoeg zijn om de boel bij elkaar te houden. Een vriendin van me heeft deze keuze gemaakt en is daar heel gelukkig mee. Ze is politiek actief geworden (raadslid) en daar kan ze haar ei goed kwijt en komt ze ook gelijkgestemden tegen.
Ik heb de andere weg gekozen en ben gescheiden. Dat was voor mij een makkelijke keuze omdat er geen kinderen waren. Ik heb me vooral na mijn scheiding op een manier ontwikkeld die me in mijn huwelijk nooit was gelukt.
Grote verschil tussen mijn relatie en de relatie van mijn vriendin is dat mijn ex me continu van alles voorschotelde zoals in dit topic: “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”, “waarom ben je niet gewoon tevreden” etc. En dat was dan niet omdat ik iets van onze relatie vond, maar omdat ik bijvoorbeeld een nieuwe baan overwoog of zelfs maar eens spontaan naar een museum aan de andere kant van het land wilde rijden. De partner van mijn vriendin steunt haar in alles wat ze doet, daarom hebben ze het ook nog steeds leuk samen.
In een lange relatie ontwikkel je beide, en soms is dat niet dezelfde kant op. In feite heb je twee keuzes. Of je accepteert dat dit het is met je man, en je zoekt die stimulans in je werk en je vrienden. Ik denk dat je dan ook moet accepteren dat je bij vlagen mannen tegen gaat komen waar je verliefd op raakt. Het betekent dat je je thuis vooral moet richten op wat er wél werkt tussen jullie, want dat moet goed genoeg zijn om de boel bij elkaar te houden. Een vriendin van me heeft deze keuze gemaakt en is daar heel gelukkig mee. Ze is politiek actief geworden (raadslid) en daar kan ze haar ei goed kwijt en komt ze ook gelijkgestemden tegen.
Ik heb de andere weg gekozen en ben gescheiden. Dat was voor mij een makkelijke keuze omdat er geen kinderen waren. Ik heb me vooral na mijn scheiding op een manier ontwikkeld die me in mijn huwelijk nooit was gelukt.
Grote verschil tussen mijn relatie en de relatie van mijn vriendin is dat mijn ex me continu van alles voorschotelde zoals in dit topic: “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”, “waarom ben je niet gewoon tevreden” etc. En dat was dan niet omdat ik iets van onze relatie vond, maar omdat ik bijvoorbeeld een nieuwe baan overwoog of zelfs maar eens spontaan naar een museum aan de andere kant van het land wilde rijden. De partner van mijn vriendin steunt haar in alles wat ze doet, daarom hebben ze het ook nog steeds leuk samen.
zondag 10 februari 2019 om 00:07
Dat is totaal niet wat er gezegd werd, misschien dat je even beter moet lezen voordat je mensen toeroept normaal te doen?starbright schreef: ↑10-02-2019 00:03IIn godsnaam, je man als stabiele factor? Alsof ze nu een soort borderliner geworden is, doe even normaal!
Ik lees nergens dat hij haar belemmert in wat dan ook. Integendeel, ze heeft juist de laatste jaren, dus in die relatie, de ontwikkeling doorgemaakt waar ze nu blij mee is.starbright schreef: ↑10-02-2019 00:03mijn ex me continu van alles voorschotelde zoals in dit topic: “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”, “waarom ben je niet gewoon tevreden” etc. En dat was dan niet omdat ik iets van onze relatie vond, maar omdat ik bijvoorbeeld een nieuwe baan overwoog of zelfs maar eens spontaan naar een museum aan de andere kant van het land wilde rijden. De partner van mijn vriendin steunt haar in alles wat ze doet, daarom hebben ze het ook nog steeds leuk samen.
Als je alleen maar je eigen situatie projecteert op een topic, dan komen daar geen goeie adviezen uit. De situatie van TO is namelijk totaal niet vergelijkbaar met die van jou.
anoniem_376240 wijzigde dit bericht op 10-02-2019 00:10
59.60% gewijzigd
zondag 10 februari 2019 om 00:11
Nee, er wordt gezegd dat het juist zijn stabiliteit was waar zij verliefd op werd. En er wordt gezegd dat die stabiliteit prima kan matchen met haar ontwikkeling. Dat het juist voor balans kan zorgen, waardoor zij de ontwikkeling kan maken die ze graag wil.starbright schreef: ↑10-02-2019 00:09Dat van die stabiele basis wordt hierboven letterlijk gezegd (door parbleumondieu). Alsof zij nu ineens instabiel is.
zondag 10 februari 2019 om 00:14
Zo gesteund voelt ze zich anders niet door hem, anders opende ze dit topic niet.KaleKip schreef: ↑10-02-2019 00:07Dat is totaal niet wat er gezegd werd, misschien dat je even beter moet lezen voordat je mensen toeroept normaal te doen?
Ik lees nergens dat hij haar belemmert in wat dan ook. Integendeel, ze heeft juist de laatste jaren, dus in die relatie, de ontwikkeling doorgemaakt waar ze nu blij mee is.
Als je alleen maar je eigen situatie projecteert op een topic, dan komen daar geen goeie adviezen uit. De situatie van TO is namelijk totaal niet vergelijkbaar met die van jou.
zondag 10 februari 2019 om 00:26
Ik vergelijk in mijn post twee relaties met elkaar (die van mijn vriendin en de mijne). Het zegt iets over waarom mijn vriendin wel tevreden kan blijven in haar relatie, terwijl het voor mij beter was om te vertrekken. Dat is iets anders dan zeggen dat de man van TO zo is mijn ex, zoals jij suggereert. Maar goed, het is al laat op de avond natuurlijk.
zondag 10 februari 2019 om 00:46
Ik vraag me trouwens af hoe stabiel een relatie met iemand met wie je niet zoveel raakvlakken meer hebt werkelijk kan zijn. Dus de conclusie “je relatie is stabiel en goed, het zit alleen maar in jezelf” is mij wat te kort door de bocht. Mensen veranderen, en het kan echt dat iemand die 15 jaar terug een goede match was nu niet meer bij je past. Dat maakt die ander geen slecht mens en dat maakt jou geen slecht mens. Een scheiding is ook niet altijd de oplossing. Maar je kunt ook niet alleen maar drijven op iets dat vroeger goed was, het moet in het heden ook nog goed zijn en bij je passen. Er is niks mis mee om je relatie van tijd tot tijd eens te herijken.
zondag 10 februari 2019 om 04:26
Je hanteert een hele beperkte uitleg aan het woord stabiel, en leest er vervolgens dingen in die helemaal niet gesuggereerd worden. Stabiliteit is meer dan emotioneel stabiel (wat in zichzelf al weer niet betekent dat de ander dus een soort borderline zou hebben)starbright schreef: ↑10-02-2019 00:03Persoonlijke groei heeft niets te maken met onstabiel zijn zoals hier gesuggereerd wordt. (In godsnaam, je man als stabiele factor? Alsof ze nu een soort borderliner geworden is, doe even normaal!)
Stabiele factor betekent bijvoorbeeld ook dat als hij gewoon tevreden is met zijn werk er waarschijnlijk een stabiel inkomen binnenkomt. Dat geeft TO de mogelijkheid om eens een carrièreswitch te wagen, zonder al te veel financieel risico voor het gezin.
En als hij niet zo nodig hoeft te ontwikkelen op dit moment (cursussen, vrienden ontmoeten etc zal ook veel buiten kantoortijd zijn lijkt me), vind hij het misschien wel prima om de kinderen naar bed te brengen zodat TO weg kan.
zondag 10 februari 2019 om 04:56
Het is maar wat je wil horen. Ik neem aan dat je me bewust negeert, en dat magTraantje1985 schreef: ↑09-02-2019 22:56Ik schrik hier toch echt wel van de reacties en weet niet zo goed hoe te reageren. Ik weet dat het probleem bij mij ligt en ook de oplossing bij mij maar dat wil toch niet zeggen dat dat niet hartstikke moeilijk is.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zondag 10 februari 2019 om 07:33
Er worden tegen TO dingen gezegd als “kolder in de kop hebben” en “egocentrische fases”. Dat vind ik nogal wat.
zondag 10 februari 2019 om 07:56
Zolang je geen kinderen hebt, gaat jouw vlieger in veel gevallen op.starbright schreef: ↑10-02-2019 00:26Ik vergelijk in mijn post twee relaties met elkaar (die van mijn vriendin en de mijne). Het zegt iets over waarom mijn vriendin wel tevreden kan blijven in haar relatie, terwijl het voor mij beter was om te vertrekken. Dat is iets anders dan zeggen dat de man van TO zo is mijn ex, zoals jij suggereert. Maar goed, het is al laat op de avond natuurlijk.
Het verschil met jou en to is, dat to twee jonge kinderen heeft. Die gemaakt zijn met dezelfde man, die toen ook al jaren stilstond.
Dan draait het dus niet meer 24/7 om je eigen ontwikkeling, interesses, behoeftes, onvrede en om jezelf in het algemeen. Ontwikkelen in combinatie met kinderen wordt een stuk lastiger als je man ook voornamelijk met zichzelf bezig is hoor.
Dus to mag hier best horen dat haar man en vader van haar kinderen, wel degelijk ook een positieve bijdrage levert. Voordat haar kinderen straks iedere week hun koffer moeten inpakken omdat mama haar eigen geluk gaat zoeken.
zondag 10 februari 2019 om 07:58
Nee hoor lees ook de andere reacties maar was even overompeld door paar dingen die bij mij erg kwetsend binnenkwamenJollyRider schreef: ↑10-02-2019 04:56Het is maar wat je wil horen. Ik neem aan dat je me bewust negeert, en dat mag
