Relaties
alle pijlers
Ervaringen met schoonmoeders plus tips
vrijdag 15 maart 2019 om 21:29
Hoi allen!
Ik ben nou is benieuwd hoe jullie dealen met de relatie met je schoonmoeder? De mijne is een beetje vreemd. Ze wil zich graag overal mee bemoeien en ik kan daar niet zo goed tegen ook is ze totaal niet geïnteresseerd in andere mensen behalve haarzelf. Tegelijkertijd kan ze wel heel attent zijn; zo kookt ze wel altijd wat ik lekker vind als ik eens bij haar eet. Ik vroeg me af wat jullie ervaringen zijn en hoe jullie daarmee dealen?
Hier even een voorbeeld:
laatst op een familie verjaardag was ik in gesprek met een ander familielid. Ineens "mengt" ze zich in ons gesprek. Dit gesprek ging over de vakantie van ons (vriend en mij). Ze zei "Nou jullie zouden toch niet duur weggaan?", erg hard zodat iedereen het kon horen. Nooit heb ik hier ook maar een woord over gerept. Ik word dan al boos van binnen en kan ik eigenlijk geen woord uitbrengen. Ook woon ik sinds een tijdje op mezelf (vriendlief de helft van de week ongeveer bij mij). Ze zegt dan zelfs tegen mijn moeder dat ze zo graag langs wil komen (maar ik haar niet uitnodig). Zelf vraagt ze niet hoe het gaat oid. Ik heb haar ook wel uitgenodigd daarna, en zei ze dat ze nu geen tijd had maar in januari van het nieuwe jaar wel weer. Dus ondertussen zijn we 2 maanden verder en heeft ze nog eens tegen vriendlief gezegd over dat langskomen. Dus ik dacht; vraag het nog wel een keer. Antwoord was nee nee heb nog geen tijd en vind het allemaal wat veel. (Niet dat ik per se wil dat ze komt kijken ofzo hoor, maar omdat ze zelf steeds zegt dat ze zo graag wil??).
Maar goed lang verhaal kort; wat zijn jullie ervaringen en tips?
Ik ben nou is benieuwd hoe jullie dealen met de relatie met je schoonmoeder? De mijne is een beetje vreemd. Ze wil zich graag overal mee bemoeien en ik kan daar niet zo goed tegen ook is ze totaal niet geïnteresseerd in andere mensen behalve haarzelf. Tegelijkertijd kan ze wel heel attent zijn; zo kookt ze wel altijd wat ik lekker vind als ik eens bij haar eet. Ik vroeg me af wat jullie ervaringen zijn en hoe jullie daarmee dealen?
Hier even een voorbeeld:
laatst op een familie verjaardag was ik in gesprek met een ander familielid. Ineens "mengt" ze zich in ons gesprek. Dit gesprek ging over de vakantie van ons (vriend en mij). Ze zei "Nou jullie zouden toch niet duur weggaan?", erg hard zodat iedereen het kon horen. Nooit heb ik hier ook maar een woord over gerept. Ik word dan al boos van binnen en kan ik eigenlijk geen woord uitbrengen. Ook woon ik sinds een tijdje op mezelf (vriendlief de helft van de week ongeveer bij mij). Ze zegt dan zelfs tegen mijn moeder dat ze zo graag langs wil komen (maar ik haar niet uitnodig). Zelf vraagt ze niet hoe het gaat oid. Ik heb haar ook wel uitgenodigd daarna, en zei ze dat ze nu geen tijd had maar in januari van het nieuwe jaar wel weer. Dus ondertussen zijn we 2 maanden verder en heeft ze nog eens tegen vriendlief gezegd over dat langskomen. Dus ik dacht; vraag het nog wel een keer. Antwoord was nee nee heb nog geen tijd en vind het allemaal wat veel. (Niet dat ik per se wil dat ze komt kijken ofzo hoor, maar omdat ze zelf steeds zegt dat ze zo graag wil??).
Maar goed lang verhaal kort; wat zijn jullie ervaringen en tips?
zaterdag 16 maart 2019 om 20:59
Het zal ook niet voor iedereen gelden. Over het algemeen is het wel mijn indruk uit al die topics. Verbazingwekkend veel mensen die langs hun (schoon)moeder moeten met moederdag bijvoorbeeld. Degene die gaat huilen (als ze haar zin niet krijgt) is meestal ook niet de schoondochter.herfstappeltaart schreef: ↑16-03-2019 13:59Hahaha "schoonpersoon"
Hoe kom je erbij dat er vooral vanuit de schoonmoeder dingen worden verwacht? Heb ik nooit gedaan in elk geval.
Ook vind ik veel verwachtingen rondom kleinkinderen niet gezond. Vooral van mensen die geen eigen leven hebben en dan verwachten dat het kleinkind dat gat vult, of dat het speciaal voor dat doel op de wereld is gezet. Niet te verwarren met betrokkenheid - interesse tonen is natuurlijk helemaal niet hetzelfde als doen alsof het je eigen tweede-kans-kind is.
zondag 17 maart 2019 om 07:52
3thee schreef: ↑16-03-2019 20:59Het zal ook niet voor iedereen gelden. Over het algemeen is het wel mijn indruk uit al die topics. Verbazingwekkend veel mensen die langs hun (schoon)moeder moeten met moederdag bijvoorbeeld. Degene die gaat huilen (als ze haar zin niet krijgt) is meestal ook niet de schoondochter.
Ook vind ik veel verwachtingen rondom kleinkinderen niet gezond. Vooral van mensen die geen eigen leven hebben en dan verwachten dat het kleinkind dat gat vult, of dat het speciaal voor dat doel op de wereld is gezet. Niet te verwarren met betrokkenheid - interesse tonen is natuurlijk helemaal niet hetzelfde als doen alsof het je eigen tweede-kans-kind is.
Als een schoonmoeder zich zo opstelt ben ik het helemaal met je eens, maar ik ken ze niet. Mijn vriendinnen/kennissen zijn juist altijd bezig met de vraag: doe ik het goed, ga ik niet te veel/te weinig langs bij mijn (schoon)kinderen, bied ik voldoende mijn hulp aan zonder opdringerig te zijn, enz.
En soms is de respons van de kinderen niet heel sympathiek. Dat bedoelde ik met het in allerlei bochten wringen van (schoon)ouders om de verstandhouding goed te houden. De vergevingsgezindheid van (schoon)kinderen naar (schoon)ouders toe is vaak stukken minder dan andersom.
zondag 17 maart 2019 om 07:54
Zeker! Helaas aan wat Pejeka gisteren nog heeft bijgedragen niet echt. Veel aannames die voor mijn situatie niet op gaan.
zondag 17 maart 2019 om 07:57
Ik heb alleen de OP gelezen maar ik kan maar 1 ding zeggen: wat heerlijk meid, dat je nu pas in je leven iemand tegenkomt die sociaal niet helemaal aangepast is. 
Ik zou haar een beetje links laten liggen en accepteren dat ze soms onverwacht uit de hoek kan komen. Niet teveel persoonlijke dingen vertellen en niet teveel langsgaan en focus op de paar positieve dingen die ze heeft zoals dat koken. Dan overleef je het wel.
Ik zou haar een beetje links laten liggen en accepteren dat ze soms onverwacht uit de hoek kan komen. Niet teveel persoonlijke dingen vertellen en niet teveel langsgaan en focus op de paar positieve dingen die ze heeft zoals dat koken. Dan overleef je het wel.
zondag 17 maart 2019 om 08:01
Niet mijn ervaring, wellicht dat het voor anderen wel geldt. (Sommige) Ouders denken wanneer de kinderen lang en breed volwassen zijn, dat ze nog hun leven kunnen bepalen en dat alleen zij weten wat goed voor hen is. Dan is dat vanuit de (schoon)ouders misschien goed bedoelt, ik zou na een paar keer zo iets hebben ene oor in andere uit en bemoei je met jezelf/ niet meer zo sympathiek zijnherfstappeltaart schreef: ↑17-03-2019 07:52Als een schoonmoeder zich zo opstelt ben ik het helemaal met je eens, maar ik ken ze niet. Mijn vriendinnen/kennissen zijn juist altijd bezig met de vraag: doe ik het goed, ga ik niet te veel/te weinig langs bij mijn (schoon)kinderen, bied ik voldoende mijn hulp aan zonder opdringerig te zijn, enz.
En soms is de respons van de kinderen niet heel sympathiek. Dat bedoelde ik met het in allerlei bochten wringen van (schoon)ouders om de verstandhouding goed te houden. De vergevingsgezindheid van (schoon)kinderen naar (schoon)ouders toe is vaak stukken minder dan andersom.
zondag 17 maart 2019 om 08:03
Bedjeindezon schreef: ↑17-03-2019 07:57Ik heb alleen de OP gelezen maar ik kan maar 1 ding zeggen: wat heerlijk meid, dat je nu pas in je leven iemand tegenkomt die sociaal niet helemaal aangepast is.
Ik zou haar een beetje links laten liggen en accepteren dat ze soms onverwacht uit de hoek kan komen. Niet teveel persoonlijke dingen vertellen en niet teveel langsgaan en focus op de paar positieve dingen die ze heeft zoals dat koken. Dan overleef je het wel.
Hahaha oké thanks voor je input! Inderdaad van dichtbij niet meegemaakt, normaal ga ik die uit de weg
zondag 17 maart 2019 om 08:04
Dat maakt toch niks uit wie van de twee? En 'soms zeuren ouders ook gewoon", ja dat kan en soms zijn (schoon)kinderen opgegroeid tot verwende prinsjes/prinsesjes die denken dat de wereld om hen draait en iedereen die daar niet helemaal in mee gaat wordt afgeserveerd.
Tja.....
zondag 17 maart 2019 om 08:08
Schaapje11 schreef: ↑17-03-2019 08:01Niet mijn ervaring, wellicht dat het voor anderen wel geldt. (Sommige) Ouders denken wanneer de kinderen lang en breed volwassen zijn, dat ze nog hun leven kunnen bepalen en dat alleen zij weten wat goed voor hen is. Dan is dat vanuit de (schoon)ouders misschien goed bedoelt, ik zou na een paar keer zo iets hebben ene oor in andere uit en bemoei je met jezelf/ niet meer zo sympathiek zijn
Zoals gezegd: een dergelijke houding van (schoon)ouders keur ik ook af. Maar het is soms moeilijk balanceren, dat is wat ik probeer te zeggen.
Ik ken ook mensen die, uit angst opdringerig te worden gevonden, maar heel weinig uit eigen beweging op visite gingen bij hun kinderen. Die kregen dus het verwijt dat ze veel te weinig kwamen.
Maar ze werden ook niet uitgenodigd door de kinderen.
zondag 17 maart 2019 om 08:34
De ouders van mijn meneer leven niet meer, heb ik ook nooit leren kennen. Van mijn andere schoonouders kan ik zeggen dat zij hun leven voor het grootste gedeelte anders in hebben gericht dan dat ik zou doen, maar in plaats van in die verschillen te blijven hangen heb ik elementen gezocht waarin we elkaar wel vonden. Dus ipv te zeuren dat ze het hele seizoen op dezelfde camping stonden ging ik samen met mijn schoonmoeder wandelen aangezien zij natuurlijk wel de mooiste routes kende. Dan genoot ik van het wandelen en de omgeving en liet ik haar 'klagen' over het werk en de stoep van de buurvrouw.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
zondag 17 maart 2019 om 08:37
Bedjeindezon schreef: ↑17-03-2019 08:34Mijn ervaring is dat gewoon jezelf zijn en oprechte interesse in de ander het beste werkt. Jezelf in bochten wringen komt niet heel natuurlijk over, ik kan me voorstellen dat dit juist tot wrevel kan leiden.
Als je geïnteresseerd bent in je kinderen hun wel en wee dan weet je toch of ze het bijvoorbeeld heel druk hebben en dan kan je dus vragen of ze behoefte hebben aan hulp, of dat ze juist even rust willen? En andersom net zo. Ik práát met mijn schoonouders, dus ik weet hoe ze ervoor staan en waar ze behoefte aan hebben en als ik twijfel dan vraag ik het.
Zo moeilijk is het toch allemaal niet?
Ik ben dol op mijn schoonouders, nooit moeite mee. Ze zijn geen uitzonderlijk warme of bijzondere mensen hoor, gewoon normaal. Maar ze tonen interesse in wat er in ons omgaat, hebben aandacht voor de kleinkinderen en zijn behulpzaam/sociaal (al is het maar af en toe het eigen koffiekopje wegbrengen naar de keuken of bij me komen kletsen als ik sta te koken). En andersom ben ik dat bij hun. Naast wat ik bij mijn eigen ouders ervaar en zo om me heen zie vind ik dat eigenlijk al heel bijzonder en geniet ik echt van dat contact.
Mijn eigen ouders zijn een ander verhaal, die voelen niets aan in sociale situaties én communiceren niet duidelijk en gaan nogal op in zichzelf. Die combinatie zorgt dus geregeld voor onbegrip. Zij snappen dat niet en gaan zich ook in bochten wringen op hun manier wat de boel alleen maar verergert. Ik kan er niks mee.
Nou dit klinkt voor mij helemaal prima.
zondag 17 maart 2019 om 09:07
Maar mensen die geen probleem hebben, openen natuurlijk ook geen topic. Ik had een lieve schoonmoeder, en heb het getroffen met mijn schoonkinderen, dus mij hoor je nergens over klagen. Wat je beschrijft, is de enkele uitzondering in mijn omgeving.3thee schreef: ↑16-03-2019 20:59Het zal ook niet voor iedereen gelden. Over het algemeen is het wel mijn indruk uit al die topics. Verbazingwekkend veel mensen die langs hun (schoon)moeder moeten met moederdag bijvoorbeeld. Degene die gaat huilen (als ze haar zin niet krijgt) is meestal ook niet de schoondochter.
Ook vind ik veel verwachtingen rondom kleinkinderen niet gezond. Vooral van mensen die geen eigen leven hebben en dan verwachten dat het kleinkind dat gat vult, of dat het speciaal voor dat doel op de wereld is gezet. Niet te verwarren met betrokkenheid - interesse tonen is natuurlijk helemaal niet hetzelfde als doen alsof het je eigen tweede-kans-kind is.
Wat mij ook opvalt is dat ik zestig ben, en helemaal geen vrouwen van mijn leeftijd ken die geen eigen leven hebben. Het verbaasd me echt dat steeds te lezen.
zondag 17 maart 2019 om 09:20
Mijn man komt uit een heel problematisch gezin en heeft met beide ouders geen contact meer ( ouders gescheiden, nieuwe partners en geen plek meer voor de kinderen in hun leven. Beide ouders hebben zelf het contact verbroken.)
Mijn schoonfamilie bestaat uit de zussen van mijn man en hun gezinnen, en daarmee is het contact best goed.
Mijn eigen ouders zijn niet de makkelijkste mensen om goed contact mee te hebben, en in het begin stonden ze niet achter mijn partnerkeuze. Nu man en ik al meer dan dertig jaar samen zijn en we hen een paar best leuk gelukte kleinzonen hebben bezorgd, vinden ze mijn man eigenlijk best een goeie schoonzoon. Mijn man vindt hen prima schoonouders, al ziet hij als geen ander dat ze als ouders niet ideaal waren. Er is contact, maar we overlopen elkaar niet.
Dat mijn ouders mijn man geen goede match voor mij vonden heeft voor mij geen verschil gemaakt, mijn keuze en ik sta er nog steeds achter. Ik vind het wel fijn (vooral voor mijn man, omdat hij door zijn ouders aan de kant is geschoven) dat mijn ouders hem nu als een zoon zien. Dat ging niet vanzelf!
Inmiddels zijn we zelf ook schoonouders, de oudste zoon heeft sinds bijna 2 jaar een vriendin. Zij hebben plannen om samen te gaan wonen als ze klaar zijn met de studie. We kunnen goed met haar opschieten, al was het in het begin wel aftasten. Lijkt me ook logisch, je wilt dat je kind gelukkig is. Wat Herfstappeltaart ook zegt: je wilt het als schoonouders graag goed doen, maar je moet wel uitvinden hoe. Te veel bemoeien is niet goed, te weinig ook niet want dan toon je niet genoeg belangstelling. Blijft het wel aan, moeten we ons niet teveel aan haar hechten? Best lastig hoor! Zeker als het kind nog thuis woont, maar allang volwassen is. Beseffen dat het aan hemzelf is, maar misschien wel meer meekrijgen dan wanneer hij al op zichzelf had gewoond.
En we zijn allemaal maar mensen, ieder met z'n eigen nukken en leuke eigenschappen... Schoonouders en schoonkinderen hebben niet voor elkaar gekozen, dus dat botst wel eens. Ik realiseer me goed dat je heel blij mag zijn met 'normale' schoonfamilie, wat de definitie van 'normaal' dan ook mag zijn. Tis een beetje geven en nemen, met wat goede wil kom je een heel eind!
Mijn schoonfamilie bestaat uit de zussen van mijn man en hun gezinnen, en daarmee is het contact best goed.
Mijn eigen ouders zijn niet de makkelijkste mensen om goed contact mee te hebben, en in het begin stonden ze niet achter mijn partnerkeuze. Nu man en ik al meer dan dertig jaar samen zijn en we hen een paar best leuk gelukte kleinzonen hebben bezorgd, vinden ze mijn man eigenlijk best een goeie schoonzoon. Mijn man vindt hen prima schoonouders, al ziet hij als geen ander dat ze als ouders niet ideaal waren. Er is contact, maar we overlopen elkaar niet.
Dat mijn ouders mijn man geen goede match voor mij vonden heeft voor mij geen verschil gemaakt, mijn keuze en ik sta er nog steeds achter. Ik vind het wel fijn (vooral voor mijn man, omdat hij door zijn ouders aan de kant is geschoven) dat mijn ouders hem nu als een zoon zien. Dat ging niet vanzelf!
Inmiddels zijn we zelf ook schoonouders, de oudste zoon heeft sinds bijna 2 jaar een vriendin. Zij hebben plannen om samen te gaan wonen als ze klaar zijn met de studie. We kunnen goed met haar opschieten, al was het in het begin wel aftasten. Lijkt me ook logisch, je wilt dat je kind gelukkig is. Wat Herfstappeltaart ook zegt: je wilt het als schoonouders graag goed doen, maar je moet wel uitvinden hoe. Te veel bemoeien is niet goed, te weinig ook niet want dan toon je niet genoeg belangstelling. Blijft het wel aan, moeten we ons niet teveel aan haar hechten? Best lastig hoor! Zeker als het kind nog thuis woont, maar allang volwassen is. Beseffen dat het aan hemzelf is, maar misschien wel meer meekrijgen dan wanneer hij al op zichzelf had gewoond.
En we zijn allemaal maar mensen, ieder met z'n eigen nukken en leuke eigenschappen... Schoonouders en schoonkinderen hebben niet voor elkaar gekozen, dus dat botst wel eens. Ik realiseer me goed dat je heel blij mag zijn met 'normale' schoonfamilie, wat de definitie van 'normaal' dan ook mag zijn. Tis een beetje geven en nemen, met wat goede wil kom je een heel eind!
zondag 17 maart 2019 om 09:33
zondag 17 maart 2019 om 09:45
Ik ben 61 en het verbaast mij ook. Ik werk zelf nog (weliswaar heel weinig), sport, heb vrienden en kennissen. Mijn kinderen zijn me heel lief maar vullen niet mijn leven in. Dit geldt ook voor mijn vriendinnen en buurvrouwen.Ikzegookwat schreef: ↑17-03-2019 09:07Maar mensen die geen probleem hebben, openen natuurlijk ook geen topic. Ik had een lieve schoonmoeder, en heb het getroffen met mijn schoonkinderen, dus mij hoor je nergens over klagen. Wat je beschrijft, is de enkele uitzondering in mijn omgeving.
Wat mij ook opvalt is dat ik zestig ben, en helemaal geen vrouwen van mijn leeftijd ken die geen eigen leven hebben. Het verbaasd me echt dat steeds te lezen.
zondag 17 maart 2019 om 10:13
Whatsinaname1988 schreef: ↑15-03-2019 22:00Wat ik heb gedaan om een band met mijn schoonmoeder te krijgen. Haar betrekken in ons gezin, vragen of ze kwam eten etc. Haar geholpen met haar schulden ( kan bij jou ook klusjes in de tuin bijv zijn), eens per week eens appen met een grappige foto oid en vragen hoe het gaat, is een keertje bij haar voor de deur staan met een bloemetje.
En ondertussen heb ik nu zelfs een contactverbod tegen m’n schoonmoederdus of je wat aan mijn advies hebt weet ik niet. Mijn ervaring is als ze energie zuigt zal ze dat altijd blijven doen en zal het alleen maar erger worden.
OMG!
Ik heb zelf een verschrikkelijke schoonmoeder gehad. Ze is nu mijn ex-schoonmoeder. Ze is de hoofdreden van mijn ex-scheiding geweest. Het mens is als een orkaan; hou je ramen en deuren goed gesloten als zij door de straat loopt, want ze verwoest je thuishaven. Mijn ex-schoonvader is echter wel een lieve man. Helaas kan hij niet tegen z'n vrouw op, bij lange na niet.
zondag 17 maart 2019 om 10:36
Whatsinaname1988 schreef: ↑15-03-2019 22:14Ze was ronduit gemeen tegen mij en mijn kinderen en accepteerde geen nee als antwoord. Toen ze hier met der familie de deur stond in te trappen omdat man ze niet wou zien heb ik maar 112 gebeld en sindsdien een contactverbod. Ook voornamelijk omdat ik bang ben dat ze bij de school van mijn oudste rond gaat hangen of in het allerergste geval zelfs mijn kinderen wil ontvoeren aangezien ze buitenlands is. Ze heeft 1 keer terloops gevraagd of mijn kinderen al een paspoort hadden en die vraag icm haar nare gedrag en deur intrappen vond ik reden voor een contactverbod.
Dat is vooral erg link als het betreffende land niet is aangesloten bij het Haags Kinder Verdrag zoals Indonesië. Mijn schoonmoeder was ook ronduit gemeen en vijandig tegen mij. Ze saboteerde mijn huwelijk met opzet en dat is haar ook gelukt. Ze is Indonesische. Overigens de rest van de familie was niet gemeen tegen mij. Ik heb nog veel contact met ze.
zondag 17 maart 2019 om 10:38
Hier net zo bij mijn schoonmoeder (75). Niet gewerkt, geen rijbewijs, dorp, geen hobbys, traditionele man. Nog uit de tijd dat info van ouders kwam ipv internet of eigen opleiding of ontwikkeling van (schoon)kind. Kortom een heeeeeel ander idee over de eigen rol.Bedjeindezon schreef: ↑17-03-2019 10:07Dat is denk ik net dat generatieverschilletje.
Net 60 dan heb je waarschijnlijk gewerkt of werk je nog. Mijn (schoon)moeders zijn begin 70.
Dat is net het verschil tussen opgroeien in de benepen jaren 50 of in de vrijere jaren 60. Er zit dan toch ruim 10-15 jaar tussen waarin ontzettend veel veranderd is op gebied van emancipatie.
Mijn (schoon)moeder werd ontslagen toen ze haar eerste kind kreeg en ze mocht net een eigen bankrekening openen in die tijd! Studeren was voor de jongens in huis, de meisjes gingen hooguit naar de Mulo. Dat was toen heel normaal. Doordat ze niet werkten hadden ze ook geen rij-ervaring met de auto waardoor ze nu nog steeds nauwelijks op de snelweg durven te rijden en daarin heel afhankelijk zijn van hun man.
Ik weet dat er uitzonderingen zijn, ik ken ook heus een paar zelfstandige en vrije tantes van in de 70, maar die komen of uit welvarende, intellectuele gezinnen indertijd of die moeten het echt van hun karakter hebben dat ze zich ontworstelt hebben. Van wat ik zie bij mijn moeder en schoonmoeder en moeders van vrienden en vriendinnen is het merendeel echter vrij onzelfstandig en heeft daardoor een klein wereldje.
zondag 17 maart 2019 om 10:44
Jufjoke schreef: ↑15-03-2019 22:58Zo is het bij mij precies.
Schoonmoeder heeft een zeer kleine belevingswereld en beperkt wereldbeeld. Nooit gewerkt, haar leven lang in hetzelfde dorp gewoond, waar ook nauwelijks mensen 'van buitenaf' wonen.
Dat vormt iemands karakter natuurlijk, en dat is prima. Het matcht alleen helaas niet met mij. Eigenlijk zelfs niet met haar eigen zoon.
We hebben dus wel dezelfde issues; bot uit de hoek kunnen komen, geen tegenspraak dulden, alleen over andere dorpelingen kunnen praten, weinig interesse in een ander.
Het is wat het is. Mij heeft het accepteren en ietwat afstand houden enorm geholpen. Er is contact, maar niet veel, en oppervlakkig. En dat is prima.
Ik denk ook dat dat voor TO kan werken. Soms is dat het hoogst haalbare.
zondag 17 maart 2019 om 10:50
Lady*Voldemort schreef: ↑15-03-2019 23:19Sjonge. Je zou haast gaan denken dat moeders van mannen een zeer bijzondere soort zijn: zonder uitzondering raar, asociaal en moeilijk in de omgang.
Ik heb een hele lieve gehad van m'n eerste vriendje van 16 jaar tot 21 en recent dus een hele nare.
De lieve had een lieve zoon, de nare had een nare zoon. Toeval?
zondag 17 maart 2019 om 10:56
Ik denk andersom. Dat is mijn ervaring. Ik zie ook niet waarom een jonge vrouw jaloers zou moeten zijn op de moeder van een man. De rol van de moeder hoort normaliter op volwassen leeftijd wel zo'n beetje uitgespeeld te zijn.
Daarom proberen SOMMIGE schoonmoeders (die emotioneel nooit volwassen zijn geworden) hun vroegere territorium terug te winnen met manipulatieve gedragingen. En je hebt vette pech als je dat type schoonmoeder treft.
Alles valt of staat natuurlijk met hoe de zoon in kwestie hiermee omgaat.
anoniem_63ed2e0ad2db9 wijzigde dit bericht op 17-03-2019 11:09
9.91% gewijzigd
