Relaties
alle pijlers
Twee verliezers
dinsdag 19 maart 2019 om 19:06
Hallo,
Sinds 2 weken ben ik erg verdrietig, voel ik continue pijn en ben ik erg somber. 2 weken geleden is de relatie met mijn vriend uit gegaan. Wij hadden slechts een relatie van 3 maanden, maar waren erg gelukkig. We kenden elkaar al langer en voelden al langer voor elkaar.
Sinds ik klein ben heb ik een kinderwens. Mijn vriend (ex vriend, zelfs dat doet zeer om te schrijven) is wat ouder dan ik en heeft deze wens niet. Hier kwam ik per toeval achter. Omdat ik zo zeker van mijn kinderwens ben, hebben we samen een einde aan onze relatie gemaakt. We zijn beide erg verdrietig.
Nu, 2 weken later, ben ik erg aan het twijfelen over mijn kinderwens en de voordelen die het hebben van geen kinderen heeft. Ik weet niet of dit nu te maken heeft met het feit dat ik hier beter over na heb gedacht of dat ik hem teveel mis.
Voor mijn vriend is het definitief uit. Hij geeft aan dat het voor hem klaar is omdat hij bang is dat als ik nu mijn kinderwens op zij zet, ik er over 4 jaar (dan ben ik 30) spijt van krijg en hem nogmaals kwets en hij mij weer moet teleurstellen. Ik weet niet hoe realistisch dit is en of ik daadwerkelijk spijt krijg van mijn onvervulde kinderwens.
Heeft iemand (ongeveer) hetzelfde meegemaakt of advies voor me?
Alvast bedankt.
Sinds 2 weken ben ik erg verdrietig, voel ik continue pijn en ben ik erg somber. 2 weken geleden is de relatie met mijn vriend uit gegaan. Wij hadden slechts een relatie van 3 maanden, maar waren erg gelukkig. We kenden elkaar al langer en voelden al langer voor elkaar.
Sinds ik klein ben heb ik een kinderwens. Mijn vriend (ex vriend, zelfs dat doet zeer om te schrijven) is wat ouder dan ik en heeft deze wens niet. Hier kwam ik per toeval achter. Omdat ik zo zeker van mijn kinderwens ben, hebben we samen een einde aan onze relatie gemaakt. We zijn beide erg verdrietig.
Nu, 2 weken later, ben ik erg aan het twijfelen over mijn kinderwens en de voordelen die het hebben van geen kinderen heeft. Ik weet niet of dit nu te maken heeft met het feit dat ik hier beter over na heb gedacht of dat ik hem teveel mis.
Voor mijn vriend is het definitief uit. Hij geeft aan dat het voor hem klaar is omdat hij bang is dat als ik nu mijn kinderwens op zij zet, ik er over 4 jaar (dan ben ik 30) spijt van krijg en hem nogmaals kwets en hij mij weer moet teleurstellen. Ik weet niet hoe realistisch dit is en of ik daadwerkelijk spijt krijg van mijn onvervulde kinderwens.
Heeft iemand (ongeveer) hetzelfde meegemaakt of advies voor me?
Alvast bedankt.
dinsdag 19 maart 2019 om 20:22
Je ex heeft gelijk. Nu kun je vanwegen het gemis je kinderwens wel naar de achtergrond schuiven, maar na een tijd gaat die toch weer terug komen. Zeker als je altijd al die wens hebt gehad.
Erg verdrietig dat jullie niet diezelfde wens hebben, maar daar kun je echt beter nu achter komen, dan over 5 jaar.
Sterkte met je liefdesverdriet!
Erg verdrietig dat jullie niet diezelfde wens hebben, maar daar kun je echt beter nu achter komen, dan over 5 jaar.
Sterkte met je liefdesverdriet!
dinsdag 19 maart 2019 om 20:55
Dankjulliewel voor de reacties tot nu toe.
Ik denk dat er op dit moment dat ik nog zo heftig in het liefdesverdriet zit, dat er een groot verschil is tussen mijn gevoel en mijn verstand. Mijn verstand zegt dat jullie gelijk hebben. Mijn gevoel zegt nog nog steeds; 'ik hoop dat hij voor de deur staat en zegt: 'Ach schat, als het voor jou zo belangrijk is, wil ik toch wel een kind'.
Ik weet dat dit laatste ook beslist niet de oplossing geeft en dat het egoïstisch is voor het kindje. Als je een kindje wil, moet je er met zijn tweeën helemaal voor gaan. Voor de volle 100%.
Ook hier spreekt mijn verstand weer..
Mijn gevoel doet zo verschrikkelijk veel zeer. Ik huil de hele dag, kan niets eten (word misselijk als ik wel eet en ga overgeven van stress denk ik) en kan me niet concentreren op mijn werk. Mijn vriendinnen hebben aangeboden om 'leuke dingen' te doen. Het probleem; ik vind niks meer leuk. Ik wil alleen maar slapen. DIt probeer ik te beperken omdat het verdriet dubbel zo hard terug komt als ik weer wakker ben.
Hij heeft ook echt alle deuren voor een kindje gesloten. Geen 'we zien nog wel' of 'ik sluit niks uit' maar een keiharde (zonder dat het emotioneel gezien 'hard' was, we hadden zo'n emotioneel, liefdevol gesprek met begrip voor elkaars gevoel) 'nee'. Ieder klein deurtje had ik aangegrepen denk ik..
Ik denk dat er op dit moment dat ik nog zo heftig in het liefdesverdriet zit, dat er een groot verschil is tussen mijn gevoel en mijn verstand. Mijn verstand zegt dat jullie gelijk hebben. Mijn gevoel zegt nog nog steeds; 'ik hoop dat hij voor de deur staat en zegt: 'Ach schat, als het voor jou zo belangrijk is, wil ik toch wel een kind'.
Ik weet dat dit laatste ook beslist niet de oplossing geeft en dat het egoïstisch is voor het kindje. Als je een kindje wil, moet je er met zijn tweeën helemaal voor gaan. Voor de volle 100%.
Ook hier spreekt mijn verstand weer..
Mijn gevoel doet zo verschrikkelijk veel zeer. Ik huil de hele dag, kan niets eten (word misselijk als ik wel eet en ga overgeven van stress denk ik) en kan me niet concentreren op mijn werk. Mijn vriendinnen hebben aangeboden om 'leuke dingen' te doen. Het probleem; ik vind niks meer leuk. Ik wil alleen maar slapen. DIt probeer ik te beperken omdat het verdriet dubbel zo hard terug komt als ik weer wakker ben.
Hij heeft ook echt alle deuren voor een kindje gesloten. Geen 'we zien nog wel' of 'ik sluit niks uit' maar een keiharde (zonder dat het emotioneel gezien 'hard' was, we hadden zo'n emotioneel, liefdevol gesprek met begrip voor elkaars gevoel) 'nee'. Ieder klein deurtje had ik aangegrepen denk ik..
dinsdag 19 maart 2019 om 21:05
Ik kan me voorstellen dat je nergens zin in hebt, maar probeer toch afleiding te zoeken met/bij vriendinnen. Enkel gaan zwelgen in je verdriet gaat je niet helpen, en zonder die afleiding zak je alleen maar verder in je ellende. Tuurlijk mag je momenten hebben dat je huilend in bed ligt, maar zorg ook dat je wel dingen doet die je nu misschien niet super leuk vindt, maar je wel afleiding geven.
dinsdag 19 maart 2019 om 21:06
Wat een mooi mens, je (ex)-vriend. Hij heeft duidelijk het beste met je voor en je zal na een tijdje merken dat je beter bij een man past die ook een kinderwens heeft. Je kinderwens zou sowieso terugkomen, dat zit gewoon in je bloed, in je natuur zeg maar als vrouw en dat schakel je niet zomaar uit. Hoe pijnlijk het nu ook is, over enkele jaren ga je je (ex)-vriend dankbaar zijn als je je eigen kinderen ziet rondlopen in de tuin, mét een man die dit ook wou. En ik begrijp dat je je leven met hem al in je hoofd had, mét kinderen, dat stopt nu abrupt en dat doet pijn maar als hij 100% geen kinderen wil, ga je op termijn jezelf ongelukkig maken. Komt goed.
woensdag 20 maart 2019 om 00:02
Voor nu is dit het beste, ook al voelt dit niet zo. Als je de relatie nu zou blijven voortzetten zal het altijd een beladen onderwerp blijven. Wie weet verandert je wens wel en wil je inderdaad geen kinderen meer, maar dan zijn er ook leuke mannen die daar hetzelfde in staan. Nu even door de zure liefdesverdrietappel heen bijten en over een tijdje ziet de wereld er weer een stuk zonniger uit!
woensdag 20 maart 2019 om 00:56
Ontzettend rot natuurlijk dat jullie wensen niet overeen komen, maar bedenk hoe super fijn het is dat hij hier eerlijk over is en jou een relatie gunt met een partner die ook een kinderwens heeft.
Hoe vaak lees je niet dat de partner het niet hebben van een kinderwens verzwijgt of er zo lang over twijfelt dat het niet meer lukt?
Neemt niet weg dat je verdrietig bent en mag zijn! Geef het even tijd, ooit zul je blij zijn dat jullie nu uit elkaar zijn gegaan.
Te oordelen naar wat ik om me heen hoor is een kinderwens vanaf jonge leeftijd meestal echt niet iets dat zomaar weg gaat.
Hoe vaak lees je niet dat de partner het niet hebben van een kinderwens verzwijgt of er zo lang over twijfelt dat het niet meer lukt?
Neemt niet weg dat je verdrietig bent en mag zijn! Geef het even tijd, ooit zul je blij zijn dat jullie nu uit elkaar zijn gegaan.
Te oordelen naar wat ik om me heen hoor is een kinderwens vanaf jonge leeftijd meestal echt niet iets dat zomaar weg gaat.
woensdag 20 maart 2019 om 01:46
Ik denk dat je beinvloed bent door je relatie.
Je hebt al sinds je heel jong was een kinderwens. Dat is iets wat al heel lang bij je leeft en stevig is en van binnenuit komt.
Laat het geheel tot rust komen en ga gewoon weer een tijdje leven.
Over een tijd komt je natuurlijke gevoel wel meer meer boven
Je hebt al sinds je heel jong was een kinderwens. Dat is iets wat al heel lang bij je leeft en stevig is en van binnenuit komt.
Laat het geheel tot rust komen en ga gewoon weer een tijdje leven.
Over een tijd komt je natuurlijke gevoel wel meer meer boven
