Relaties
alle pijlers
Postuum bedrogen...
woensdag 3 april 2019 om 11:30
Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
woensdag 3 april 2019 om 14:18
Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 12:02Moire; ik heb natuurlijk nooit mijn kinderen in de steek gelaten!!! Dat is verkeerd omschreven, dat voelden zij zo!!!
roosje1976 schreef: ↑03-04-2019 13:04Ik vind het lullig dat veel mensen hier irritante opmerkingen maken over het feit dat TO haar gezin in de steek gelaten heeft. Als ze op dat moment niet gelukkig was..... Wat moet je dan.... bij je man blijven voor je kinderen. Dan doe je jezelf echt tekort!
Dat je op een moment in je leven niet helemaal gelukkig bent in je gezin, hoeft nog niet te betekenen dat je naar een ander moet rennen. Er zijn nog andere opties dan er meteen een derde partij bij te betrekken. Ik vind het triest dat TO's ex-man en kinderen zo'n koude douche over zich heen kregen - natuurlijk vinden ze dat ze in de steek zijn gelaten. Dat zou ik in hun plaats ook gedacht hebben, of het voor TO nu anders aanvoelt of niet. Wat erg voor hen om te bedenken dat het groenere gras, waar ze zó om gekwetst zijn geweest, in the end ook niet perfect was.
Je doet er goed aan om dit met een psycholoog te bespreken, TO. Ik zou ook niet weten hoe ik zoiets zou moeten beginnen verwerken. Je ex-man en kinderen hebben dit indertijd eigenlijk ook meegemaakt en jij geeft om hen, toch? Dat kan ook zo geweest zijn bij Hans. Hij kan geworsteld hebben met gevoelens voor zijn ex, terwijl hij jou nog steeds waardeerde. Dat zegt zijn ex zelf ook.
Antoine de Saint-Exupéry: "Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants (mais peu d'entre elles s'en souviennent)."
woensdag 3 april 2019 om 14:19
Dus 19 jaar geleden was u ongeveer 30.Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 12:19Lillybit; mijn kinderen waren al zelfstandig, studeerden en werkten. Ik ben begin 70.
Was de scheiding later?
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
woensdag 3 april 2019 om 14:22
jij kunt niet tellenhaarklover schreef: ↑03-04-2019 14:19Dus 19 jaar geleden was u ongeveer 30.
Was de scheiding later?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 3 april 2019 om 14:22
70-19=51.haarklover schreef: ↑03-04-2019 14:19Dus 19 jaar geleden was u ongeveer 30.
Was de scheiding later?
wij slapen nooit.
woensdag 3 april 2019 om 14:29
Artricks; ik was niet op zoek, het gebeurde gewoon, dat heb ik al omschreven. Maar daar gaat het toch niet om? Dat is toch niet de kern van mijn vraag? Ik vraag niet of ik het toen goed heb gedaan, ik vraag of iemand anders dit ook heeft meegemaakt en hoe hij of zij daarmee om is gegaan. Met "dit" bedoel ik erachter komen dat je partner nog steeds van zijn of haar ex houdt en jou wat anders vertelt.
woensdag 3 april 2019 om 14:30
Dankje!sneeuwwitje80 schreef: ↑03-04-2019 14:24Dat kan door op quote te klikken. Op het bericht zie je links boven een aantal icoontjes. Een vergrootglas, een paperclip, aanhalingstekens en bookmark. Je moet op de aanhalingstekens klikken.
woensdag 3 april 2019 om 14:31
haarklover schreef: ↑03-04-2019 14:24sorry, ik kan niet lezen (ik ben in het begin van de jaren '70 geboren namelijk).
woensdag 3 april 2019 om 14:33
Precies.... ik heb hier een veilig beginnetje gemaakt. Veilig, omdat jullie mij niet kennen (hoop ik!)sneeuwwitje80 schreef: ↑03-04-2019 14:02Omdat haar therapeut zegt dat dit goed is voor haar. Schaamte loslaten en het hardop zeggen.
woensdag 3 april 2019 om 14:34
Maar toch al die leugens...
woensdag 3 april 2019 om 14:36
Ach, venijnig? Ik ben erg voor het maken van keuzes zoals je wil. Ik snap alleen niet waarom het nodig is gevoelens van anderen te miskennen en evenmin wat het probleem is als je krijgt wat je kiest, passie.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 3 april 2019 om 14:41
Waarom wordt hier over 'verlaten' en zelfs 'in de steek gelaten' gesproken als iemand besluit om haar relatie te verbreken? TO heeft keurig gewacht tot haar kinderen volwassen waren en ze leefde met haar man als broer en zus, schrijft ze. Moet je dan maar eeuwig bij iemand blijven omdat je ooit voor iemand gekozen hebt?
Dat haar kinderen en de vader van haar kinderen boos en verdrietig zijn, dat snap ik. Maar dat TO daarmee ook ongeveer haar hele sociale netwerk verloor en dat haar omgeving niet in staat was om in die 19 jaar bij te draaien en haar bij te staan toen Hans ziek werd, vind ik wel ver gaan hoor.
Ik snap in ieder geval wel waarom je daar een giga schuldcomplex aan overhoudt. Dat natuurlijk enorm versterkt is, nu je het (waarschijnlijk onterechte) gevoel hebt dat je nieuwe relatie een farce was.
Dat haar kinderen en de vader van haar kinderen boos en verdrietig zijn, dat snap ik. Maar dat TO daarmee ook ongeveer haar hele sociale netwerk verloor en dat haar omgeving niet in staat was om in die 19 jaar bij te draaien en haar bij te staan toen Hans ziek werd, vind ik wel ver gaan hoor.
Ik snap in ieder geval wel waarom je daar een giga schuldcomplex aan overhoudt. Dat natuurlijk enorm versterkt is, nu je het (waarschijnlijk onterechte) gevoel hebt dat je nieuwe relatie een farce was.
woensdag 3 april 2019 om 14:42
Ik wilde dat ik er zo over kon denken! Misschien komt dat moment nog wel eens!JollyRider schreef: ↑03-04-2019 14:14Je hebt voor jezelf gekozen, en dat mag. Je kinderen voelden hem beter aan dan jij, dat kan. En nu heb je verdriet dat je passie volgen geen heel verstandige keuze was? Nou en, daarom heet het ook passie. Je wilde niet je goedzak-ex, je wilde passie. Heb je die gehad? Dan heb je gekregen wat je zocht. Wat is dan eigenlijk het probleem?
woensdag 3 april 2019 om 14:44
Ja, dit is wel een goed résumé van de situatie, dankjeJest schreef: ↑03-04-2019 14:41Waarom wordt hier over 'verlaten' en zelfs 'in de steek gelaten' gesproken als iemand besluit om haar relatie te verbreken? TO heeft keurig gewacht tot haar kinderen volwassen waren en ze leefde met haar man als broer en zus, schrijft ze. Moet je dan maar eeuwig bij iemand blijven omdat je ooit voor iemand gekozen hebt?
Dat haar kinderen en de vader van haar kinderen boos en verdrietig zijn, dat snap ik. Maar dat TO daarmee ook ongeveer haar hele sociale netwerk verloor en dat haar omgeving niet in staat was om in die 19 jaar bij te draaien en haar bij te staan toen Hans ziek werd, vind ik wel ver gaan hoor.
Ik snap in ieder geval wel waarom je daar een giga schuldcomplex aan overhoudt. Dat natuurlijk enorm versterkt is, nu je het (waarschijnlijk onterechte) gevoel hebt dat je nieuwe relatie een farce was.
woensdag 3 april 2019 om 14:44
Ik vind niet dat dit je verdiende loon is hoor TO. Jullie leefde zoals je zei als broer en zus en je werd verliefd op een ander. Dat soort dingen gebeuren en maakt je geen slecht mens. Die keuze heeft je ex-man en je kinderen pijn en verdriet gedaan, maar had je daarom maar moeten blijven in een relatie waar je niet gelukkig was? Ik vind van niet. Je kinderen waren niet piep jong meer en komen daar dan wel weer overheen en je ex jong genoeg om nog een fijn leven te hebben met een nieuwe partner en hopelijk heeft hij ook daadwerkelijk nieuw geluk gevonden met zijn huidige partner.
woensdag 3 april 2019 om 14:46
woensdag 3 april 2019 om 14:53
Dat heeft hij! We zijn intussen weer goed met elkaar, vieren verjaardagen van de (klein) kinderen samen. Zijn nieuwe vrouw is erg aardig. We zijn eigenlijk nog steeds broer en zus! Maar als ik dan wegga uit die harmonieuze sfeer, dan voel ik me ook erg eenzaam sinds Hans dood is. Als ik alles van tevoren had geweten, dan had ik me nog wel drie keer bedacht voordat ik voor de « passie » was gegaan...sneeuwwitje80 schreef: ↑03-04-2019 14:44Ik vind niet dat dit je verdiende loon is hoor TO. Jullie leefde zoals je zei als broer en zus en je werd verliefd op een ander. Dat soort dingen gebeuren en maakt je geen slecht mens. Die keuze heeft je ex-man en je kinderen pijn en verdriet gedaan, maar had je daarom maar moeten blijven in een relatie waar je niet gelukkig was? Ik vind van niet. Je kinderen waren niet piep jong meer en komen daar dan wel weer overheen en je ex jong genoeg om nog een fijn leven te hebben met een nieuwe partner en hopelijk heeft hij ook daadwerkelijk nieuw geluk gevonden met zijn huidige partner.
woensdag 3 april 2019 om 14:54
Wat een verhaal! Lijkt me enorm heftig om hier achter te komen, en dan ook nog postuum, als je hem er niet eens meer naar kunt vragen.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je bedrogen voelt. Hij had jaren geleden zijn moed bij elkaar moeten rapen en zijn kaarten op tafel moeten leggen zodat jij zelf een goed geïnformeerde keuze had kunnen maken. Maar hij heeft die keuze voor jou gemaakt. Dat lijkt me ontzettend wrang, vooral ook omdat je je dan kunt gaan afvragen hoeveel hij dan eigenlijk met jou begaan was.
Hebben jullie wel een fijne relatie gehad verder? Want als dat zo is, zou ik me daar op focussen.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je bedrogen voelt. Hij had jaren geleden zijn moed bij elkaar moeten rapen en zijn kaarten op tafel moeten leggen zodat jij zelf een goed geïnformeerde keuze had kunnen maken. Maar hij heeft die keuze voor jou gemaakt. Dat lijkt me ontzettend wrang, vooral ook omdat je je dan kunt gaan afvragen hoeveel hij dan eigenlijk met jou begaan was.
Hebben jullie wel een fijne relatie gehad verder? Want als dat zo is, zou ik me daar op focussen.
