Postuum bedrogen...

Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.

Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.

Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.

Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.

Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.

Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!

En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!

Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!

Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.

Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?

Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!

Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?



Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)

Zo, ik moest even bijlezen! Ja ik ben idd bij mijn man gebleven totdat de kinderen redelijk zelfstandig waren en ik was waarschijnlijk nog bij hem geweest als ik Hans niet tegen was gekomen. Mijn ex man is een goede vent, maar we leefden als broer en zus. Ik heb me heel slecht gevoeld toen ik verliefd werd en voor de passie ging. Iedereen was boos op mij, mijn ex man viel erg af en was heel erg verdrietig en ik voor hem. Maar ik koos voor mezelf, alhoewel ik me afvroeg of ik daar het recht wel toe had na zoveel jaar huwelijk. Ik meende dat Hans het « waard » was, maar daar zet ik nu grote vraagtekens bij, want ik was waarschijnlijk de persoon waar van gehouden werd omdat die andere vrouw niet beschikbaar was...

Ik heb in een schijnwereld, een leugen geleefd, zo voelt het nu. En ik heb daar een erg hoge prijs voor betaald. Allemaal eigen schuld, maar daarom niet makkelijker.

Mijn kinderen zijn totaal niet van mij vervreemd, ik woon vlakbij ze en ik ben oppasoma. Zij hebben Hans een paar keer ontmoet, maar wilden niets met hem te maken hebben uit medelijden met hun vader. En ze mochten hem gewoon ook niet als persoon. Ook nadat mijn ex weer een nieuwe relatie kreeg veranderde hun mening niet.

Monti; de smsjes beginnen ongeveer 10 jaar geleden, van daarvoor heb ik geen gegevens, maar ik wist wel dat hij haar ook af en toe belde. Je moet niet denken dat dat dagelijks of maandelijks was. Zijn ex kapte die berichten af of reageerde gewoon niet. Maar op gezette tijden, zo rond de Kerst en Oud en Nieuw, voor haar verjaardag of een of andere gebeurtenis dan was er weer even contact en dat eindigde van zijn kant altijd in een hartekreet. Dat ze maar hoefde te bellen en dat hij met haar door zou gaan, dat zij zijn grote liefde was, is en bleef, dat er voor hem maar één vrouw op de hele wereld belangrijk was en dat was zij, dat zij de mooiste en de liefste was en ga zo maar door. Zij schrijft op een bepaald moment zelfs dat ze hem gaat blokkeren als hij zo door blijft gaan. Dan bindt hij een poosje in en dan begint het weer. En dat gaat door tot twee maanden voor zijn dood, toen hij helemaal niks meer kon. Zij bleef correct en afstandelijk, schreef hem dat ze gelukkig was in haar leven en dat ze wenste dat hij dat ook zou zijn. Ik neem haar echt niks kwalijk. Zij was geschokt dat hij die smsjes had bewaard, zij had ze gewoon gewist. Haar huidige man was er altijd van op de hoogte geweest en vond het triest voor Hans, meer niet.

Grobbekuiken; ik heb geen idee waarom, zij konden me dat ook niet uitleggen, was een gevoel.

Maloochem; Ik zou naar zijn uitleg geluisterd hebben, maar ik denk dat ik hem verlaten zou hebben. Dat je dat in het begin nog doet omdat je er nog niet overheen bent is nog te begrijpen, maar dat je dat zo lang volhoudt...
En tegen mij zeggen dat ZIJ hem terug wilde, maar dat hij bij mij wilde zijn en van mij hield. Die keiharde leugen! Had ik dat tijdens zijn leven ontdekt, dan was ik waarschijnlijk niet gebleven.

Bee kind; hij heeft alleen zijn eerste vrouw verlaten. Zijn tweede vrouw heeft hèm verlaten en zij is daar indertijd erg duidelijk over geweest. Zij is een recht-door-zee type, heel erg zeker van zichzelf en dat ben ik niet. Ik heb heel lang getwijfeld en er jaren over gedaan om mijn scheiding te verwerken.

Weet trouwens iemand hoe ik direct onder een reactie een reactie kan plaatsen? Ik lees jullie allemaal hoor en ook al is het soms wat venijnig dat geeft niks, want je reageert natuurlijk uit je eigen ervaringen en gevoel.