Relaties
alle pijlers
Postuum bedrogen...
woensdag 3 april 2019 om 11:30
Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
woensdag 3 april 2019 om 14:55
Maar stel je had dit geweten toen hij nog leefde en je was bij hem weggegaan dan had je je wellicht ook eenzaam gevoeld.Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 14:53Dat heeft hij! We zijn intussen weer goed met elkaar, vieren verjaardagen van de (klein) kinderen samen. Zijn nieuwe vrouw is erg aardig. We zijn eigenlijk nog steeds broer en zus! Maar als ik dan wegga uit die harmonieuze sfeer, dan voel ik me ook erg eenzaam sinds Hans dood is. Als ik alles van tevoren had geweten, dan had ik me nog wel drie keer bedacht voordat ik voor de « passie » was gegaan...
En heb je in de 19 jaar samen met Hans spijt gehad van de keuze om weg te gaan of was je gelukkig?
woensdag 3 april 2019 om 14:56
Nee hoor, karma bestaat niet, laat lekker kletsen.
Wat een verdrietig verhaal, ik wens je veel sterkte!
woensdag 3 april 2019 om 15:01
Je kunt ook naar een medium gaan om hem postuum te kielhalen 
Nee grapje hoor. Ik begrijp je gevoel. Ik denk ook dat je man zijn ex idealiseerde en misschien zelfs obsessief was om iets terug te krijgen wat hij niet kon krijgen en een ander wel.
Ik denk ook dat jullie leven geen farce was, maar dat hij oprecht gelukkig met je was. Misschien kon hij er niet tegen om afgewezen te worden en bleef dat een zwart randje aan zijn leven.
Nee grapje hoor. Ik begrijp je gevoel. Ik denk ook dat je man zijn ex idealiseerde en misschien zelfs obsessief was om iets terug te krijgen wat hij niet kon krijgen en een ander wel.
Ik denk ook dat jullie leven geen farce was, maar dat hij oprecht gelukkig met je was. Misschien kon hij er niet tegen om afgewezen te worden en bleef dat een zwart randje aan zijn leven.
woensdag 3 april 2019 om 15:05
Probeer het los te laten, het gaat je niet helpen wanneer je tegen jezelf blijft zeggen dat je 19 jaar in een leugen hebt geleefd. Hij was met jou al die jaren.
Natuurlijk, hij wilde waarschijnlijk helemaal niet scheiden van haar, was haar keuze. Hij wilde zijn hele leven met haar zijn, maar is niet gebeurd.
Nu is hij dood, achterhaal je deze informatie, tja... Heel hard; maar je gaat het niet meer veranderen.
Jij leeft nog & zorg ervoor dat je ook echt leeft!
Laat dit je herinneringen aan Hans niet in de weg staan.
Natuurlijk, hij wilde waarschijnlijk helemaal niet scheiden van haar, was haar keuze. Hij wilde zijn hele leven met haar zijn, maar is niet gebeurd.
Nu is hij dood, achterhaal je deze informatie, tja... Heel hard; maar je gaat het niet meer veranderen.
Jij leeft nog & zorg ervoor dat je ook echt leeft!
Laat dit je herinneringen aan Hans niet in de weg staan.
woensdag 3 april 2019 om 15:08
Als zij dat zo voelden, dan heb je ze in mijn ogen wel degelijk in de steek gelaten.Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 12:02Moire; ik heb natuurlijk nooit mijn kinderen in de steek gelaten!!! Dat is verkeerd omschreven, dat voelden zij zo!!!
Of dat nou letterlijk of figuurlijk was.
woensdag 3 april 2019 om 15:21
Haar volwassen kinderen, mind you, voelden zich in de steek gelaten omdat zij natuurlijk vader en moeder niet uit elkaar wilden hebben. Vervolgens hebben ze de nieuwe man van moeders 20 jaar lang geboycot! Nogal onrespectvol omgaan met je moeder vind ik dat.SweetChilliSauce schreef: ↑03-04-2019 15:08Als zij dat zo voelden, dan heb je ze in mijn ogen wel degelijk in de steek gelaten.
Of dat nou letterlijk of figuurlijk was.
woensdag 3 april 2019 om 15:27
Dat wil niemand lijkt mij.
woensdag 3 april 2019 om 15:30
Nee, leeftijd maakt in principe niet uit voor de pijn en het verdriet die kinderen ervaren als hun ouders uit elkaar gaan. De reactie daarentegen.. Ik zou verwachten dat oudere, zelfstandige kinderen hun moeder wat meer zouden steunen in een dergelijke situatie.
woensdag 3 april 2019 om 15:30
Maar als je volwassen bent kan je dat wel enigszins rationeel beredeneren.
woensdag 3 april 2019 om 15:39
Geen reden om alleen nog bij je moeder op bezoek te gaan op voorwaarde dat haar nieuwe man er niet is. En dat 20 jaar laten voortduren. Dan ben je gewoon niet helemaal goed bij je hoofd is mijn mening. Het klinkt sowieso als een verziekte kleine gemeenschap.
woensdag 3 april 2019 om 15:45
Want het draait enkel om de gevoelens van de moeder?
Die nieuwe man heeft zijn eerste liefde in de steek gelaten voor een jonger exemplaar en toen dat exemplaar het opstapte, heeft hij zijn pijlen gericht op een getrouwde vrouw. Het klinkt sowieso als een kleine verziekte man in mijn ogen.
woensdag 3 april 2019 om 15:50
Het feit dat hij een nieuwe relatie aanging omdat zijn vorige werd beëindigd lijkt me op zich geen reden om dat aan te nemen. Achteraf gezien (de sms-jes) wel.zurimat schreef: ↑03-04-2019 15:45Want het draait enkel om de gevoelens van de moeder?
Die nieuwe man heeft zijn eerste liefde in de steek gelaten voor een jonger exemplaar en toen dat exemplaar het opstapte, heeft hij zijn pijlen gericht op een getrouwde vrouw. Het klinkt sowieso als een kleine verziekte man in mijn ogen.
woensdag 3 april 2019 om 15:54
Ik ga ook niet op bezoek bij mijn moeder en haar nieuwe man. Niet omdat ik het bedrog niet kan vergeven. Zelfs niet omdat mijn vader helemaal van de wereld was na haar vertrek. Hij is een klojo (mooi woord voor hele nare die ik eigenlijk wil schrijven). Zij respecteerd dat niet en hij is niet “zo lief” als Hans een paar uur weg te gaan. Dus nu zien we haar ook niet meer. Niet alleen dat. Maar het was wel de druppel.
woensdag 3 april 2019 om 15:57
Misschien was het niet zo berekenend als dat je nu schetst. Jeetje. Ben jij niet vaker dan 1 keer verliefd geworden. Eerste was je jong. Tweede verliet jou. Derde was het (maar met weemoed naar een ander tijdens kerst). Vind het niet heel shockerend.zurimat schreef: ↑03-04-2019 15:45Want het draait enkel om de gevoelens van de moeder?
Die nieuwe man heeft zijn eerste liefde in de steek gelaten voor een jonger exemplaar en toen dat exemplaar het opstapte, heeft hij zijn pijlen gericht op een getrouwde vrouw. Het klinkt sowieso als een kleine verziekte man in mijn ogen.
woensdag 3 april 2019 om 15:59
Mijn kinderen hebben mij zeker gesteund en zijn ook op de uitvaart geweest. Ik heb vooral nog steeds veel steun van zijn zoon uit zijn eerste huwelijk. Maar die is ook heel close met de tweede ex van Hans en ik durf hem er niet mee lastig te vallen. Ik denk niet dat hij van de smsjes op de hoogte is en dat wil ik eigenlijk liever zo laten. Verder had Hans weinig familie en daar had hij al heel lang geen contact meer mee.
woensdag 3 april 2019 om 16:00
Ik dacht altijd dat wij de beste relatie van de hele wereld hadden...Daveotion schreef: ↑03-04-2019 14:54Wat een verhaal! Lijkt me enorm heftig om hier achter te komen, en dan ook nog postuum, als je hem er niet eens meer naar kunt vragen.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je je bedrogen voelt. Hij had jaren geleden zijn moed bij elkaar moeten rapen en zijn kaarten op tafel moeten leggen zodat jij zelf een goed geïnformeerde keuze had kunnen maken. Maar hij heeft die keuze voor jou gemaakt. Dat lijkt me ontzettend wrang, vooral ook omdat je je dan kunt gaan afvragen hoeveel hij dan eigenlijk met jou begaan was.
Hebben jullie wel een fijne relatie gehad verder? Want als dat zo is, zou ik me daar op focussen.
woensdag 3 april 2019 om 16:01
woensdag 3 april 2019 om 16:01
Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 14:29Artricks; ik was niet op zoek, het gebeurde gewoon, dat heb ik al omschreven. Maar daar gaat het toch niet om? Dat is toch niet de kern van mijn vraag? Ik vraag niet of ik het toen goed heb gedaan, ik vraag of iemand anders dit ook heeft meegemaakt en hoe hij of zij daarmee om is gegaan. Met "dit" bedoel ik erachter komen dat je partner nog steeds van zijn of haar ex houdt en jou wat anders vertelt.
Nee, je was niet op zoek en ja, het gebeurde - maar dan nog vind ik dit heel treurig voor je ex-man en kinderen. Dat was inderdaad niet jouw vraag, maar ik reageerde in dat stuk op posts die over de toenmalige situatie gingen. Het was geen reactie op jouw originele vraag, maar op andere berichten in je topic. Maar dat terzijde vind ik het ook wel moeilijk om daar helemaal niet naar te kijken, omdat het je huidige situatie vooraf is gegaan.
Antoine de Saint-Exupéry: "Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants (mais peu d'entre elles s'en souviennent)."
woensdag 3 april 2019 om 16:02
Ja, zou zomaar kunnen, maar nu is het een zwart randje om mijn levenfoeksia72 schreef: ↑03-04-2019 15:01Je kunt ook naar een medium gaan om hem postuum te kielhalen
Nee grapje hoor. Ik begrijp je gevoel. Ik denk ook dat je man zijn ex idealiseerde en misschien zelfs obsessief was om iets terug te krijgen wat hij niet kon krijgen en een ander wel.
Ik denk ook dat jullie leven geen farce was, maar dat hij oprecht gelukkig met je was. Misschien kon hij er niet tegen om afgewezen te worden en bleef dat een zwart randje aan zijn leven.
woensdag 3 april 2019 om 16:03
Spork schreef: ↑03-04-2019 15:05Probeer het los te laten, het gaat je niet helpen wanneer je tegen jezelf blijft zeggen dat je 19 jaar in een leugen hebt geleefd. Hij was met jou al die jaren.
Natuurlijk, hij wilde waarschijnlijk helemaal niet scheiden van haar, was haar keuze. Hij wilde zijn hele leven met haar zijn, maar is niet gebeurd.
Nu is hij dood, achterhaal je deze informatie, tja... Heel hard; maar je gaat het niet meer veranderen.
Jij leeft nog & zorg ervoor dat je ook echt leeft!
Laat dit je herinneringen aan Hans niet in de weg staan.
woensdag 3 april 2019 om 16:03
Spork schreef: ↑03-04-2019 15:05Probeer het los te laten, het gaat je niet helpen wanneer je tegen jezelf blijft zeggen dat je 19 jaar in een leugen hebt geleefd. Hij was met jou al die jaren.
Natuurlijk, hij wilde waarschijnlijk helemaal niet scheiden van haar, was haar keuze. Hij wilde zijn hele leven met haar zijn, maar is niet gebeurd.
Nu is hij dood, achterhaal je deze informatie, tja... Heel hard; maar je gaat het niet meer veranderen.
Jij leeft nog & zorg ervoor dat je ook echt leeft!
Laat dit je herinneringen aan Hans niet in de weg staan.
woensdag 3 april 2019 om 16:06
Ik maak hen geen enkel verwijt, zij hebben niet voor die situatie gekozen en hun vader leed verschrikkelijk onder de scheiding in het begin. Het was een natuurlijke reactie om de getroffen ouder te steunen. Later hebben we de draad vrij snel weer opgepakt.
woensdag 3 april 2019 om 16:09
Oei, wat erg voor jullie. Maar dit hoor je inderdaad helaas vaker.SjakS schreef: ↑03-04-2019 15:54Ik ga ook niet op bezoek bij mijn moeder en haar nieuwe man. Niet omdat ik het bedrog niet kan vergeven. Zelfs niet omdat mijn vader helemaal van de wereld was na haar vertrek. Hij is een klojo (mooi woord voor hele nare die ik eigenlijk wil schrijven). Zij respecteerd dat niet en hij is niet “zo lief” als Hans een paar uur weg te gaan. Dus nu zien we haar ook niet meer. Niet alleen dat. Maar het was wel de druppel.
woensdag 3 april 2019 om 16:11
Hoe moeilijk ook probeer dat vooral te blijven zien. Dát was wel echt en dat blijft staan.
Fijn dat je kinderen er wel voor je zijn geweest in de tijd van ziek zijn en overlijden.
En je mag ook heel boos en verdrietig zijn om dit gebeuren. Dood is niet heilig hè. Praat er over, schrijf het van je af maar twijfel niet aan de afg 19 jaren, je was gelukkig en hij met jou.
