Relaties
alle pijlers
Samenwonen - nu al heimwee
zondag 14 april 2019 om 14:52
Hoi hoi!
Aankomend weekend is het dan eindelijk zo ver, ik ga samenwonen!
Vanaf november gewacht en vorige week eindelijk samen de sleutels gekregen.
Ondanks dat ik er enorm veel zin ik heb, zie ik er tegelijkertijd ook steeds meer tegenop. Het gevoel van heimwee is me steeds meer de baas.
Als ik ‘s avonds, thuis, in m’n vertrouwde bedje lig begin ik steeds meer te piekeren. De gedachten “dit is een van de laatste keren hier” speelt steeds meer op, waardoor ik uitbarst in een jankbui. Overdag is het minder, maar begint het ook steeds meer te komen. Het gevoel dat je ergens anders heengaat en nooit meer terug kan naar het oude vertrouwde bij je ouders vleugels. Nu weet ik wel dat ik daar altijd heen kan en ze nog geen kwartier bij mij vandaan wonen, maar toch.. Ik heb nu al enorme heimwee en weet niet goed hoe ik hier mee om moet of kan gaan.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders en ga vooral mijn moeder zo enorm missen. Ik begin haast te denken/twijfelen of ik er wel goed aan doe om te gaan samenwonen, juist door die nadrukkelijke angst en heimwee.
In het huis zelf heb ik al een “eigen kamertje” welke mijn vriend en ik zo fijn mogelijk voor mezelf maken. Een soort van walkin closet. Mijn bureau komt daar, m’n kledingkast en alle andere spulletjes. Dat is ook een plekje waar ik me nu al enorm thuis voel. M’n vriend weet het ook en ik kan er ook goed met hem over praten, maar voor hem vind ik het ook rot dat ik eerder verdrietig dan gelukkig ben op het moment.
Daarnaast zijn we tijdens de verbouwing/het klussen geen één dag echt even alleen samen geweest. Schoonouders waren er áltijd. Heel lief dat ze helpen natuurlijk, maar we hebben nog geen enkel moment alleen gehad waardoor het ook voelt alsof ik bij mijn schoonfamilie op bezoek ga of we in hun huis gaan wonen. Ze lieten tijdens het klussen ook echt hun mening weten en zelf heb ik vrij weinig eigen draai kunnen geven naar mijn idee. Maar dat terzijde haha
Heeft iemand hier ook last van gehad, of misschien een paar fijne tips?
Ik ben zelf bang dat dit gevoel noooit meer over gaat. Vreselijk! Haha.
Ik ben trouwens 23
Liefs
Aankomend weekend is het dan eindelijk zo ver, ik ga samenwonen!
Vanaf november gewacht en vorige week eindelijk samen de sleutels gekregen.
Ondanks dat ik er enorm veel zin ik heb, zie ik er tegelijkertijd ook steeds meer tegenop. Het gevoel van heimwee is me steeds meer de baas.
Als ik ‘s avonds, thuis, in m’n vertrouwde bedje lig begin ik steeds meer te piekeren. De gedachten “dit is een van de laatste keren hier” speelt steeds meer op, waardoor ik uitbarst in een jankbui. Overdag is het minder, maar begint het ook steeds meer te komen. Het gevoel dat je ergens anders heengaat en nooit meer terug kan naar het oude vertrouwde bij je ouders vleugels. Nu weet ik wel dat ik daar altijd heen kan en ze nog geen kwartier bij mij vandaan wonen, maar toch.. Ik heb nu al enorme heimwee en weet niet goed hoe ik hier mee om moet of kan gaan.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders en ga vooral mijn moeder zo enorm missen. Ik begin haast te denken/twijfelen of ik er wel goed aan doe om te gaan samenwonen, juist door die nadrukkelijke angst en heimwee.
In het huis zelf heb ik al een “eigen kamertje” welke mijn vriend en ik zo fijn mogelijk voor mezelf maken. Een soort van walkin closet. Mijn bureau komt daar, m’n kledingkast en alle andere spulletjes. Dat is ook een plekje waar ik me nu al enorm thuis voel. M’n vriend weet het ook en ik kan er ook goed met hem over praten, maar voor hem vind ik het ook rot dat ik eerder verdrietig dan gelukkig ben op het moment.
Daarnaast zijn we tijdens de verbouwing/het klussen geen één dag echt even alleen samen geweest. Schoonouders waren er áltijd. Heel lief dat ze helpen natuurlijk, maar we hebben nog geen enkel moment alleen gehad waardoor het ook voelt alsof ik bij mijn schoonfamilie op bezoek ga of we in hun huis gaan wonen. Ze lieten tijdens het klussen ook echt hun mening weten en zelf heb ik vrij weinig eigen draai kunnen geven naar mijn idee. Maar dat terzijde haha
Heeft iemand hier ook last van gehad, of misschien een paar fijne tips?
Ik ben zelf bang dat dit gevoel noooit meer over gaat. Vreselijk! Haha.
Ik ben trouwens 23
Liefs
anoniem_360206 wijzigde dit bericht op 14-04-2019 15:00
12.64% gewijzigd
woensdag 17 april 2019 om 23:32
Ik had er óók enorm last van.
Bij ons was het ook nog eens nieuwbouw dus voordat we daar een béétje sfeer in kregen heeft dat wel een tijdje geduurd.
Ik vond het écht niet leuk in het begin, maar naarmate de tijd vordert ga je je draai wel vinden. Je eigen ritueeltjes, spulletjes, geen last meer van anderen(ook al ervaar je het niet als een last), lekker zelf bepalen wat je wanneer doet. Ik zou nu niet meer anders willen:).
Was trouwens 22 toen ik samen ging wonen.
Bij ons was het ook nog eens nieuwbouw dus voordat we daar een béétje sfeer in kregen heeft dat wel een tijdje geduurd.
Ik vond het écht niet leuk in het begin, maar naarmate de tijd vordert ga je je draai wel vinden. Je eigen ritueeltjes, spulletjes, geen last meer van anderen(ook al ervaar je het niet als een last), lekker zelf bepalen wat je wanneer doet. Ik zou nu niet meer anders willen:).
Was trouwens 22 toen ik samen ging wonen.
woensdag 17 april 2019 om 23:55
Heel herkenbaar!
Ik heb een hele fijne jeugd gehad, en ben ook huilend het huis uit gegaan.
Verdriet, omdat je dan echt afscheid neemt van je jeugd, je veilige haven ( zo voelde dat voor mij )
Ook een beetje angst voor het onbekende.
Maar het wende al snel.... binnen 3 maanden wist ik niet beter.
En toen ging ik trouwen, en nog één nachtje bij m'n ouders slapen. Met het hele gezin bij elkaar. Een fantastisch gevoel was dat, weer even terug naar vroeger.
Ik denk dan maar zo: Je mag van geluk spreken als je huilend je ouderlijk huis verlaat.... beter dan gillend wegrennen op je 18e
Ik heb een hele fijne jeugd gehad, en ben ook huilend het huis uit gegaan.
Verdriet, omdat je dan echt afscheid neemt van je jeugd, je veilige haven ( zo voelde dat voor mij )
Ook een beetje angst voor het onbekende.
Maar het wende al snel.... binnen 3 maanden wist ik niet beter.
En toen ging ik trouwen, en nog één nachtje bij m'n ouders slapen. Met het hele gezin bij elkaar. Een fantastisch gevoel was dat, weer even terug naar vroeger.
Ik denk dan maar zo: Je mag van geluk spreken als je huilend je ouderlijk huis verlaat.... beter dan gillend wegrennen op je 18e
donderdag 18 april 2019 om 22:27
Wat een fijne, lieve reactie!Het-groepje schreef: ↑14-04-2019 15:07Heerlijk om te lezen dat je het thuis zo fijn hebt.
Zo te horen stap je van de ene mooie ervaring naar de volgende.
Logisch dat je het lastig vindt om af te sluiten
Ik was al heel jong uit huis en dat was niet leuk gegaan. Toch ging ik elke zondag nog terug, een hele dag, jarenlang. Ik kan me voorstellen dat je als je echt een goede band hebt dat dat gevoel keer tien hebt.
Zo te horen komt je vriend ook uit een warm nest en heb je lieve hulpvaardige schoonouders.
Vecht niet tegen dat gevoel, ga gewoon genieten van wat je hebt aan warmte van je ouders en tevens de vrijheid die je nu gaat hebben met je vriend.
Het gaat echt heel erg leuk worden, dat samenwonen.
Iedereen overigens, maar zo positief! Inderdaad.. Genieten van de warmte die ik van beide kanten krijg. Dankjewel voor je reactie!
donderdag 18 april 2019 om 22:28
Jaa, dat met een bepaalde dag afspreken is inderdaad een goed idee. Ga ik zeker doen! We wandelen wel eens ‘s avonds en dat is wel een leuke tip!Girafjes schreef: ↑14-04-2019 15:06Ga je ver bij je ouders vandaan wonen?
Wellicht kun je een vaste avond in de week afspreken dat je met je ouders eet? In jullie nieuwe huis of bij je ouders thuis?
En wellicht kun je enkele keren in de maand op je vrije dag of op een weekenddag iets leuks gaan doen met je moeder? De ene keer rondom jouw nieuwe huis om samen de omgeving te verkennen en de andere keer in je oude vertrouwde omgeving?
donderdag 18 april 2019 om 22:34
Het zijn inderdaad alle 3 de dingen bij elkaar. Ook alle 3 nog nooit gedaan, dus onbekend en logisch misschien ook wel. Zoals je omschrijft hoe je bij je ouders thuis bent, zo zou ik het ook doen haha. Schoenen uit, zelf drinken pakken.. En ja, het zien van twee plekken is ook wel zo! Heel fijn inderdaad. Mijn vriend zegt ook dat ik altijd naar ze toen kan en er in principe niet veel veranderd dan een andere slaap-leefruimte. Het warme gevoel en het thuiskomen bij hen zal niet veranderen. Dus ja, twee plekken is inderdaad wel heel fijn! HihiBells_ schreef: ↑16-04-2019 13:31Uit huis gaan is spannend.
Verhuizen is spannend.
Samen gaan wonen is spannend.
En je doet het alledrie tegelijk, dus het is echt niet gek dat je een beetje zenuwachtig bent. Het zal inderdaad allemaal wennen zijn. Een nieuw huis, niet meer bij je ouders wonen en altijd samen met je vriend zijn. En soms zul je nog eens terug verlangen naar vroeger. Dat betekent niet dat je niet gelukkig bent met de nieuwe situatie, gewoon dat je in een overgangsfase zit.
Het is inmiddels 15 jaar geleden dat ik uit huis ben gegaan, maar ik vind het nog steeds lekker om af en toe 'gewoon' bij mijn moeder te zijn. Daar ben ik niet echt 'op bezoek', maar pak ik zelf een kopje uit de kast voor koffie, schop mijn schoenen uit om op de bank te hangen en hoeven we niet per se de hele tijd te praten. Mijn eigen huis is thuis, maar mijn ouders' huis voelt ook nog altijd als thuiskomen. Heerlijk toch, dat er twee plekken zijn waar je dat gevoel kunt hebben?
donderdag 18 april 2019 om 22:36
En, zit je nu op je plekje?sunnydelight schreef: ↑16-04-2019 13:59Ik ben zelf vrij recent gaan samen wonen en snap wat je bedoelt. Ik was bang dat ik mijn ouderlijk huis en ouders te veel zou gaan missen, maar het is een kwestie van wennen. Dan komt het vanzelf goed (en vind je het super fijn, zo'n eigen plek).
Wat betreft jouw schoonouders zou ik wel echt adviseren goed jouw eigen grenzen aan te geven (desnoods bij vriend, die het bij hen kan neerleggen). Ik ben hier flink de mist ingegaan en zit nu met bepaalde meubelstukken en zelfs een vloer welke zijn aangeschaft op basis van de mening van mijn schoonouders. Heel veel spijt van!
In ieder geval veel succes
Ja, dat missen inderdaad. Daar niet overheen komen.
Grenzen geef ik steeds iets meer aan, vooral via mijn vriend. Vind het alleen lastig om het zó te brengen dat ik hun hulp enorm waardeer, maar ze nu ook wel even weer wegmogen haha
donderdag 18 april 2019 om 22:40
Ohh jaa, dat herken ik! Het huilend uit huis zou nog wel komen haha. Laten we maar hopen dat het bij mij ook zo gaat! Heel fijn toekomstbeeld hihi. En van geluk spreek ik zeker, omdat zoveel mensen het ook anders hebben.paggy schreef: ↑17-04-2019 23:55Heel herkenbaar!
Ik heb een hele fijne jeugd gehad, en ben ook huilend het huis uit gegaan.
Verdriet, omdat je dan echt afscheid neemt van je jeugd, je veilige haven ( zo voelde dat voor mij )
Ook een beetje angst voor het onbekende.
Maar het wende al snel.... binnen 3 maanden wist ik niet beter.
En toen ging ik trouwen, en nog één nachtje bij m'n ouders slapen. Met het hele gezin bij elkaar. Een fantastisch gevoel was dat, weer even terug naar vroeger.
Ik denk dan maar zo: Je mag van geluk spreken als je huilend je ouderlijk huis verlaat.... beter dan gillend wegrennen op je 18e
donderdag 18 april 2019 om 22:45
Ik snap je wel TO, ik ken het gevoel ontzettend goed
Toen ik uit huis ging had ik hetzelfde.
Toen ik me eenmaal thuis voelde in mijn nieuwe huis werd het snel minder
Er komen ook heel veel leuke nieuwe dingen en eerste keren aan voor jou en je vriend in jullie nieuwe huis en probeer daar vooral van te genieten.
Toen ik uit huis ging had ik hetzelfde.
Toen ik me eenmaal thuis voelde in mijn nieuwe huis werd het snel minder
Er komen ook heel veel leuke nieuwe dingen en eerste keren aan voor jou en je vriend in jullie nieuwe huis en probeer daar vooral van te genieten.
donderdag 18 april 2019 om 22:48
Gegarandeerd dus zondagochtend een stel schoonouders op bezoek met verse broodjes.Gemmaglitter93 schreef: ↑18-04-2019 22:40Zaterdag op zondag. Vandaag kwamen er al heel wat meubels en zaterdag komt de rest. Die dag trekken we er ook in zegmaar
Die ook absoluut willen weten "hoe jullie eerste nacht samen" was.
En die waarschijnlijk ook nog es zin hebben om een hele zondag te klussen.
Kleine tip: Steek zaterdagavond een nieuw slot op de deur zodat je tenminste kan uitslapen en genieten van elkaar en die eerste dag / nacht samenwonen.
En trek de bel effe een nachtje uit.
De eerste keer "alleen wonen" en samenwonen kan je maar 1 keer doen.
En hoe zeer je ze misschien later ook mist, je hebt op zondagochtend om 9 uur écht geen zin in een stel ouders of schoonouders aan je deur of in je keuken.
donderdag 18 april 2019 om 22:53
Wat fijn, herkenning. Het zal ook wel gaan slijten, alleen is dat nu nog wat lastig voor te stellen omdat er zo’n rollercoaster van emoties voorbij komt haha. Ik ga zeker genieten!Pinda-Kaas schreef: ↑18-04-2019 22:45Ik snap je wel TO, ik ken het gevoel ontzettend goed
Toen ik uit huis ging had ik hetzelfde.
Toen ik me eenmaal thuis voelde in mijn nieuwe huis werd het snel minder
Er komen ook heel veel leuke nieuwe dingen en eerste keren aan voor jou en je vriend in jullie nieuwe huis en probeer daar vooral van te genieten.
donderdag 18 april 2019 om 22:56
We hebben al nadrukkelijk gezegd een weekend alleen te willen hebben. De grap was er overigens wel al tussen mijn en zijn ouders; met eerste paasdag bij ons brunchen. Mijn vriend was diegene die het hardste brulde dat er niemand in kwam, haha. Overigens was dat van mijn moeder een grapje. Ze vind het vooral ook sneu voor mij/ons dat we dat moment van écht een dagje samen in ons huis vrijwel niet hebben gehad. Zaterdag hopelijk wel, maar dat heb ik al nadrukkelijk gezegd.Belg007 schreef: ↑18-04-2019 22:48Gegarandeerd dus zondagochtend een stel schoonouders op bezoek met verse broodjes.
Die ook absoluut willen weten "hoe jullie eerste nacht samen" was.
En die waarschijnlijk ook nog es zin hebben om een hele zondag te klussen.
Kleine tip: Steek zaterdagavond een nieuw slot op de deur zodat je tenminste kan uitslapen en genieten van elkaar en die eerste dag / nacht samenwonen.
En trek de bel effe een nachtje uit.
De eerste keer "alleen wonen" en samenwonen kan je maar 1 keer doen.
En hoe zeer je ze misschien later ook mist, je hebt op zondagochtend om 9 uur écht geen zin in een stel ouders of schoonouders aan je deur of in je keuken.
Nogmaals heel fijn dat ze helpen, want eerlijk is eerlijk.. Zonder hun hulp waren we lang niet zo ver. Het is ook niets persoonlijks.. Maar gewoon irritant dat we nog niet samen kunnen genieten en samen kunnen wennen. Wellicht speelt dat ook met de heimwee mee.
donderdag 18 april 2019 om 23:10
die rollercoaster versterkt die heimwee-gevoelens natuurlijk ook enormGemmaglitter93 schreef: ↑18-04-2019 22:53Wat fijn, herkenning. Het zal ook wel gaan slijten, alleen is dat nu nog wat lastig voor te stellen omdat er zo’n rollercoaster van emoties voorbij komt haha. Ik ga zeker genieten!
dus ook een beetje op jezelf letten, rustig aan doen en niet stressen, blijven ademen
donderdag 18 april 2019 om 23:48
Pinda-Kaas schreef: ↑18-04-2019 23:10die rollercoaster versterkt die heimwee-gevoelens natuurlijk ook enorm
dus ook een beetje op jezelf letten, rustig aan doen en niet stressen, blijven ademen
Klopt! Morgenavond ben ik een avond thuis, niks moet of mag dus dat is ook wel even heerlijk. Dankjewel!
vrijdag 19 april 2019 om 08:01
Waarschijnlijk zijn je schoonouders zoals mijn vader: zeer enthousiast 
Hij doet ook alles in ons nieuwe huis en ik ben hem er zeer dankbaar voor. Hij heeft ook onze sleutels maar belt altijd netjes eerst aan en komt nooit zelf binnen. Tenzij hij eerst 2 dagen op voorhand belt en zegt "op dit uur kom ik even binnen want ik kom je kraan repareren" oid. Maar dan nog belt hij aan en als we niet thuis zijn komt hij zelf binnen.
Gewoon vanaf het begin goed aangeven dat je niet wil dat ze zomaar binnenkomen, maar uit je posts lijken met het aangename mensen die daar niet moeilijk over zullen doen.
Heel veel plezier gewenst in je nieuwe plekje! Je bent aan het afscheid nemen van je jeugd, dat is altijd een periode van rouw. Laat het toe, maar laat het niet overheersen.
Hij doet ook alles in ons nieuwe huis en ik ben hem er zeer dankbaar voor. Hij heeft ook onze sleutels maar belt altijd netjes eerst aan en komt nooit zelf binnen. Tenzij hij eerst 2 dagen op voorhand belt en zegt "op dit uur kom ik even binnen want ik kom je kraan repareren" oid. Maar dan nog belt hij aan en als we niet thuis zijn komt hij zelf binnen. Gewoon vanaf het begin goed aangeven dat je niet wil dat ze zomaar binnenkomen, maar uit je posts lijken met het aangename mensen die daar niet moeilijk over zullen doen.
Heel veel plezier gewenst in je nieuwe plekje! Je bent aan het afscheid nemen van je jeugd, dat is altijd een periode van rouw. Laat het toe, maar laat het niet overheersen.
vrijdag 19 april 2019 om 08:14
Direct vanuit huis samenwonen hoeft niet altijd een probleem te zijn, maar in het geval van TO had ik het wel aangeraden. Al is het maar in het proces van volwassen worden en losmaken van je ouders. Dat het moeilijk kan zijn snap ik, maar het klinkt wel heel kinderlijk allemaal voor iemand van 23.
vrijdag 19 april 2019 om 09:03
Ik had hier ook veel last van toen ik de eerste keer ging samenwonen. Ik ging in een achterstandswijk wonen want meer konden we nog niet betalen en ik vond het zo erg wennen. Zo anders dan mijn eigen oude vertrouwde omgeving. In het begin heb ik echt elke dag gehuild. Daar voelde ik me dan tegelijkertijd schuldig over want ik vond het niet leuk voor mijn vriend dat het samenwonen en uit huis gaan me zo zwaar vielen. Maar het goede nieuws is: er moest gewoon wat tijd overheen gaan. Mijn oude huis voelde steeds minder als thuis en ik kan me nog een moment herinneren dat ik thuis kwam (in mijn nieuwe huis dus) en echt voor het eerst besefte: hé dit is nu mijn thuis! En toen heb ik daar nog met veel plezier een tijd gewoond.
Dus ik zou zeggen: geef het vooral wat tijd. En voel je niet schuldig over de heimwee want dan verdubbel je eigenlijk je verdriet en het is nergens voor nodig.
Wat je schoonouders betreft: ook herkenbaar! Mijn schoonouders deden dat toen ook. Volgens mij had het ermee te maken dat we allebei vanuit huis gingen samenwonen en dat onze (vooral zijn) ouders ons echt als kinderen behandelden. Ze wilden alles voor ons regelen, wat echt lief was maar wat er ook voor zorgde dat het niet echt voelde als mijn huis in het begin. Het lijkt me een goed idee om de komende tijd ook bewust wat tijd met z’n tweeen door te brengen.
Dus ik zou zeggen: geef het vooral wat tijd. En voel je niet schuldig over de heimwee want dan verdubbel je eigenlijk je verdriet en het is nergens voor nodig.
Wat je schoonouders betreft: ook herkenbaar! Mijn schoonouders deden dat toen ook. Volgens mij had het ermee te maken dat we allebei vanuit huis gingen samenwonen en dat onze (vooral zijn) ouders ons echt als kinderen behandelden. Ze wilden alles voor ons regelen, wat echt lief was maar wat er ook voor zorgde dat het niet echt voelde als mijn huis in het begin. Het lijkt me een goed idee om de komende tijd ook bewust wat tijd met z’n tweeen door te brengen.
vrijdag 19 april 2019 om 10:21
Wat zouden ze dan moeten doen?
Ieder, afzonderlijk van elkaar een flatje voor 'veelte veel' gaan huren? slechts voor het idee en gevoel dat je 'zelfstandig' gewoond hebt?
Daarbij zou dit nog wel leuk kunnen zijn als er woonruimte in overvloed geweest was.. wat dus niet het geval is...
vrijdag 19 april 2019 om 21:56
TO jouw gevoel is van alle tijd ……......In haar jonge jaren zong , wie...??, Willeke Alberti al over Het oude huis!...
Ik hoor de ruzies en de feesten
Het kraken van de derde tree
Ik zie de vlek die nooit meer wegging
Mijn broertjes eerste kopje thee
Ik hoor de bel als die niet stuk was
De leiding van het licht werd oud
De oude groen geverfde deuren
Ik hou er van, het is zo vertrouwd
Dag huis, dag lieve oude woning
Ik vond je al met al zo fijn
Een warm gevoel, een dierbaar plekje
Een leven lang aan het Floraplein
Hier las ik al je lieve brieven
Hier heb ik jou voor het eerst bemind
Hier schikte ik jouw vaas met bloemen
Ik was er blij mee als een kind
Ik hoor de stemmen van de buren
Hun stap, het kraken van hun bed
Hun hondje, later overreden
De grammofoon en het toilet
Ik breng een plantje naar beneden
En de verhuizer zegt; Bedankt
Ik kijk omhoog achter die gevel
Waar ik heb gelachen en gejankt
Ik krijg haast spijt van mijn verhuizing
Maar het oude huis wordt gauw gesloopt
Er stopt een auto met twee mannen
Waarvan er een de grond straks koopt
Dag huis, dag lieve oude woning
Hier komt een flat zegt men, met lift
Maar jij staat ondanks al je scheuren
Voor altijd in mijn hart gegrift
Ik hoor de ruzies en de feesten
Het kraken van de derde tree
Ik zie de vlek die nooit meer wegging
Mijn broertjes eerste kopje thee
Ik hoor de bel als die niet stuk was
De leiding van het licht werd oud
De oude groen geverfde deuren
Ik hou er van, het is zo vertrouwd
Dag huis, dag lieve oude woning
Ik vond je al met al zo fijn
Een warm gevoel, een dierbaar plekje
Een leven lang aan het Floraplein
Hier las ik al je lieve brieven
Hier heb ik jou voor het eerst bemind
Hier schikte ik jouw vaas met bloemen
Ik was er blij mee als een kind
Ik hoor de stemmen van de buren
Hun stap, het kraken van hun bed
Hun hondje, later overreden
De grammofoon en het toilet
Ik breng een plantje naar beneden
En de verhuizer zegt; Bedankt
Ik kijk omhoog achter die gevel
Waar ik heb gelachen en gejankt
Ik krijg haast spijt van mijn verhuizing
Maar het oude huis wordt gauw gesloopt
Er stopt een auto met twee mannen
Waarvan er een de grond straks koopt
Dag huis, dag lieve oude woning
Hier komt een flat zegt men, met lift
Maar jij staat ondanks al je scheuren
Voor altijd in mijn hart gegrift
vrijdag 19 april 2019 om 23:24
Jeetje, ja. Nooit bij nagedacht. Heb hem even weer opgezocht en de tranen breken los haha. Precies dit gevoel. Bedankt voor het herinneren van haar nummer, heel fijn!mebuto schreef: ↑19-04-2019 21:56TO jouw gevoel is van alle tijd ……......In haar jonge jaren zong , wie...??, Willeke Alberti al over Het oude huis!...
Ik hoor de ruzies en de feesten
Het kraken van de derde tree
Ik zie de vlek die nooit meer wegging
Mijn broertjes eerste kopje thee
Ik hoor de bel als die niet stuk was
De leiding van het licht werd oud
De oude groen geverfde deuren
Ik hou er van, het is zo vertrouwd
Dag huis, dag lieve oude woning
Ik vond je al met al zo fijn
Een warm gevoel, een dierbaar plekje
Een leven lang aan het Floraplein
Hier las ik al je lieve brieven
Hier heb ik jou voor het eerst bemind
Hier schikte ik jouw vaas met bloemen
Ik was er blij mee als een kind
Ik hoor de stemmen van de buren
Hun stap, het kraken van hun bed
Hun hondje, later overreden
De grammofoon en het toilet
Ik breng een plantje naar beneden
En de verhuizer zegt; Bedankt
Ik kijk omhoog achter die gevel
Waar ik heb gelachen en gejankt
Ik krijg haast spijt van mijn verhuizing
Maar het oude huis wordt gauw gesloopt
Er stopt een auto met twee mannen
Waarvan er een de grond straks koopt
Dag huis, dag lieve oude woning
Hier komt een flat zegt men, met lift
Maar jij staat ondanks al je scheuren
Voor altijd in mijn hart gegrift
