Relaties
alle pijlers
Samenwonen - nu al heimwee
zondag 14 april 2019 om 14:52
Hoi hoi!
Aankomend weekend is het dan eindelijk zo ver, ik ga samenwonen!
Vanaf november gewacht en vorige week eindelijk samen de sleutels gekregen.
Ondanks dat ik er enorm veel zin ik heb, zie ik er tegelijkertijd ook steeds meer tegenop. Het gevoel van heimwee is me steeds meer de baas.
Als ik ‘s avonds, thuis, in m’n vertrouwde bedje lig begin ik steeds meer te piekeren. De gedachten “dit is een van de laatste keren hier” speelt steeds meer op, waardoor ik uitbarst in een jankbui. Overdag is het minder, maar begint het ook steeds meer te komen. Het gevoel dat je ergens anders heengaat en nooit meer terug kan naar het oude vertrouwde bij je ouders vleugels. Nu weet ik wel dat ik daar altijd heen kan en ze nog geen kwartier bij mij vandaan wonen, maar toch.. Ik heb nu al enorme heimwee en weet niet goed hoe ik hier mee om moet of kan gaan.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders en ga vooral mijn moeder zo enorm missen. Ik begin haast te denken/twijfelen of ik er wel goed aan doe om te gaan samenwonen, juist door die nadrukkelijke angst en heimwee.
In het huis zelf heb ik al een “eigen kamertje” welke mijn vriend en ik zo fijn mogelijk voor mezelf maken. Een soort van walkin closet. Mijn bureau komt daar, m’n kledingkast en alle andere spulletjes. Dat is ook een plekje waar ik me nu al enorm thuis voel. M’n vriend weet het ook en ik kan er ook goed met hem over praten, maar voor hem vind ik het ook rot dat ik eerder verdrietig dan gelukkig ben op het moment.
Daarnaast zijn we tijdens de verbouwing/het klussen geen één dag echt even alleen samen geweest. Schoonouders waren er áltijd. Heel lief dat ze helpen natuurlijk, maar we hebben nog geen enkel moment alleen gehad waardoor het ook voelt alsof ik bij mijn schoonfamilie op bezoek ga of we in hun huis gaan wonen. Ze lieten tijdens het klussen ook echt hun mening weten en zelf heb ik vrij weinig eigen draai kunnen geven naar mijn idee. Maar dat terzijde haha
Heeft iemand hier ook last van gehad, of misschien een paar fijne tips?
Ik ben zelf bang dat dit gevoel noooit meer over gaat. Vreselijk! Haha.
Ik ben trouwens 23
Liefs
Aankomend weekend is het dan eindelijk zo ver, ik ga samenwonen!
Vanaf november gewacht en vorige week eindelijk samen de sleutels gekregen.
Ondanks dat ik er enorm veel zin ik heb, zie ik er tegelijkertijd ook steeds meer tegenop. Het gevoel van heimwee is me steeds meer de baas.
Als ik ‘s avonds, thuis, in m’n vertrouwde bedje lig begin ik steeds meer te piekeren. De gedachten “dit is een van de laatste keren hier” speelt steeds meer op, waardoor ik uitbarst in een jankbui. Overdag is het minder, maar begint het ook steeds meer te komen. Het gevoel dat je ergens anders heengaat en nooit meer terug kan naar het oude vertrouwde bij je ouders vleugels. Nu weet ik wel dat ik daar altijd heen kan en ze nog geen kwartier bij mij vandaan wonen, maar toch.. Ik heb nu al enorme heimwee en weet niet goed hoe ik hier mee om moet of kan gaan.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders en ga vooral mijn moeder zo enorm missen. Ik begin haast te denken/twijfelen of ik er wel goed aan doe om te gaan samenwonen, juist door die nadrukkelijke angst en heimwee.
In het huis zelf heb ik al een “eigen kamertje” welke mijn vriend en ik zo fijn mogelijk voor mezelf maken. Een soort van walkin closet. Mijn bureau komt daar, m’n kledingkast en alle andere spulletjes. Dat is ook een plekje waar ik me nu al enorm thuis voel. M’n vriend weet het ook en ik kan er ook goed met hem over praten, maar voor hem vind ik het ook rot dat ik eerder verdrietig dan gelukkig ben op het moment.
Daarnaast zijn we tijdens de verbouwing/het klussen geen één dag echt even alleen samen geweest. Schoonouders waren er áltijd. Heel lief dat ze helpen natuurlijk, maar we hebben nog geen enkel moment alleen gehad waardoor het ook voelt alsof ik bij mijn schoonfamilie op bezoek ga of we in hun huis gaan wonen. Ze lieten tijdens het klussen ook echt hun mening weten en zelf heb ik vrij weinig eigen draai kunnen geven naar mijn idee. Maar dat terzijde haha
Heeft iemand hier ook last van gehad, of misschien een paar fijne tips?
Ik ben zelf bang dat dit gevoel noooit meer over gaat. Vreselijk! Haha.
Ik ben trouwens 23
Liefs
anoniem_360206 wijzigde dit bericht op 14-04-2019 15:00
12.64% gewijzigd
zondag 14 april 2019 om 17:36
Ik vond samenwonen destijds ook erg spannend. Qua overgang heeft het mij erg geholpen om inderdaad een kamer voor mezelf te hebben voor als ik me even wilde terugtrekken, met een tv en lekkere bank. Nooit gezeten uiteindelijk, maar het idee was fijn.
Overigens bij iedere verhuizing in afgelopen 15jr (4 studentenhuizen vóór het samenwonen) het altijd even moeilijk gehad: afscheid nemen van een periode en van mijn eigen plek. Het is inderdaad een klein beetje rouw dat erbij komt kijken. Gelukkig kan je terug naar je ouders als je het even mist, maar het komt vast goed.
Veel plezier!
Overigens bij iedere verhuizing in afgelopen 15jr (4 studentenhuizen vóór het samenwonen) het altijd even moeilijk gehad: afscheid nemen van een periode en van mijn eigen plek. Het is inderdaad een klein beetje rouw dat erbij komt kijken. Gelukkig kan je terug naar je ouders als je het even mist, maar het komt vast goed.
Veel plezier!
zondag 14 april 2019 om 17:43
TijdvoorTaart schreef: ↑14-04-2019 16:39Mijn toevoeging op jouw toevoeging:
GEEF JE GRENZEN AAN!
Wat doen je schoonouders daar de hele tijd? Waarom bepalen zij hoe JOUW huis eruit gaat zien?
Zeg dat jullie de hulp gewaardeerd hebben en dat jullie het de komende week wel zelf kunnen en doe je eigen ding. Willen jullie fluorescerend roze muren? Doe dat dan, daar heb je de toestemmen van je schoonouders niet voor nodig en hoe meer je zelf aan je huis klust, hoe meer het als thuis voelt
Nou, het is ook het huis van haar vriend. Verder wel met je eens, al vind ik dat ze haar grenzen moet aangeven bij haar vriend. TO, als je het niet leuk vindt dat je schoonouders zo vaak in jullie huis zijn, overleg dat dan met hem. Andersom trouwens net zo goed: ik lees hier de tip om een keer per week bij jouw ouders te gaan eten (of ze bij jullie te laten eten). Ook dat moet je bespreken met je vriend, misschien zit hij er wel helemaal niet op te wachten om elke week zijn schoonouders over de vloer te hebben.
zondag 14 april 2019 om 18:33
Ik had er al 10 verhuizingen op zitten voor ik ging samenwonen, maar bij een groot deel was het voor mij ook wel een beetje afscheid nemen. Mijn eerste appartementje, mijn laatste studentenkamer/huis en mijn laatste appartement zorgde idd ook voor een beetje rauw. Merkte dat ik in de periode voordat ik ging samenwonen veel last van had. Zo wilde ik eigenlijk perse mijn wasmachine houden, terwijl die van mijn meneer groter was qua inhoud. Maar ik had al zo weinig spullen en door de verhuizing zou ik nog minder overhouden.
Ik zou er trouwens ook niet heel happy mee zijn dan mijn (schoon)ouders langer in mijn huis zouden klussen dan dat ik er zelf ben, daar zou ik toch wel een einde aan maken. Maar dat is vooral omdat ik vind dat ik het zoveel mogelijk zelf moet doen.
Ik zou er trouwens ook niet heel happy mee zijn dan mijn (schoon)ouders langer in mijn huis zouden klussen dan dat ik er zelf ben, daar zou ik toch wel een einde aan maken. Maar dat is vooral omdat ik vind dat ik het zoveel mogelijk zelf moet doen.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
zondag 14 april 2019 om 18:36
Nee, ik was 17 en heel blij dat ik een eigen plek had elders. Heerlijk alleen, geen ouders en ook geen partner.
Bij de eerste samenwonen woonde ik dus al lang op mijn zelf. En toen had ik ook niet want, sliepen al bijna elke dag samen een jaar ofzo.
Daarna (13x verhuist na vertrek thuis) ook nooit gehad.
Bij de eerste samenwonen woonde ik dus al lang op mijn zelf. En toen had ik ook niet want, sliepen al bijna elke dag samen een jaar ofzo.
Daarna (13x verhuist na vertrek thuis) ook nooit gehad.
zondag 14 april 2019 om 20:30
Geef NOOIT de sleutel aan je schoonouders. En als je dat al gedaan hebt, vraag deze na het klussen terug. Echt doen. Anders krijg je van die mensen die te pas en te onpas zo naar binnen lopen.
En daarnaast: het is jullie woning. Bespreek met je vriend wat je niet fijn vind, en zorg dat het jullie huis wordt.
Is het alleen angst wat je voelt? Of zit er meer achter?
En daarnaast: het is jullie woning. Bespreek met je vriend wat je niet fijn vind, en zorg dat het jullie huis wordt.
Is het alleen angst wat je voelt? Of zit er meer achter?
zondag 14 april 2019 om 20:39
Ik had dat ook. Ook toen ik gewoon alleen ging wonen in plaats van samenwonen.
Had toen thuis veel ruzie en had het idee dat ik mijn ouders verschrikkelijke jaren had bezorgd met al die ruzies en nu ging ik er van tussen ...
Maar ja, komt allemaal goed. Even door de zure appel heenbijten. Went vanzelf.
Geniet ervan!
Had toen thuis veel ruzie en had het idee dat ik mijn ouders verschrikkelijke jaren had bezorgd met al die ruzies en nu ging ik er van tussen ...
Maar ja, komt allemaal goed. Even door de zure appel heenbijten. Went vanzelf.
Geniet ervan!
zondag 14 april 2019 om 21:27
Komt goed TO, ik ben 11 keer verhuisd en heb met alle keren best last gehad, inclusief twijfelgevoel, heimwee en huilbuien....zelfs toen ik vanuit een krappe dure studio, met lekkende ramen en geen verwarming in de douche/wc/keuken en een flinke portie geluidsoverlast, naar mijn mooie koopwoning verhuisde had ik hier last van.
Verandering is altijd spannend, maar binnen no time vind je het waarschijnlijk heerlijk op je nieuwe plek. Even doorzetten en straks wil je niks anders. En zo niet, dan ga je weer terug, das het voordeel van onder je ouders dak wonen.
Verandering is altijd spannend, maar binnen no time vind je het waarschijnlijk heerlijk op je nieuwe plek. Even doorzetten en straks wil je niks anders. En zo niet, dan ga je weer terug, das het voordeel van onder je ouders dak wonen.
zondag 14 april 2019 om 22:11
Haha! zo waar!Blijenvrij schreef: ↑14-04-2019 20:30Geef NOOIT de sleutel aan je schoonouders. En als je dat al gedaan hebt, vraag deze na het klussen terug. Echt doen. Anders krijg je van die mensen die te pas en te onpas zo naar binnen lopen.
En daarnaast: het is jullie woning. Bespreek met je vriend wat je niet fijn vind, en zorg dat het jullie huis wordt.
Is het alleen angst wat je voelt? Of zit er meer achter?
Toen ik net samen woonde hadden echt VEELTE veel mensen een voordeursleutel.
Op een middag zaten mijn man en ik lekker in bad.. horen we plots voetstappen op de trap!!
Tadaaa', schoonpa had zichzelf maar even binnen gelaten en wilde weten waar we waren!
Oh' wat waren we pissed!
Voorkom dit soort scenes TO.
Veel mensen vinden aanbellen niet nodig als ze een sleutel hebben
En nogmaals: probeer je niet te druk te maken. Je gaat niet emigreren.
En als je er behoefte aan hebt kun je moeders altijd bellen, appen of bij haar langs gaan.
maandag 15 april 2019 om 23:00
Ontzettend lief allemaal! Doet me zo goed! Zoals nu heb ik ook weer even een momentje van; ik wil niet voor altijd weg.. De laatste nachtjes in m’n vertrouwde bedje. Klinkt misschien ontzettend kinderlijk, maar zo voelt het ook even haha. Vandaag weer even in het huisje geweest (de meubels worden aankomend weekend geleverd) en hoe vaker ik er ben, hoe beter. Misschien als alle meubels etc er zijn het ook beter is hoor. Met vakantie heb ik ook wel eens heimwee bij het afscheid of soms eens tussendoor, maar geniet ik ook enorm van de tijd samen. Het zal dus ook wel gewoon mijn karakter zijn, juist omdat ik erg emotioneel ben aangelegd
dinsdag 16 april 2019 om 09:53
Ik woon sinds september ook samen met mijn vriend.
Ik vond het in het begin ook heel spannend, maar nu vind ik het heerlijk.
Hem nooit meer hoeven missen, iedere dag bij hem thuiskomen en 's avonds lekker samen op de bank.
Ik heb ook een hele goede band met mijn ouders en mis ze soms ook best wel. Maar heb nog heel veel app contact met ze en ga gewoon regelmatig langs of een dagje weg met mijn moeder.
Het is in het begin gewoon even wennen, maar het komt vast goed.
Ik vond het in het begin ook heel spannend, maar nu vind ik het heerlijk.
Hem nooit meer hoeven missen, iedere dag bij hem thuiskomen en 's avonds lekker samen op de bank.
Ik heb ook een hele goede band met mijn ouders en mis ze soms ook best wel. Maar heb nog heel veel app contact met ze en ga gewoon regelmatig langs of een dagje weg met mijn moeder.
Het is in het begin gewoon even wennen, maar het komt vast goed.
dinsdag 16 april 2019 om 10:00
Wat een kolder. Ik heb ook de sleutels van zoon en schoondochter. Ik zal mezelf nooit binnen laten, tenzij voor de post als ze op vakantie zijn oid.Blijenvrij schreef: ↑14-04-2019 20:30Geef NOOIT de sleutel aan je schoonouders. En als je dat al gedaan hebt, vraag deze na het klussen terug. Echt doen. Anders krijg je van die mensen die te pas en te onpas zo naar binnen lopen.
En daarnaast: het is jullie woning. Bespreek met je vriend wat je niet fijn vind, en zorg dat het jullie huis wordt.
Is het alleen angst wat je voelt? Of zit er meer achter?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 16 april 2019 om 12:08
Ik kon destijds niet wachten om uit huis te gaan om te gaan samenwonen! Wij vonden het heerlijk dat we dan eindelijk een heel huis voor onszelf zouden hebben 
Ik was zo goed als kind aan huis bij mijn vriend zijn ouderlijke huis en de band met mij ouders was ook prima. Maar ik geen enkel moment van heimwee gehad.
Wij wilden vooral heel graag samen zijn en elke nacht samen slapen
Ik was zo goed als kind aan huis bij mijn vriend zijn ouderlijke huis en de band met mij ouders was ook prima. Maar ik geen enkel moment van heimwee gehad.
Wij wilden vooral heel graag samen zijn en elke nacht samen slapen
dinsdag 16 april 2019 om 13:31
Uit huis gaan is spannend.
Verhuizen is spannend.
Samen gaan wonen is spannend.
En je doet het alledrie tegelijk, dus het is echt niet gek dat je een beetje zenuwachtig bent. Het zal inderdaad allemaal wennen zijn. Een nieuw huis, niet meer bij je ouders wonen en altijd samen met je vriend zijn. En soms zul je nog eens terug verlangen naar vroeger. Dat betekent niet dat je niet gelukkig bent met de nieuwe situatie, gewoon dat je in een overgangsfase zit.
Het is inmiddels 15 jaar geleden dat ik uit huis ben gegaan, maar ik vind het nog steeds lekker om af en toe 'gewoon' bij mijn moeder te zijn. Daar ben ik niet echt 'op bezoek', maar pak ik zelf een kopje uit de kast voor koffie, schop mijn schoenen uit om op de bank te hangen en hoeven we niet per se de hele tijd te praten. Mijn eigen huis is thuis, maar mijn ouders' huis voelt ook nog altijd als thuiskomen. Heerlijk toch, dat er twee plekken zijn waar je dat gevoel kunt hebben?
Verhuizen is spannend.
Samen gaan wonen is spannend.
En je doet het alledrie tegelijk, dus het is echt niet gek dat je een beetje zenuwachtig bent. Het zal inderdaad allemaal wennen zijn. Een nieuw huis, niet meer bij je ouders wonen en altijd samen met je vriend zijn. En soms zul je nog eens terug verlangen naar vroeger. Dat betekent niet dat je niet gelukkig bent met de nieuwe situatie, gewoon dat je in een overgangsfase zit.
Het is inmiddels 15 jaar geleden dat ik uit huis ben gegaan, maar ik vind het nog steeds lekker om af en toe 'gewoon' bij mijn moeder te zijn. Daar ben ik niet echt 'op bezoek', maar pak ik zelf een kopje uit de kast voor koffie, schop mijn schoenen uit om op de bank te hangen en hoeven we niet per se de hele tijd te praten. Mijn eigen huis is thuis, maar mijn ouders' huis voelt ook nog altijd als thuiskomen. Heerlijk toch, dat er twee plekken zijn waar je dat gevoel kunt hebben?
dinsdag 16 april 2019 om 13:41
Ik ben zelf trouwens in september gaan samenwonen en van tevoren dacht ik dat ik veel behoefte zou hebben aan een eigen plek. Daar maakte ik me wel een beetje druk over, want er is niet echt ruimte voor en ik ben veel meer van huis dan mijn vriend. Oftewel, hij heeft veel 'alleen' tijd in huis en ik vrijwel niet. Maar ik mis het helemaal niet! Ik vind het heel saai als ik thuiskom en hij weg is. Echt op het tuttige af, dat ik denk: joh, je hebt járen alleen gewoond, wat is het punt nu helemaal? Maar ik vind het gewoon veel leuker als hij er wel is. Alleen maar fijn natuurlijk, maar zo zie je maar dat waar je van tevoren bang voor bent, helemaal niet zo hoeft te zijn.
dinsdag 16 april 2019 om 13:59
Ik ben zelf vrij recent gaan samen wonen en snap wat je bedoelt. Ik was bang dat ik mijn ouderlijk huis en ouders te veel zou gaan missen, maar het is een kwestie van wennen. Dan komt het vanzelf goed (en vind je het super fijn, zo'n eigen plek).
Wat betreft jouw schoonouders zou ik wel echt adviseren goed jouw eigen grenzen aan te geven (desnoods bij vriend, die het bij hen kan neerleggen). Ik ben hier flink de mist ingegaan en zit nu met bepaalde meubelstukken en zelfs een vloer welke zijn aangeschaft op basis van de mening van mijn schoonouders. Heel veel spijt van!
In ieder geval veel succes
Wat betreft jouw schoonouders zou ik wel echt adviseren goed jouw eigen grenzen aan te geven (desnoods bij vriend, die het bij hen kan neerleggen). Ik ben hier flink de mist ingegaan en zit nu met bepaalde meubelstukken en zelfs een vloer welke zijn aangeschaft op basis van de mening van mijn schoonouders. Heel veel spijt van!
In ieder geval veel succes
dinsdag 16 april 2019 om 14:07
Dat jij het niet doet, betekent niet dat andere (schoon)ouders het niet doen he. Mijn schoonouders lieten zichzelf ook gewoon binnen, en ik kan je vertellen dat dat best vervelend is.blijfgewoonbianca schreef: ↑16-04-2019 10:00Wat een kolder. Ik heb ook de sleutels van zoon en schoondochter. Ik zal mezelf nooit binnen laten, tenzij voor de post als ze op vakantie zijn oid.
dinsdag 16 april 2019 om 14:28
Haha, dat heb ik dus ook. Voor mijn hobby ben ik regelmatig een weekend weg en dan is mijn meneer dus ook alleen thuis. Vervolgens was hij twee keer een nacht weg vanwege werk en toen voelde ik me eigenlijk ontzettend alleen, ik was gewoon nog nooit alleen geweest in dit huis. Was toen echt heel blij dat hij weer thuis was.Bells_ schreef: ↑16-04-2019 13:41Ik vind het heel saai als ik thuiskom en hij weg is. Echt op het tuttige af, dat ik denk: joh, je hebt járen alleen gewoond, wat is het punt nu helemaal? Maar ik vind het gewoon veel leuker als hij er wel is. Alleen maar fijn natuurlijk, maar zo zie je maar dat waar je van tevoren bang voor bent, helemaal niet zo hoeft te zijn.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 16 april 2019 om 15:13
blijfgewoonbianca schreef: ↑16-04-2019 10:00Wat een kolder. Ik heb ook de sleutels van zoon en schoondochter. Ik zal mezelf nooit binnen laten, tenzij voor de post als ze op vakantie zijn oid.
Oh'?
Dus omdat jij jezelf nooit zomaar zou binnenlaten is het dus maar meteen kolder??
dinsdag 16 april 2019 om 15:23
Herkenbaar hoor, ik heb bijna 15 jaar alleen gewoond toen ik ging samenwonen in het huis van vriend vorig jaar. Ik maakte me ontzettend druk; want nogal gehecht aan mijn eigen ruimte, me-time en spulletjes na al die jaren alleen.
Los daarvan werkt vriend thuis, dus is er vrijwel altijd als ik thuis ben, sporadische avondjes weg daargelaten. In het begin had ik daar ook best moeite mee, maar naarmate er meer van mijn eigen dingen kwamen ebde dat meer weg, bovendien pikt vriend goed op wanneer ik behoefte heb aan rust.
Geef het wat tijd, het went vanzelf en samenwonen kan heel fijn zijn. Praat er vooral over.
Los daarvan werkt vriend thuis, dus is er vrijwel altijd als ik thuis ben, sporadische avondjes weg daargelaten. In het begin had ik daar ook best moeite mee, maar naarmate er meer van mijn eigen dingen kwamen ebde dat meer weg, bovendien pikt vriend goed op wanneer ik behoefte heb aan rust.
Geef het wat tijd, het went vanzelf en samenwonen kan heel fijn zijn. Praat er vooral over.
I may not be Meryl Streep, but I am not untalented.
dinsdag 16 april 2019 om 15:39
Omdat Mieppie d’r schoonmoeder het wel doet is het een regel dat alle schoonmoeders de huissleutel misbruiken ?Pindakaasjes schreef: ↑16-04-2019 15:13Oh'?
Dus omdat jij jezelf nooit zomaar zou binnenlaten is het dus maar meteen kolder??
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 16 april 2019 om 15:43
In begin ging ik op zo'n moment gewoon nog es een nacht / een week bij mijn ouders slapen.V1k1ng schreef: ↑16-04-2019 14:28Haha, dat heb ik dus ook. Voor mijn hobby ben ik regelmatig een weekend weg en dan is mijn meneer dus ook alleen thuis. Vervolgens was hij twee keer een nacht weg vanwege werk en toen voelde ik me eigenlijk ontzettend alleen, ik was gewoon nog nooit alleen geweest in dit huis. Was toen echt heel blij dat hij weer thuis was.
Geen zin om tegen de muren te praten.
En mijn zus woonde ook nog bij hen.
woensdag 17 april 2019 om 08:48
Wat een ontzettend lieve en positieve post.Het-groepje schreef: ↑14-04-2019 15:07Heerlijk om te lezen dat je het thuis zo fijn hebt.
Zo te horen stap je van de ene mooie ervaring naar de volgende.
Logisch dat je het lastig vindt om af te sluiten
Ik was al heel jong uit huis en dat was niet leuk gegaan. Toch ging ik elke zondag nog terug, een hele dag, jarenlang. Ik kan me voorstellen dat je als je echt een goede band hebt dat dat gevoel keer tien hebt.
Zo te horen komt je vriend ook uit een warm nest en heb je lieve hulpvaardige schoonouders.
Vecht niet tegen dat gevoel, ga gewoon genieten van wat je hebt aan warmte van je ouders en tevens de vrijheid die je nu gaat hebben met je vriend.
Het gaaft echt heel erg leuk worden, dat samenwonen.
woensdag 17 april 2019 om 11:01
jeetje, er zijn zat mensen die op hun achttiende uit huis gaan en een uur reizen of meer van het ouderlijk huis op zichzelf gasn wonen om een vervolgopleiding te gaan doen.
Jij woont straks niet alleen maar samen, hebt dus iemand om je heen; je ouderd zitten op 15 minuten afstand; je bent 23 .Ik vind dat je wel een beetje dramatiseert. Of beter gezegd dat je gevoelens te groot zijn in relatie tot de gebeurtenis. Daar zou ik als ik jou was iets mee doen. Want het is rot voor je dat je je zo voelt
Die gevoelens van angst en heimwee, heb je die ook op vakantie? of ga je nooit zonder je ouders weg?
Waar ik vind dat je een reeel punt hebt over je schoonouders. Die bemoeien zich te veel met jullue huis. Om daar je tegen te verzetten heb je zelfstandigheid en autonomie nodig
Succes en sterkte
Jij woont straks niet alleen maar samen, hebt dus iemand om je heen; je ouderd zitten op 15 minuten afstand; je bent 23 .Ik vind dat je wel een beetje dramatiseert. Of beter gezegd dat je gevoelens te groot zijn in relatie tot de gebeurtenis. Daar zou ik als ik jou was iets mee doen. Want het is rot voor je dat je je zo voelt
Die gevoelens van angst en heimwee, heb je die ook op vakantie? of ga je nooit zonder je ouders weg?
Waar ik vind dat je een reeel punt hebt over je schoonouders. Die bemoeien zich te veel met jullue huis. Om daar je tegen te verzetten heb je zelfstandigheid en autonomie nodig
Succes en sterkte
